ஆட்டிசம்: “தெய்வக் குழந்தையை வளர்ப்பது உலகின் உன்னதம்!”

– மனநலம் குறைந்த மகளை ஆசிரியையாக்கிய சாதனையாளர்
சாதனை

 

p81a
“அப்பா… நாளைக்கு ஸ்கூல்ல பிங்க் கலர் ஆக்டிவிட்டி. எனக்கு டிரெஸ், வளையல், பொட்டு எல்லாம் பிங்க் கலர்ல எடுத்து வைப்பா’’ என்று தன் தந்தை சதாசிவத்திடம் கேட்கும் நந்தினி, மாணவி அல்ல… பள்ளியில் ஆசிரியை. மனநலம் குறைந்த அவரை ஆசிரியராக்கியது, அந்தத் தந்தையின் அடர்த்தியான அன்பும், அக்கறையும், முயற்சியும், பயிற்சியும்!

மனவளர்ச்சி குறைந்த 32 வயதாகும் நந்தினிக்காக அந்த பாசத்தந்தை வாழ்ந்து வரும் போராட்ட வாழ்க்கை, அன்பின் ஊற்று! இதில் 40 வருடங்களாக மனநலமின்றி இருக்கும் மனைவியையும் அவர் தாங்கி வருவது, மண வாழ்க்கையின் மாண்பு.

“கடலூர் மாவட்டம்தான் எனக்கு சொந்த ஊரு. அக்கா பொண்ணுக்குக் கொஞ்சம் விவரம் பத்தாது என்பதால, நானே கல்யாணம் பண்ணிக்கிட்டேன். சொந்தத்துல கல்யாணம் பண்ணிக்கிட்டாலும் மூத்த பையனும், ரெண்டாவது பொண்ணும் ஆரோக்கியமா பிறந்தாங்க. மூணாவது பொண்ணான நந்தினியும் பிறக்கும்போது ஆரோக்கியமாதான் இருந்தா. பொதுப்பணித் துறையில வேலை பார்த்த நான், வீட்டிலும் என் மனைவியையும், மூணு பசங்களையும் கவனிச்சுக்கிட்டுனு ரொம்ப சிரமப்பட்டேன்.

சின்ன வயசுல நந்தினி தன் அண்ணன், அக்காவைத் தவிர வேற யார்கூடவும் பழகமாட்டா. நாலு வயசுவரைக்கும் பேச்சு வரலை. அஞ்சு வயசுல ஸ்கூல்ல சேர்த்தப்போ, அவளுக்கு சுத்தமா படிப்பு வரலை. இருந்தாலும், அட்டண்டன்ஸ் ஒழுங்கா இருந்ததால அவ ஸ்கூல்ல எட்டாவதுவரை அவளை பாஸ்செய்து விட்டுட்டாங்க. காரணமே இல்லாம அழுவது, சண்டை போடுவதுனு இருந்த அவளோட நடவடிக்கைகளை நானும் பெருசா எடுத்துக்கல. ஆனா, 13 வயசுல பெரிய பொண்ணானதுக்கு அப்புறமும் அவ குழந்தைபோலவே நடந்துக்க, அப்போதான் அவளுக்கு ஏதோ கோளாறுனே புரிஞ்சது. மனநல மருத்துவர்கிட்ட கூட்டிட்டுப் போனேன்.

p81b

‘உங்க குழந்தைக்கு ஆட்டிஸம் என்ற மனவளர்ச்சிக் குறைபாடு. இதை முழுமையா குணப்படுத்த முடியாது’னு டாக்டர் சொன்னதைக் கேட்டு, உயிரே போயிடுச்சு எனக்கு. பருவ வயசுல இருக்கிற பொம்பளப் புள்ளைக்கு புத்தி பத்தலை, மனைவிக்கும் அந்தப் பிள்ளையைப் பத்திரமா பாத்துக்கிற பக்குவம் இல்லை என்ற நிலை. நாளாக ஆக, என் பிள்ளையை பலரும் கேலிசெய்ய ஆரம்பிக்க, நான் உடைஞ்சுபோயிட்டேன். இன்னும் எத்தனை நாளைக்கு, எப்படி இந்தப் பிள்ளையைக் காப்பாத்தப் போறோம் என்ற துயரமான கேள்வி என்னைத் தற்கொலையை நோக்கித்தள்ள, நந்தினியைக் கூட்டிட்டு மேட்டூர் அணை வரை போயிட்டேன்’’

– பேச முடியாமல் உடைந்தவர், சில நொடிகள் மௌனத்துக்குப் பின் தொடர்ந்தார்…

‘‘அணையில இருந்து குதிச்சு சாகலாம்னு என் பொண்ணோடு நின்னேன். ‘அப்பா, என் கையை பார்த்து கெட்டியா புடிச்சுக்கோங்க… விழுந்துடப்போறீங்க’னு நந்தினி சொன்னப்போ, ‘இந்தப் புள்ளையைபோய் கொல்லப் பார்த்தோமே’னு அந்த வார்த்தைகள் என்னை அறைந்து, வாழ்க்கைக்கு திருப்பி கூட்டிட்டு வந்துச்சு. ‘மனநலக் குறையோடு பிறந்தது நந்தினியோட குற்றமா? அப்படிப் பிறந்த குழந்தைகளுக்கு எல்லாம் சாவுதான் விடிவா?’னு மனசு குமுற, மறுபடியும் டாக்டர்கிட்டபோய், ‘என் புள்ளை வாழணும், அதுக்கு வழி சொல்லுங்க’னு கேட்டேன்.

‘உங்க பொண்ணுக்கு வயசுக்கு ஏத்த மூளை வளர்ச்சி இருக்காது. நடவடிக்கைகள் இயல்பா இருக்காது. ஆனா, தொடர் பயிற்சி மூலமா முடிந்தளவு அவளை உலகத்தோட ஒட்டி வாழவைக்கலாம்’னு சொன்ன டாக்டர், அந்தப் பயிற்சிக்காக எங்க வீட்டில் எல்லோரும் மருத்துவமனையில் தங்கணும்னு சொன்னாங்க. என் மனைவி வரமுடியாத சூழல் என்பதால, நானும், என் மத்த ரெண்டு பிள்ளைங்களும் அங்கபோய் தங்கி, அவளை எப்படிப் பார்த்துக்கணும், அவகிட்ட எப்படி நடந்துக்கணும், அவளுக்கு ஒரு விஷயத்தை எப்படிக் கத்துக்கொடுக்கணும்னு பயிற்சி எடுத்துக்கிட்டோம்.

