மரப்பாச்சி சொன்ன ரகசியம் [சிறார் நாவல் -10]

வீட்டு வாசலில் ஷாலுவை இறங்கிவிட்டு வேன் கிளம்பிப்போனது. வாசலில் எப்போதும் நிற்கும் அம்மாவைக் காணவில்லை. வெளிக்கதவைத் திறந்து உள்நுழையும் போதே யாரோ விருந்துனர்கள் வந்துள்ளனர் என்று தெரிந்துவிட்டது. வாசலில் கிடக்கும் செருப்புகளை வைத்து யார் வந்துள்ளனர் என்பதை யூகிக்க முடியவில்லை. வீட்டுக்குள் இருந்து பேச்சும் சிரிப்புமாகச் சத்தம் பலமாகக் கேட்டது. அதை வைத்து கண்டுபிடிக்கவும் முடியவில்லை. தனது ஷூக்களைக் கழட்டி, ஓரமாக வைத்துவிட்டு, தயக்கத்துடன் வீட்டுக்குள் நுழைந்தாள் ஷாலு.

“ஹாய்… ஷாலு” என்று எல்லோரும் ஒருமித்தக் குரல் எழுப்ப, கொஞ்சம் அதிர்ந்துதான் போனாள். வியப்புடன் அவர்களைப் பார்த்தாள். ஊரில் இருந்து ரேவதி சித்தி, செல்வம் சித்தப்பா, சூர்யா எல்லோரும் வந்திருந்தனர். அவர்களோடு அப்பாவும் அமர்ந்திருந்தார். சூர்யா, தனது கண்ணாடியை சரி செய்தபடி இவளைப் பார்த்து, “உனக்காகத்தான் வெயிட்டிங்” என்றான். சூர்யா, இவளைவிட, ஆறு மாதங்கள் மூத்தவன். கடந்தமுறை பார்த்ததைவிட, இம்முறை கொஞ்சம் உயரம் கூடி இருந்தது மாதிரி இருந்தான். மெலிந்திருந்தான். எல்லோரையும் பார்த்து, “ஹாய்…” என்று சொல்லிவிட்டு, உள்ளே போகப்போனவள் முன்னால் குதித்து ஓடிவந்தான் சூர்யா.

“ஷாலு, நாளைக்கு நாம எல்லாம் ஏலகிரி போறோமே…” என்றான்.

“நாளைக்கா…”

“ஆமா… நாளைக்குத்தான்” என்றான் சூர்யா.

“டேய், மொதல்ல அவ, போய் ப்ரஷ் ஆகிட்டு வரட்டும்டா… மெதுவா சொல்லிக்கலாம். நீ போம்மா, போய் யூனிபார்ம் எல்லாம் மாத்திட்டு வா…” என்று ரேவதி சித்தி சொன்னார்.

“இதோ நிமிஷத்துட வந்துடுறேன் சித்தி” என்று உள்ளறைக்கு ஓடி, தனது ஸ்கூல் பேக்கை வைத்துவிட்டு, சாப்பாட்டுக் கூடையுடன் கிச்சனுக்குப் போனாள். அம்மா அங்கே அடுப்பில் ஏதோ வேலையாக இருந்தார்.

“ஏம்மா… நாளைக்கு நாம ஏலகிரி போறோமா என்ன…?”

“ஆமான்டி.. சித்தி சித்தப்பாவோடயே… காரில் போய்விட்டு, காரிலேயே வந்துவிடலாம்” என்று சொன்னார் அம்மா.

திரும்பவும் உள்ளறைக்குச் சென்று, முகம், கை கால்களைக்கழுவி, ஆடை மாற்றிக்கொண்டு, ஹாலுக்கு வந்தாள்.

“என்ன சித்தி.. சர்ப்ரைஸா வந்திருக்கீங்க..?” என்று சித்தியின் அருகில் போய் அமர்ந்தாள் ஷாலு.

“ஆமா செல்லம். திடீர் ப்ளான். சனி, ஞாயிறு லீவுல எங்கேயாவது போலாம்னு ப்ளான் போட்டோம். ஒரு வருஷமா எங்கேயுமே போகலையா… அதுதான். சூர்யாதான் ஏலகிரி போகலாம்னு யோசனை சொன்னான். போறவழி தானே எல்லோரும் சேர்ந்து போலாம்னு நினைச்சோம். அதுதான் சர்ப்ரைஸ் விசிட்” என்று சிரித்தார்.

“எப்போ கிளம்புறோம் சித்தி?”

“நாளைக்கு விடியக்காலையில…”

“அங்கே… பாரா க்ளைடிங் இருக்கு ஷாலு. வானத்துல அப்படியே பறக்கலாம். செம ஜாலியா இருக்குமாம்” என்று ஆர்வமுடன் சொன்னான் சூர்யா.

“பாராக்ளைடிங்கா… எனக்குப் பயமா இருக்குப்பா… நான் வரலை…”

“ஐயே… துணைக்கு ஆள் எல்லாம் வருவாங்க. அப்புறம், அங்க இருக்குற ஏரியில போட்டிங் எல்லாம் போகலாம்.” என்றான் சூர்யா.

“சரி! அதை அப்புறம் பார்க்கலாம். என்னோடு வா… உனக்கு ஒரு மேஜிக் காட்டுறேன்…” என்று சூர்யவை உள்ளறைக்கு அழைத்துச் சென்றாள் ஷாலு.

அறைக்குள் நுழைந்ததும், கதவை சாத்தினாள். ஸ்கூல் பைக்குள் வைத்திருந்த மரப்பாச்சியை, “டண்ட்டைங்ங்ங்ங்” என்று வெளியில் எடுத்து, அவன் முகத்துக்கு நேராக நீட்டினாள்.

“இதுல என்ன மேஜிக் இருக்கு…” என்று கேட்டான் சூர்யா.

“இரு அவசரப்படாதே… போனமுறை நீ சொன்னியே, சுண்டக்காய் பேசினது, அது இளவரசனாக மாறினது எல்லாம்.”

“ஆமா… நான் சொன்னது எல்லாம் நிஜம்.”

“ஆமா… நீ அப்ப சொன்னப்ப… நான் நம்பவில்லை. இப்ப நம்புறேன். அதுவும் இந்த மரப்பாச்சியாலதான்” என்று பூடகமாகச் சிரித்தாள்.

“மரப்பாச்சியா… ஓ! இந்தப் பொம்மையோட பெயரா… வித்தியாசமா இருக்கே.”

“ஐயோ… இந்தப் பொம்மைக்குப் பேரு மரப்பாச்சிடா… ஆனா இதோட பேரு இளவரசி. உன்னோட சுண்டக்காய் இளவரசன்* மாதிரியே இதுவும் பேசும்” என்றாள்.

“நிஜமாவா…”

“ஆமாண்டா, இப்பப் பாரேன்” என்றவள், மரப்பாச்சியை தரையில் இறக்கிவிட்டாள். பின், “இளவரசி… ப்ளீஸ்… இவனுக்காக ஒரு தரம் பேசிக்காட்டேன்.” என்று வேண்டினாள் ஷாலு. சில நிமிடங்களுக்குப் பின், மரப்பாச்சி உயிர்பெற்றது. “ஹாய் சூர்யா… நல்லா இருக்கியா?” என்று அவனைப் பார்த்து கேட்டது.

சூர்யாவிற்கு முன்னமே சாகச அனுபவம் இருந்தாலும்… இது வேறுமாதிரி அனுபவம் அல்லவா… வியப்பாக மரப்பாச்சியையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தான்.

“என்ன ஷாலு… நான் பேசினதும், சூர்யாவுக்குப் பேச்சே வரமாப்போயிடுச்சே..” என்று சிரித்தது. “அதுதானே” என்ற ஷாலு, “டேய் சூர்யா” என்று ஒரு அதட்டும் தொனியில் குரல் கொடுத்தாள். சுயநினைவுக்கு வந்தான் சூர்யா.

“ஏய்… சூப்பரா இருக்கு. இது எப்படிப் பேசுது…” என்று ஷாலுவிடம் கேட்டான். அவனிடம் நடந்த எல்லாவற்றையும் சுருக்கமாகச் சொன்னாள் ஷாலு. வியப்புடன் கேட்டுக்கொண்டிருந்த சூர்யா, உள்ளங்கை நீட்டினான். அதில் வந்து ஏறிக்கொண்டது மரப்பாச்சி.

முகத்துக்கு அருகில் கொண்டுவந்து பார்த்தான். குட்டிக்கண்கள், கூர்மையான மூக்கு, காதுகள் எல்லாம் பார்க்கப் பார்க்க… அவனுக்கு, சுண்டைக்காய் இளவரசன் நினைவு வந்தது.

உள்ளங்கையில் இருந்த மரப்பாச்சியைப் பார்த்து “ஏய்… நம்பவே முடியலை.” என்றான் சூர்யா.

