பள்ளிகளில் கூடி விளையாட விடுங்கள்!

இன்று(02.04.2018), உலக ஆட்டிசம் விழிப்புணர்வு தினம். இந்த நாளில், ‘ஆட்டிசம்’ என்ற, நரம்பியல் சார்ந்த வளர்ச்சி குறைபாட்டால் பாதிக்கப்பட்ட குழந்தைகளும், பெற்றோரும் எதிர்கொள்ளும் முக்கிய சிக்கலை பற்றி பார்ப்போம்.

‘எந்தக் குழந்தைக்கும் கல்வி கற்கும் உரிமை மறுக்கப்படக் கூடாது’ என்பது, பொதுவான விதி. அத்தகைய உரிமையை, அறிவுசார் வளர்ச்சிகுறைபாடு உடைய ஆட்டிசம் குழந்தைகள் எதிர்கொள்ளும் போது, சந்திக்கும் சிக்கல்கள் ஏராளம். குழந்தை பிறந்த, 18வது மாதத்தில், ஆட்டிசத்தின் சாயல் இருப்பதை கண்டறியலாம்; ஆனால், மூன்று வயதுக்கு மேல், பாலர் பள்ளி செல்லும் பருவத்தில் தான், பல பெற்றோர், இதை கண்டு கொள்கின்றனர்.

ஆட்டிசத்தின் பாதிப்பு, ஒவ்வொரு குழந்தைக்கும் ஒவ்வொரு மாதிரியாக இருக்கும். எந்த சோதனை வாயிலாகவும், இதை அறிய இயலாது.

இப்படிப்பட்ட குழந்தைகளுக்கு, ஒரே மாதிரியான பயிற்சி, கல்வி சரி வராது; இயல்பை பொறுத்து, ஒவ்வொருவருக்கும் தனிக்கல்வி வகுக்கப்பட வேண்டும். அதனால் தான், பயிற்சியாளர்கள், உளவியல், நரம்பியல் மருத்துவர்கள், குழந்தையின் பெற்றோரிடம், முதலில் ஏராளமான கேள்விகளை கேட்டு, அதன் மூலம் குழந்தையின் நடவடிக்கைகளை ஆராய்ந்து பார்ப்பர். அதில் கிடைக்கும் முடிவுகள் அடிப்படையில், குழந்தைக்கு தேவையான பயிற்சிகளை வடிவமைப்பர்.

அதேநேரத்தில், குழந்தையிடம் உள்ள ஆட்டிச பாதிப்பின் தீவிரத்தை பொறுத்து, குழந்தைக்கு, சிறப்பு பள்ளியா அல்லது இயல்பான பள்ளியா, இரண்டில், எது பொருத்தமானது என்பதை, பெற்றோரிடம் பரிந்துரை செய்வர்.

குழந்தைக்கான பாதிப்பு, மிக குறைவாகவோ அல்லது மிதமாகவோ இருக்கும் போது மட்டுமே, சாதாரண பள்ளியில் சேர்க்க, சிபாரிசு செய்வர். சாதாரண குழந்தைகளையே பள்ளியில் சேர்க்க, பெற்றோர் படாதபாடுபடும் இந்நாளில், ஆட்டிசம் குழந்தைகளுக்கு ஏற்ற பள்ளி கிடைப்பது, மேலும் சிக்கலாகிறது.

தொடக்கப் பள்ளிகளில், இக்குழந்தைகளை கையாள, சிறப்பு, பி.எட்., படித்த, ஒரு சிறப்பாசிரியரை கட்டாயமாக பணி நியமனம் செய்ய வேண்டும். அவர்கள் சாதாரண வகுப்புகளை எடுக்கும் அதேநேரம், பிற வகுப்புகளில் இருக்கும், சிறப்பு குழந்தைகளை கையாள்வதற்கு, அந்தந்த வகுப்பாசிரியருக்கு உதவவும் முடியும்.

இத்தகைய சூழலில், பெற்றோர் முன் இருப்பது, அரசு பள்ளி அல்லது தனியார் பள்ளி என்ற இரண்டு தெரிவுகள் தான். அனைவருக்கும் கல்வி என்பதையும், 14 வயதுக்கு உட்பட்ட சிறாருக்கு கட்டாயக்கல்வி என்பதையும், கொள்கையாகவே வைத்திருக்கும், நம் அரசு நிர்வாகத்தின் கீழ் வரும் எப்பள்ளியானாலும், இப்படிப்பட்ட குழந்தைகளை சேர்த்தே ஆக வேண்டும். அதேநேரத்தில், தனியார் பள்ளிகளுக்கு இப்படிப்பட்ட கட்டாயம் எதுவும் இருப்பதாகத் தெரியவில்லை. இருப்பினும், ஒரு சில தனியார் பள்ளி நிர்வாகங்களே, ஆட்டிசம் குழந்தைகளை, பள்ளியில் சேர்த்துக் கொள்கின்றன. அவர்களில் ஒரு பிரிவினர், உண்மையிலேயே சேவை நோக்குடனும், மற்றொரு பிரிவினர், பணம் பறிக்கும் எண்ணத்துடனுமே, சிறப்பு குழந்தைகளை சேர்க்கின்றனர். எனவே, பெற்றோரிடம் மீதமிருக்கும் ஒரே வழி, அரசு பள்ளிகள் மட்டுமே.

அரசுப் பள்ளிகளில், இவர்களுக்கு இடம் கிடைத்து விடுகிறது. ஆனால், பள்ளி வளாகத்திற்குள், இவர்களுக்கு கிடைக்க வேண்டிய கல்வியும், மற்ற மாணவர்களோடு கலந்து வாழும் சூழலும் கிடைக்கிறதா என்ற கேள்விக்கு, 90 சதவீதம் இல்லை என்றே சொல்லலாம். அரசு சட்டம் இயற்றலாம்; விதிமுறைகளை உருவாக்கலாம்; ஆசிரியர்களுக்கு பணியிடை பயிற்சிகள் அளிக்கலாம். ஆனால், உண்மையான மாற்றம் வர வேண்டியது, மனிதர்களின் மனதில் தான். பரந்து, விரிந்த மனம் உடைய நல்லாசிரியர்கள், மிகச்சிலரே உள்ளனர்.