அப்போ நந்தினிக்கு வயசு 21. ஆனா, 8 வயசுக் குழந்தையோட மனவளர்ச்சிதான் இருந்தது. அதனால, 8 வயசுக்கான பாடங்கள், பயிற்சிகளில் இருந்தே அவளுக்குச் சொல்லித்தர ஆரம்பிச்சேன். தலை சீவுறதில் தொடங்கி, படிக்கிறது, சமைக்கிறது வரை ஒவ்வொரு விஷயமா கற்றுக்கொடுத்தேன். மிக மிக மெதுவாதான் எதையும் கத்துக்குவா. பொறுமையோட காத்திருப்பேன். கத்துக்கிட்டதும் அவளுக்குச் சின்ன சின்னப் பரிசுகள் கொடுப்பேன்.

p82a

நந்தினி தன்னை தாழ்வாவோ, தனிமையாவோ நினைச்சுடக் கூடாதுனு தெருக் குழந்தைகளோட அவ சேர்ந்துவிளையாடும் தருணங்களை உருவாக்குவேன். அப்போ இவளோட சேர்த்து எல்லோருக்கும் நல்வழிக்கதைகள், யோகானு கற்றுக்கொடுப்பேன். ‘புத்தி சரியில்லாத பிள்ளையை வெச்சுக்கிட்டு இவன் என்ன செஞ்சுட்டு இருக்கான்?’ என்ற உலகின் கேலிகளை எல்லாம் புறந்தள்ளி… பேச, எழுத, கைவேலைப்பாடுகள், க்ரியேட்டிவிட்டினு எல்லாத்தையும் என் மகளுக்குச் சொல்லிக் கொடுத்தேன். இந்த 11 வருஷமா நான் அவமேல வெச்ச அக்கறைக்கும், நம்பிக்கைக்கும் பலனா, ஆட்டிஸத்தால பாதிக்கப்பட்ட என் பொண்ணு, இன்னிக்கு ஒரு ஸ்கூல்ல டீச்சரா வேலைபார்க்கிற அளவுக்கு வளர்ந்திருக்கா!’’

– கண்களில் நீர் திரையிடுகிறது சதாசிவத்துக்கு.

‘‘ஸ்கூல்ல இவளை டீச்சரா சேர்த்துக்கச் சொல்லி நான் கேட்டப்போ, ‘உங்க பொண்ணோட தன்னம்பிக்கையை வளர்க்க ஒரு வாய்ப்பு தர்றோம். ஆனா, சம்பளம் எல்லாம் தர முடியாது’னு சொல்லிட்டாங்க. அவ கத்துக்கிட்ட விஷயங்களை பசங்களுக்குச் சொல்லிக்கொடுக்கிற அளவுக்குத் தன்னைத் தானே அவ தெளிவாக்கிக்கிறதும், வெளியுலகில் பழகுறதும்தான் முக்கியம் என்பதால, சம்பளம் பத்திக் கவலையில்லைனு சொல்லிட்டேன்.

ஆனா, என் பொண்ணு, ‘எல்லோருக்கும் சம்பளம் தர்றாங்க, எனக்கு ஏன் இல்ல?’னு எங்கிட்ட வந்து கேட்க, அப்புறம் நானே ஆயிரம் ரூபாயை ஒரு கவர்லபோட்டு ஸ்கூல்ல கொடுத்து, அதை இவகிட்ட சம்பளம்னு சொல்லிக் கொடுக்கச் சொன்னேன். அந்த முதல் சம்பளத்தை வாங்கிட்டு வந்து என் பொண்ணு எங்கிட்ட கொடுத்தப்போ அவபட்ட சந்தோஷத்தை ஆயுளுக்கும் என்னால மறக்க முடியாது. என் பொண்ணோட திறமையைப் பார்த்துப் பாராட்டிய பள்ளி நிர்வாகம், இந்த ஒரு வருஷமா அவங்களே இவளுக்குச் சம்பளம் தர்றாங்க. என் பொண்ணை கேலி செஞ்சவங்க எல்லாம் இப்போ ‘நந்தினி டீச்சர்’னு கூப்பிடுறாங்க. இது என் பொண்ணோட வெற்றி மட்டுமில்ல, அவளை மாதிரியான ஆட்டிஸ குழந்தைகளுக்கான நம்பிக்கையும்!’’

p83a

– அந்த அப்பாவின் வார்த்தைகளில் வலிகள் பல கடந்து வந்த நெகிழ்ச்சி.

சதாசிவத்தின் மற்ற இரண்டு பிள்ளைகளுக்கும் திருமணமாகி விட்டது. பணி ஓய்வுக்குப் பின் இப்போது தன் மனைவி மற்றும் மகள் நந்தினியை கவனித்துவரும் இவர், ‘தயா’ என்ற அமைப்பை ஏற்படுத்தி, மனநலம் குறைந்தவர்களுக்கான சிகிச்சைகள், அதற்கான அரசின் நிதிஉதவிகள் பற்றி மக்களுக்கு விழிப்பு உணர்வு அளித்து வருவதோடு, கருணைக் கொலைக்கு எதிராகவும் செயலாற்றி வருகிறார்.

‘‘என்னோட மத்த ரெண்டு பிள்ளைகளோட ஒவ்வொரு கட்ட வளர்ச்சி யையும்விட, நந்தினியின் சின்னச் சின்ன முன்னேற்றங்கள்தான் எனக்கு அதிக மகிழ்ச்சியா, நெகிழ்ச்சியா இருக்கும். ஆரோக்கியமான குழந்தைகளுக்கு பெற்றோரா இருக்கிறதைவிட, நந்தினி போன்ற தெய்வக் குழந்தைக்கு பெற்றோரா இருக்கிறதுதான் உலகின் உன்னதமான விஷயம். அதனால, ஆட்டிஸத்தால பாதிக்கப்பட்ட குழந்தைகளோட பெற்றோர்கள், அவங்களை முழுமனசோட, அன்போட, அக்கறையோட வளர்த்தெடுங்க. அவங்களோட வெற்றி உங்களுக்குத் தர்றது, உலகில் எல்லோருக்கும் தரிசிக்கக் கிடைக்காத பேரானந்தமா இருக்கும்!’’

தன் மகளின் தலைகோதி சிரிக்கும் சதாசிவத்தின் கண்களில் பெருமித மின்னல்!

கட்டுரையாளர்: தனலட்சுமி, படங்கள்: ச.ஹர்ஷினி

+++++++++++++++++++++++++++++++++

நன்றி: அவள்விகடன்

Posted in Autism, AUTISM - ஆட்டிசம், ஆட்டிச நிலையாளர்கள், ஆட்டிசம், ஆட்டிஸம், ஆவணம், கட்டுரை, தகவல்கள், தன் முனைப்புக் குறைபாடு, மதியிறுக்கம், மனிதர்கள், வாழ்த்து | Tagged , , , , , , , , , , , | 9 Comments

ஆமை காட்டிய அற்புத உலகம் (சிறார் நாவலுக்கான முன்னுரை)

 

Aamai

நூலின் அட்டை

சாகசகம் பிடிக்காத குழந்தைகளே இருக்கமுடியாது. அப்படியொரு சாகசக் கதைதான் இந்த நாவல். கடல் சூழ்ந்த ஊரில் பிறந்ததாலோ என்னவோ, எனக்கு எப்போதும் கடல் பிடிக்கும்.

அந்த கடலுக்குள் போய்ப்பார்த்தால் என்ன என்று தோன்றியது. அற்புதங்கள் நிறைந்தது அது. கணக்கில் வராத, கோடானுகோடி உயிரினங்கள் அதன் உள்ளே வாழ்கின்றன என்பது அறிவியலாளர்களின் கருத்து.

பால்யத்தில் நான் நீச்சல் பழகி, விளையாடிய, பாறைகள் நிறைந்த, அதே இடத்தில் இருந்து கதையைத் தொடங்கியிருக்கிறேன். ஓர் உண்மையைச் சொல்வதானால் சிறுவயதில் அடிக்கடி எனக்கு தோன்றும் கனவு இது. இன்று கதையாக உங்கள் கைகளில் இருக்கிறது.

இக்கதையை எழுதியபின், குழந்தைகள் புரிந்துகொள்ளுபடி எளிமையாக எழுதியிருக்கிறோமா என்ற சந்தேகம் வந்தது. சந்தேகத்தை உரசிப்பார்க்கும் உரைகல்லாக ஏழு வயது சமர்சேந்தன் நினைவும் வந்தது. உடன்பிறவா சகோதரி சுந்தரிநடராஜனின் மகனார் இவர்.

