இலக்கிய உலகின் தாதாக்கள்

ஒரு கேள்வி ஒருவர் முன் வைக்கப் பட்டால் அதற்கு சாதாரணமானவர்கள் பதில் சொல்வதற்கும் பொது வாழ்வில் இருப்பவர் பதில் சொல்வதற்கும் வித்தியாசம் உண்டு. ஒரு அரசியல்வாதியிடம் அவரது அரசியல் நடவடிக்கைகள் குறித்து யார் வேண்டுமானாலும் கேள்வி எழுப்பலாம். பதில் சொல்லியே ஆக வேண்டும். மக்களின் பிரதிநிதியாக இருப்பவர் அவர்.  அப்படி பதில் சொல்ல விருப்பமில்லையென்றாலும் அதை நாசூக்காக தாண்டிச் செல்ல வேண்டுமே அன்றி, நீ யார் என்னை கேட்க என்று எகிறுவது நல்ல பண்பாகாது. இதே அளவுகோல் பொது வாழ்வின் எல்லாத் துறைக்கும் பொருந்தும்.

அரசியல்வாதிகளோ, சினிமா துறையினரோ பத்திரிக்கையாளர் சந்திப்பில் ஏதேனும் கேள்விக்கு எரிந்து விழுந்தால் அது பரபரப்புச் செய்தியாக புலனாய்வு பத்திரிக்கைகளில் வெளியாகிறது. கருணாநிதி, தினகரன் எரிப்பு சம்பவத்தில் டில்லியில் பத்திரிக்கையாளர்களிடம் எரிந்து விழுந்தது, விஜய் தன் ரசிகர்களை அதட்டியது போன்றவற்றுக்கு எழுந்த சலசலப்பை இங்கே உதா-வாக குறிப்பிடலாம்.

இவையெல்லாம் கூட ஒரு கண நேரம் உணர்ச்சியை கட்டுப்படுத்த முடியாமையால் எழுந்த கோப வெளிப்பாடுதான். ஆனால் ஒரு இலக்கியவாதியிடம் அவரது இலக்கிய செயற்பாடுகள் குறித்து கேள்வி எழுப்பினால் எழுத்து மூலமாகவே கேட்பவனை வசைபாடுவது எந்த விதத்திலும் ஏற்றுக் கொள்ள முடியாத விஷயம். இந்த செயலை சாரு, ஜெமோ என்ற இரு இலக்கியவாதிகளுமே செய்தாலும் இலக்கிய/இணைய உலகில் இவர்கள் இருவருக்கும் காட்டப்படும் பாரபட்சம் ஆச்சரியமூட்டும் அளவுக்கு பெரிது.

ஆத்திரத்தில் அரிவாளைத் தூக்கிக் கொண்டு ஓடி பத்து பேரை வெட்டிச் சாய்ப்பவனை விட பல நாள் திட்டமிட்டு தீராத வன்மத்துடன் ஒற்றை ஆளுக்கு விஷம் கொடுத்து கொல்பவனை அபாயம் மிக்கவனாகக் கருதுகிறது நமது சட்டம்.

தன்னை கேள்வி கேட்பவனை எதிர்கொள்ளும் விதம் சாரு, ஜெயமோகன் இருவருக்குமே ஒன்றுதான். கேள்விக்கு சரியான பதிலைச் சொல்லாமல் கேள்வியை முன்வைத்தவரை கேவலப்படுத்துவது, வசை பாடுவது என்பதுதான் அது.

சாரு சரமாரியாக கெட்ட வார்த்தைகளைப் போட்டுவிட்டு தன்னிடம் பதிலில்லை என்பதை பச்சையாக வெளிக்காட்டிக் கொள்கிறார். அதே நேரம் ஜெயமோகனோ ஏதோ தீவிரமாக பதில் சொல்வதான பாவனையில் கேள்வி கேட்டவரை அதே அளவு இன்னும் சொல்லப்போனால் அதைவிடவும் மோசமாக திட்டுகிறார்.

சாரு இதை செய்த போது பொங்கி எழுந்து அவரை அம்பலப் படுத்திய துப்பறியும் புலிகள் யாரும் இப்போது கொட்டாவி விடக் கூட வாயைத் திறக்கக் காணோம். தவறிழைத்தவர்கள் யார் என்பதை பொறுத்தே நமது அறிவு ஜீவிகளும் கூட அதை எதிர்கொள்ளும் விதத்தை முடிவு செய்வார்களேயானால் பின் இவர்களுக்கு தீவிர சார்பு நிலையுடன் இயங்கும் சராசரி மனிதர்களான விசிலடிச்சான் குஞ்சுகளான திரை ரசிகர்களையோ இல்லை அரசியல் தொண்டர்களையோ நக்கலடிக்க என்ன அருகதையிருக்கிறது? அந்த சராசரிகள் இவர்களைக் காட்டிலும் எவ்வளவோ உயர்வானவர்கள் – அவர்களின் சார்பு நிலையை வெளிப்படையாகச் சொல்லும் தைரியமேனும் அவர்களுக்கு உண்டு. இந்த அறிவு ஜீவிகளுக்கு????