“சுண்டக்காய் பேசியே பார்த்தவன் நீ. மரப்பாச்சி பேசுவதையா நம்ப முடியவில்லை என்கிறாய்?” என்று கேட்டது மரப்பாச்சி.

“அப்படி இல்லை. மற்றவர்கள் யாரும் நம்ப மாட்டார்கள் என்று சொன்னேன்”

“இன்னிக்கு காலையில ஸ்கூல செம கலாட்டா…” என்று ஆரம்பித்து, நடந்த எல்லாவற்றையும் சொல்லி சிரித்தாள் ஷாலு. மரப்பாச்சியும் சிரித்தது. அவர்களுடன் சூர்யாவும் சேர்துகொண்டான்.

“ஏய்… ஷாலு… சாப்பிடவாடி… சூர்யா நீயும் தான்… காலையில சீக்கிரமா கிளம்பனும்” என்று வெளியில் அம்மா குரல்கொடுத்து, கதவைத் தட்டினார்.

“இதோ வரேன்மா…” என்று பதிலுக்குச் சத்தமாகச் சொன்னாள் ஷாலு.

*‘சுண்டைக்காய் இளவரசன்’ கதை தனி நூலாக வந்துள்ளது.

(box news)

ஏலகிரி: வேலூர் மாவட்டத்தில் உள்ள மலைவாழிடம். சென்னையில் இருந்து 230 கி.மீட்டருக்குள் உள்ள இவ்வூர் கடல்மட்டத்தில் இருந்து 1050 மீட்டர் உயரத்தில் உள்ளது. 14 கொண்டை ஊசி வளைவுகள். ஒவ்வொரு வளைவிற்கும் வள்ளுவர் தொடங்கி கம்பர், பாரதி என்று தமிழ்ப்புலவர்களின் பெயர்களைச் சூட்டியுள்ளனர். அதனைக் கடந்து போனால் ஏலகிரியை அடையலாம். கடும் கோடைகாலத்திலும் இங்கே குளுகுளுவென்றுதான் இருக்கும். இங்கே படகுக்குழாம், குழந்தைகள் பூங்கா, செயற்கை நீர் ஊற்று போன்றவை உள்ளன. சுற்றுலாத்தலமாக விளங்கும் இங்கே மலையேற்றம், பாராகிளைடிங்க் போன்ற சாகச விளையாட்டுக்களும் சமீப காலமாக நடைபெற்று வருகின்றன.


(box news)
ஏலகிரி: வேலூர் மாவட்டத்தில் உள்ள மலைவாழிடம். சென்னையில் இருந்து 230 கி.மீட்டருக்குள் உள்ள இவ்வூர் கடல்மட்டத்தில் இருந்து 1050 மீட்டர் உயரத்தில் உள்ளது. 14 கொண்டை ஊசி வளைவுகள். ஒவ்வொரு வளைவிற்கும் வள்ளுவர் தொடங்கி கம்பர், பாரதி என்று தமிழ்ப்புலவர்களின் பெயர்களைச் சூட்டியுள்ளனர். அதனைக் கடந்து போனால் ஏலகிரியை அடையலாம். கடும் கோடைகாலத்திலும் இங்கே குளுகுளுவென்றுதான் இருக்கும். இங்கே படகுக்குழாம், குழந்தைகள் பூங்கா, செயற்கை நீர் ஊற்று போன்றவை உள்ளன. சுற்றுலாத்தலமாக விளங்கும் இங்கே மலையேற்றம், பாராகிளைடிங்க் போன்ற சாகச விளையாட்டுக்களும் சமீப காலமாக நடைபெற்று வருகின்றன.

Posted in சிறுவர் இலக்கியம், மரப்பாச்சி சொன்ன ரகசியம் | Tagged , , , , , , | Leave a comment

மரப்பாச்சி சொன்ன ரகசியம் [சிறார்நாவல் – 9]

வகுப்பறைக்குள் வந்து தனது இருக்கையில் அமர்ந்த பின்னும் நேத்ராவுக்கு மரப்பாச்சி நினைவாகவே இருந்தது. ஆசிரியர் எழுதிப் போட்டுக் கொண்டிருந்த கணக்குப் பாடத்தில் மனது செல்லவே இல்லை. என்னமோ வித்தியாசமாக நடப்பதாகத் தோன்றியது. மைதானத்தில் மரப்பாச்சி கைநழுவி விழுந்ததா? அல்லது கை நழுவி விழுந்ததா? மைதானத்திற்குள் அது உண்மையில் ஓடியதா, இல்லை காற்றில் பறந்ததா எதுவுமே புரியவில்லை. கேள்வி கேட்ட மிஸ்ஸிடமாவது எதையாவது சொல்லி இருக்கலாம். ஆனால் உண்மையைச் சொல்லி, இப்படி மாட்டிக்கொண்டோமே என்பதை நினைக்க நினைக்க அழுகையாக வந்தது. ஒரு பக்கம் கையில் ஏற்பட்ட சிராய்ப்பின் வலி. கைக்குட்டையை எடுத்து, கண்களில் வழிந்த கண்ணீரைத் துடைத்துக்கொண்டாள்.

கைக்குட்டையை டேபிளில் வைக்கும்போது, மரப்பாச்சியைப் பார்த்தாள். அது தன்னைப் பார்த்துச் சிரிப்பது போலிருந்தது. கண்களை மீண்டும் துடைத்துக்கொண்டு, அதைப் பார்த்தாள். இப்போது சிரிப்பது நன்றாகத் தெரிந்தது. அருகில் அமர்ந்திருந்த மஹாவிடம் தலையைக்குனிந்தபடி, “இங்கபாருடி… இந்தப் பொம்மை என்னைய பார்த்து சிரிக்குது” என்றாள்.

மஹாவும் தலைகுனிந்தவாரே, அதைப் பார்த்தாள். அது சாதாரணமாக இருந்தது. “எங்கடி… சாதரணமாத்தானே இருக்கு…?” என்று கேட்டாள்.

நேத்ரா மரப்பாச்சியைப் பார்த்தாள். முன்பு இருந்த சிரிப்பு இப்போது இல்லை.

“இல்லடி… நிஜமாவே சிரிச்சுது…” என்றாள் நேத்ரா.

“ஒரு பொம்மை எப்படிடி சிரிக்கும். அதுக்கு உயிர் இருக்கா என்ன? உனக்கு மூளை குழம்பிடுச்சு போல…” என்று சொல்லும் போதே மஹாவின் குரலில் ஒரு ஏளனம் இருந்தது.

“என்னமோ தப்பு தப்பா நடக்குதுடி… நான் மிஸ்கிட்ட சொல்ல நினைச்சது வேற, ஆனா சொன்னது வேற; கொஞ்ச நேரம் முன்னாடி இது சிரிச்சது. இப்ப பார்த்தா சாதாரணமா இருக்கு. என்னமோ வித்தியாசமா இருக்குடி”

“எங்கே எங்கிட்ட கொடு” என்று அதை வாங்கியவள், மரப்பாச்சியை மேலும் கீழுமாகத் திருப்பித் திருப்பிப் பார்த்தாள்.

“பேட்டரி கூடப் போடமுடியாது போலடி. சாதாரண மர பொம்மை. வித்தியாசம்னா பார்பிடால் ட்ரஸ் போட்டிருக்கு, சாஃப்டா இருக்கு…”

“என்னடி…” என்று ஷிவானி கேட்டாள்.

“இது சிரிக்குதுன்னு நேத்ரா சொல்லுறா…?”

“கொடு” என்று மஹாவின் கையில் இருந்து ஷிவானியின் கைகளுக்கு மாறியது. அடுத்து சம்யுக்தாவின் கைகளுக்கு. நேத்ராவும் அந்த வரிசையில் இருந்த தோழிகளும் தலைகுனிந்து பேசிக்கொண்டிருப்பதைக் கணக்கு ஆசிரியை பார்த்துவிட்டார்.

“ஏய்… அங்கே என்ன பேச்சு…?” என்று ஒரு குரல் கொடுத்தார். தோழிகள் அவசரமாக நிமிர்ந்து உட்கார்ந்து கொண்டனர். சம்யுக்தா மரப்பாச்சியை டேபிளின் உள்ளே பதுக்கி, அதன் மீது ஒரு கையை வைத்துக்கொண்டாள்.

“கேட்குறேன்ல… சொல்லுங்க…”

அவசரமாக நேத்ரா, “ஒண்ணுமில்லீங்க மிஸ்” என்றாள். இடது ஓரம் உட்கார்ந்திருந்த சம்யுக்தாவின் மீது பார்வையைப் பதித்தார் ஆசிரியை. அவள் மெதுவாக எழுந்து நின்றாள். அவளது கையில் மரப்பாச்சி இருந்தது.

“இந்தப் பொம்மையை வச்சித்தான் பேசிக்கிட்டு இருந்தோம் மிஸ்” என்று மரப்பாச்சியை எடுத்து, ஆசிரியையின் முன்னால் நீட்டினாள் சம்யுக்தா.