மேலும், வாக்காளர் பட்டியல் தயாரிப்பு துவங்கி, பல்வேறு பணிச்சுமைகள் ஆசிரியர்களுக்கு உள்ளன. இதில், சிறப்பு குழந்தைகளையும் சேர்த்து, ‘நாம் ஏன் பார்த்துக் கொள்ள வேண்டும்’ என்ற, எண்ணமே, பல ஆசிரியர்களிடம் மேலோங்கி இருக்கிறது. இதனால் தான், அரசு பள்ளிகளை நாடும் பெற்றோரிடம், தினம் தினம் அவர்களின் குழந்தைகளைப் பற்றிய புகார் பட்டியலை, ஆசிரியர்கள் வாசிக்கின்றனர்.

‘வீட்டிலேயே வைத்துக் கொள்ளுங்கள்; வருகை பதிவேட்டில், ‘அட்டன்டென்ஸ்’ போட்டு விடுகிறோம்’ என, இக்குழந்தைகளை வீட்டுக்கு அனுப்பும் ஆசிரியர்களே அதிகம். மருத்துவர்களின் ஆலோசனைப்படியே, சாதாரண பள்ளிகளை, பெற்றோர் அணுகுகின்றனர். ஆட்டிசம் குழந்தைகளின் சமூக புரிதலுக்கு, சம வயதுடைய குழந்தைகளுடன் கலந்து பழகவும், விளையாடவும் வாய்ப்பு ஏற்படுத்தி தர வேண்டியது இப்பள்ளிகளின் கடமை என்பதை, ஆசிரியர்கள் மறந்து, பிள்ளைகளை வீட்டுக்குள்ளேயே முடக்குகின்றனர்.

அனைவருக்கும் கல்வி இயக்ககத்தின் சார்பாக, பணியில் அமர்த்தப்பட்டிருக்கும் சிறப்பு ஆசிரியர்கள், நாள் ஒன்றுக்கு இரண்டு பள்ளிகள் வீதம், குறைந்தபட்சம், பத்து பள்ளிகளுக்காவது, ஒவ்வொரு மாதமும் செல்ல வேண்டி யிருக்கிறது. தீவிர பாதிப்பு காணப்படும் குழந்தைகளுக்காக, வட்டார அளவில் இயங்கும், ‘டே கேர் சென்டர்’களுக்கு வாரம் ஒருமுறை செல்ல வேண்டி இருக்கிறது.

இப்படியாக, அவர்களுக்கும் பணிச்சுமை அதிகமாகவே உள்ளது. சாதாரண குழந்தைகளுக்கு, 30 பேருக்கு ஒரு ஆசிரியர் இருக்க வேண்டும் என்ற கணக்கில், ஆசிரியர்களை நியமனம் செய்தால், சிறப்பு குழந்தைகளுக்கோ, ஐந்து பேருக்கு ஒருவர்(இது அதிகபட்சக் கணக்கு) என்ற வீதத்தில் ஆசிரியர்கள் இருந்தாக வேண்டும். அப்படி இல்லாததால், மாதம் ஒரு முறை, பள்ளிக்கு, ‘ப்ளையிங் விசிட்’டில் வரும் சிறப்பாசிரியர், அவரது ஆவண வேலைகளை மட்டுமே, பெரும்பாலும் செய்யமுடிகிறது.

இக்குழந்தைகளை கையாளும் வகுப்பாசிரியர்களிடம் இவர்கள் அரை மணி நேரம் கூட பேசுவதில்லை. இந்நிலையில், ஆசிரியர்கள், இக்குழந்தைகள் விஷயமாக ஏற்படும் சந்தேகங்களை யாரிடம் தான் கேட்க முடியும். அடுத்த பணியிடை பயிற்சி வரும் வரை, இக்குழந்தைகளை எப்படி சமாளிப்பது என்றே, அவர்கள் குழம்புகின்றனர்.

சமீபத்தில், தகவல் அறியும் உரிமை சட்டத்தின்படி, அரசு பள்ளிகளில் படிக்கும் மாற்றுத்திறனாளி குழந்தைகளின் விபரத்தை ஒருவர் கேட்டிருக்கிறார்; அரசு தரப்பிலிருந்து உரிய பதில் வராமல், ஏதேதோ சொல்லி, சமாளிப்பு பதில் கிடைத்திருக்கிறது. மேல் முறையீடு செய்தும், உரிய பதில் கிடைக்கவில்லை.

தமிழகத்தில் உள்ள ஆரம்ப பள்ளிகளில், மாற்றுத்திறன் மாணவர்களின் எண்ணிக்கையை அரசு கணக்கிட வேண்டும். அதன் அடிப்படையில், தொடக்கப் பள்ளிகளில், இக்குழந்தைகளை கையாள, சிறப்பு, பி.எட்., படித்த, ஒரு சிறப்பாசிரியரை கட்டாயமாக பணி நியமனம் செய்ய வேண்டும்.அவர்கள் சாதாரண வகுப்புகளை எடுக்கும் அதேநேரம், பிற வகுப்புகளில் இருக்கும், சிறப்பு குழந்தைகளை கையாள்வதற்கு, அந்தந்த வகுப்பாசிரியருக்கு உதவவும் முடியும். மேலும், மற்ற குழந்தைகளிடமும், சிறப்பு குழந்தைகளோடு பழகும் விதம் பற்றி, புரிய வைக்கவும் முடியும்.

இதுவே, உண்மையில் ஒன்றிணைந்த கல்விக்கான, ஒரு வாய்ப்பை உருவாக்கித்தரும். ஆட்டிசம் குழந்தைகளின் எண்ணிக்கை உலகம் முழுவதும் அதிகரித்து வருகிறது. அதையும் கருத்தில் கொள்ள வேண்டும்.

எதிர்காலத்தையும் கணக்கிட்டு அதை நோக்கியே, நம் பயணம் இருத்தல் வேண்டும். அப்போது மட்டுமே, எல்லோரையும் போல, இந்த சிறப்புக் குழந்தைகளின் பெற்றோரும், நிம்மதி பெருமூச்சு விடுவர்.

