மரப்பாச்சி சொன்ன ரகசியம் [சிறார்நாவல் – 8]

பள்ளியில் வந்து இறங்கியதும், நேராகப் பூஜாவின் வகுப்பறைக்குச் சென்றாள் ஷாலு. அவளது இருக்கை காலியாக இருந்தது. யாரிடமும் பேசாமல் தன்னுடைய வகுப்பறையில் வந்து அமர்ந்து கொண்டாள். ஆசிரியர் பாடம் நடத்திக் கொண்டிருந்தாலும் ஷாலுவின் கவனம் அதில் பதியவே இல்லை. பூஜா அமரவேண்டிய இடம் காலியாக இருப்பதையே நினைத்துக் கொண்டிருந்தாள். முதல்நாள் பயந்த அவளது முகம் நினைவுக்கு வந்துகொண்டே இருந்தது.

அவள் இல்லாத வெற்றிடம் மனதை சங்கடப்படுத்தியது. யாரிடம் விசாரிப்பது என்றும் தெரியவில்லை. பூஜாவின் வீட்டிற்கு அருகில் இவள் மட்டும்தான் இருப்பவள். இவளுக்கே விபரம் தெரியாதபோது, வகுப்பறையில் வேறு யாருக்கு என்ன தெரிந்துவிடப்போகிறது.

இனிமேல் அவளைப் பள்ளிக்கூடத்துக்கே அனுப்பாமல் இருந்துவிட்டால்… நினைத்துப் பார்க்கவே சங்கடமாக இருந்தது. வயிற்றைப் பிசைவது போல… என்னவோ செய்தது. ஆசிரியர் நடத்தும் பாடத்தில் இவளது கவனம் செல்லவே இல்லை. இவள் யோசித்துக் கொண்டிருக்கும்போதே இண்டர்வெல் பெல் அடித்தது. ஆசிரியர் வெளியேறும் வரை காத்திருந்துவிட்டு, மரப்பாச்சியையும் தூக்கிக்கொண்டு, வகுப்பறையை விட்டு வெளியே வந்தாள்.

எதிரே பூஜா இவளைத்தேடி வந்துகொண்டிருந்தாள். பூஜாவைப் பார்த்ததும் ஷாலுவிற்கு உற்சாகம் பொங்கியது. ஓடிச்சென்று அவளைக் கட்டிக்கொண்டாள்.

“ஏண்டி.. வேன்ல வரல…”

“நைட்டே மாமா வீட்டுக்குப் போயிட்டோம்டி.. அங்கே இருந்து அப்பாவோட பைக்கில் ஸ்கூலுக்கு வந்துட்டேன். அதனாலதான் வேனில் வரலை”

“அட.. ஆமால்ல… மரப்பாச்சி சொல்லிச்சு. நான் தான் மறந்துட்டேன். “

“ஏய்… சாரிடி… மாமா வீட்டுக்குப் போற அவசரத்துல மரப்பாச்சியை மறந்து, விட்டுட்டுப் போயிட்டேன்.” என்றாள் பூஜா.

“பரவாயில்லைடி. அதுவே வீட்டுக்கு வந்திடுச்சு. சரி வா.. கிரவுண்ட் பக்கம் போகலாம்” என்றாள் ஷாலு.

இருவரும் மைதானத்திற்கு ஓடினர். அங்கே ஒரு பக்கம் சிலர் டென்னிஸ் விளையாடிக் கொண்டிருந்தனர். இன்னொரு பக்கம் கோகோவும், மற்றொரு பக்கம் கபடியும் விளையாடிக் கொண்டிருந்தனர். கொஞ்ச தூரம் நடந்து மைதானத்தின் ஓரமாக இருந்த அந்த வேப்ப மரத்தினடியில் ஒதுங்கினர்.

“ம்.. சொல்லுடி..” என்றாள் ஷாலு.

“மாமா வீட்டுக்குப்போனோமா… அத்தை, அம்மா, அப்பா, மாமான்னு எல்லோரும் கலந்து பேசினாங்க. அந்தத் தாத்தா சொன்னது மாதிரி, வீட்டுக்குள்ள வச்சு எல்லாம் பூட்டலை. திட்டலை. அம்மாட்ட எதையும் மறைக்காம சொல்லனும் சொன்னாங்க. இனி அந்த வீடு வேணாம்னு பேசிகிட்டாங்க. சீக்கிரமே வேற வீடு மாறிடுவோம். அதுவரை மாமா வீட்டுல இருந்துதான் ஸ்கூலுக்கு வருவேன்”

“அதுவும் நல்லதுதான். அந்தக் கிழவன் மூஞ்சியில இனி விழிக்கவே வேணாம்” என்று சொன்னது மரப்பாச்சி.

“நம்ம மரப்பாச்சி, என்ன செஞ்சிருக்கு தெரியுமா..? அந்தத் தாத்தாவுக்குத் தண்டனை கொடுத்துட்டு வந்திருக்கு” என்று சிரித்தாள் ஷாலு.

“என்னது தண்டனையா… என்ன பண்ணினே, எங்கிட்டேயும் சொல்லேன்” என்று மரப்பாச்சியிடம் கேட்டாள் பூஜா. அதுவும் நடந்த சம்பவங்கள் அனைத்தையும் சொல்லிக் கொண்டிருந்தபோது, அந்தப் பக்கம் தனது தோழிகளுடன் மைதானத்திற்குள் வந்தாள் நேத்ரா.