ஒவ்வொரு அத்தியாயமாக சமருக்கு வாசித்துக்காட்டும்படி, அனுப்பி வைத்தேன். சமருக்கு கதை மிகவும் பிடித்திருந்ததாகவும், புரிந்துகொண்டதாகவும் பதில் எழுதி இருந்தார். இதற்கென நேரம் ஒதுக்கிய சமருக்கும், அவனது அம்மாவுக்கும் நன்றியும் அன்பும்.

இக்கதை குழந்தைகளுக்கானது மட்டுமல்ல. வெறும் சாகசத்துடன் இந்நாவல் நின்றுவிடவில்லை. சூழலியலையும் அறிவியலையும் சேர்த்தே பேசுகிறது. அன்பும் பிறருக்கு உதவிடும் குணமும் உயிர் நேசிப்பும் இதில் பேசப்படுகின்றன. இவை பெரியவர்களுக்கும் உரியதே. அவர்களும் இந்நாவலை வாசிக்கலாம். இயற்கையை அழிக்கும் நமது செயல்கள் குறிந்து அவர்களை அது கொஞ்சம் சிந்திக்கவும் வைக்கும்.

இந்நாவலை வெளியிடும் பாரதி புத்தகாலயத்திற்கும், அதன் மேலாளர் திரு. க.நாகராஜன் அவர்களுக்கும் என் நன்றி.

(விரைவில் வரவிருக்கும் சிறார் நாவலுக்கான முன்னுரை)

Posted in கட்டுரை, சிறுவர் இலக்கியம், தகவல்கள் | Tagged , , , , , , , , , , , , , , | 2 Comments

தோல்வி நிலையென நினைத்தால்..

mask-1027228_640

படம் நன்றி:- pixabay

 

சமீபத்தில் நீங்கள் தோல்வியடைந்தது எப்போது?! நினைவு இருக்கிறதா? இந்தத் தோல்வி என்பது சின்னதாகக்கூட இருக்கலாம். பேருந்தை பிடிக்க முயன்று, முடியாமல் போனது, அலுவல் பணியைத் திட்டமிட்டபடி முடிக்காமல், மேலதிகாரியிடம் டின் வாங்கிக்கொண்டது இப்படி எதுவாகவும் இருக்கலாம். கொஞ்சம் யோசித்துப்பார்த்தால்.. புலப்படும். அப்படியே நமது கடந்த காலத்திற்குப் பயணமாகி சந்தித்த தோல்விகளைச் சிந்தித்துப்பாருங்கள். வரிசையாக அவை வரும்.

இன்று நம் பிள்ளை எப்போது தோல்வியை எப்போது சந்தித்தார்கள் என்று யோசித்துப்பாருங்கள். விடை கண்டுபிடிக்க முடியாவிட்டால்.. அவர்களை அழைத்தே கேட்டுப்பாருங்கள். அவர்களிடமிருந்து உங்களுக்குக் கிடைக்கும் பதில் வியப்பாக இருக்கும். தோல்வியையே சந்திக்கவில்லை என்பதாகத்தான் பல பிள்ளைகளும் பதில் சொல்கிறார்கள்.

இன்றைய பிள்ளைகள் தோல்வியைக்கண்டு அஞ்சுப்பவர்களாகவும் அதை அறவே வெறுப்பவர்களாகவும் இருக்கிறார்கள். இது உண்மையில் நல்லதா என்று சிந்தித்துப் பார்க்கவேண்டும். வாழ்க்கையில் ஏற்றம் என்றால் இறக்கமும் இருக்கும் தானே? பகலென்றால் இரவும், மேடு என்றால் பள்ளமும் இருக்கும் தானே? ஆனால் ஒன்றை விட்டுவிட்டு, இன்னொன்று மட்டும்தான் வேண்டும் என்பது எப்படிச் சரியானதாக இருக்கும்.

இது குழந்தைகளின் தவறு என்று சொல்லவரவில்லை. அவர்களுக்கு இதனைச்சொல்லி புரியவைக்காத பெற்றோரின் அறியாமை என்றுதான் சொல்லத்தோன்றுகிறது. தோல்வியில் இருந்து பெறப்பட்ட ஒவ்வொரு அனுபவங்களின் வழியே தான் இவ்வுலகம் வெற்றிகரமாக இயங்கிக் கொண்டிருக்கிறது என்பதை நாம் மறந்துவிடக்கூடாது.

தாங்களால் முடியாததையும், தாங்கள் தவறவிட்ட இடங்களையும் தம் பிள்ளைகள் பிடிக்கவேண்டும் என்ற பெற்றோரின் எதிர்பார்ப்பில் இருந்து துவங்குகிறது இன்றைய குழந்தைகளின் ஓட்டம்.

எங்கும் எதிலும் போட்டி. போட்டியிலும் கூட முதலிடம் வரவேண்டும் என்ற வேட்கை. அதனால் தான் தோல்வியைத் தாங்கிக்கொள்ளமால் தற்கொலையை நோக்கி ஓடும் இன்றைய இளைஞர்களின் எண்ணிக்கை அதிகமாகி இருக்கிறது.

2000-2009ஆம் ஆண்டுவரை தமிழகத்தில் தற்கொலைசெய்து கொண்டவர்களின் எண்ணிக்கை ஒரு லட்சத்தைத் தாண்டுகிறது. இதில் தேர்வு தோல்வியின் காரணமாகத் தற்கொலை செய்தவர்களின் எண்ணிக்கை மட்டும் இரண்டாயிரத்தைத்தொடுகிறது. தோல்விக்குத் தற்கொலை எப்படித் தீர்வாக இருக்கமுடியும்? உயிரை மாய்த்துக்கொண்டால் வெற்றிபெற்றவராகிவிடுவோமா என்ற சிந்திக்கக்கூட இயலவில்லை இன்றைய தலைமுறையினரால். அவர்களுக்கு இதனைப் போதிக்காமல் விட்டது யாருடைய தவறு? தோல்வியினால் ஏற்படும் தற்கொலைகளை வெறும் எண்ணிக்கையாக மட்டும் அணுகமுடியவில்லை. இதன் பின்னால் இருக்கும் சமூக உளவியலையும் உற்று நோக்கவேண்டியதிருக்கிறது.

பாடங்களைப் புரிந்து படித்த காலமெல்லாம் மலையேறிவிட்டது. பள்ளிகளும் கூட, மாணவர்களுக்குப் பாடங்களைப் புரிந்து நடத்துவதற்குப் பதிலாக மனப்பாடம் செய்து, அப்படியே காகிதத்தில் நகலெடுக்கவே பெரிதும் உதவுகின்றன. இது பற்றிய சிறிதும் அக்கரை இல்லாத, பெற்றோராக நாம் இருக்கிறோம். நம்முடைய சிறு பிராயத்தில் விளையாடுவதற்கும், ஓவியம், இசை, நடனம் என்று கற்றுக்கொள்ளும் போது இருந்த சுதந்திரம் இன்று இப்பிஞ்சுகளுக்கு உள்ளதா? எல்லாவற்றிலும் ஒரு பரபரப்புடனே அணுகுகின்றனர். அது பாடமாக இருந்தாலும் சரி, திறன் வளர்க்கப்பயன்படும் கலைகளாக இருந்தாலும் சரி. ஏனெனில் இன்றைய பெற்றோருக்கு தனது பிள்ளைகள் எல்லாவற்றிலும் முதலாவதாக வரவேண்டும். அதனைச் சரியென எண்ணும் பிள்ளைகளும் ஓடிக்கொண்டே இருக்கிறார்கள்.