நன்றி: தினமலர் சென்னை பதிப்பு (02.04.2018)

Posted in Autism, AUTISM - ஆட்டிசம், ஆட்டிச நிலையாளர்கள், ஆட்டிசம், ஆட்டிஸம், ஆவணம், தன் முனைப்புக் குறைபாடு | Tagged , , , , , , , , , , , , , | Leave a comment

ஆட்டிசம்: பெற்றோரின் கையிலிருக்கும் 10 மந்திரச்சாவிகள்

ஆட்டிச நிலைக்குழந்தைகள் எல்லோரும் ஒரே மாதிரியானவர்கள் அல்ல. அதோடு எல்லோர் குடும்ப பழக்க வழக்கங்களும் ஒன்றுபோல் இருப்பதுமில்லை என்பதால் ஒவ்வொரு பெற்றோரும் அவர்களின் குழந்தையை கூர்ந்து கவனித்து, அதற்கு ஏற்றார்போல கற்பிக்கவேண்டும். இக்கட்டுரையும் இதைத்தான் சொல்கிறது.

இன்று கற்பித்தலில் ஒவ்வொரு குழந்தைக்கும் தனித்தனியாக ஐ.ஈ.பி முறை (IEP-Individualized Education Program) தேவை என்கிறார்கள். அதாவது, கல்வித் திட்டத்தை, ஒரு குழந்தை கற்றுக்கொள்ளும் திறன், அதை வெளிப்படுத்தும் திறன் உட்பட, பலவற்றை ஆய்ந்து அதற்கு தகுந்தார்ப்போல் வடிவமைத்துக் கொடுப்பதே ஐ.ஈ.பி.

நுண் இயங்குதிறன், பேச்சுப் பயிற்சி, நடப்பது, கவனக்குவிப்பு, கற்பித்தல், கற்றுக்கொள்ளுதல் போன்ற செயல்கள் எல்லாமே மற்ற குழந்தைகளுக்கு இலகுவானதாக இருக்கலாம். இவை ஆட்டிச நிலையாளர்களுக்கு பெரும் சவாலானவை. இதற்கு இந்த ஐ.ஈ.பி முறை பெரிதும் உதவும். இதற்காகவே நாம் பலதரப்பட்ட தெரபி வகுப்புகளையும் தெரபிஸ்டுகளைத் தேடி ஓடுகிறோம்.

அங்கு கற்றுக் கொடுக்கப்படுபவை மட்டும் குழந்தையிடம் மாற்றத்தைக் கொண்டு வந்துவிடுமா? எனில் நிச்சயம் இல்லை, என்றுதான் சொல்ல வேண்டும். ஏனெனில் எந்தத் தெரபி வகுப்புக்குச் சென்றாலும் பயிற்சி அதிக பட்சமாக ஒரு மணி நேரம் மட்டுமே கிடைக்கும். மற்ற நேரங்களில் வீட்டிலோ, பள்ளியிலோதான் குழந்தை இருக்கும். அந்த சமயங்களில் எதுவுமே செய்யாமல் விட்டுவிடுகின்றனர் பல பெற்றோர். இதன் காரணமாக குழந்தையிடம் இருக்க வேண்டிய முன்னேற்றம் தாமதமாகிறது.

ஆட்டிசம் என்று அடையாளம் காணப்பட்ட பின், ஆகுபெஷனல் தெரபி, ஸ்பெஷல் எஜுகேஷன், ஸ்பீச் தெரபி எல்லாம் முக்கியம்தான். கூடவே ADL(Activities of Daily Living) என்று சொல்லப்படுகின்ற தினசரி வாழ்க்கைக்குத் தேவையான அடிப்படை பயிற்சிகளையும் கற்றுக் கொடுக்க வேண்டியது மிக அவசியமும்கூட. ஏனெனில் ஏ.டி.எல் பயிற்சிகள் மட்டுமே பிறரின் உதவியின்றி, அவர்களின் தேவைகளை அவர்களாகவே செய்துகொள்ள பெரிதும் உதவியாக இருக்கின்றன

இதனை பள்ளியோ, தெரபி வகுப்புகளோ முழுமையாக கற்றுக் கொடுத்துவிட முடியாது. பெற்றோரின் பங்கே இங்கே முதன்மையானது என்பதை ஆட்டிசநிலைக் குழந்தைகளை வைத்திருக்கும் ஒவ்வொரு பெற்றோரும் உணரவேண்டும்.

குழந்தை, பத்து வயத்தை அடைந்துவிட்டால், வீட்டு வேலைகளில் ஈடுபடுத்துவதும், பதிமூன்று வயதை அடைந்துவிட்டால் வொகேஷனல் வகுப்பு (vocational education) எனப்படும் தொழிற்கல்வியின் பக்கம் சென்றுவிடுதலும் புத்திசாலித்தனமான முடிவாக இருக்கும்.

இவை எல்லாம் எல்லா ஆட்டிச நிலை குழந்தைகளுக்கான பொது விதி அன்று. முன்னமே சொன்னதுபோல், ஒவ்வொருவரும் ஒவ்வொரு வகையான தனித் திறன் பெற்றவர்களாகவே இருப்பர். அதை அடிப்படையாகக் கொண்டு, பெற்றோர் தான் அவர்தம் குழந்தைக்கு எது ஏற்றது என்ற முடிவை எடுக்கவேண்டும்.

இன்னொரு முக்கியமான விஷயத்தையும் இங்கே சொல்லியாக வேண்டும். ஆட்டிச நிலையாளர்களின் தினசரி வாழ்க்கை நடவடிக்கைகளின் பட்டியலைப் பெற்றோர் தயாரித்து வைத்துக்கொண்டு, அதன்படி அவர்களை செயலாற்றச் செய்வது என்பது நன்மை பயக்கும்.