“க்ளாஸுல பொம்மை வச்சு விளையாடிக்கிட்டு இருக்கீங்களா? என்ன பொம்மைடி அது..” என்று சத்தம் போட்டபடியே, சம்யுக்தாவிடம் இருந்து அதைப் பிடுங்கிக்கொண்டு போய், தனது டேபிள் மீது வைத்தார். அப்போதுதான் மரப்பாச்சிக்குப் போட்டிருந்த பார்பி ஆடையும், அது மென்மையாக இருந்ததையும் உணர்ந்தார். மீண்டும் கையில் எடுத்துப் பார்த்தார். வித்தியாசமாகப்பட்டது.

“யாரோடது இது…?” என்று மாணவியரைப் பார்த்துக் கேட்டார்.

அமைதியாக ஷாலு எழுந்து நின்றாள்.

“என்னோடதுதான் மிஸ். இண்டர்வெல்ல நேத்ரா பிடுங்கிட்டு ஓடிவந்துட்டா…”

“ஏய்… நேத்ரா… இது அவளோடதுதானா…?”

“ஆமா மிஸ்” என்று நேத்ராவும் தலைகுனிந்தபடி எழுந்து நின்றாள்.

“ஓ… ஸ்கூலுக்குப் பொம்மை கொண்டு வந்து விளையாடுறீங்களா… கழுத வயசாச்சு… இன்னும் பொம்மையைத் தூக்கிட்டு திரியுதுங்க. படிக்கிறதைத் தவிர எல்லாம் செய்யுங்க. சரி… சரி… இப்பக் கிளாஸைக் கவனிங்க.” என்று மரப்பாச்சியை டேபிள் மீது வைத்துவிட்டு, முதலில் எழுதிய கணக்கை அழித்துவிட்டு, அடுத்ததை எழுதத் தொடங்கியபோதும், அடுத்தப் பிரீயடுக்கான பெல் அடிக்கவும் சரியாக இருந்தது. மரப்பாச்சி பொம்மையை உடன் எடுத்துக்கொண்டு வகுப்பறையில் இருந்து வெளியேறினார் கணக்கு ஆசிரியை.

“மிஸ்…” என்று பின்னாடியே ஓடினாள் ஷாலு.

“என்ன…?”

“அந்தப் பொம்மை…”

“ம்… ஈவினிங் வீட்டுக்குப் போகும் போது, வாங்கிட்டுப்போ…” என்று சொல்லிவிட்டு, அவர் போய்விட்டார்.

***

அடுத்தப் பிரீயட் சமூக அறிவியல். அதுவும் முடிந்த பின், உணவு இடைவேளையில் நேத்ராவும் அவள் தோழிகளும் ஷாலுவை சூழ்ந்துகொண்டனர்.

“ஏய்… உண்மையச் சொல்லுடி… அந்தப் பொம்மையில என்னவோ இருக்கு?”

“ஒன்னுமில்லையே…”

“பொய் சொல்லாதே… மொதல்ல… அது மர பொம்மை மாதிரி இருந்தாலும் சாஃப்டா இருக்கு. ரெண்டாவது கிரவுண்டுல ஓடிச்சு”

“ஓடலைடி… காத்துல பறந்துச்சு” என்றாள் மஹா.

“இல்லடி… ஓடிச்சு… நான் பார்த்தேன்” என்றாள் நேத்ரா.

“நாங்களும் தானடி இருந்தோம். அது காத்துலதான் உருண்டு ஓடிச்சு.” என்று விளக்கம் கொடுத்தாள் ஷிவானி.

“ஏய்… சும்மா இருங்கடி.. அதை அப்புறம் பேசிக்கலாம். மொதல்ல இவ கிட்ட கேட்போம்” என்று அவர்களை அமைதியாக்கிவிட்டு, ஷாலுவின் பக்கம் திரும்பி, “அந்தப் பொம்மையில என்னமோ இருக்கு. உண்மையச் சொல்லிடு! அதைக் கையில் வச்சிருந்தா… நாம நினைக்கிறதை பேசமுடியாமப் போகுது. உண்மை மட்டுமே சொல்லுறோம். பொய் பேசவே முடியலை.” என்று கேட்டாள் நேத்ரா.

“அதெல்லாம் ஒண்ணுமில்லைடி. அது சாதாரண மரப்பாச்சி பொம்மைதான்… நீங்க சொல்றது எல்லாம் எனக்குப் புதுசா இருக்கு” என்றாள் ஷாலு.

“சரி… விடுடி… இவ சொல்லுற மாதிரி, அது வெறும் மர பொம்மையாக்கூட இருக்கலாம்.” மஹா சொன்னதை மற்றவர்களும் ஆமோதித்தனர்.

“இல்லடி…” என்று நேத்ரா ஏதோ சொல்ல முற்பட, “சொன்னாக் கேளுடி… அது வெறும் பொம்மையாகத்தான் இருக்கும்” என்று நேத்ராவின் கையைப் பிடித்து, இழுத்துக்கொண்டு போனாள் மஹா. மற்றவர்களும் பின்னாடியே போனார்கள்.

நேத்ராவும் மற்றவர்களும் போனது கொஞ்சம் நிம்மதியைத் தந்தது. சரியாகப் பூஜாவும் வந்து சேர்ந்தாள். அவளிடம் மரப்பாச்சி செய்த சேட்டைகளைச் சொல்லிச் சிரித்தாள் ஷாலு.

மதிய உணவுக்குப் பிறகான எந்த வகுப்பிலும் ஷாலுவால் கவனம் செலுத்தவே முடியவில்லை. ஆசிரியையிடம் மாட்டிக்கொண்டிருக்கும் மரப்பாச்சியின் நினைவாகவே இருந்தது. மாலை கடைசிப் பிரீயட் முடியும் வரை பொறுமையாகக் காத்திருந்தாள். அதுவும் முடிந்து மணி அடித்ததும், தனது ஷோல்டர் பேக்கை எடுத்துக்கொண்டு, முதல் ஆளாக வகுப்பறையில் இருந்து தப்பித்து, ஆசிரியர்களின் ஓய்வறை நோக்கி ஓடினாள் ஷாலு. அங்கே புத்தகம் படித்துக்கொண்டிருந்த, கணக்கு ஆசிரியை நிமிர்ந்து பார்த்தார்.

இவள் தயங்கித் தயங்கி, “மிஸ்… அந்த மரப்பாச்சி…” என்று இழுத்தாள்.

“அது ரொம்ப நல்லா இருக்கு. ஆனா… இனிமேல் இதை ஸ்கூலுக்கு எல்லாம் தூக்கிட்டு வரக்கூடாது. சரியா” என்று கேட்டார் கணக்கு ஆசிரியர்.

“சரி மிஸ்”

அவர் எழுந்துபோய், தனது அலமாரியைத் திறந்து அதிலிருந்து மரப்பாச்சியை எடுத்துக் கொண்டுவந்து இவளிடம் கொடுத்தார். அதை வாங்கிக்கொண்டு, “தாங்க்ஸ் மிஸ்” என்று சொல்லிவிட்டு, வேன் நிற்குமிடம் நோக்கி ஓடினாள்.

Box news

பார்பி பொம்மை: இளம்பெண் பொம்மை. இன்று இதன் தயாரிப்பாளர்கள் அமெரிக்கர்கள் என்றாலும் இவர்களுக்கு முன்னோடியாக இளம்பெண் பொம்மைகளை முதலில் ஜெர்மானியர்கள் உருவாக்கி வந்தனர். அதனைப் பார்த்த அமெரிக்கர்கள் இதனை உருவாக்கினர். அழகான இப்பொம்மை பலரையும் கவர்ந்தது. நடக்க முடியாத குழந்தைகளின் ஏக்கத்தைப் புரிந்துகொண்ட இந்நிறுவனம் அவர்களைப்போன்றே சக்கர நாற்காலியில் அமர்ந்துள்ள பார்பியையும் உருவாக்கியது. மாற்றுத்திறனுடையோருக்கான முதல் பொம்மையை உருவாக்கியதும் இவர்களே! பார்பி மீது விமர்சனங்களும் பல்வேறு சர்ச்சைகளும் உண்டு. அதெல்லாம் தனிக்கதை!

Posted in சிறுவர் இலக்கியம், மரப்பாச்சி சொன்ன ரகசியம் | Tagged , , , , , , , | Leave a comment

மரப்பாச்சி சொன்ன ரகசியம் [சிறார்நாவல் – 8]

பள்ளியில் வந்து இறங்கியதும், நேராகப் பூஜாவின் வகுப்பறைக்குச் சென்றாள் ஷாலு. அவளது இருக்கை காலியாக இருந்தது. யாரிடமும் பேசாமல் தன்னுடைய வகுப்பறையில் வந்து அமர்ந்து கொண்டாள். ஆசிரியர் பாடம் நடத்திக் கொண்டிருந்தாலும் ஷாலுவின் கவனம் அதில் பதியவே இல்லை. பூஜா அமரவேண்டிய இடம் காலியாக இருப்பதையே நினைத்துக் கொண்டிருந்தாள். முதல்நாள் பயந்த அவளது முகம் நினைவுக்கு வந்துகொண்டே இருந்தது.