ஷாலுவின் வகுப்பில் இருப்பவள். நன்றாகப் படிக்கக் கூடியவளாக இருந்தாலும் இயல்பிலேயே சேட்டை குணம் கொண்டவள். அவளுக்கு எப்போதுமே தான்மட்டும் நம்பர் ஒன்னாக இருக்கவேண்டும் என்ற எண்ணம் உண்டு. தனக்குப் போட்டியாக வகுப்பிலேயே ஷாலு மட்டும் இருப்பதாக நம்பினாள். ஒரு மதிப்பெண் வித்தியாசத்தில் எப்போதுமே இருவருக்குமிடையில் கடும்போட்டி நிலவும். அதனாலேயே இவளுக்கும் ஷாலுவிற்கும் ஆகாது.

பூஜாவையும் ஷாலுவையும் அருகில் இருந்த தோழிகளிடம் சுட்டிக்காட்டினாள் நேத்ரா.

“ஏய்… அங்க பாருங்கடி.. ஷாலினியும், பூஜாவும் அங்க தனியா நின்னு என்னடி பண்ணிகிட்டு இருக்காளுங்க…”

“எனக்கென்னடி தெரியும். நானும் இங்கே தானே இருக்கேன்.” என்றாள் மஹா.

“ஒருவேள செல்போன் எடுத்துகிட்டு வந்திருக்காளோ…?”

“அதையேன் முகத்துக்கு நேர பிடிச்சு பேசிக்கிட்டு இருக்கா… காதுல வச்சுதானே பேசனும்” என்று கேட்டாள் சம்யுக்தா.

“வீடியோ காலாக இருக்கும்டி.. வாங்க அவ கிட்டப்போய்ப் பார்க்கலாம்”

“வீடியோ காலா…” நேத்ரா சொன்னதைக் கேட்டதும் தோழிகள் எல்லோருக்கும் ஆர்வம் அதிகமானது. ஷாலுவும் பூஜாவும் அறியா வண்ணம் எல்லோரும் மெதுவாக அவர்களைப் பின் பக்கமாக நெருங்கினார்கள். இவர்கள் வருவது தெரியாமல், இருவரும் மரப்பாச்சியிடம் பேசிக்கொண்டிருந்தனர். செல்போனாக இருக்கும் என நினைத்துக் கொண்டு, கிட்ட வந்து பார்த்த எல்லோருக்கும் புஸ்ஸென்று போனது.

“ஏய்… இவங்க ஏதோ பொம்மை மாதிரி எதையோ வச்சி பேசிக்கிட்டு இருக்காடி…”

“இது மர பொம்மைடி” என்றால் சம்யுக்தா.

“கவுன் எல்லாம் மாட்டி விட்டு, வித்தியாசமா இருக்கே… கொடு பார்ப்போம்” என்று ஷாலுவின் கையில் இருந்து, மரப்பாச்சியைப் பிடுங்கிக்கொண்டாள் நேத்ரா.

“மர பொம்மை மாதிரி இருந்தாலும் இது ரப்பர் பொம்மை போலச் சாஃப்டா இருக்குடி..” என்று நேத்ரா சொன்னதும், ஆளாளுக்கு அதைக் கையில் வாங்கித்தடவிப் பார்த்தனர்.

“ஆமாண்டி…”

“கொடு நான் பார்க்கிறேன்… அட! ஆமாண்டி”

“குடுங்கடி… அதை…” என்று அவர்களின் கையில் இருந்து, மரப்பாச்சியைப் பிடுங்கிக்கொண்டாள் ஷாலு.

“இந்தப் பொம்மையை வச்சுகிட்டு, இங்க என்னடி செஞ்சுகிட்டு இருக்கீங்க..?”

“அது என்னோட தனிப்பட்ட விஷயம். எங்க மூனு பேருக்குள்ள இருக்கிறது… நீங்க போங்கடி….” என்று அவர்களை விரட்டியடித்தாள்.

“உங்க மூனு பேருக்குள்ளயா… இங்க நீங்க ரெண்டுபேர் மட்டும் தானடி நிக்கிறீங்க…” என்று குழப்பத்துடன் கேட்டாள் நேத்ரா.

“இதோ இந்த மரப்பாச்சியும் சேர்த்தா… மூனு பேர் இருக்கோமே…”

“என்னது மரப்பாச்சியா… ஓ… அந்தப் பொம்மையா! ஏண்டி அது ஒரு மர பொம்மைடி… அதையும் மனுஷங்க மாதிரியே ட்ரீட் பண்ணி, மூணுபேருன்னு சொல்லுற..” என்று கேட்டாள் ஷிவானி.

“அது அப்படித்தான்…”

“ஓ…! அப்படியா… அப்ப அதை எங்ககிட்ட கொடு. அதுல என்ன இருக்குன்னு பார்த்திடலாம்” என்று ஷாலுவின் கையில் இருந்த மரப்பாச்சியைப் பிடிங்கிக்கொண்டு, மைதானத்தின் அந்தபக்கம் பார்த்து நோக்கி ஓடினாள் நேத்ரா. அவள் பின்னாடியே மற்றவர்களும் ஓடினர்.