இதனை சிறுவயதிலிருந்தே பின்பற்றினால், பிள்ளை வளர வளர அடுத்தடுத்த பணிகள் என்று நீண்ட பகலில் அவர்களை எப்போதும் பிஸியாகவே வைத்துக்கொள்ள முடியும். அவர்களும் அதற்கு பழகிவிடுவர். பள்ளியோ, சிறப்புப் பள்ளியோ எங்கு செல்பவராக இருந்தாலும் வீட்டிலும் பிள்ளைகள் செய்வதற்கென்று கொஞ்சம் பணிகளை எப்போதும் வைத்திருங்கள்.

அனேக பள்ளிகள் 15 அல்லது 18 வயதுக்கு மேற்பட்ட ழந்தைகளுக்குக் கற்றுக் கொடுப்பதில் முனைப்பு காட்டுவதில்லை. கற்றுக் கொள்வது பல பிள்ளைகளுக்கும் பிடிப்பதில்லை. பள்ளி செல்லக்கூட மறுக்கலாம். அந்த சமயங்களில் வீட்டில் நீங்கள் புதியதாக எதையும் பழக்கிவிட முடியாது. சிறுவயதில் இருந்தே பட்டியல் தயாரித்து அதன்படி அவர்களை தினசரி நடவடிக்கைகளுக்கு ஒழுங்கு செய்திருந்தால் பதின்மவயதில் அவர்களை இலகுவாகக் கையாள முடியும்.

இதுபற்றி மேலும் அறிய, உங்கள் குழந்தையின் சிறப்பாசிரியர், தெரபிஸ்டுகளிடம் பேசுங்கள். திட்டமிடுங்கள். செயலாற்றுங்கள்.

ஆட்டிச நிலைச் சிறுவர்களின் பெற்றோர் அவசியம் செய்ய வேண்டியவை என நான் நினைக்கும் சில விஷயங்களைப் பட்டியலிடுகிறேன். இது குழந்தையின் முன்னேற்றத்தை உறுதி செய்து கொள்ளவும், அவர்களை நாம் புரிந்து கொள்ளவும் உதவும்.

 

  1. டைரி தயாரிக்கவும்.

ஆட்டிச நிலைக்குழந்தையின் தினசரி நடவடிக்கைகளை எழுதி வாருங்கள். காலையில் எழுந்தது முதல், சிற்றுண்டி, மதியவுணவு, இரவு உணவு என உணவு விபரம், வெளியில் சென்று வந்த விபரங்கள். பிள்ளையின் மனநிலை பற்றி பதிவு செய்யுங்கள். பிடிவாதம், காரணமற்ற கோபம் / அழுகையின் பின்னால் இருக்கும் காரணங்களை உணர்ந்துகொள்ள பெரும் உதவியாக இருக்கும்.

  1. ரெகுலர் அஸெஸ்மெண்ட்.

ஆண்டுக்கொரு முறை தவறாமல் அஸெஸ்மெண்ட் சென்று வாருங்கள். குறிப்பாக எல்லாத் துறை வல்லுனர்களையும் ஒரே குடையின் கீழ் சந்திக்கக் கிடைக்கும் நிப்மெட் (சென்னை முட்டுக்காடு பதியில் உள்ள மத்திய அரசு நிறுவனம்) மாதிரியான இடங்கள் சிறந்தது.

  1. இடைவெளிக்குப் பின் மீண்டும் தொடங்குங்கள்.

ஆட்டிச நிலையாளர்களுக்குப் பயிற்றுவிக்கப்படும் எந்த ஒரு திறனையும் அவர்கள் உடனேயே கப்பென்று பிடித்துவிடுவார்கள் என்று சொல்லுவதற்கில்லை. அதனால் சிறிது கால இடைவெளிக்குப் பின் மீண்டும் கற்றுத் தர முயற்சித்தல் அவசியம். அப்போதும் அவர்கள் அதற்கு தயாராகவில்லையா, மூன்றோ ஆறோ மாதங்களுக்குப் பின் மீண்டும் பயிற்சியைத் தொடங்குங்கள். – இன்று வராதது ஆறு மாதம் கழித்து சுலபமாக வருவதுண்டு.

  1. பயணம் தேவை.

பொதுவாக பயணங்களை ஆட்டிச நிலையாளர் விரும்புவதைப் பார்க்கலாம். உள்ளூரிலோ, ஊட்டிக்கோ அடிக்கடி பயணம் செல்லுங்கள்.

இதில் கவனிக்க வேண்டிய விஷயம், அவர்கள் விரும்புவது பயணத்தை மட்டுமே! பயணம் செய்து போகும் ஊட்டியையோ, அங்கிருக்கும் மலர் கண்காட்சிகளையோ ரசிப்பார்கள் என்று உறுதியாகச் சொல்ல முடியாது. ஆனால் நீங்கள் போகும் பயணத்தை ரசிப்பார்கள்.

அதேபோல் பல சந்தர்ப்பங்களில் இவை கடினமாகவே இருக்கும். இருந்தாலும் ஒரே மாதிரியான, பயணங்கள் அதிகமாக அழைத்துச் செல்லுங்கள். அது இக்குழந்தைகளுக்கு தரும் பலன் மிகவும் அதிகம்.

  1. பேசுங்கள்.

கடவுளிடம் நம்மில் பலரும் பேசிக்கொண்டிருக்கிறோம். எந்த கடவுளாவது பதில் பேசி இருக்கிறதா? இல்லையே! அதுபோல நீங்களும் உங்கள் பிள்ளைகளிடம் தொடர்ந்து பேசுங்கள், மனம் விட்டுப் பேசுங்கள். அவர்களின் செயல்பாடுகள், நமக்கு ஏற்படுத்திய மகிழ்ச்சி, வருத்தம் என எல்லாவற்றையும் பேசுங்கள். நீங்கள் சொல்வது அவர்களுக்குப் புரியாது என்று நீங்களாக முடிவு செய்யாதீர்கள். அவர்களால் பதில் பேச முடியாவிட்டாலும், நம்மை கவனிக்காவிட்டாலும் நாம் பேசுவது அவர்களுக்கு புரியும் என்று நம்புங்கள். (பல ஆட்டிச நிலையாளர்களின் சுய குறிப்பின் மூலம் அறிந்துகொண்ட செய்தி இது)

  1. புதிய உறவுகளை ஏற்படுத்துங்கள்.