சமீபத்தில் தோழி ஒருவரின் வீட்டிற்குப் போய் இருந்தேன். அங்கே ஒன்பதாவது படிக்கும், அவரின் பெண் பிள்ளை அழுதுகொண்டிருந்தாள். “அடுத்தமுறை கவனமாக இருந்தால் எடுத்துவிடலாம்” என்று தோழியும், அவள் கணவரும் ஆறுதல் கூறிக்கொண்டிருந்தனர். என்னவென்று விசாரித்ததில் ஆங்கிலத்திலும், சோஸியலிலும் மதிப்பெண்கள் குறைந்துவிட்டதாகவும், அதனால் பள்ளியின் ரேங்க் பட்டியலில் பின்னுக்குப் போய்விட்டதாகவும் கூறினார்கள். என்னென்ன மதிப்பெண்கள் எடுத்திருக்கிறாள் என்று கேட்டபோது எனக்கு வியப்பு தாளவில்லை. ஆங்கிலத்தில் 90 மதிப்பெண்ணும், சமூகவியலில் 83 மதிப்பெண்ணும் பெற்றிருந்தாள் அப்பெண். ரேங்க் பட்டியலில் ஆறாம் இடம்.

நானெல்லாம் பள்ளியில் படிக்கும் போது, 35 மதிப்பெண் எடுத்துப் பாஸாவதற்கு வழியைப்பார் என்றுதான் என் பெற்றோர் சொல்லி அனுப்பினார்கள். ஆனால் இன்று தொன்னூறு மதிப்பெண் எடுத்த குழந்தையிடம் இன்னும் கவனமாக இருந்தால் அடுத்தமுறை கூடுதல் மதிப்பெண் எடுத்துவிடலாம் என்று கூறும் பெற்றோராக மாறி இருக்கிறார்கள்.

தொன்னூறு எடுத்துவிட்டு அழும் குழந்தையைவிட, நூற்றுக்கு நூறு எடுத்துவிட்டு, ஓடும் குழந்தைகளை நினைத்தால் இன்னும் பாவமாக இருக்கிறது.

ஒரு தலைமுறைக்கே நாம் தோல்விகளைக் கற்றுத்தராமல்.. பந்தயத்தில் ஓடும் ரோபோக்களாக, அதுவும் முதலிடத்திற்கு வரும் ரோபோக்களாக மாற்றிவைத்திருக்கிறோமோ என்று சந்தேகம் வருகிறது. இதனால்தான் சின்னத்தோல்விகளுக்கும் மனமுடைந்து விபரீத முடிவுகளை நோக்கிச்செல்லும் இன்றைய இளைய தலைமுறையினரின் எண்ணிக்கை அதிகமாகி வருகிறது. மன அழுத்தம் என்பது இன்று நாற்பதைக் கடந்தவர்களை விட, முப்பது வயதிற்கும் குறைவானவர்களிடையே அதிகமிருப்பது கண்கூடு.

தேர்வு முடிவுகள் வருவதற்கு முந்தைய தினம், தோற்றுவிடுவோமோ என்று தற்கொலை செய்துகொண்ட பத்தாவது படிக்கும் சிறுமியைப் பற்றிய செய்தியை நாளிதழில் படித்தேன். அந்தோ பரிதாபம்.. நல்ல மதிப்பெண் பெற்றுத் தேர்வில் வெற்றியும் பெற்றிருந்தாள் அச்சிறுமி. இத்துடன் நிற்கவில்லை இப்பட்டியல், வேலை கிடைக்கவில்லை என்பதால் தற்கொலை, மதிப்பெண் சான்றிதழ் தொலைந்து போனால் தற்கொலை, அலுவலகத்தில் ஆட்குறைப்பு நடப்பதால் எதிர்காலம் குறித்து அச்சத்தில் தற்கொலை -என்று நாளிதழ்களைத் திறந்தாலே.. தற்கொலைச் செய்திகளும் அதன் பின்னனியும் மிகவும் சோர்வடையச்செய்கின்றன.

நமது பிள்ளைகளுக்கு நாம் தோல்வியையும் பழக்கவேண்டும். விரக்தியின் விளிம்பில் எப்போதும் நிற்கும் இந்தத் தலைமுறையினரிடம் தோல்வியைப் பழக்கிக்கொடுத்து, அவர்களை மீட்கவேண்டும். இது பெற்றோரின் கடமை மட்டுமல்ல.. சமூகத்தை நேசிக்கும் எல்லோருடைய கடமையும் கூட!

பெற்றோருக்கான சில ஆலோசனைகள்

தோல்வி குற்றமல்ல

தேர்விலோ வேறு செயல்களிலோ ஏற்படும் தோல்வி என்பது குற்றமல்ல. அது அனுபவம் என்று பிள்ளைகளுக்குப் புரியவைக்கவேண்டியது பெற்றோரின் பங்கு. அதைப்போலவே தோல்வியடைந்த மாணவர்களை ஒதுக்குவதோ, ஏளனப்படுத்துவதோ கூடாது என்பதையும் ஆசிரியர்கள் உணரவேண்டும்.

குழந்தைகளோடு நேரம் செலவிடுங்கள்

அந்தக் கிளாஸ், இந்தக் கிளாஸ் என்று எப்போதும் ஓடிக்கொண்டிருக்கும் குழந்தைகளுடன் தினமும் அரைமணி நேரமாவது செலவிடுங்கள். இது ஏதோ அம்மாவுக்கு மட்டும் என்றில்லை. அப்பாவும் நேரம் செலவளிக்கவேண்டும்.

மனம் விட்டுப்பேசுங்கள்

குழந்தையுடன் நேரம் செலவழிக்கும் சமயங்களில் குழந்தைகளிடம் மனம் விட்டுப்பேசுங்கள். தேர்விலோ, இதர போட்டிகளிலோ தோல்வி என்பது இயல்பானது என்பதைச்சொல்லி புரியவையுங்கள். உலகில் தோல்வி அடையாத மனிதனே இல்லை என்று சொல்லிக்கொடுங்கள். பிள்ளைகளுக்குக் கிடைக்கும் தோல்விக்காக, அவர்கள் ஒருபோதும் தண்டனைக்கு உட்பட மாட்டார்கள் என்பதையும் உணர்த்துங்கள்.

மதிப்பெண் முக்கியமல்ல

வெறும் மதிப்பெண்கள் மட்டும் வாழ்க்கையில் வெற்றியைத் தராது என்று சொல்லிக்கொடுங்கள். பாடங்களையோ இதர கலைகளையோ கற்றுக்கொள்ளும் போது புரிந்துகொண்டு படித்தால்.. அதுவே வெற்றிதான் என்பதைச்சொல்லிக்கொடுங்கள். தேர்வுகளில் மதிப்பெண் குறைந்துபோனால் குழந்தைகளிடம் கடிந்துகொள்ளாதிருங்கள்.