அவள் இல்லாத வெற்றிடம் மனதை சங்கடப்படுத்தியது. யாரிடம் விசாரிப்பது என்றும் தெரியவில்லை. பூஜாவின் வீட்டிற்கு அருகில் இவள் மட்டும்தான் இருப்பவள். இவளுக்கே விபரம் தெரியாதபோது, வகுப்பறையில் வேறு யாருக்கு என்ன தெரிந்துவிடப்போகிறது.

இனிமேல் அவளைப் பள்ளிக்கூடத்துக்கே அனுப்பாமல் இருந்துவிட்டால்… நினைத்துப் பார்க்கவே சங்கடமாக இருந்தது. வயிற்றைப் பிசைவது போல… என்னவோ செய்தது. ஆசிரியர் நடத்தும் பாடத்தில் இவளது கவனம் செல்லவே இல்லை. இவள் யோசித்துக் கொண்டிருக்கும்போதே இண்டர்வெல் பெல் அடித்தது. ஆசிரியர் வெளியேறும் வரை காத்திருந்துவிட்டு, மரப்பாச்சியையும் தூக்கிக்கொண்டு, வகுப்பறையை விட்டு வெளியே வந்தாள்.

எதிரே பூஜா இவளைத்தேடி வந்துகொண்டிருந்தாள். பூஜாவைப் பார்த்ததும் ஷாலுவிற்கு உற்சாகம் பொங்கியது. ஓடிச்சென்று அவளைக் கட்டிக்கொண்டாள்.

“ஏண்டி.. வேன்ல வரல…”

“நைட்டே மாமா வீட்டுக்குப் போயிட்டோம்டி.. அங்கே இருந்து அப்பாவோட பைக்கில் ஸ்கூலுக்கு வந்துட்டேன். அதனாலதான் வேனில் வரலை”

“அட.. ஆமால்ல… மரப்பாச்சி சொல்லிச்சு. நான் தான் மறந்துட்டேன். “

“ஏய்… சாரிடி… மாமா வீட்டுக்குப் போற அவசரத்துல மரப்பாச்சியை மறந்து, விட்டுட்டுப் போயிட்டேன்.” என்றாள் பூஜா.

“பரவாயில்லைடி. அதுவே வீட்டுக்கு வந்திடுச்சு. சரி வா.. கிரவுண்ட் பக்கம் போகலாம்” என்றாள் ஷாலு.

இருவரும் மைதானத்திற்கு ஓடினர். அங்கே ஒரு பக்கம் சிலர் டென்னிஸ் விளையாடிக் கொண்டிருந்தனர். இன்னொரு பக்கம் கோகோவும், மற்றொரு பக்கம் கபடியும் விளையாடிக் கொண்டிருந்தனர். கொஞ்ச தூரம் நடந்து மைதானத்தின் ஓரமாக இருந்த அந்த வேப்ப மரத்தினடியில் ஒதுங்கினர்.

“ம்.. சொல்லுடி..” என்றாள் ஷாலு.

“மாமா வீட்டுக்குப்போனோமா… அத்தை, அம்மா, அப்பா, மாமான்னு எல்லோரும் கலந்து பேசினாங்க. அந்தத் தாத்தா சொன்னது மாதிரி, வீட்டுக்குள்ள வச்சு எல்லாம் பூட்டலை. திட்டலை. அம்மாட்ட எதையும் மறைக்காம சொல்லனும் சொன்னாங்க. இனி அந்த வீடு வேணாம்னு பேசிகிட்டாங்க. சீக்கிரமே வேற வீடு மாறிடுவோம். அதுவரை மாமா வீட்டுல இருந்துதான் ஸ்கூலுக்கு வருவேன்”

“அதுவும் நல்லதுதான். அந்தக் கிழவன் மூஞ்சியில இனி விழிக்கவே வேணாம்” என்று சொன்னது மரப்பாச்சி.

“நம்ம மரப்பாச்சி, என்ன செஞ்சிருக்கு தெரியுமா..? அந்தத் தாத்தாவுக்குத் தண்டனை கொடுத்துட்டு வந்திருக்கு” என்று சிரித்தாள் ஷாலு.

“என்னது தண்டனையா… என்ன பண்ணினே, எங்கிட்டேயும் சொல்லேன்” என்று மரப்பாச்சியிடம் கேட்டாள் பூஜா. அதுவும் நடந்த சம்பவங்கள் அனைத்தையும் சொல்லிக் கொண்டிருந்தபோது, அந்தப் பக்கம் தனது தோழிகளுடன் மைதானத்திற்குள் வந்தாள் நேத்ரா.

ஷாலுவின் வகுப்பில் இருப்பவள். நன்றாகப் படிக்கக் கூடியவளாக இருந்தாலும் இயல்பிலேயே சேட்டை குணம் கொண்டவள். அவளுக்கு எப்போதுமே தான்மட்டும் நம்பர் ஒன்னாக இருக்கவேண்டும் என்ற எண்ணம் உண்டு. தனக்குப் போட்டியாக வகுப்பிலேயே ஷாலு மட்டும் இருப்பதாக நம்பினாள். ஒரு மதிப்பெண் வித்தியாசத்தில் எப்போதுமே இருவருக்குமிடையில் கடும்போட்டி நிலவும். அதனாலேயே இவளுக்கும் ஷாலுவிற்கும் ஆகாது.

பூஜாவையும் ஷாலுவையும் அருகில் இருந்த தோழிகளிடம் சுட்டிக்காட்டினாள் நேத்ரா.

“ஏய்… அங்க பாருங்கடி.. ஷாலினியும், பூஜாவும் அங்க தனியா நின்னு என்னடி பண்ணிகிட்டு இருக்காளுங்க…”

“எனக்கென்னடி தெரியும். நானும் இங்கே தானே இருக்கேன்.” என்றாள் மஹா.

“ஒருவேள செல்போன் எடுத்துகிட்டு வந்திருக்காளோ…?”

“அதையேன் முகத்துக்கு நேர பிடிச்சு பேசிக்கிட்டு இருக்கா… காதுல வச்சுதானே பேசனும்” என்று கேட்டாள் சம்யுக்தா.

“வீடியோ காலாக இருக்கும்டி.. வாங்க அவ கிட்டப்போய்ப் பார்க்கலாம்”

“வீடியோ காலா…” நேத்ரா சொன்னதைக் கேட்டதும் தோழிகள் எல்லோருக்கும் ஆர்வம் அதிகமானது. ஷாலுவும் பூஜாவும் அறியா வண்ணம் எல்லோரும் மெதுவாக அவர்களைப் பின் பக்கமாக நெருங்கினார்கள். இவர்கள் வருவது தெரியாமல், இருவரும் மரப்பாச்சியிடம் பேசிக்கொண்டிருந்தனர். செல்போனாக இருக்கும் என நினைத்துக் கொண்டு, கிட்ட வந்து பார்த்த எல்லோருக்கும் புஸ்ஸென்று போனது.

“ஏய்… இவங்க ஏதோ பொம்மை மாதிரி எதையோ வச்சி பேசிக்கிட்டு இருக்காடி…”

“இது மர பொம்மைடி” என்றால் சம்யுக்தா.

“கவுன் எல்லாம் மாட்டி விட்டு, வித்தியாசமா இருக்கே… கொடு பார்ப்போம்” என்று ஷாலுவின் கையில் இருந்து, மரப்பாச்சியைப் பிடுங்கிக்கொண்டாள் நேத்ரா.

“மர பொம்மை மாதிரி இருந்தாலும் இது ரப்பர் பொம்மை போலச் சாஃப்டா இருக்குடி..” என்று நேத்ரா சொன்னதும், ஆளாளுக்கு அதைக் கையில் வாங்கித்தடவிப் பார்த்தனர்.

“ஆமாண்டி…”

“கொடு நான் பார்க்கிறேன்… அட! ஆமாண்டி”

“குடுங்கடி… அதை…” என்று அவர்களின் கையில் இருந்து, மரப்பாச்சியைப் பிடுங்கிக்கொண்டாள் ஷாலு.

“இந்தப் பொம்மையை வச்சுகிட்டு, இங்க என்னடி செஞ்சுகிட்டு இருக்கீங்க..?”

“அது என்னோட தனிப்பட்ட விஷயம். எங்க மூனு பேருக்குள்ள இருக்கிறது… நீங்க போங்கடி….” என்று அவர்களை விரட்டியடித்தாள்.

“உங்க மூனு பேருக்குள்ளயா… இங்க நீங்க ரெண்டுபேர் மட்டும் தானடி நிக்கிறீங்க…” என்று குழப்பத்துடன் கேட்டாள் நேத்ரா.