உங்கள் குடும்பத்தவர் தவிர நட்பு வட்டங்கள், அடுத்த கட்ட உறவுகளிடம் உங்கள் பிள்ளையைப் பற்றிய புரிதலை ஏற்படுத்துங்கள்.

இச்சமூகத்தில் ஆட்டிசக் குழந்தை என்றாலே ஓர் அச்சத்துடன் அணுகுகிறார்கள். முதலில் நம் சுற்றத்தில் அவர்களின் அச்சத்தைப் போக்கவேண்டும்.

இதில் நமக்கும் ஒரு நன்மை உண்டு. ஒரிரு மணி நேரமோ அல்லது ஒரிரு நாட்களோ அவர்களுடன் நம் பிள்ளை இருக்க முடியுமா என்பதை முயற்சித்து பாருங்கள்.

அவசர காலங்களில் என்னைத் தவிர வேறு யாரிடமும் அவன் சாப்பிடமாட்டான் என்பது போன்ற கவலைகளைத் தவிர்க்க இது உதவும்.

நம்பிள்ளை, அக்கம் பக்கத்தவர் அல்லது நண்பர்களிடன் சில மணி நேரமோ, ஒரு நாளோ இருந்து கொள்ள முடியும் என்பது ஆட்டிச நிலைப்பெற்றோருக்கு மிகப் பெரிய பலம்.

7. தேர்ந்தெடுக்கும் வாய்ப்புகளைக் கொடுங்கள்.

உணவு, உடை உட்பட அவர்களின் முன்னால் ஒன்றுக்கும் மேற்பட்ட வாய்ப்புக்களை வைத்து, அதில் ஒன்றை தேர்வு செய்யச் சொல்லுங்கள்.

தோசையா, இட்லியா என்று கேட்பதாக இருக்கட்டும், ஆடைகளின் வண்ணம் பற்றியதாக இருக்கட்டும். ஆட்டிச நிலைப்பிள்ளைகளுக்கும் தேர்வு செய்யத் தெரியும் என்று நம்புங்கள்.

தொடக்கத்தில் அவர்களால் முடியாது போகலாம். ஆனால் தொடர்ந்து செய்துவரும்போது பிடித்தமானவற்றை சுட்டிக் காட்ட பழகிவிடுவர்.

8. பெற்றோர் குழுமங்கள்

பேஸ்புக், வாட்ஸ் ஆப் போன்றவற்றில் ஆட்டிச நிலைக்குழந்தைகளின் பல பெற்றோர் குழுமமாக செயல்படுகின்றனர். அவற்றில் இணைந்து கொள்ளுங்கள். பல சமயங்களில் மற்றவரின் குழந்தை வளர்ப்பு அனுபவங்களும் உங்களுக்கு உதவக்கூடும்.

9. வாரம் ஓர் அவுட்டிங்

எது நிகழ்ந்தாலும் எதைப்பற்றியும் கவலைப் படாமல் வாரம் ஒரு நாள் சில மணி நேரங்கள் வீட்டில் இருந்து குழந்தையை வெளியே அழைத்துச் செல்வது என்ற வழக்கத்தைப் பழக்கப் படுத்திக் கொள்ளுங்கள்.

கடற்கரை, ஷாப்பிங் மால்கள், நண்பர்களின் வீடுகள், சிறுவர் விளையாட்டுப் பூங்காக்கள் என்று கொஞ்ச தூரம், வாரம் ஒரு முறை சென்று வருவது, ஆட்டிச நிலைக் குழந்தைகளின் மனதில் ஒரு புத்துணர்ச்சியை அளிக்கும். பழகியபின் அந்த நாளுக்காக அவர்கள் ஏங்க ஆரம்பிப்பர்.

10. பெற்றோர் என்றால் ஒருவர் அல்ல இருவர்!

ஆட்டிச நிலைக்குழந்தைகள் உள்ள பல வீடுகளில் நடக்கும் மிகப்பெரிய குறை என்ன தெரியுமா? தாயோ, தந்தையோ மட்டும் பிள்ளை வளர்ப்பின் பொறுப்புக்களை எடுத்துக்கொள்வது. அது கூடாது.

மற்ற குழந்தைகள் வளர்ப்பதைப்போல் பொறுப்புக்களை பங்கிட்டுக் கொள்ளுங்கள் என்று மருத்துவர்கள் பலர் கூறுகின்றனர். அதிலும் குறிப்பாக நம் குழந்தைகளுக்கு தாய், தந்தை இருவரின் பங்களிப்புமே அவசியம்.

இப்படி இருவரும் புரிந்து கொண்டு குழந்தையுடன் நேரம் செலவழிக்கும் போது, சில ஆண்டுகளில் குழந்தையின் வளர்ச்சியில்  நல்ல மாற்றத்தையும் முன்னேற்றத்தையும் காணமுடியும்.

ஆட்டிச நிலைக்குழந்தையின் வளர்ச்சிக்கான மந்திரச்சாவி பெற்றோரிடமே உள்ளது. அதை வெளியில் தேடவேண்டாம். ஆக, எப்போதும் எல்லாவற்றிலும் தாயும் தந்தையுமாக இணைந்து பணீயாற்றுங்கள். ஒரே ஒருவரின் தலையில் பொறுப்புக்களைக் கட்டவேண்டாம்.

(நன்றி: செல்லமே மாத இதழ் – ஏப்ரல்-2018)

Posted in Autism, AUTISM - ஆட்டிசம், ஆட்டிச நிலையாளர்கள், ஆட்டிசம், ஆட்டிஸம், தன் முனைப்புக் குறைபாடு, மதியிறுக்கம் | Tagged , , , , , , , , , , , , , | Leave a comment

சில வேண்டுகோள்கள்

 

 

குறிப்பு: நண்பர்கள், உறவினர்கள், பெற்றோர் என எல்லோருக்குமான வேண்டுகோள். சிறப்புக்குழந்தை, ஆட்டிச நிலைக்குழந்தைகள் பற்றிய ஒரு புரிதலை ஏற்படுத்தவேண்டும் என்பதால் எழுதப்பட்டுள்ளது.