இப்படி திட்டி எழுதிய இடுகையை சாரு பாணியிலேயே ஜெ.மோவும் தூக்கி விட்டார். சாருவுக்கு நடந்தது போலவே தன்னையும் யாரேனும் ஸ்கிரீன் ஷாட் எடுத்து அசிங்கப்படுத்தி விடுவார்களோ என்று கொஞ்சம் உள்ளூர அச்சமிருந்திருக்கும் போல. எனவே முன்னெச்செரிக்கையாக அவர் இன்று எழுதியிருக்கும் தனது அடுத்த பதிவில் அப்படி எழுதப்போகும் பதிவர்களை கட்டம் கட்டி விட்டார்…

//என்னைப்பொறுத்தவரை இந்தவிஷயத்தில் வெளிபப்டையாகவும் நேர்மையாகவும் சிந்திக்கவும் பேசவும் மிகச்சிலரால்மட்டுமே முடியும். பெரும்பாலானவர்கள் , குறிப்பாக தங்களை எழுத்தாளர்களாக எண்ணிக்கொண்டிருக்கும் பதிவர்கள் மற்றும் சிற்றிதழ் அரசியலாளர்கள், இந்தமாதிரி எந்த ஒரு விஷயத்தையும் தங்களை முற்போக்கான, அறச்சீற்றம் கொண்ட கொள்கைத்தங்கங்களாகவும் மானுடநேய மாமனிதர்களாகவும் காட்டிக்கொள்வதற்கான சந்தர்ப்பமாகவே பயன்படுத்திக்கொள்வார்கள். //

வேறொரு கான்டெக்ஸ்டில் வைத்து பதிவர்கள் தங்களைத் தாங்களே எழுத்தாளர்கள் என்று கருதிக் கொள்பவர்கள் என்று சொல்கிறார் இவர். (இதற்கு முன் கூட தன்னை விமர்சிப்பவர்களை கூசிச்சிறுகும் குற்றுயிர்கள் என்று குறிப்பிட்டதாக நினைவு) எனில் யார் வந்து சான்று தர வேண்டும், இன்னின்னார் எழுத்தாளர்கள், இவர்கள் எல்லாம் எழுத்தாளர்கள் இல்லை என்று? எந்த தாசில்தார் அலுவலகத்தில் சான்று பெற வேண்டும் என்பதையும் இந்த மாமேதையே சொன்னால் தேவலாம்.

சாருவுக்கு வந்த கடிதமும், ஜெமோவுக்கு வந்தகடிதமும் அடக்கத்தில் மாறுபட்டு இருக்கிறது. உடனே அய்யனாரை (நம்ம அடர்கானகபுலி –இல்லை 😀 ) அரசியல்/வேறு தளம் என்று எல்லாம் விமர்சிக்க கிளம்பிவிடுவார்கள். ஆதரவு அறிவு ஜீவிக்கூட்டத்தினர். மொத்தத்தில் கேள்வி கேட்க/சந்தேகம் கேட்கக் கூட  எவனுக்கும் உரிமையில்லை.

ங்கொத்தா.. ங்கொம்மா என்று திட்டுவோம். அப்படியில்லையெனில் கொஞ்சம் நுண்ணுணர்வோடு திட்டுவோம். அவ்வளவு தான். என்ன கொடும சார் இது? 🙁

அல்லது அனல் வாதம் புனல் வாதம் போல ஏதேனும் அமானுஷ்யமான முறையில் நம் எழுத்து எதிர் கொண்டு வர வேண்டும் என போட்டிகள் உள்ளதோ என்னவோ… தெரியவில்லை. அடுத்த பதிவில் அதையெல்லாம் விரிவாகச் சொன்னால் எங்களைப் போன்றோர் எல்லாம் எழுத்தாளராக முடியுமா முடியாதா என்பதை பரிட்சித்துப் பார்த்துக் கொண்டு, தகுதியில்லை எனில் ஒதுங்கிக் கொள்ளவும் முடியும். தயை கூர்ந்து இந்த உதவியை செய்து தகுதியற்றவர்கள் தங்கள் எழுத்தாளராகி விட்டதான மாயையில் இருந்து வெளி வர உதவினால் தமிழ்த் தாய் தமிழ்ச்சுழலை காத்த உங்களையும், உங்கள் குலம், கொற்றம்.. இன்னபிறவற்றையும் வாழ்த்துவாள். 🙂 .

ஜெமோ-வின் தொடர்புடைய சுட்டி

This entry was posted in அரசியல், எதிர் வினை, புனைவு, வாசிப்பனுபவம், புத்தகங்கள் and tagged , , , , , . Bookmark the permalink.

10 Responses to இலக்கிய உலகின் தாதாக்கள்

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Note: This post is over 5 years old. You may want to check later in this blog to see if there is new information relevant to your comment.