“ஏய்… அதைக்கொடுத்துடுடி…” என்று ஷாலுவும் பூஜாவும் துரத்தினார்கள்.

“லஞ்ச் பிரேக் வரைக்கும் எங்க கிட்டயே இருக்கட்டும். போடி…” என்று ஓடிக்கொண்டே சொன்னாள் நேத்ரா.

பின்னாடியே துரத்திக்கொண்டு இருவரும் ஓட, வகுப்புக்கு திரும்பும் பெல் அடிக்கவும் சரியாக இருந்தது. “இனி துரத்திப்பிடிக்க முடியாதுடி. விடு. லஞ்ச் டயத்துல மரப்பாச்சியை வாங்கிக் கொள்ளலாம்” என்று நின்றாள் பூஜா. ஷாலுவிற்கும் அது சரியெனப்பட்டது. ”சரி வாடி.. கிளாஸுக்குப் போயிடலாம்” என்றபடியே வகுப்பு நோக்கி திரும்பினார்.

மணிச்சத்தம் நேத்ரா குழுவினருக்கும் கேட்டது.

“ஏய்… பெல் அடிச்சுட்டாங்கடி… அடுத்து மேக்ஸ் பீரியட். லேட்டா போனால்… தொலைஞ்சோம். கிளாஸுக்கு ஓடுங்கடி” என்று ஷிவானி சொன்னாள். “ஏண்டி ஓடனும் நடந்தே போகலாம்.” என்று சொன்னாள் நேத்ரா, தன் கையில் இருந்த மரப்பாச்சியைப் பார்த்தாள். அது இவளைப் பார்த்துப் புன்னகை புரிவது போல இருந்தது. குழம்பிப்போய், திரும்பவும் கவனித்துப் பார்க்க நினைக்கும் நேரத்தில், அவள் கைபிடியில் இருந்து, அது நழுவி கீழே விழுந்தது. அந்த நேரம் பார்த்து, காற்று வீச, காற்றில் பறப்பது போல… சுற்றிச் சுற்றி பறந்து ஓடத்தொடங்கியது மரப்பாச்சி.

“ஏய்… அது காத்துல பறக்குது பிடிங்கடி…” என்று கத்தினாள் நேத்ரா. ஆனால் அவளது தோழிகள் வகுப்பறைக்குச் செல்லும் ஆர்வத்தில் சில அடிகள் முன்னே போய்க்கொண்டிருந்தனர். அவர்கள் சுதாரித்து, ஓடிவரும் முன்னே… மரப்பாச்சியைத் துரத்திக்கொண்டு ஓடினாள் நேத்ரா.

கோகோ விளையாடிக் கொண்டிருந்தவர்களின் கூட்டத்தினுள் புகுந்தது மரப்பாச்சி. அதை மட்டுமே குறிவைத்து ஓடிய நேத்ராவிற்கு அங்கே விளையாடிக் கொண்டிருந்தவர்களின் மேல் கவனம் செல்லவில்லை. வரிசையாக உட்கார்ந்திருந்தவர்களைத் தொடுவதும், எதிரே ஓடிவருபவர்கள் மீது மோதி கீழே விழுந்தாள். இதற்கிடையில் மரப்பாச்சியை நேத்ரா எட்டிப் பிடிக்க, இவள் மேல் சிலர் தடுக்கி விழுந்தனர். அங்கே ஏற்படுத்திய குழப்பங்களினால் இவளுக்குச் சரியான திட்டு விழுந்தது. எல்லோரிடமும் “சாரிப்பா…” “சாரிப்பா” என்று மன்னிப்புக் கேட்டுவிட்டு, அக்கூட்டத்தில் இருந்து வெளியே வந்தாள். தோழிகள் சூழ்ந்துகொண்டனர்.

“ஏண்டி, பார்க்க நல்லாத்தான இருக்கு. ஆனா காத்துல பஞ்சு மாதிரி பறந்துடுச்சே… நல்ல வேள க்ரவுன்ட்ல பீ.ட்டி மாஸ்டர் இல்லை.” என்றாள் மஹா.

“ஆமாண்டி.. வாடி கிளாஸுக்குப் போயிடலாம்” என்றாள் ஷிவானி. எல்லோரும் வகுப்பறையை நோக்கி ஓடத்தொடங்கினர். நேத்ராவிற்கும் கீழே உருண்டு விழுந்ததில் கையில் இரண்டு இடங்களில் சிராய்ப்புகள். எரிச்சலாக இருந்தது. ‘ஊபூ…ஊபூ…” ஊதி விட்டுக்கொண்டாலும் எரிச்சல் குறையவில்லை.

நடந்த சம்பவம் நேத்ராவிற்குக் குழப்பத்தை உண்டுபண்ணியது. தன் கையில் இருந்து, எதிர்பாராமல் மரப்பாச்சி நழுவி விழுந்ததா… அல்லது பிடியில் இருந்து தன்னை விடுவித்துக்கொண்டு ஓடியதா? என்ற சந்தேகத்துடனே வகுப்பறை நோக்கி மற்றவர்களுடன் வேகவேகமாக நடந்தாள்.