விட்டுக்கொடுக்காதீர்

மதிப்பெண் குறைந்துபோய்விட்டதாகப் பள்ளியில் இருந்து புகார் வந்தால்.. குழந்தையிடம் சண்டை பிடிக்காமல், என் பிள்ளை புரிந்து படிப்பதைத்தான் நாங்கள் விரும்புகிறோம். வெறும் மதிப்பெண் மட்டும் எங்கள் இலக்கு அல்ல என்று பள்ளி ஆசிரியர்களிடம் சொல்லிவிடுங்கள். எப்போதும் மதிப்பெண் விஷயங்களில் குழந்தையின் பக்கம் நில்லுங்கள்.

மீண்டும் எழுதலாம்

தேர்வில் தேற்றுப்போனால்.. அச்சம் கொள்ளத்தேவை இல்லை என்றும், அடுத்தக் கல்வியாண்டுக்குள் மறுதேர்வு எழுதிக்கொள்ளமுடியும் என்பதையும் பிள்ளைகளுக்கு உணர்த்துங்கள். தேர்வில் வெற்றி தோல்வி என்பது இயல்பானதுதான் என்பதையும், தோற்றுப்போவது ஒன்றும் பெருங்குற்றமல்ல என்பதையும் சொல்லிக்கொடுங்கள்.

=====================================

நன்றி: செல்லமே ஏப்ரல்-2016

Posted in கட்டுரை, குழந்தை வளர்ப்பு | Tagged , , , , , , , , , , , , , | 1 Comment

ஆட்டிசம் – செய்ய வேண்டியவையும் செய்யக் கூடாதவையும்

ஆட்டிசம் ஸ்பெக்ட்ரம் டிஸாடர் (ASD) என்பதைத்தான், சுருக்கமாக ஆட்டிசம் என்று சொல்கிறோம் நாம். இப்பிரிவின் கீழ் பல நிலைகள் உள்ளன. எல்லாவற்றிற்கும் தனித்தனிப் பெயர்கள் இருந்தாலும், அத்தனையும் ஆட்டிசம் என்ற ஒரே குடையின் கீழ்தான் வரும்.

pieces-of-the-puzzle-592798_640

படம் நன்றி:- pixabay

நேரடியாக கண்களைப் பார்ப்பதைத் தவிர்ப்பது, ஒரே மாதிரியான செயலை மீண்டும் மீண்டும் செய்வது, பிற குழந்தைகளுடன் கலந்து விளையாடாமல் இருப்பது, பேசாமல் இருப்பது என்று ஆட்டிசத்திற்கான சில அடையாளங்கள் சொல்லப்படுகின்றன. ஆனாலும், ஆட்டிசம் குறைபாடுகளை இப்படியானதுதான் என்று வரையறுக்க முடியாது.  இக்குறைபாட்டினால் பாதிக்கப்பட்ட குழந்தைகள் ஒவ்வொருவருக்கும் ஒவ்வொரு விதமான பிரச்சனைகள் இருக்கும். எல்லோரையும் ஒரேபோல அணுக முடியாது என்பதை, பெற்றோர் நினைவில் கொள்ளுதல் நலம்.

குழந்தைகளின் வளர்ச்சிப் படிநிலைகள் இப்படி இருக்கவேண்டும் என்று பொதுவான ஒரு விதி பின்பற்றப்பட்டு வருகிறது. நீந்துவது, தவழ்வது, உட்காருவது, நிற்பது, நடப்பது போன்ற செயல்கள் அந்தந்த மாதங்களில் நடக்கவேண்டும். இந்த வளர்ச்சிப் படிநிலைகளில் மாற்றம் ஏற்படும்போது, குழந்தைக்கு ஏதாவது பிரச்சனையாக இருக்கலாம் என்று பெற்றோர் முன்னெச்சரிக்கையாக மருத்துவரை அணுகுவது அவசியம்.

பிறந்த சின்னக் குழந்தைகளுக்கு, எப்போதுமே அசையும் பொருட்களின்மீது ஒருவித ஈர்ப்பு இருக்கும். தூளியில் ராட்டின பொம்மை கட்டுவதை நாம் வழக்கமாக வைத்திருக்கிறோம். அதுபோலவே மின்விசிறி, சுவரில் ஆடும் நாட்காட்டியையும் குழந்தை பார்ப்பதும் மேற்சொன்ன காரணங்களால்தான்! குழந்தையை நாம் கொஞ்சுவதற்குத் தூக்கும்போது, முகத்தில் ஆடும் விழிகளை குழந்தை வியப்புடன் பார்க்கும். ஆனால், ஆட்டிசத்தின் பிடிக்குள் சிக்குண்ட குழந்தைக்கு இப்படியான கவனித்தல் இல்லாமல் போகும்.

அதுபோலவே, பத்தாவது மாதத்தில் இருந்து ஒரு வயதிற்குள்ளாகவே அத்தை, மாமா, அக்கா, அண்ணா போன்ற ஒருவார்த்தை சொற்களையும், தா, வா, போ, நீ என்ற ஓரெழுத்து வார்த்தைகளையும் குழந்தை இயல்பாகப் பேசத் தொடங்கிவிடும். அப்படிப் பேசாவிட்டால், பெற்றோர் உடனடியாக சுதாரித்து மருத்துவரின் ஆலோசனையை நாடுவது நல்லது. மாறாக, மூன்று வயதாகியும் பேசாத குழந்தைக்காக, ‘வெள்ளியில் நாக்கு செய்து கோவில் உண்டியலில் போடுகிறேன்’ போன்ற வேண்டுதல் மட்டும், நல்ல பலனைத் தராது.

ஒரு குழந்தைக்கு ஆட்டிசம் என்று கண்டறியப்பட்டால், அக்குழந்தையின் பெற்றோர் விழிப்புடன் இருந்து செய்யவேண்டிய, செய்யக் கூடாத முக்கியமான அம்சங்களை இங்கு காண்போம்.

பெற்றோருக்குக் கூடுதல் பொறுப்பு

ஒரு பெரிய ஹோட்டல் ஒன்றில் சாப்பிடப் போகிறீர்கள். அங்கே குறிப்பிட்ட உணவு உங்களுக்கு மிகவும் பிடிக்கும் என்று வைத்துக்கொள்வோம். எத்தனை முறை அங்கே போனாலும், குறிப்பிட்ட அந்த உணவின் சுவை மட்டும் மாறாது. தினமும் ஒருவரேதான் சமைப்பாரா என்ன? இல்லை. வேறு, வேறு நபர்கள்தான் சமையல் செய்வார்கள். ஆனால், சுவை மட்டும் எப்படி மாறாமலிருக்கிறது? அதுதான் அந்தத் தலைமை சமையல் கலைஞரின் வல்லமை! ஆம். எது, எவ்வளவு எப்படிச் சேர்த்தால், வழக்கமான சுவை வரும் என்பது அவருக்கு மட்டுமே தெரிந்திருக்கும் ரகசியம்! அதுபோலவே ஆட்டிச நிலைக் குழந்தைகளின் தினப்படி நடவடிக்கைகள் எப்படி இருக்கவேண்டும் என்பதை, பெற்றோர் நன்கு உணர்ந்திருக்க வேண்டும். ஏனெனில் மற்ற எவரையும்விட, நீங்கள்தான் உங்கள் குழந்தையின் வளர்ச்சியில் உண்மையான அக்கறை கொண்டவராக இருக்கமுடியும்.

அட்டவணை தேவை

பொதுவாகவே ஆட்டிச நிலைக் குழந்தைகள் கொஞ்சம் அசட்டையாக இருப்பார்கள். அவர்களை வழிக்குக் கொண்டுவருவதற்கு, தினப்படி அட்டவணையைத் தயாரித்துக்கொண்டு, அதன்படி தினசரி பணிகளைத் தொடருங்கள்.