“இதோ இந்த மரப்பாச்சியும் சேர்த்தா… மூனு பேர் இருக்கோமே…”

“என்னது மரப்பாச்சியா… ஓ… அந்தப் பொம்மையா! ஏண்டி அது ஒரு மர பொம்மைடி… அதையும் மனுஷங்க மாதிரியே ட்ரீட் பண்ணி, மூணுபேருன்னு சொல்லுற..” என்று கேட்டாள் ஷிவானி.

“அது அப்படித்தான்…”

“ஓ…! அப்படியா… அப்ப அதை எங்ககிட்ட கொடு. அதுல என்ன இருக்குன்னு பார்த்திடலாம்” என்று ஷாலுவின் கையில் இருந்த மரப்பாச்சியைப் பிடிங்கிக்கொண்டு, மைதானத்தின் அந்தபக்கம் பார்த்து நோக்கி ஓடினாள் நேத்ரா. அவள் பின்னாடியே மற்றவர்களும் ஓடினர்.

“ஏய்… அதைக்கொடுத்துடுடி…” என்று ஷாலுவும் பூஜாவும் துரத்தினார்கள்.

“லஞ்ச் பிரேக் வரைக்கும் எங்க கிட்டயே இருக்கட்டும். போடி…” என்று ஓடிக்கொண்டே சொன்னாள் நேத்ரா.

பின்னாடியே துரத்திக்கொண்டு இருவரும் ஓட, வகுப்புக்கு திரும்பும் பெல் அடிக்கவும் சரியாக இருந்தது. “இனி துரத்திப்பிடிக்க முடியாதுடி. விடு. லஞ்ச் டயத்துல மரப்பாச்சியை வாங்கிக் கொள்ளலாம்” என்று நின்றாள் பூஜா. ஷாலுவிற்கும் அது சரியெனப்பட்டது. ”சரி வாடி.. கிளாஸுக்குப் போயிடலாம்” என்றபடியே வகுப்பு நோக்கி திரும்பினார்.

மணிச்சத்தம் நேத்ரா குழுவினருக்கும் கேட்டது.

“ஏய்… பெல் அடிச்சுட்டாங்கடி… அடுத்து மேக்ஸ் பீரியட். லேட்டா போனால்… தொலைஞ்சோம். கிளாஸுக்கு ஓடுங்கடி” என்று ஷிவானி சொன்னாள். “ஏண்டி ஓடனும் நடந்தே போகலாம்.” என்று சொன்னாள் நேத்ரா, தன் கையில் இருந்த மரப்பாச்சியைப் பார்த்தாள். அது இவளைப் பார்த்துப் புன்னகை புரிவது போல இருந்தது. குழம்பிப்போய், திரும்பவும் கவனித்துப் பார்க்க நினைக்கும் நேரத்தில், அவள் கைபிடியில் இருந்து, அது நழுவி கீழே விழுந்தது. அந்த நேரம் பார்த்து, காற்று வீச, காற்றில் பறப்பது போல… சுற்றிச் சுற்றி பறந்து ஓடத்தொடங்கியது மரப்பாச்சி.

“ஏய்… அது காத்துல பறக்குது பிடிங்கடி…” என்று கத்தினாள் நேத்ரா. ஆனால் அவளது தோழிகள் வகுப்பறைக்குச் செல்லும் ஆர்வத்தில் சில அடிகள் முன்னே போய்க்கொண்டிருந்தனர். அவர்கள் சுதாரித்து, ஓடிவரும் முன்னே… மரப்பாச்சியைத் துரத்திக்கொண்டு ஓடினாள் நேத்ரா.

கோகோ விளையாடிக் கொண்டிருந்தவர்களின் கூட்டத்தினுள் புகுந்தது மரப்பாச்சி. அதை மட்டுமே குறிவைத்து ஓடிய நேத்ராவிற்கு அங்கே விளையாடிக் கொண்டிருந்தவர்களின் மேல் கவனம் செல்லவில்லை. வரிசையாக உட்கார்ந்திருந்தவர்களைத் தொடுவதும், எதிரே ஓடிவருபவர்கள் மீது மோதி கீழே விழுந்தாள். இதற்கிடையில் மரப்பாச்சியை நேத்ரா எட்டிப் பிடிக்க, இவள் மேல் சிலர் தடுக்கி விழுந்தனர். அங்கே ஏற்படுத்திய குழப்பங்களினால் இவளுக்குச் சரியான திட்டு விழுந்தது. எல்லோரிடமும் “சாரிப்பா…” “சாரிப்பா” என்று மன்னிப்புக் கேட்டுவிட்டு, அக்கூட்டத்தில் இருந்து வெளியே வந்தாள். தோழிகள் சூழ்ந்துகொண்டனர்.

“ஏண்டி, பார்க்க நல்லாத்தான இருக்கு. ஆனா காத்துல பஞ்சு மாதிரி பறந்துடுச்சே… நல்ல வேள க்ரவுன்ட்ல பீ.ட்டி மாஸ்டர் இல்லை.” என்றாள் மஹா.

“ஆமாண்டி.. வாடி கிளாஸுக்குப் போயிடலாம்” என்றாள் ஷிவானி. எல்லோரும் வகுப்பறையை நோக்கி ஓடத்தொடங்கினர். நேத்ராவிற்கும் கீழே உருண்டு விழுந்ததில் கையில் இரண்டு இடங்களில் சிராய்ப்புகள். எரிச்சலாக இருந்தது. ‘ஊபூ…ஊபூ…” ஊதி விட்டுக்கொண்டாலும் எரிச்சல் குறையவில்லை.

நடந்த சம்பவம் நேத்ராவிற்குக் குழப்பத்தை உண்டுபண்ணியது. தன் கையில் இருந்து, எதிர்பாராமல் மரப்பாச்சி நழுவி விழுந்ததா… அல்லது பிடியில் இருந்து தன்னை விடுவித்துக்கொண்டு ஓடியதா? என்ற சந்தேகத்துடனே வகுப்பறை நோக்கி மற்றவர்களுடன் வேகவேகமாக நடந்தாள்.

கரும்பலகையில் இரண்டாவது கணக்கு எழுதும்போது, நேத்ராவும் மற்ற தோழிகளும் வகுப்பறை வாசலில் நின்றார்கள். எல்லோருக்கும் மூச்சிரைத்தது.

“உங்களுக்கு மட்டும் இண்டர்வெல் எவ்வளவு நேரம்டி… ஏன் லேட்டு?” என்று கணக்கு ஆசிரியர் கேட்டார்.

எதையாவது சொல்லி சமாளிக்கலாம் என்று நேத்ராவின் மூளை யோசித்தாலும், “விளையாடிக்கிட்டு இருந்ததுல லேட் ஆகிடுச்சு மேடம்” என்று உண்மையை உளறிவிட்டாள். இவள் ஏன் இப்படிப் பேசுகிறாள் என்று கூடவந்தவர்கள் திகைத்துப் போய்ப் பார்த்தனர்.

அவர்களது திகைப்பைப் பார்த்ததும், ஷாலுவிற்குச் சிரிப்பு வந்தது. மரப்பாச்சி யாரிடம் இருந்தாலும், அவர்களால் பொய் பேசமுடியாமல் போய்விடும் என்பது ஷாலுவிற்கு மட்டும் தானே தெரியும். அதனால் அவர்கள் பார்த்துவிடாமல், அவர்கள் படும் அவஸ்தையை நினைத்து, தலையைக் குனிந்து கொண்டு சிரித்தாள்.

“ஓ…ஹோ..! விளையாடவா ஸ்கூலுக்கு வர்றீங்க..”

பிள்ளைகள் தயங்கியபடியே வகுப்பறைக்கு வெளியே நிற்க… “வெத்தலை பாக்கு வச்சு அழைப்பாங்களா… உள்ள வாங்கடி” என்று கத்தினார் ஆசிரியை.

“எழுதிப்போடுற இந்தக் கணக்கை நீங்க எல்லோரும் நாளைக்கு இம்போஸிசனா இருபத்தஞ்சு வாட்டி எழுதிட்டு வரனும்.” என்று சொல்லிவிட்டு, எழுதிக் கொண்டிருந்த கணக்கைத் தொடர்ந்து எழுதத் தொடங்கினார்.

(box news)

கோகோ ஆட்டம் : இதனைப் பாரம்பரியமாக நமது மண்ணில், பகுதிக்கு ஏற்றவாறு இஷ்டப்படி விளையாடிக் கொண்டிருந்தனர். புனேவில் உள்ள டெக்கான் ஜிம்கானா, கோக்கோ ஆட்ட விதிகளை 1914ஆம் ஆண்டில் உருவாக்கியது. அதில் சிலமாற்றங்கள் 1924ஆம் ஆண்டுச் செய்யப்பட்டன. அதன் பின்தான் கோகோ ஆட்டம் நாடு முழுவதும் முறையான விதிகளின்கீழ் ஆடப்பட்டது. இரு குழுக்கள் ஆடும் இதில் 12 பேரைக் கொண்டது ஒரு குழு. இதில் ஒன்பது பேரே ஆட்டத்தில் பங்குபெறுவர். மற்ற விபரங்களை உங்க ஆசிரியர்களிடம் கேட்டு அறிந்து கொள்க.