கரும்பலகையில் இரண்டாவது கணக்கு எழுதும்போது, நேத்ராவும் மற்ற தோழிகளும் வகுப்பறை வாசலில் நின்றார்கள். எல்லோருக்கும் மூச்சிரைத்தது.

“உங்களுக்கு மட்டும் இண்டர்வெல் எவ்வளவு நேரம்டி… ஏன் லேட்டு?” என்று கணக்கு ஆசிரியர் கேட்டார்.

எதையாவது சொல்லி சமாளிக்கலாம் என்று நேத்ராவின் மூளை யோசித்தாலும், “விளையாடிக்கிட்டு இருந்ததுல லேட் ஆகிடுச்சு மேடம்” என்று உண்மையை உளறிவிட்டாள். இவள் ஏன் இப்படிப் பேசுகிறாள் என்று கூடவந்தவர்கள் திகைத்துப் போய்ப் பார்த்தனர்.

அவர்களது திகைப்பைப் பார்த்ததும், ஷாலுவிற்குச் சிரிப்பு வந்தது. மரப்பாச்சி யாரிடம் இருந்தாலும், அவர்களால் பொய் பேசமுடியாமல் போய்விடும் என்பது ஷாலுவிற்கு மட்டும் தானே தெரியும். அதனால் அவர்கள் பார்த்துவிடாமல், அவர்கள் படும் அவஸ்தையை நினைத்து, தலையைக் குனிந்து கொண்டு சிரித்தாள்.

“ஓ…ஹோ..! விளையாடவா ஸ்கூலுக்கு வர்றீங்க..”

பிள்ளைகள் தயங்கியபடியே வகுப்பறைக்கு வெளியே நிற்க… “வெத்தலை பாக்கு வச்சு அழைப்பாங்களா… உள்ள வாங்கடி” என்று கத்தினார் ஆசிரியை.

“எழுதிப்போடுற இந்தக் கணக்கை நீங்க எல்லோரும் நாளைக்கு இம்போஸிசனா இருபத்தஞ்சு வாட்டி எழுதிட்டு வரனும்.” என்று சொல்லிவிட்டு, எழுதிக் கொண்டிருந்த கணக்கைத் தொடர்ந்து எழுதத் தொடங்கினார்.

(box news)

கோகோ ஆட்டம் : இதனைப் பாரம்பரியமாக நமது மண்ணில், பகுதிக்கு ஏற்றவாறு இஷ்டப்படி விளையாடிக் கொண்டிருந்தனர். புனேவில் உள்ள டெக்கான் ஜிம்கானா, கோக்கோ ஆட்ட விதிகளை 1914ஆம் ஆண்டில் உருவாக்கியது. அதில் சிலமாற்றங்கள் 1924ஆம் ஆண்டுச் செய்யப்பட்டன. அதன் பின்தான் கோகோ ஆட்டம் நாடு முழுவதும் முறையான விதிகளின்கீழ் ஆடப்பட்டது. இரு குழுக்கள் ஆடும் இதில் 12 பேரைக் கொண்டது ஒரு குழு. இதில் ஒன்பது பேரே ஆட்டத்தில் பங்குபெறுவர். மற்ற விபரங்களை உங்க ஆசிரியர்களிடம் கேட்டு அறிந்து கொள்க.

*************************************************

Posted in சிறுவர் இலக்கியம், மரப்பாச்சி சொன்ன ரகசியம் | Tagged , , , , , | Leave a comment

மரப்பாச்சி சொன்ன ரகசியம் [சிறார்நாவல் – 7]

முதல் மாடியில் இருந்து பார்ப்பது போல் இல்லாமல், பலமாடி கட்டடத்தின் மிகவும் உயரமான ஜன்னல் வழியாக, கீழே பார்ப்பது போலிருந்தது. என்ன செய்வது மரப்பாச்சியின் உருவம் அப்படி! வீட்டில் இருந்து வெளியே வர உதவிய கேபிள் டிவியின் வயர் எங்கே செல்கிறது என்று கவனித்தது மரப்பாச்சி. அது கீழ்வீட்டுக்குச் சென்றது. ஐடியா… இந்த வயரையே பிடித்துக் கீழ்வீட்டுக்குச் சென்று அங்கிருந்து நாம் வெளியேறிவிடலாம் என்று திட்டமிட்டது. இந்தக் கீழ்வீட்டில் தானே அந்தத் தாத்தாவும், பாட்டியும் இருக்கிறார்கள். அவர்களையும் ஒரு எட்டு பார்த்துவிட்டு, போய்விடலாம் என்று எண்ணிக்கொண்டது. கேபிள் வயரைப் பிடித்துக்கொண்டு, சறுக்கியபடி இறங்கியது. கீழ்வீட்டின் ஜன்னல் வழியே அந்த வீட்டுக்குள் வந்து சேர்ந்தது மரப்பாச்சி.