காலையில் எழுந்து பல் துலக்குவது தொடங்கி, இரவு படுக்கப்போவது வரையிலான நிகழ்ச்சிகளைத் தொகுத்து, முடிந்தால் படங்களாகவும் சேர்த்து ஓர் அட்டவணை தயாரித்து வைத்துக்கொள்வது நல்லது. அந்த அட்டவணையைக் காட்டி, ‘நாம் இப்படிச் செய்யப்போகிறோம், இதைச் செய்யப்போகிறோம்’ என்று சொல்லிவிட்டு, அப்பணியைத் தொடரவேண்டும். உதாரணமாக, காலையில் பல் துலக்குவதற்கு முன் பிரஷ் படத்தைக் காட்டி, ‘இப்ப நாம பிரஷ் பண்ணப்போறோம்’ என்று சொல்லிவிட்டு, பல் துலக்க வேண்டும். அடுத்து வாளித் தண்ணீர் + சோப்பு படத்தைக் காட்டி, ‘குளிக்கப் போகிறோம்’ என்று சொல்லிவிட்டு, குளிப்பாட்ட வேண்டும். சிற்றுண்டி சாப்பிடப் போகும்முன், இட்லி அல்லது தோசை படம் ஒட்டப்பட்ட அட்டவணையைக் காட்டி, ‘நாம் இப்ப சாப்பிடப் போகிறோம்’ என்று சொல்லிவிட்டு சாப்பிட வைப்பது. இப்படியே ஒவ்வொரு செயல்களையும் குழந்தைக்குச் சொல்லிவிட்டுச் செய்யவேண்டும். அப்போதுதான் அவர்களுக்கு, இதற்குப் பின் இது என்ற தினப்படி செயல்பாடுகள் புரியவரும்.

படம் நன்றி:- pixabay

படம் நன்றி:- pixabay

உடனடி பலன்கள் இருக்காது

ஆட்டிச நிலைக் குழந்தைகளை தெரபி வகுப்புக்கு அழைத்துச்செல்லும் பல பெற்றோர், உடனடிப் பலனை எதிர்பார்க்கிறார்கள். ஆனால், பலருக்கும் அப்படி உடனடியாக முன்னேற்றம் ஏற்பட்டு விடுவதில்லை. சில பிள்ளைகளுக்கு ஒன்றிரண்டு மாதங்களில் மாற்றம் தெரியவரும். இன்னும் சிலருக்கோ ஆறு மாதங்களுக்கு மேலேகூட ஆகும். அதுவரை, பொறுமையுடன் இருப்பது நல்லது.

இதில் இன்னொரு முக்கியமான அம்சம், ஒரே இடத்தில் தெரபி கொடுப்பது என்பது நல்லது. மாறாக, மாதாமாதம் தெரபிக்கான இடத்தை மாற்றிக்கொண்டே இருந்தால், குழந்தை எதையுமே கற்றுக்கொள்ளாது போகும். தெரபிஸ்டோடு நல்ல உறவு வந்தபின்னரே, குழந்தை அவர்கள் சொல்லுவதைச் செய்யத் தொடங்கும். இதனை அறியாத பல பெற்றோர் இடத்தை மாற்றிக்கொண்டிருக்கும் தவறை அடிக்கடி செய்கிறார்கள்.

எது நல்ல தெரபி சென்டர்?

இதுதான் ஆட்டிச நிலைக் குழந்தைகளின் பெற்றோருக்கு ஏற்படும் அடிப்படை சந்தேகம். எந்த தெரபிஸ்ட் உங்கள் குழந்தையின் நடவடிக்கை பற்றி அப்டேட் கொடுத்து, வீட்டிலும் இதை இதைச் செய்யுங்கள் என்று சில பயிற்சிகளை அறிவுறுத்துகிறாரோ, அவரே நல்ல தெரபிஸ்ட். ஏனெனில், ஒரு தெரபி சென்டரில் குழந்தை இருக்கும் நேரத்தைவிட, வீட்டில்தான் அதிக நேரம் இருக்கிறது. அப்போது குழந்தையை எப்படிக் கையாள்வது என்பதும், எந்த மாதிரி, குழந்தையை பயிற்சிகள் மூலம் பிஸியாக வைத்திருக்க வேண்டும் என்பதையும் அவர்கள் (தெரபிஸ்ட்) சொல்லிக் கொடுக்கவேண்டும். அப்போதுதான், குழந்தையிடம் விரைவாக முன்னேற்றத்தைக் காணமுடியும்.

அதுபோல, குறிப்பிட்ட தெரபி வகுப்புக்குக் கிளம்பும்போதோ அல்லது தெரபி வகுப்பின் வாசலிலோ குழந்தை உள்ளே போகமாட்டேன் என்று தொடர்ந்து அழுது அடம்பிடித்தால், அங்கே ஏதோவொன்று சரியில்லை என்று பொருள். இச்சமயத்தில், உடனடியாக இடத்தை மாற்றிவிட வேண்டும்.

ஆட்டிசத்தை இல்லாமல் செய்ய மருந்து இல்லை

உலக அளவில் ஆட்டிசம் குறித்தான ஆய்வுகள் நடந்தவண்ணம் உள்ளன. இது ஏன் வருகிறது என்பதையே இன்னும் அறுதியிட்டு கண்டுபிடிக்க முடியவில்லை என்பதால், இதற்கான மருந்தும் கண்டுபிடிக்கப்படவில்லை. அதேசமயம், இக்குழந்தைகளின் இதர பிரச்சனைகளுக்கு மருந்து கொடுக்கப்படுவதுண்டு. (உதாரணமாக வலிப்பு, ஹைப்பர் நடவடிக்கைகளின் தீவிரத்தைக் குறைக்க, குழந்தைகள் உறங்க இப்படி)

பல மாற்று மருத்துவர்கள், நாங்கள் ஆட்டிசத்தை முற்றிலும் குணமாக்குவோம் என்று விளம்பரம் செய்துவருவதை நீங்கள் காணமுடியும். அப்படி வரும் விளம்பரங்களை நம்ப வேண்டாம். ஆட்டிசம் ஏதோ இங்கே மட்டும் இருப்பதாக நினைக்க வேண்டாம். உண்மையிலேயே ஆட்டிசத்திற்கு மருந்து கண்டுபிடித்திருந்தால், உலகின் பெரும் பணக்காரர்களில் ஒருவராகிவிடுவார் அம்மருத்துவர். மேலைநாடுகளில் எல்லாம் இவர் புகழ் பரவி, இங்கே படையெடுக்கத் தொடங்கிவிடுவார்கள். அதனால்தான் சொல்கிறேன். போலி விளம்பரங்களைக் கண்டு ஏமாறாதீர்கள். ஒருவேளை உண்மையிலேயே இதற்கு மருந்து கண்டுபிடிக்கப்பட்டால், செய்திகள் வழியாகவும் உங்கள் குடும்ப மருத்துவர் வழியாகவும் உங்களுக்குச் செய்தி எட்டிவிடும்.

அதற்காக, மாற்று மருத்துவமே வேண்டாம் என்று சொல்லவில்லை. ஆங்கில மருத்துவத்துறை கொடுக்கும் மருந்துகள் போன்றே, வலிப்பு, உறக்கமின்மை, பசியின்மை போன்றவற்றுக்கு மாற்று மருந்துகள் நல்ல பலனைக் கொடுப்பதாக பல பெற்றோர் சொல்லி அறிகிறேன்.