*************************************************

Posted in சிறுவர் இலக்கியம், மரப்பாச்சி சொன்ன ரகசியம் | Tagged , , , , , | Leave a comment

மரப்பாச்சி சொன்ன ரகசியம் [சிறார்நாவல் – 7]

முதல் மாடியில் இருந்து பார்ப்பது போல் இல்லாமல், பலமாடி கட்டடத்தின் மிகவும் உயரமான ஜன்னல் வழியாக, கீழே பார்ப்பது போலிருந்தது. என்ன செய்வது மரப்பாச்சியின் உருவம் அப்படி! வீட்டில் இருந்து வெளியே வர உதவிய கேபிள் டிவியின் வயர் எங்கே செல்கிறது என்று கவனித்தது மரப்பாச்சி. அது கீழ்வீட்டுக்குச் சென்றது. ஐடியா… இந்த வயரையே பிடித்துக் கீழ்வீட்டுக்குச் சென்று அங்கிருந்து நாம் வெளியேறிவிடலாம் என்று திட்டமிட்டது. இந்தக் கீழ்வீட்டில் தானே அந்தத் தாத்தாவும், பாட்டியும் இருக்கிறார்கள். அவர்களையும் ஒரு எட்டு பார்த்துவிட்டு, போய்விடலாம் என்று எண்ணிக்கொண்டது. கேபிள் வயரைப் பிடித்துக்கொண்டு, சறுக்கியபடி இறங்கியது. கீழ்வீட்டின் ஜன்னல் வழியே அந்த வீட்டுக்குள் வந்து சேர்ந்தது மரப்பாச்சி.

அது வந்து சேர்ந்த இடத்தில் ஒரு தலையாட்டி பொம்மை இருந்தது. அதைப் பார்த்ததும் மரப்பாச்சிக்கு மகிழ்ச்சியாகி விட்டது. அதன் அருகில் சென்று அதன் தலையைத் தட்டிவிட்டு, அதைப்போலவே தலையாட்டிப் பார்த்தது. பின் அருகில் இருந்த சாய்ந்தாடும் பொம்மையைக் கட்டிப் பிடித்துக்கொண்டு, தனது காலால் கீழே ஓர் உந்து உந்தியது. உடனே அது ஒருபக்கம் சாய்ந்து பின் நிமிர்ந்தது. வந்த வேலையை மறந்து இப்படி விளையாடிக் கொண்டிருந்தபோது, பாட்டியின் குரல் உச்சமாகக் கேட்டது, “த்தூ… நீயெல்லாம் மனுஷனாய்யா… இத்தனை வயசுக்கு அப்புறம் இப்படிப் புத்தி போயிருக்கே.. இன்னிக்கே உன் பையன்கிட்ட போன் பண்ணிச் சொல்லுறேன்.” விளையாட்டை நிறுத்திவிட்டு, மெல்ல கீழிறங்கிய மரப்பாச்சி, மெதுவாக அடிமேல் அடிவைத்து குரல் வந்த திசை நோக்கிச் சென்றது.

அங்கே தாத்தா அமர்ந்திருந்தார். பாட்டி நின்று சத்தம் போட்டுக்கொண்டிருந்தார். இடையிடையே புடவை தலைப்பைக் கண்களில் ஒற்றிக்கொண்டு, ஒழுகும் மூக்கையும் அதே தலைப்பால் துடைத்துக் கொண்டிருந்தார்.

“அவன் கிட்ட சொல்ற அளவுக்கெல்லாம் இங்க ஒன்னும் நடக்கலை. தேவையில்லாம நம்ம பையன்கிட்ட சொல்லிட்டு இருக்காதே… அந்தப் பூஜா பொண்ணு பொய் சொல்லுது”

“ஆமாய்யா… அந்தப் பச்சப்புள்ள பொய் சொல்லுதுன்னு சொல்றியே, உனக்கு வெக்கமா இல்ல. தப்பு செஞ்சுப்புட்டு இல்லைன்னு சாதிக்கிற பாரு… உன்னைய பார்த்தாலே பத்திக்கிட்டு வருது. ஏதோ அவங்க நல்லவங்களாக இருக்கப்போயி… நீ தப்பிச்ச. இல்லாட்டி போலீஸு கேஸுன்னு அசிங்கப்பட்டிருப்ப…”

“ஆமாண்டி… நீயே கத்தி, தெரு முழுக்கக் கேட்குற மாதிரி சொல்லிடு” என்று குரலை உயர்த்திப் பாட்டியின் மேல் எரிந்து விழுந்தார் தாத்தா.

“எக்கேடும் கெட்டுப்போங்க… நாளைக்கு அவங்க அட்வான்ஸைத் திருப்பிக் கொடுத்துடுங்க… இதையெல்லாம் பார்க்கனும்கிறது என் தலைவிதி” என்று தன் தலையில் அடித்துப் புலம்பியபடியே அந்த அறையில் இருந்து போனார் பாட்டி.

எல்லாவற்றையும் பார்த்துக்கொண்டு இருந்த மரப்பாச்சிக்குக் கோபம் தலைக்கேறியது. தப்பைச் செய்துவிட்டு, செய்யவே இல்லை என்று சொல்கிறாரே… இவரைச் சும்மா விடக்கூடாது. சரியான பாடம் புகட்ட வேண்டும் என்று எண்ணியபடியே சுற்றும் முற்றும் பார்த்தது.

அதே வேளையில், தாத்தா கட்டிலில் இருந்து எழுந்து, பாத்ரூம் நோக்கிப்போனார். மரப்பாச்சிக்கு கையும் காலும் பரபரத்தது. அவர் அமர்ந்திருந்த கட்டிலின் காலுக்கு அருகில் ஒரு பாட்டில் தெரிந்தது. அந்தப் பாட்டிலை நோக்கி, வேகமாக ஓடியது மரப்பாச்சி. அது ஏதோவொரு எண்ணெய் பாட்டில். அதனுள் பாட்டியின் கால்வலிக்குத் தடவுவதற்கான தைலம் இருந்தது. அதை அசைத்துப் பார்த்தது. அசைக்க முடிந்தது, இதற்கிடையே தாத்தா பாத்ரூமுக்குள் சென்றுவிட்டார். வேகவேகமாக அந்தப் பாட்டிலை பாத்ரூமின் வாசலை நோக்கி, உருட்டியபடியே கொண்டுபோனது. பாத்ரூமின் வாசலை அடைந்ததும், பக்கவாட்டில் படுத்து இருந்த பாட்டிலின் மீதேறி, தனது பலத்தைத் திரட்டி, அதன் மூடியை திறந்தது. அவ்வளவுதான் குபுக் குபுக் என்று தைலம் கொட்டி அந்த இடம் முழுவதும் பரவியது.

பாட்டிலின் மீது தவழ்ந்து பின்பக்கமாகக் கீழே குதித்து, வேகமாக ஓடிப்போய் ஒரு ஓரமாக ஒளிந்துகொண்டது. பாத்ரூம் கதவைத் திறந்தும் கொட்டப்பட்ட எண்ணையில் கால் வைத்தார் தாத்தா. “ஆஆஆஆ” என்று கத்தியபடியே வழுக்கி, நிலை தடுமாறி, பாதி உடல் பாத்ரூமிற்குள்ளும், மீதி அறைக்குள்ளுமாகக் கீழே விழுந்தார். நிலைமை உணர்ந்து அவர் அடுத்தச் சத்தம் போடும் முன்னேரே பின் மண்டையிலும் அடிபட்டது. சத்தம் கேட்டு ஓடிவந்த பாட்டி, தாத்தா விழுந்து கிடக்கும் கோலம் கண்டு பதறியடித்து, அவரை எழுப்பிவிடப் போனார். ஆனால் அதற்குள்ளாக அவர் மயங்கிவிட்டார். 

**

மரப்பாச்சி சொன்னதைக்கேட்ட ஷாலு, “சரியான தண்டனை கொடுத்திருக்க… அப்புறம் என்ன ஆச்சு” என்றாள்.