அது வந்து சேர்ந்த இடத்தில் ஒரு தலையாட்டி பொம்மை இருந்தது. அதைப் பார்த்ததும் மரப்பாச்சிக்கு மகிழ்ச்சியாகி விட்டது. அதன் அருகில் சென்று அதன் தலையைத் தட்டிவிட்டு, அதைப்போலவே தலையாட்டிப் பார்த்தது. பின் அருகில் இருந்த சாய்ந்தாடும் பொம்மையைக் கட்டிப் பிடித்துக்கொண்டு, தனது காலால் கீழே ஓர் உந்து உந்தியது. உடனே அது ஒருபக்கம் சாய்ந்து பின் நிமிர்ந்தது. வந்த வேலையை மறந்து இப்படி விளையாடிக் கொண்டிருந்தபோது, பாட்டியின் குரல் உச்சமாகக் கேட்டது, “த்தூ… நீயெல்லாம் மனுஷனாய்யா… இத்தனை வயசுக்கு அப்புறம் இப்படிப் புத்தி போயிருக்கே.. இன்னிக்கே உன் பையன்கிட்ட போன் பண்ணிச் சொல்லுறேன்.” விளையாட்டை நிறுத்திவிட்டு, மெல்ல கீழிறங்கிய மரப்பாச்சி, மெதுவாக அடிமேல் அடிவைத்து குரல் வந்த திசை நோக்கிச் சென்றது.

அங்கே தாத்தா அமர்ந்திருந்தார். பாட்டி நின்று சத்தம் போட்டுக்கொண்டிருந்தார். இடையிடையே புடவை தலைப்பைக் கண்களில் ஒற்றிக்கொண்டு, ஒழுகும் மூக்கையும் அதே தலைப்பால் துடைத்துக் கொண்டிருந்தார்.

“அவன் கிட்ட சொல்ற அளவுக்கெல்லாம் இங்க ஒன்னும் நடக்கலை. தேவையில்லாம நம்ம பையன்கிட்ட சொல்லிட்டு இருக்காதே… அந்தப் பூஜா பொண்ணு பொய் சொல்லுது”

“ஆமாய்யா… அந்தப் பச்சப்புள்ள பொய் சொல்லுதுன்னு சொல்றியே, உனக்கு வெக்கமா இல்ல. தப்பு செஞ்சுப்புட்டு இல்லைன்னு சாதிக்கிற பாரு… உன்னைய பார்த்தாலே பத்திக்கிட்டு வருது. ஏதோ அவங்க நல்லவங்களாக இருக்கப்போயி… நீ தப்பிச்ச. இல்லாட்டி போலீஸு கேஸுன்னு அசிங்கப்பட்டிருப்ப…”

“ஆமாண்டி… நீயே கத்தி, தெரு முழுக்கக் கேட்குற மாதிரி சொல்லிடு” என்று குரலை உயர்த்திப் பாட்டியின் மேல் எரிந்து விழுந்தார் தாத்தா.

“எக்கேடும் கெட்டுப்போங்க… நாளைக்கு அவங்க அட்வான்ஸைத் திருப்பிக் கொடுத்துடுங்க… இதையெல்லாம் பார்க்கனும்கிறது என் தலைவிதி” என்று தன் தலையில் அடித்துப் புலம்பியபடியே அந்த அறையில் இருந்து போனார் பாட்டி.

எல்லாவற்றையும் பார்த்துக்கொண்டு இருந்த மரப்பாச்சிக்குக் கோபம் தலைக்கேறியது. தப்பைச் செய்துவிட்டு, செய்யவே இல்லை என்று சொல்கிறாரே… இவரைச் சும்மா விடக்கூடாது. சரியான பாடம் புகட்ட வேண்டும் என்று எண்ணியபடியே சுற்றும் முற்றும் பார்த்தது.

அதே வேளையில், தாத்தா கட்டிலில் இருந்து எழுந்து, பாத்ரூம் நோக்கிப்போனார். மரப்பாச்சிக்கு கையும் காலும் பரபரத்தது. அவர் அமர்ந்திருந்த கட்டிலின் காலுக்கு அருகில் ஒரு பாட்டில் தெரிந்தது. அந்தப் பாட்டிலை நோக்கி, வேகமாக ஓடியது மரப்பாச்சி. அது ஏதோவொரு எண்ணெய் பாட்டில். அதனுள் பாட்டியின் கால்வலிக்குத் தடவுவதற்கான தைலம் இருந்தது. அதை அசைத்துப் பார்த்தது. அசைக்க முடிந்தது, இதற்கிடையே தாத்தா பாத்ரூமுக்குள் சென்றுவிட்டார். வேகவேகமாக அந்தப் பாட்டிலை பாத்ரூமின் வாசலை நோக்கி, உருட்டியபடியே கொண்டுபோனது. பாத்ரூமின் வாசலை அடைந்ததும், பக்கவாட்டில் படுத்து இருந்த பாட்டிலின் மீதேறி, தனது பலத்தைத் திரட்டி, அதன் மூடியை திறந்தது. அவ்வளவுதான் குபுக் குபுக் என்று தைலம் கொட்டி அந்த இடம் முழுவதும் பரவியது.