1. பொதுவெளியில் – பயணத்திலோ, திருமண மண்டபத்திலோ, கோவிலிலோ எந்த இடமாக இருந்தாலும், ஓர் ஆட்டிச நிலைக்குழந்தையை எதிர்கொண்டால் அவரின் பெற்றோரிடம் துருவித் துருவி விசாரணைகள் ஏதும் செய்யாமல் இருக்கலாம். கூடவே அதைச்செய், இதைச்செய் என்பதுபோன்ற இலவச அறிவுரைகளையும் தவிர்க்கலாம்.

2. ஆட்டிச நிலைச்சிறுவர்களுக்கு புலனுணர்வு சார்த்த சங்கடங்கள் எப்போதும் இருக்க வாய்ப்புகள் உண்டு என்பதால், கைகளை உதறியபடியோ, முன்னும் பின்னும் உடலை ஆட்டியபடியோ, தனக்குத்தானே சத்தமாக பேசிக்கொண்டோ அல்லது வினோதமான ஓசைகள் எழுப்பிக்கொண்டோ இருப்பர். அச்சமயங்களில் அவர்களை அதட்டுவதோ,அடக்குவதோ, அவர் பெற்றோரை கடிந்துகொள்ளவோ வேண்டாம்.

3. இப்படியான புலனுணர்வு பிரச்சனையின் காரணமாக இவர்கள் செய்யும் விநோத செயல்பாடுகளை நாம் கண்டுகொள்ளாமல் விட்டாலே, இவர்கள் கொஞ்ச நேரத்தில் அமைதிக்குத் திரும்பிவிடுவர். அதைவிடுத்து, குறுகுறுவென உற்று நோக்க வேண்டாம். அது இவர்களின் செயல்களை அதிகப்படுத்தவே செய்யும் என்பதை உணருங்கள்.

4. உங்கள் வீட்டுக்குழந்தைகள், சக வயதுடைய இவர்களை விநோதமாகவும், கேலியாகவும் பார்க்காமலிருக்கக் கற்றுக்கொடுங்கள். குறைபாடுகள் இருந்தாலும் இவர்களும் சக மனிதர்களே என்பதை உங்கள் பிள்ளைகளுக்கு தெளிபடுத்துங்கள்.

5. வாய்ப்புக் கிடைக்கும்போது அல்லது வாய்ப்பை ஏற்படுத்திக்கொண்டு, (குறைந்தது ஆண்டுக்கு ஒரு முறையாவது) சிறப்புக்குழந்தைகள் படிக்கும் பள்ளிகளுக்கோ அல்லது தனி இல்லங்களுக்கோ உங்கள் பிள்ளைகளை அழைத்துச்சென்று, சவால்களுடன் தினமும் போராடும் இவர்களை அறிமுகப்படுத்துங்கள். இடர்பாடுகளுடன் வாழும் இக்குழந்தைகளைக் காணும்போது, அவர்கள் தனக்கு கிடைத்திருக்கும் வாழ்க்கையின் முக்கியத்துவத்தை உணர்ந்துகொள்வதோடு, இக்குழந்தைகளின் சிரமங்களும் புரியவரும். (இங்கே- ஒரு குழந்தை வைத்திருக்கும் பெற்றோரைக் குறிப்பிடவில்லை. பலகுழந்தைகள் இருக்கும் இடத்தைக் குறிப்பிடுகிறேன்)

6. சிறப்புக்குழந்தைகளும் இந்தப் பூமியில் வாழத் தகுதியானவர்களே… அவர்களுக்கும் எல்லா உரிமைகளும் உண்டு. நன்றாக இருக்கும் நாம்தான் அவர்களுக்கு ஆதரவாக உறுதுணையாக இருக்கவேண்டும். காயப்படுத்தக்கூடாது என்பதை உணரச்செய்யுங்கள்.

7. ஆட்டிச நிலைக்குழந்தைகளுக்கு பெரிதும் சவாலான விஷயம் தினப்படி வாழ்க்கையின் சம்பிரதாயங்கள் தான். (ADL- Activities of daily living) அதாவது ரூல்ஸ் கடைப்பிடிப்பது. (செருப்பை அறைவாசலில் விடுவது, வரிசையில் நிற்பது, பந்து போட்டு விளையாடும் போது, அடுத்தவருக்குப் பந்தை கொடுக்கத்தெரியாமல் தானே வைத்துக்கொள்வது போன்று) இவற்றை தெரபிஸ்ட்கள், பெற்றோரை விட இன்னொரு குழந்தை எளிமையாகக் கற்றுக்கொடுத்துவிடும். உங்கள் குழந்தைகளின் மூலம் அதற்கு நீங்கள் உதவலாம். சிறப்புக்குழந்தைகள் எல்லா விஷயங்களிலும் மெதுவாகவே ரியாக்ட் செய்வார்கள் என்பதால் உடனடி பலரை எதிர்பார்க்கவேண்டாம் என்பதை உங்கள் பிள்ளைக்கு புரியவையுங்கள்.

8. குறைபாடு உடையவர்களை ஒருபோதும் உடல் அளவிலோ, மனதளவிலோ, கேலி கிண்டல் செய்தோ காயப்படுத்தும்படி நடந்துகொள்ளக்கூடாது என்பதைப் புரியவையுங்கள்.

9. நீங்கள் மேற்சொன்ன வழிகளைப் பின் பற்றினால்.. வளரும் உங்கள் பிள்ளையும் எதிர்காலத்தில் சிறப்புக்குழந்தைகளையும் தம்முடன் இணைத்துக்கொண்டு பயணிப்பர். இது லட்சக்கணக்கான சிறப்புக்குழந்தைகளுக்கு தன்னம்பிக்கையையும், அவர்தம் பெற்றோருக்கு பெரும் ஆறுதலையும் அளிக்கக்கூடியதாக இருக்கும்.