“இன்னும் நான் முழுசாவே சொல்லி முடிக்கலையே, அப்புறம் பாட்டி பக்கத்து வீட்டுக்காரங்களை உதவிக்குக் கூப்பிட்டு, ஆம்புலன்ஸுக்கு போன் செய்து, அதுல அவரை மருத்துவமனைக்குத் தூக்கிட்டுப்போனாங்க”

“ம்… அப்புறம்”

“தாத்தாவுக்கு ஒரு கை உடைஞ்சு போச்சு, கட்டுப் போட்டிருக்காங்க. இடுப்பு எலும்புலயும் ஒரு விரிசல் விழுந்திடுச்சு. அதனால இனி அவர் ஆறுமாசத்துக்கு நடக்கக்கூடாதாம். ஃபுல்லா பெட் ரெஸ்ட்தான் எடுக்கனுமாம். இனி அவர் படுத்த படுக்கைதான்.. ஹா..ஹா…” என்று சிரித்தது மரப்பாச்சி. அதன் சிரிப்பில் ஷாலுவும் சேர்ந்துகொண்டாள்.

“செமையான காரியம் பண்ணினே… சரி, இப்போ ஸ்கூலுக்கு நேரமாச்சு. நான் குளிச்சுட்டு ரெடியாகி வந்துடுறேன். கிளம்புவோம். அங்கே போய், பூஜாகிட்ட மிச்சத்தைக் கேட்டுக்கொள்வோம்” என்று பாத்ரூம் நோக்கிப் போனாள் ஷாலு.

*************

யூனிபார்ம் அணிந்து, சிற்றுண்டி எல்லாம் சாப்பிட்டு, தயாராகி, பள்ளி வாகனத்திற்காகக் காத்திருந்தாள் ஷாலு. புத்தகப் பையினுள் மரப்பாச்சியையும் தூக்கி வைத்திருந்தாள்.

“இந்தாடி.. லஞ்ச்பாக்ஸ். ஹோம் ஒர்க் எல்லாம் முடிச்சுட்டியா? “

“ம்… அதெல்லாம் முடிச்சுட்டேம்மா..”

“சரி… அம்மாவுக்கு உள்ள கொஞ்சம் வேலை இருக்கு. வேன் வந்ததும் சொல்லு, வாசலுக்கு வாரேன்” என்றபடியே உள்ளே போய்விட்டார்.

அம்மா அந்தப் பக்கம் போன கொஞ்ச நேரத்தில் வாசலில் வேனின் ஹாரன் சத்தம் கேட்டது.

“அம்மா… வேன் வந்துடுச்சு…” என்றபடி புத்தகப் பையையும், சாப்பாட்டுக் கூடையையும் தூக்கிக்கொண்டு வாசலை நோக்கி ஓடினாள் ஷாலு.

“ம்.. இதோ வந்துட்டேன்” என்றபடியே பின்னால் ஓடிவந்தார் அம்மா. வாசல் கேட்டைத்திறந்து, வேனில் அவளை ஏற்றிவிட்டு, வேன் புறப்பட்டதும், டாட்டா காட்டிவிட்டு வீட்டுக்குள் சென்றார் அம்மா.

வேனுக்குள் ஏறி, இடம் பார்த்து அமர்ந்தபின், பூஜாவைத் தேடினாள் ஷாலு. அவள் வேனில் இல்லை. எப்பவும் வந்துவிடுவாளே… இன்று ஏன் வரவில்லை. ஒருவேளை அவளை அவங்க மாமா வீட்டிலேயே பூட்டி வச்சுட்டாங்களா? இனிமேல் ஸ்கூலுக்கே வரமால் போயிடுவாளோ? ஷாலுவின் சிந்தனை நாலாபக்கமும் ஓடியது.

மெதுவாக எழுந்து, வேன் கதவருகில் அமர்ந்திருந்த நர்சரி டீச்சரின் அருகில் போனாள். “மிஸ்… பூஜா வரலையா?” என்று கேட்டாள்.

“வரலை. அவ வீட்டு வாசலில் ஐஞ்சு நிமிசம் நின்னு ஹாரன் அடிச்சுப்பார்த்தோம். ஆளைக்காணாம். வந்துட்டோம். சரி… போ… போய் உட்காரு”

“சரிங்க மிஸ்” என்றபடியே தன் இருக்கையில் வந்து அமர்ந்தாள்.

Box NEWS

தஞ்சாவூர் தலையாட்டி பொம்மை: களிமண்ணினால் செய்யப்பட்ட இப் பொம்மையின் தலை உள்ளே சிறு கம்பி பொருத்தப்பட்டிருக்கும். பொம்மையின் உடலில் இருக்கும் இடத்தில் கம்பியின்மேல் செங்குத்தாக நிலைநிறுத்தினால், தலை ஆடிய வண்ணம் இருக்கும். இதனால் இக்காரணப்பெயர் பெற்றது. உடலின் அடிப்பாகம் சம்மணமிடப்பட்ட இதன் தலை மட்டும் காற்றிலும்கூட ஆடிய வண்ணம் இருக்கும்.

BoxNews:

சாய்ந்தாடும் பொம்மை : இப்பொம்மைகளின் தலைப்பாகம் கூம்பு வடிவிலும் அடிப்பாகம் அரைக்கோள வடிவிலும் இருக்கும். இதனுள் அதிக எடையுள்ள சிறிய இரும்பு கோலிக்குண்டு. அல்லது எடைகூடிய மண் நிரப்பப்பட்டிருக்கும். கூம்பு வடிவ தலைப்பாகத்தைத் தள்ளிவிடும் போது, கோளவடிவ அடிப்பாகம் புவியீர்ப்பு விசையின் காரணமாக நேர் செங்குத்தாகவே வந்து நிலை நிறுத்திக்கொள்ளும். எத்தனை முறை தள்ளிவிட்டாலும் பழைய நிலைக்கு வந்துவிடும். ஊர்பெயரைத்தாங்கி இப்பொம்மைகளை அழைக்க அரசு புவியியல் அடையாள சட்டபடி (ஜியோகிராபிக்கல் இண்டிகேஷன்-geographical indication) ஒப்புக் கொண்டுள்ளது.

Posted in சிறுவர் இலக்கியம், மரப்பாச்சி சொன்ன ரகசியம் | Tagged , , , , , , | Leave a comment

மரப்பாச்சி சொன்ன ரகசியம் [சிறார்நாவல் – 6]

பூஜா வீட்டுக்குள் நுழையும் போதே, அப்பா ஹாலில் அமர்ந்து வெங்காயம் வெட்டிக்கொண்டிருந்தார். இது தினப்படி வழக்கம். காய்கறிகளை அப்பா வெட்டினால் அம்மா சமையல். அம்மா வெட்டினால் அப்பா சமையல். இன்று அம்மா கிச்சனில் இருந்தார்.

கதவு திறந்த சத்தம் கேட்டு, ஹாலுக்கு வந்த அம்மாவின் முகம் கடுகடுவென இருந்தது.

“எங்கடி போயிட்டு வர்ற..?”

“டான்ஸ் கிளஸுக்கும்மா..”

“அது தெரியுது… ஆனா… ஸ்கூல் விட்டு வீட்டுக்கே வரலையாம்மே… கீழே தாத்தா சொன்னாரே…” என்று அம்மா கேட்டார்.

பதில் ஏதும் சொல்லாமல் அமைதியாகத் தலைகுனிந்தபடி நின்றாள் பூஜா.

“கேக்குறேன்ல… சொல்லுடி..”

கையில் இருந்த மரப்பாச்சியைப் பார்த்தாள். அது இவளுக்கு மட்டும் தெரியும்படி ‘சொல்லு’ என்பது போலச் சைகை காட்டியது.

“வந்ததும் வராததுமா… ஏன் அவ மேல பாயுற… கீழ் வீட்டுல இருந்திருப்பா… இல்லாட்டி டான்ஸ் கிளாஸ் முடிய லேட் ஆகி இருக்கும்…” என்றார் அப்பா.

“ஆமா… இப்படியே அவளுக்குச் செல்லம் கொடுங்க. ஸ்கூல் விட்டு அவ கீழ்வீட்டுக்கு வரவே இல்லையாம்…” அம்மாவின் குரலில் கோபம் கூடி இருந்தது.

“அப்படியா செல்லம்…” என்று கேட்ட அப்பா, அம்மாவின் பக்கம் திரும்பி, “முதல்ல அவ ஃப்ரஷ் ஆகிட்டு வரட்டும். அப்புறம் கேட்டுக்கயேன்.” என்றார்.

“அதெல்லாம் முடியாது. முதல்ல அவ பதில் சொல்லட்டும்… சொல்லுடி..”

“நேரா டான்ஸ் கிளாஸுக்கு போயிட்டேம்மா… க்ளாஸ் முடிஞ்சு.. ஷாலினி வீட்டுக்குப் போயிட்டு வந்தேம்மா…”

“வீட்டுக்கு வராம ஏன் நேரா க்ளாஸுக்கு போன… அதுக்குப் பதில் சொல்லுடி”

அமைதியாக நின்றிருந்தாள்.

”சொல்லுடி” என்று அம்மா அதட்டவும், “வீட்டுக்கு வர பிடிக்கலைம்மா..” என்றாள் பூஜா.

“என்னது வீட்டுக்கு வர பிடிக்கலையா…” என்று பூஜாவின் கன்னத்தில் ஓர் அறைவிட்டார் அம்மா.