பாட்டிலின் மீது தவழ்ந்து பின்பக்கமாகக் கீழே குதித்து, வேகமாக ஓடிப்போய் ஒரு ஓரமாக ஒளிந்துகொண்டது. பாத்ரூம் கதவைத் திறந்தும் கொட்டப்பட்ட எண்ணையில் கால் வைத்தார் தாத்தா. “ஆஆஆஆ” என்று கத்தியபடியே வழுக்கி, நிலை தடுமாறி, பாதி உடல் பாத்ரூமிற்குள்ளும், மீதி அறைக்குள்ளுமாகக் கீழே விழுந்தார். நிலைமை உணர்ந்து அவர் அடுத்தச் சத்தம் போடும் முன்னேரே பின் மண்டையிலும் அடிபட்டது. சத்தம் கேட்டு ஓடிவந்த பாட்டி, தாத்தா விழுந்து கிடக்கும் கோலம் கண்டு பதறியடித்து, அவரை எழுப்பிவிடப் போனார். ஆனால் அதற்குள்ளாக அவர் மயங்கிவிட்டார். 

**

மரப்பாச்சி சொன்னதைக்கேட்ட ஷாலு, “சரியான தண்டனை கொடுத்திருக்க… அப்புறம் என்ன ஆச்சு” என்றாள்.

“இன்னும் நான் முழுசாவே சொல்லி முடிக்கலையே, அப்புறம் பாட்டி பக்கத்து வீட்டுக்காரங்களை உதவிக்குக் கூப்பிட்டு, ஆம்புலன்ஸுக்கு போன் செய்து, அதுல அவரை மருத்துவமனைக்குத் தூக்கிட்டுப்போனாங்க”

“ம்… அப்புறம்”

“தாத்தாவுக்கு ஒரு கை உடைஞ்சு போச்சு, கட்டுப் போட்டிருக்காங்க. இடுப்பு எலும்புலயும் ஒரு விரிசல் விழுந்திடுச்சு. அதனால இனி அவர் ஆறுமாசத்துக்கு நடக்கக்கூடாதாம். ஃபுல்லா பெட் ரெஸ்ட்தான் எடுக்கனுமாம். இனி அவர் படுத்த படுக்கைதான்.. ஹா..ஹா…” என்று சிரித்தது மரப்பாச்சி. அதன் சிரிப்பில் ஷாலுவும் சேர்ந்துகொண்டாள்.

“செமையான காரியம் பண்ணினே… சரி, இப்போ ஸ்கூலுக்கு நேரமாச்சு. நான் குளிச்சுட்டு ரெடியாகி வந்துடுறேன். கிளம்புவோம். அங்கே போய், பூஜாகிட்ட மிச்சத்தைக் கேட்டுக்கொள்வோம்” என்று பாத்ரூம் நோக்கிப் போனாள் ஷாலு.

*************

யூனிபார்ம் அணிந்து, சிற்றுண்டி எல்லாம் சாப்பிட்டு, தயாராகி, பள்ளி வாகனத்திற்காகக் காத்திருந்தாள் ஷாலு. புத்தகப் பையினுள் மரப்பாச்சியையும் தூக்கி வைத்திருந்தாள்.

“இந்தாடி.. லஞ்ச்பாக்ஸ். ஹோம் ஒர்க் எல்லாம் முடிச்சுட்டியா? “

“ம்… அதெல்லாம் முடிச்சுட்டேம்மா..”

“சரி… அம்மாவுக்கு உள்ள கொஞ்சம் வேலை இருக்கு. வேன் வந்ததும் சொல்லு, வாசலுக்கு வாரேன்” என்றபடியே உள்ளே போய்விட்டார்.

அம்மா அந்தப் பக்கம் போன கொஞ்ச நேரத்தில் வாசலில் வேனின் ஹாரன் சத்தம் கேட்டது.

“அம்மா… வேன் வந்துடுச்சு…” என்றபடி புத்தகப் பையையும், சாப்பாட்டுக் கூடையையும் தூக்கிக்கொண்டு வாசலை நோக்கி ஓடினாள் ஷாலு.

“ம்.. இதோ வந்துட்டேன்” என்றபடியே பின்னால் ஓடிவந்தார் அம்மா. வாசல் கேட்டைத்திறந்து, வேனில் அவளை ஏற்றிவிட்டு, வேன் புறப்பட்டதும், டாட்டா காட்டிவிட்டு வீட்டுக்குள் சென்றார் அம்மா.

வேனுக்குள் ஏறி, இடம் பார்த்து அமர்ந்தபின், பூஜாவைத் தேடினாள் ஷாலு. அவள் வேனில் இல்லை. எப்பவும் வந்துவிடுவாளே… இன்று ஏன் வரவில்லை. ஒருவேளை அவளை அவங்க மாமா வீட்டிலேயே பூட்டி வச்சுட்டாங்களா? இனிமேல் ஸ்கூலுக்கே வரமால் போயிடுவாளோ? ஷாலுவின் சிந்தனை நாலாபக்கமும் ஓடியது.

மெதுவாக எழுந்து, வேன் கதவருகில் அமர்ந்திருந்த நர்சரி டீச்சரின் அருகில் போனாள். “மிஸ்… பூஜா வரலையா?” என்று கேட்டாள்.

“வரலை. அவ வீட்டு வாசலில் ஐஞ்சு நிமிசம் நின்னு ஹாரன் அடிச்சுப்பார்த்தோம். ஆளைக்காணாம். வந்துட்டோம். சரி… போ… போய் உட்காரு”

“சரிங்க மிஸ்” என்றபடியே தன் இருக்கையில் வந்து அமர்ந்தாள்.