10. குழந்தைக்கு எதிராக எது நடந்தாலும் குரல் கொடுப்பவராக, நீங்கள் இருப்பீர்கள். அதுபோல, உங்கள் பார்வையில் எங்காவது சிறப்புக்குழந்தையையும் அதன் பெற்றோரையும் எவரேனும் அவமானப்படுத்தும்போதோ, நெருக்கடி ஏற்படுத்தும் சமயங்களிலோ, அவர்களுக்காகவும் சேர்த்தே ஒலிக்கட்டும் உங்கள் குரல்.

இவை எல்லாம் கட்டளைகள் அல்ல! வேண்டுகோள்கள் அவ்வளவே!!

http://blog.balabharathi.net

Posted in Autism, AUTISM - ஆட்டிசம், ஆட்டிச நிலையாளர்கள், ஆட்டிசம், ஆட்டிஸம், தன் முனைப்புக் குறைபாடு, மதியிறுக்கம் | Tagged , , , , , , , , , , , , , , | Leave a comment

ஆட்டிசம்: நம்பிக்கை தரும் மனிதர்கள் -கர்ட் ஹர்பெர் (curt harper)

“எதிர்காலத்தில் என் குழந்தை தன்பணிகளை தானே செய்துகொள்ளும்படி வளர்வானா?” எல்லா ஆட்டிச நிலைக்குழந்தைகளின் பெற்றோருக்கும் இக்கேள்வி இருக்கும். உண்மையில் எல்லோருக்கும் அது சாத்தியமா என்பதை நான் அறியேன். ஆனால் பலருக்கும் அது சாத்தியம் என்பதை நம்புகிறேன்.

நம் குழந்தை அந்த இடத்தை அடைய நாம் கடுமையாக உழைக்கவேண்டியதிருக்கும். புராணங்களில் சொல்லப்பட்ட பூமா தேவியை விட, அதிகம் பொறுமை மிக்கவர்களாக பெற்றோர் மாறவேண்டும். ஒரே விஷயத்தை திரும்பத்திரும்ப செய்வதிலோ, கேட்பதிலோ எப்படி நம் குழந்தைகள் சலிப்படைவதில்லையோ… அதைப்போல பல மடங்கு நாமும் கற்றுக்கொடுப்பதில் மாறவேண்டும்.

திரும்பத்திரும்ப சொல்லிக்கொடுத்துக்கொண்டே இருக்கவேண்டும். இன்னும் கூடுதலாக அவர்களின் ஆர்வம் எதிர் இருக்கிறது என்பதைக் கண்டு பிடிக்கவேண்டும். அதில் ஆட்டிச நிலைக்குழந்தைகளை ஈடுபடுத்தவேண்டும். அவர்கள் அதைப் பற்றிக்கொள்ள, சில நாட்கள், வாரங்கள், மாதங்கள் கூட ஆகலாம். ஏன்.. சில வருடங்கள் கூட ஆகலாம். அதுவரை இடைவிடாது கற்றுக்கொடுத்துக்கொண்டே இருக்கும். அவர்களின் ஆர்வம் அறிந்து நாம் கற்றுக்கொடுப்பது என்பது அவசியம். இந்தனை முயற்சிகளுக்கும் பொறுமை அவசியம். ஆனால் முயற்சிகள் எப்போதும் தோற்றுப்போகாது. ஒருநாள் பெற்றோர் வியக்கும்படி பிள்ளைகள் கற்றுக்கொண்டிருப்பார்கள்.

 

கர்ட் ஹர்பெர்

என்பவருக்கு இன்று 50 வயதாகிவிட்டது. இரண்டு வயதில் ஆட்டிசம் என்று அடையாளம் காணப்பட்டவர். தொடர்ந்து பெற்றோர் முயற்சியில் இன்று கர்ட் மகிழ்ச்சியாக வாழ்த்துவருவதாக சொல்கிறார். 17 ஆண்டுகளுக்கு மேலாக அலைச்சறுக்கு விளையாட்டில் ஆர்வமிக்கவராக இருக்கும் கர்ட், பலருக்கும் பயிற்றுவிற்பவராகவும் இருக்கிறார்.

சமைக்கிறார், கார் ஓட்டுகிறார், வேலைக்குப் போகிறார், கற்றுக்கொடுக்கிறார், விளையாடுகிறார். போன் பேசுகிறார். மொத்தத்தில் பிறரை சார்ந்திருக்காமல் தான் தேவைகளை பூர்த்திசெய்து தன் வாழ்க்கையை தானே வாழ்கிறார்.

கர்ட் ஹர்பெர் பற்றிய இந்த ஆவணப்படத்தை, ஆட்டிச நிலைக்குழந்தையின் பெற்றோர் அவசியம் பார்க்க பரிந்துரைக்கிறேன். மற்றவர்கள் பகிர்ந்துகொள்ள வேண்டுகிறேன்.

Posted in Autism, AUTISM - ஆட்டிசம், ஆட்டிச நிலையாளர்கள், ஆட்டிசம், ஆட்டிஸம், ஆவணம், மதியிறுக்கம் | Tagged , , , , , , , , , , , , , | Leave a comment

புதிய அனுபவம் கொடுக்கும் சிறார் நாவல்: இருட்டு எனக்குப் பிடிக்கும்

iruttu

பயணம் பிடிக்காதவர்கள் இருக்கமுடியுமா? அல்லது பயணம் பிடிக்காத குழந்தைகள் இருக்கமுடியுமா? நானறிந்த வரை குதுகுலமாக குழந்தைகள் பயணங்களுக்குத் தயாராகிவிடுவார்கள். இன்னும் சொல்லப்போனால்.. ஊட்டிக்குப் போய் மலர்கண்காட்சி பார்ப்பதும், ஆக்ரா போய் தாஜ்மகால் பார்ப்பதும் வயதுவந்தவர்களுக்கு மகிழ்ச்சியாக இருக்கலாம். ஆனால் குழந்தைகளுக்கு புது இடத்திற்குப் போகிறோம் என்பதே மகிழ்வளிக்கக்கூடியதுதான்.