 

வாழ்க்கை வாழ்வதற்கே!

குழந்தைக்கு ஆட்டிசம் என்று அறிய வரும்போது, பல பெற்றோர் முடங்கி விடுகின்றனர். எப்போதும், குழந்தையின் பின்னாலேயே ஓடிக்கொண்டிருக்கின்றனர். தங்களைக் கவனித்துக்கொள்ளத் தவறிவிடுகின்றனர். இதன் காரணமாக இரத்தக்கொதிப்பு, மன அழுத்தம் போன்றவை ஏற்படுகின்றன. சுவர் இருந்தால் மட்டும்தான் சித்திரம் வரைய முடியும். அதுபோல, பெற்றோரின் உடல் / மனம் நன்றாக இருந்தால்தான் இப்படியான சிறப்புக் குழந்தைகளை நன்கு கவனித்துக்கொள்ள முடியும் என்பதை எப்போதும் நினைவில் நிறுத்துவது நல்லது.

அதுபோலவே பிற ஆட்டிச நிலைக் குழந்தைகளின் பெற்றோருடன் நட்புறவை வளர்த்துக்கொள்ள வேண்டும். அடுத்தவரின் அனுபவங்கள் என்பது குழந்தைக்கு மட்டுமல்ல, பெற்றோருக்கும் பெரும் உதவியாக இருக்கும்.

குழந்தை பற்றிய கவலையிலேயே எப்போதும் மூழ்கிவிடாமல், தங்களுக்குப் பிடித்த பொழுதுபோக்கு விஷயங்களுக்கும் நேரம் அறிந்து ஒதுக்கி, அதில் ஈடுபட வேண்டும் என்று மருத்துவர்கள் சொல்லி வருகின்றனர்.

வாழ்க்கை என்பது வாழ்வதற்குத்தானே ஒழிய, கவலைப்பட்டு சோர்ந்து போய்விடுவதற்கல்ல! நம்பிக்கையோடு நடை பயில்வோம்!

(நன்றி:- செல்லமே மாத இதழ்- ஏப்ரல் 2016)

Posted in Autism, AUTISM - ஆட்டிசம், ஆட்டிசம், ஆவணம், கட்டுரை, குழந்தை வளர்ப்பு, தகவல்கள், தன் முனைப்புக் குறைபாடு, மதியிறுக்கம், விளம்பரம் | Tagged , , , , , , , , , , , , , , , , | 1 Comment

ஆட்டிசம் என்னும் பளிங்கு அறை

ம்பெரும் காப்பியங்களில் ஒன்று மணிமேகலை. அதில் ஒரு காட்சி.. மணிமேகலையை அடையும் எண்ணத்துடன் சோழ இளவரசன் துரத்தி வருகிறான். அவனிடமிருந்து தப்ப பூஞ்சோலையில் இருந்த ஒரு பளிங்கு மண்டபத்தில் ஒளிந்துகொள்கிறாள் மணிமேகலை. அந்தப் பளிங்கு அறை தனக்குள்ளே இருப்பவர்களை மறைத்து, அவர்களை வெவ்வேறுவிதமான ஓவியங்களாக வெளியே காட்டுமாம். அந்த ஓவியங்களைப் பார்த்து மனம் மாறி இளவரசன் பூஞ்சோலையைவிட்டு வெளியேறுகிறான் என்று செல்கிறது அந்தக் காட்சி.

இதில் வரும் பளிங்கு அறை எனும் படிமம் ஆழமானது. உள்ளே இருப்பவர்கள் வெளியே இருப்பவர்களைப் பார்க்க முடியும். ஆனால், தொடர்புகொள்ள முடியாது. வெளியே இருப்பவர்களோ உள்ளிருப்போரின் உண்மைத் தோற்றத்தைப் பார்க்க முடியாது. அவர்களின் மாறுபட்ட ஓவியங்களையே பார்க்க முடியும். ஆட்டிசத்துக்குப் பொருத்தமானதானதாக இந்த உவமை இருக்கிறது.

ஆட்டிசம் ஒரு நிலை

ஆம். ஆட்டிசம் என்பதும் ஒரு பளிங்கு அறையே! அதற்குள் நிற்கும் மனிதர்களால் வெளி உலகத்தோடு சரியானபடி தொடர்புகொள்ளவோ, தங்கள் எண்ணத்தை வெளிப்படுத்தவோ முடிவதில்லை. ஆனால், வெளியிலிருக்கும் நாமோ அந்த பளிங்கு அறை காட்டும் ஓவியங்கள் போன்ற அவர்களது வேறுபட்ட நடத்தைகளைக் கொண்டு அவர்களை எடைபோடுகிறோம். இன்னும் சொல்லப்போனால், அவர்களைத் தவறாகவே எண்ணுகிறோம். நாம் பார்ப்பது உண்மையல்ல என்பதை உணராமலே அவர்களை நோக்கி சொல் அம்புகளை வீசுகிறோம்.

ஆட்டிசம் ஸ்பெக்ட்ரம் குறைபாடு என்பதைத்தான் சுருக்கமாக ஆட்டிசம் என்று அழைக்கிறார்கள். இந்தக் குறைபாட்டில் ஐந்துக்கும் மேற்பட்ட உட்பிரிவுகள் உள்ளன. இது ஒரு நரம்பியல் குறைபாடு என்கிறார்கள். ஆனாலும் இந்தக் குறைபாடு எதனால் ஏற்படுகிறது என்பதை இன்னும் கண்டுபிடிக்கமுடியவில்லை. அதன்காரணமாக இதனை வராமல் தடுக்கவோ, சரிசெய்யவோ மருந்தும் கண்டுபிடிக்கப்படவில்லை.

ஆட்டிசம் நோய் அல்ல, குறைபாடுதான் என்று சொல்கிறார்கள். இன்னும் எளிமையாகச் சொல்வ தானால் ஆட்டிசம் என்பது ஒரு நிலை என்கிறார்கள். அதோடு ஆட்டிசத்தின் நிலைக்குள் வரும் குழந்தைகள் எல்லோருக்கும் முற்றிலும் அதிலிருந்து வெளிவருவதற்கான வாய்ப்புகள் இன்றுவரை ஏதுமில்லை. சில விதிவிலக்குகள் இருக்கலாம்.

ஆட்டிச நிலைக்குள் இவர்கள் இருந்தாலும், சுயமாகச் சிந்திக்கவும், பிறரின் உணர்வுகளை உணர்ந்து கொள்ளவும் முடியும் என்பதை நம்மில் பலரும் புரிந்துகொள்ளாமல் இருக்கிறோம்.

கட்டாயம் ஒன்றுமில்லை

கிருஷ்ண நாராயணன் எனும் ஆட்டிச நிலையாளர் நான்கு நூல்களை ஆங்கிலத்தில் எழுதியுள்ளார். தனது ஒவ்வொரு செய்கைக்குப் பின் இருக்கும் காரணங்களை அவரது முதல் நூலான, Wasted Talent என்ற புத்தகத்தில் தெளிவாக எழுதியுள்ளார். தத்துவம், உளவியல், அறிவியல் என அவரது வாசிப்பும் பரந்துபட்டு இருப்பதை நாம் அதில் அறியலாம்.