Box NEWS

தஞ்சாவூர் தலையாட்டி பொம்மை: களிமண்ணினால் செய்யப்பட்ட இப் பொம்மையின் தலை உள்ளே சிறு கம்பி பொருத்தப்பட்டிருக்கும். பொம்மையின் உடலில் இருக்கும் இடத்தில் கம்பியின்மேல் செங்குத்தாக நிலைநிறுத்தினால், தலை ஆடிய வண்ணம் இருக்கும். இதனால் இக்காரணப்பெயர் பெற்றது. உடலின் அடிப்பாகம் சம்மணமிடப்பட்ட இதன் தலை மட்டும் காற்றிலும்கூட ஆடிய வண்ணம் இருக்கும்.

BoxNews:

சாய்ந்தாடும் பொம்மை : இப்பொம்மைகளின் தலைப்பாகம் கூம்பு வடிவிலும் அடிப்பாகம் அரைக்கோள வடிவிலும் இருக்கும். இதனுள் அதிக எடையுள்ள சிறிய இரும்பு கோலிக்குண்டு. அல்லது எடைகூடிய மண் நிரப்பப்பட்டிருக்கும். கூம்பு வடிவ தலைப்பாகத்தைத் தள்ளிவிடும் போது, கோளவடிவ அடிப்பாகம் புவியீர்ப்பு விசையின் காரணமாக நேர் செங்குத்தாகவே வந்து நிலை நிறுத்திக்கொள்ளும். எத்தனை முறை தள்ளிவிட்டாலும் பழைய நிலைக்கு வந்துவிடும். ஊர்பெயரைத்தாங்கி இப்பொம்மைகளை அழைக்க அரசு புவியியல் அடையாள சட்டபடி (ஜியோகிராபிக்கல் இண்டிகேஷன்-geographical indication) ஒப்புக் கொண்டுள்ளது.

Posted in சிறுவர் இலக்கியம், மரப்பாச்சி சொன்ன ரகசியம் | Tagged , , , , , , | Leave a comment

மரப்பாச்சி சொன்ன ரகசியம் [சிறார்நாவல் – 6]

பூஜா வீட்டுக்குள் நுழையும் போதே, அப்பா ஹாலில் அமர்ந்து வெங்காயம் வெட்டிக்கொண்டிருந்தார். இது தினப்படி வழக்கம். காய்கறிகளை அப்பா வெட்டினால் அம்மா சமையல். அம்மா வெட்டினால் அப்பா சமையல். இன்று அம்மா கிச்சனில் இருந்தார்.

கதவு திறந்த சத்தம் கேட்டு, ஹாலுக்கு வந்த அம்மாவின் முகம் கடுகடுவென இருந்தது.

“எங்கடி போயிட்டு வர்ற..?”

“டான்ஸ் கிளஸுக்கும்மா..”

“அது தெரியுது… ஆனா… ஸ்கூல் விட்டு வீட்டுக்கே வரலையாம்மே… கீழே தாத்தா சொன்னாரே…” என்று அம்மா கேட்டார்.

பதில் ஏதும் சொல்லாமல் அமைதியாகத் தலைகுனிந்தபடி நின்றாள் பூஜா.

“கேக்குறேன்ல… சொல்லுடி..”

கையில் இருந்த மரப்பாச்சியைப் பார்த்தாள். அது இவளுக்கு மட்டும் தெரியும்படி ‘சொல்லு’ என்பது போலச் சைகை காட்டியது.

“வந்ததும் வராததுமா… ஏன் அவ மேல பாயுற… கீழ் வீட்டுல இருந்திருப்பா… இல்லாட்டி டான்ஸ் கிளாஸ் முடிய லேட் ஆகி இருக்கும்…” என்றார் அப்பா.

“ஆமா… இப்படியே அவளுக்குச் செல்லம் கொடுங்க. ஸ்கூல் விட்டு அவ கீழ்வீட்டுக்கு வரவே இல்லையாம்…” அம்மாவின் குரலில் கோபம் கூடி இருந்தது.

“அப்படியா செல்லம்…” என்று கேட்ட அப்பா, அம்மாவின் பக்கம் திரும்பி, “முதல்ல அவ ஃப்ரஷ் ஆகிட்டு வரட்டும். அப்புறம் கேட்டுக்கயேன்.” என்றார்.

“அதெல்லாம் முடியாது. முதல்ல அவ பதில் சொல்லட்டும்… சொல்லுடி..”

“நேரா டான்ஸ் கிளாஸுக்கு போயிட்டேம்மா… க்ளாஸ் முடிஞ்சு.. ஷாலினி வீட்டுக்குப் போயிட்டு வந்தேம்மா…”

“வீட்டுக்கு வராம ஏன் நேரா க்ளாஸுக்கு போன… அதுக்குப் பதில் சொல்லுடி”

அமைதியாக நின்றிருந்தாள்.

”சொல்லுடி” என்று அம்மா அதட்டவும், “வீட்டுக்கு வர பிடிக்கலைம்மா..” என்றாள் பூஜா.

“என்னது வீட்டுக்கு வர பிடிக்கலையா…” என்று பூஜாவின் கன்னத்தில் ஓர் அறைவிட்டார் அம்மா.