தமிழைச் சிரமமின்றி வாசிக்கத்தெரிந்த 10 வயதுக் குழந்தை தொடங்கி, எவரும் வாசித்துவிடக்கூடிய அளவில் எழுதப்பட்டுள்ள கதைதான் ’இருட்டு எனக்குப் பிடிக்கும்’  இச்சிறுவர் நாவலின் ஆசிரியர் ரமேஷ் வைத்யாவுக்கு தனி அறிமுகம் தேவை இல்லை. பல ஆண்டுகளாக பத்திரிக்கைத்துறையிலும் குறிப்பாகச் சிறுவர்களுக்கான இதழ்களில் தனக்கான முத்திரையைப் பதித்துவரும் மூத்தவர்.

000

ஓர் இரவு, ஒரு பகலில் நடக்கும் சம்பவங்கள் தான் மொத்த கதை.

ஆறு குழந்தைகள், ஓர் ஓட்டுநருடன் மேகமலைக்கு ஒரு ஜாலி ட்ரிப் போகிறார்கள். போகின்ற வழியில் அவர்களுக்கு நேருகின்ற விபத்தில் ஜோவும், அவன் தங்கை ஷிலுவும் கூட்டத்தில் இருந்து விலகிப்போய் விடுகின்றனர்.

ஒருபக்கம் இவர்கள் இருவரும், மறுபக்கம் ஓட்டுநருடன் இவர்களைத்தேடி வரும் மற்ற பிள்ளைகள் என்று கதை இரண்டு கிளைகளாகப் பிரிந்து பயணிக்கிறது.

காட்டு விலங்குகள், இரவில் பெய்யும் மழை, துரத்தும் யானை, பாய்ந்துவரும் கரடி என்று ஓர் அட்வென்ச்சர் த்ரில்லர் -போன்று கதை சரியான வேகத்தில் போகிறது.

நகரத்தில் விடியலைப் பார்த்திருப்போம்… காட்டுக்குள்..? இதில் ஒரு இடத்தில் காட்டுக்குள் விடியலை விவரிக்கும் காட்சிகள் அப்படியே அந்த இடத்திற்கே நம்மை அழைத்துச்செல்கிறது. மலைச்சரிவில் தவறி விழும் தங்கையைத்தேடி அண்ணன் போகும் போது நமக்கு பதைபதைப்பு கூடுகிறது. இப்படி கதை முழுக்க ரசித்த இடங்கள் நிறைய உண்டு. ஒரு காடு என்றால் மரமும் மலையும் மட்டுமா, அங்கே விலங்குகள் அங்கே வசிக்கும் பழங்குடியினர் என நுட்பமுடன் பதிவு செய்யப்பட்ட செய்திகள் ஏராளம்.

இச்சிறார் நாவலை வாசிப்பவர் கொஞ்சம் தனிமையில் இருந்து, வாய்விட்டு வாசித்தால், காட்டுக்குள் மாட்டிக்கொண்ட அக்குழந்தைகளுடனே நாமும் பயணிப்பதுபோன்ற மாயத்தோற்றத்தை ஏற்படுத்தும்படியான மந்திர எழுத்து. உண்மையில் சமீபகாலங்களில் இப்படியான கதை தமிழில் ஏதும் வந்ததில்லை என்றே உறுதியாகச் சொல்லமுடியும். இடையிடையே படங்கள் வரையப்பட்டிருந்தால் இன்னும் சிறப்பாக வந்திருக்கும். படங்கள் இல்லாததால் பதின் பருவத்தின் மத்தியில் இருக்கும் குழந்தைகள் விரும்பிப்படிப்பர். அவர்களுக்குப் பிடிக்காத அட்வென்ச்சர் உண்டா என்ன?

கதைக்குள் வரும் ஆறு பாத்திரங்களும் நல்ல செட்டு. ஒருவருக்கொருவர் கலாய்த்துக்கொண்டும், சண்டையிட்டுக்கொண்டும், உதவிக்கொண்டுமாக இருக்கிறார்கள். இக்கதையை வாசிக்கும் வயதுவந்தோருக்கு நிச்சயம் தங்களின் பால்ய நண்பர்கள் எவரையேனும் இப்பாத்திரங்கள் நினைவுபடுத்தும். இக்குழுவைக்கொண்டு, இரண்டாம் பாகம் கூட எழுதலாம்.

நான் பள்ளியில் படித்த காலத்தில், ஒருவர் தோள்மீது ஒருவர்க் கை வைத்து பள்ளிப் பசங்களை எல்லாம் வரிசையாக அழைத்துக்கொண்டு, ஆண்டுகொருமுறை ஏதாவது ஒரு சினிமாவுக்கு அழைத்துப்போவார்கள். அப்படியான குழந்தைகளுக்கான திரைப்படங்கள் தமிழில் வந்து பல ஆண்டுகள் ஆகிவிட்டன என்றே நினைக்கிறேன். தற்போது யாரேனும் குழந்தைகளுக்கான திரைப்படம் எடுக்க நினைத்திருந்தால், இக்கதையைத் தாராளமாக தேர்வு செய்யலாம். வாசிக்கும் போதே சினிமா மாதிரி காட்சிகளை மனதிற்குள் ஓட்டும் கதை. நிஜத்திலேயே சினிமாவாக வந்தால்.. கொண்டாட்டம் தான்.

00

(இதே தலைப்பில் ச .தமிழ்ச்செல்வன் எழுதிய குழந்தைகளுக்கான கட்டுரை நூல் ஒன்று உள்ளது)
00

நூல்: இருட்டு எனக்குப் பிடிக்கும்
ஆசிரியர்: ரமேஷ் வைத்யா
விலை: ரூ.70/-
வெளியீடு: நீலவால் குருவி பதிப்பகம் (புலம் பதிப்பகம்)
தொடர்புக்கு: 94428-90626

#வாசிப்பு #வாசகப்பரிந்துரை #சிறுவர்_நூல்

Posted in சிறுவர் இலக்கியம், மதிப்புரைகள், வாசகப்பரிந்துரை, வாசிப்பனுபவம், புத்தகங்கள் | Tagged , , , , , | Leave a comment