 

ஐஸ்வர்யா ஸ்ரீராம். 30 வயதைக் கடந்துவிட்ட ஆட்டிச நிலையாளர். ‘பஸில் க்யீன்’ என்று இவரை உலகுக்குத் தெரியும். பஸில் எனப்படும் புதிர் அட்டைகளை ஒன்று சேர்ப்பதில் அவரது திறமை அபாரம். பலரும் திணறும் 1,000 துண்டுகளுடைய பஸிலையும் அநாயாசமாகச் சேர்த்துவிடும் வல்லமை மிக்கவர்.

கடந்த வாரம் இவரது டைரிக் குறிப்புகள் நூலாக வெளியானது. அதில் தனது அன்றாட நிகழ்வுகளைச் சங்கேத மொழியில் எழுதுவதுபோலச் சுருக்கமாக எழுதி வைத்திருக்கிறார். பொதுவாகவே ஆட்டிச நிலையாளர்களுக்கு உணர்வுகளை வெளிக்காட்டத் தெரியாது என்பார்கள். ஆனால், ஐஸ்வர்யாவின் டைரிக் குறிப்புகள் நூலைப் படித்தால் அந்த எண்ணம் உடைந்துபோகும். தனது துக்கம், மகிழ்ச்சி, கோபம் போன்ற உணர்வுகளை அழகாக அவர் குறிப்பிடுகிறார்.

அரவிந்த். பேச இயலாத இளைஞர். ஆனால் அற்புதமான கவிதைகளை ஆங்கிலத்தில் எழுதுவார். அவரது கவிதைகளில் பெற்றோர் மீதான அன்பையும், உலகம் குறித்த தத்துவப் பார்வையையும் பார்க்கலாம்.

முகுந்த்துக்கு 15 வயதிருக்கும். 12-வது வயதிலேயே ஒரு இசை ஆல்பத்தை வெளியிட்டு அசத்திய ஆட்டிச நிலையாளர். அதுபோல, தொலைக்காட்சியில் இசை நிகழ்ச்சியைப் பார்ப்பவர்களுக்கு சுகேஷ்குட்டனையும், செந்தில்நாதனையும் நன்றாக நினைவிருக்கும். பல பாடல்களைப் பாடி இணையவெளியில் பெரும் ரசிகர் கூட்டத்தைக் கொண்டிருக்கும் இவர்கள் இருவரும் ஆட்டிச நிலையாளர்கள்தான்.

திறமைகளைத் தன்னுள்ளே வைத்துக்கொண்டு, அதை வெளிப்படுத்தத் தெரியாமல் இருக்கும் ஆட்டிச நிலையாளர்களை இந்த உலகம் அணுகும்முறை பெரும்துயரம். இப்படிப் பல ஆட்டிச நிலையாளர்கள் அதீத திறமைசாலிகளாக இருப்பதென்னவோ நிஜம்தான். ஆனால், அதே நேரத்தில் அனைத்து ஆட்டிச நிலையாளர்களும் இப்படி ஏதேனும் ஒரு துறையில் வல்லுநர்களாக இருந்தாக வேண்டும் என்ற கட்டாயம் இல்லை என்பதையும் இங்கே குறிப்பிட்டாக வேண்டும்.

அதிகரிக்கும் ஆட்டிசம்

பொது இடங்களுக்கு வரும் ஆட்டிச நிலையாளர்களில் சிலருக்கு அந்த இடம் புதிதாக இருந்தால், ஒருவிதப் பதற்றம் ஏற்படும். இதன் காரணமாக, விநோதமாக ஓசை எழுப்புவது, கைகளைப் பலமாகத் தட்டுவது, குதிப்பது போன்று இவர்களின் நடத்தைகளில் சில மாறுதல்கள் ஏற்படலாம். கொஞ்ச நேரத்தில் அந்தப் புதிய இடம் பழகியதும் இயல்புநிலைக்கு வந்துவிடுவார்கள்.

அமெரிக்காவில் பள்ளி செல்லும் 12 வயதுடைய ஈஸ்னா சுப்ரமணியன் என்ற சிறுமி, தனது நண்பர்களுடன் சேர்ந்து, ஆட்டிச நிலைக் குழந்தைகளுக்கு உதவும் ஒரு மொபைல் ஆப்ஸை சமீபத்தில் வடிவமைத்துள்ளார். சிறந்த கண்டுபிடிப்பு. இந்த ஆப்ஸை மேம்படுத்துவதற்கு இந்திய மதிப்பில் ரூ. 13 லட்சம் பரிசு கிடைத்திருக்கிறது. ஈஸ்னாவின் இளைய சகோதரி ஆட்டிச நிலையாளர்.

அமெரிக்காவில் வசிக்கும் 12 வயதுடைய குழந்தை களுக்கு ஆட்டிச நிலையாளர்களின் சங்கடங்களும், அவஸ்தைகளும் புரிகிறது. அவர்களுக்கு உதவுவதற்கு முனைகிறார்கள். நம்மூரில் பெரியவர்களுக்குக்கூட இந்தப் புரிதல் இங்கே இன்னும் வரவில்லை. வர எத்தனை ஆண்டுகள் ஆகுமோ தெரியவில்லை.

அமெரிக்காவில் இயங்கும் நோய்கள் கட்டுப்பாடு தடுப்பு மையம், உலக அளவில் 68 பேரில் ஒருவருக்கு ஆட்டிசம் ஸ்பெக்ட்ரம் குறைபாடு இருக்கலாம் என்கிறது. இதன்படி, இந்தியாவில் சுமார் 1.8 கோடிப் பேர் ஆட்டிசம் குறைபாட்டினால் பாதிக்கப்பட்டிருக்கலாம் என்று நம்பப்படுகிறது.

இங்கே சரியான புள்ளிவிவரங்கள் இல்லை. இந்தக் கணக்கு தோராயமானதுதான். அதே சமயம் உலக அளவில் ஆட்டிசக் குழந்தைகளின் எண்ணிக்கை அதிகரித்துக் கொண்டேதான் வருகிறது. இந்தியாவிலும், தமிழகத் திலும்கூட ஆட்டிசக் குழந்தைகளின் எண்ணிக்கை அதிகரித்துக்கொண்டே இருக்கிறது.

பெற்றோர் சம்பாத்தியத்தில் 60%க்கும் அதிகமான அளவு ஆட்டிசக் குழந்தைகளின் பயிற்சி வகுப்புகளுக்கே செலவிட வேண்டியுள்ளது. இவர்களின் மருத்துவ / பயிற்சி செலவுகளைக் குறைக்க, ஆட்டிச நிலைக் குழந்தைகளுக்குத் தேவையான பயிற்சி வகுப்புகளை எல்லா அரசு மருத்துவமனைகளிலும் இலவசமாக வழங்க வேண்டும்.

தினம் தினம் வாழ்க்கையோடு போராடிக்கொண்டிருக்கும் இவர்களைப் பாராட்டாவிட்டாலும்கூடப் பரவாயில்லை. வசவுச் சொற்களின் மூலம் காயப்படுத்துவதிலிருந்து சமூகமும் உறவுகளும் வெளியே வர வேண்டும். இக்குழந்தைகளையும், இவர்தம் பெற்றோரையும் கனிவுடன் அணுக வேண்டியது சமூகத்தின் கடமை.

(நன்றி :- தி தமிழ் இந்து நாளிதழ் 02. ஏப்ரல் 2016)

Posted in Autism, AUTISM - ஆட்டிசம், ஆட்டிசம், ஆட்டிஸம், கட்டுரை, தன் முனைப்புக் குறைபாடு, மதியிறுக்கம், மனிதர்கள் | Tagged , , , , , , , , , , , , , , , | Leave a comment