அவ்வளவுதான். அதுவரை அடக்கி வைத்திருந்த சங்கடங்கள் அழுகையாக வெடித்தது. அழுதபடியே குடுகுடுவென ஓடிச்சென்று அப்பாவின் அருகில் அமர்ந்துகொண்டு அழத் தொடங்கிவிட்டாள். அப்பா ஆதரவாக இவளின் தலையைத் தடவிக்கொடுத்தார். தோளில் மாட்டி இருந்த ஸ்கூல் பேக்கை கழட்டிவிட்டார். அணைத்துக்கொண்ட, அப்பாவின் மேல் சாய்ந்துகொண்டு, அவர் பனியனைத் தன் கண்ணீரால் நனைத்தாள் பூஜா. அந்தப்பக்கம் பார்க்காமலேயே அம்மா தன்னை முறைப்பது அவளுக்குத் தெரிந்தது.

“இப்படிப் பதில் சொன்னா, அம்மாவுக்குக் கோபம் வராம என்ன செய்யும்…? ஏம்மா… வீட்டுக்கு வர பிடிக்கலை? என்று அப்பா கேட்டார்.

கொஞ்ச நேரத்தில் அழுகை விசும்பலாகி நின்றது. அதன்பின் கீழ் வீட்டுத் தாத்தா செய்தவற்றைப்பற்றிக் கூறினாள் பூஜா. அவள் சொன்னதைக்கேட்டு அப்பாவும் அம்மாவும் உறைந்து போனார்கள்.

“என்னடி சொல்ற”

“ஆ.. மா..ம்..மா…” என்று வார்த்தையை மென்று முழுங்கிச் சொல்லும்போதே, அவளுக்குத் திரும்பவும் அழுகை வந்தது.

“ஐயோ… ஐயோ..” என்று அம்மாவும் ஓடிவந்து சோபாவில் அமர்ந்துகொண்டு, பூஜாவை வாரி அணைத்துக்கொண்டார்.

***

“அப்புறம்…” என்று கேட்டாள் ஷாலு. மறுநாள் விடியற்காலை. படுக்கையிலே உட்கார்ந்திருந்தாள். அவளது தலையணையில் ஒய்யாரமாய்ச் சாய்ந்தபடி உட்கார்ந்திருந்தது மரப்பாச்சி.

“அப்புறமென்ன… கொஞ்ச நேரம் பூஜா அழுதாள். அவளைச் சமாதானப்படுத்தினாங்க.”

“ம்..”

“அப்புறம்… அவளோட அம்மாவும் அப்பாவும் பூஜாவை உள்ளறைக்குப் போகச்சொல்லிட்டு, பேசினாங்க”

“என்ன பேசினாங்க..?”

“எனக்கென்ன தெரியும். நான் பூஜாவோட ரூமுக்குள்ள இருந்தேனே…”

“ஐயையோ…” என்றாள் ஷாலு.

“கொஞ்ச நேரம் கழிச்சு, பூஜாவை கூப்பிட்டு, நீ வீட்டுலயே இரும்மான்னு சொல்லிட்டு, அம்மாவும் அப்பாவும் கீழே தாத்தா வீட்டுக்குப் போய்ச் சண்டைப்போட்டாங்க”

“சண்டைப்போட்டாங்களா…?”

“ஆமா! எதையோ தள்ளிவிட்ட மாதிரி, டம்… டமால்ன்னு பயங்கரமா சத்தம் எல்லாம் கேட்டுச்சு. அப்புறம் மேலே வந்தவங்க… மாமா வீட்டுக்குப் போலாம்னு பூஜாவைக் கூட்டிக்கிட்டு போயிட்டாங்க. கிளம்புற அவசரத்துல பூஜா என்னையை விட்டுட்டு போயிட்டா… எப்படியோ கஷ்டப்பட்டு நான் இங்கே வந்துட்டேன். இனி நடந்ததை அவதான் வந்து சொல்லனும்” என்றது மரப்பாச்சி.

“வெறும் சண்டைபோட்டுட்டு போயிட்டாங்களா… தப்பு செஞ்ச அந்தத் தாத்தாவைப் பனிஷ்ட் பண்ணலையா?”

“அதுக்குத்தானே நான் இருக்கேன். நான் சரியான தண்டனை கொடுத்துட்டு வந்துட்டேன்.” என்று உற்சாகமாகச் சொன்னது மரப்பாச்சி.

“என்னது, நீ தண்டனை கொடுத்துட்டியா?” என்றாள் ஷாலு வியப்பாக. ‘ஆமாம்’ என்பதுபோலத் தலையாட்டியது மரப்பாச்சி.

“கொஞ்சம் விவரமாகத்தான் சொல்லேன்” என்று கேட்டாள் ஷாலு.

“சொல்றேன்… சொல்றேன்…” என்று அங்கே நடந்தவற்றைக் கூறத்தொடங்கியது மரப்பாச்சி.

****

கதவைப் பூட்டிவிட்டு பூஜாவும் அவள் அம்மா அப்பாவும் கிளம்பிப்போன பின், வீட்டில் இருந்து வெளியேறுவதற்கு வழியைத்தேடியது மரப்பாச்சி. வாசல் கதவு பக்கத்தில் இருந்த ஜன்னல் திறந்திருந்தது.

அதன் வழியாக வெளியேறிவிடலாம் என்று முடிவு செய்து, பக்கத்தில் இருந்த ஸோபாவின் மீது ஏறியது. அதன் சாயும் பகுதிக்குப் பின்னால் இருந்தது ஜன்னல். அதனால் ஸோபாவின் ஓரமாகச் சென்று அதன் விளிம்பு பக்கமாக ஏறத்தொடங்கியது. சிரமப்பட்டு ஏறி முடித்தபின் தான் மரப்பாச்சி அதைக் கவனித்தது. ஆம்… ஜன்னல் முழுவதும் வலை மாட்டப்பட்டிருந்தது. பூச்சிகள் கொசுக்கள் வராமல் இருக்க மாட்டுவார்களே அதே வலை. இப்போது எப்படி வெளியே செல்லப்போகிறோம் என்று கவலை அதற்கு வந்தது.

ஏறி நின்ற இடத்திலேயே சோர்ந்து போய் அமர்ந்து ஜன்னலையே கொஞ்ச நேரம் பார்த்துக்கொண்டிருந்தது. அப்போதுதான் அதன் மேல் பக்கத்தில் இருந்து, கேபிள் டிவியின் வயர் வீட்டுக்குள் வருவதைக் கவனித்தது. வயர் வரும் இடத்தில் மட்டும் வலை கொஞ்சம் நெகிழ்ந்து போய் இடைவெளி தெரிந்தது. அதன் வழியாகச் சென்றுவிடமுடியும் என்பதை அறிந்ததும் அதற்கு உற்சாகம் பீறிட்டது.

தான் அமர்ந்திருந்த ஸோபாவின் ஓரத்திற்கு ஓடியது. கேபிள் டிவியின் வயரை எட்டிப் பிடுத்துக்கொண்டு, ஏறத் தொடங்கியது. அந்த வயர் கொஞ்சம் வழுக்குவது போல இருந்தாலும், தனது ஒவ்வொரு பிடியையும் விடாமல் பற்றிக்கொண்டு, முன்னேறியது மரப்பாச்சி. கிட்டத்தட்ட முப்பது நிமிடங்கள் ஏறியபின், ஜன்னலின் ஓரத்தில் கிடைத்த இடைவெளி வழியே வெளியே வந்து நின்றது. கீழே பார்த்தால் கிடு கிடு பள்ளம்.

Box news

பாதுகாப்பான தொடுதல் பாதுகாப்பற்ற தொடுதல் (Safe Touch – Unsafe Touch) தொடர்ச்சி: எவரின் தொடுதல் உங்களுக்குக் கூச்சம் ஏற்படுவதைப்போல, ஒரு மாதிரியான உணர்வைத் தருகிறதோ, அதுவே பாதுகாப்பற்ற தொடுதல் என்பதை உணர வேண்டும். நீங்கள் ஆண் பிள்ளையோ, பெண் பிள்ளையோ உங்கள் அந்தரங்க பகுதியை யாரையும் தொட அனுமதிக்காதீர்கள். அம்மா, அப்பாவிடம் சொல்லியும் அவர்கள் கேட்கவில்லை என்றாலும் விடாமல் திரும்பத் திரும்பச் சொல்லுங்கள். அப்போதுதான் அப்படித் தப்பு செய்பவர்களுக்குத் தண்டனை கிடைக்கும். அல்லது 1098 என்ற தொலைபேசி எண்ணுக்கு அழைத்தும் பேசலாம். இன்னும் தெரிந்துகொள்ளப் பெற்றோரிடமே இதுபற்றிக் கேளுங்கள்.

Posted in சிறுவர் இலக்கியம், மரப்பாச்சி சொன்ன ரகசியம் | Tagged , , , , , | Leave a comment