அவ்வளவுதான். அதுவரை அடக்கி வைத்திருந்த சங்கடங்கள் அழுகையாக வெடித்தது. அழுதபடியே குடுகுடுவென ஓடிச்சென்று அப்பாவின் அருகில் அமர்ந்துகொண்டு அழத் தொடங்கிவிட்டாள். அப்பா ஆதரவாக இவளின் தலையைத் தடவிக்கொடுத்தார். தோளில் மாட்டி இருந்த ஸ்கூல் பேக்கை கழட்டிவிட்டார். அணைத்துக்கொண்ட, அப்பாவின் மேல் சாய்ந்துகொண்டு, அவர் பனியனைத் தன் கண்ணீரால் நனைத்தாள் பூஜா. அந்தப்பக்கம் பார்க்காமலேயே அம்மா தன்னை முறைப்பது அவளுக்குத் தெரிந்தது.

“இப்படிப் பதில் சொன்னா, அம்மாவுக்குக் கோபம் வராம என்ன செய்யும்…? ஏம்மா… வீட்டுக்கு வர பிடிக்கலை? என்று அப்பா கேட்டார்.

கொஞ்ச நேரத்தில் அழுகை விசும்பலாகி நின்றது. அதன்பின் கீழ் வீட்டுத் தாத்தா செய்தவற்றைப்பற்றிக் கூறினாள் பூஜா. அவள் சொன்னதைக்கேட்டு அப்பாவும் அம்மாவும் உறைந்து போனார்கள்.

“என்னடி சொல்ற”

“ஆ.. மா..ம்..மா…” என்று வார்த்தையை மென்று முழுங்கிச் சொல்லும்போதே, அவளுக்குத் திரும்பவும் அழுகை வந்தது.

“ஐயோ… ஐயோ..” என்று அம்மாவும் ஓடிவந்து சோபாவில் அமர்ந்துகொண்டு, பூஜாவை வாரி அணைத்துக்கொண்டார்.

***

“அப்புறம்…” என்று கேட்டாள் ஷாலு. மறுநாள் விடியற்காலை. படுக்கையிலே உட்கார்ந்திருந்தாள். அவளது தலையணையில் ஒய்யாரமாய்ச் சாய்ந்தபடி உட்கார்ந்திருந்தது மரப்பாச்சி.

“அப்புறமென்ன… கொஞ்ச நேரம் பூஜா அழுதாள். அவளைச் சமாதானப்படுத்தினாங்க.”

“ம்..”

“அப்புறம்… அவளோட அம்மாவும் அப்பாவும் பூஜாவை உள்ளறைக்குப் போகச்சொல்லிட்டு, பேசினாங்க”

“என்ன பேசினாங்க..?”

“எனக்கென்ன தெரியும். நான் பூஜாவோட ரூமுக்குள்ள இருந்தேனே…”

“ஐயையோ…” என்றாள் ஷாலு.

“கொஞ்ச நேரம் கழிச்சு, பூஜாவை கூப்பிட்டு, நீ வீட்டுலயே இரும்மான்னு சொல்லிட்டு, அம்மாவும் அப்பாவும் கீழே தாத்தா வீட்டுக்குப் போய்ச் சண்டைப்போட்டாங்க”

“சண்டைப்போட்டாங்களா…?”

“ஆமா! எதையோ தள்ளிவிட்ட மாதிரி, டம்… டமால்ன்னு பயங்கரமா சத்தம் எல்லாம் கேட்டுச்சு. அப்புறம் மேலே வந்தவங்க… மாமா வீட்டுக்குப் போலாம்னு பூஜாவைக் கூட்டிக்கிட்டு போயிட்டாங்க. கிளம்புற அவசரத்துல பூஜா என்னையை விட்டுட்டு போயிட்டா… எப்படியோ கஷ்டப்பட்டு நான் இங்கே வந்துட்டேன். இனி நடந்ததை அவதான் வந்து சொல்லனும்” என்றது மரப்பாச்சி.

“வெறும் சண்டைபோட்டுட்டு போயிட்டாங்களா… தப்பு செஞ்ச அந்தத் தாத்தாவைப் பனிஷ்ட் பண்ணலையா?”

“அதுக்குத்தானே நான் இருக்கேன். நான் சரியான தண்டனை கொடுத்துட்டு வந்துட்டேன்.” என்று உற்சாகமாகச் சொன்னது மரப்பாச்சி.

“என்னது, நீ தண்டனை கொடுத்துட்டியா?” என்றாள் ஷாலு வியப்பாக. ‘ஆமாம்’ என்பதுபோலத் தலையாட்டியது மரப்பாச்சி.

“கொஞ்சம் விவரமாகத்தான் சொல்லேன்” என்று கேட்டாள் ஷாலு.

“சொல்றேன்… சொல்றேன்…” என்று அங்கே நடந்தவற்றைக் கூறத்தொடங்கியது மரப்பாச்சி.

****

கதவைப் பூட்டிவிட்டு பூஜாவும் அவள் அம்மா அப்பாவும் கிளம்பிப்போன பின், வீட்டில் இருந்து வெளியேறுவதற்கு வழியைத்தேடியது மரப்பாச்சி. வாசல் கதவு பக்கத்தில் இருந்த ஜன்னல் திறந்திருந்தது.

அதன் வழியாக வெளியேறிவிடலாம் என்று முடிவு செய்து, பக்கத்தில் இருந்த ஸோபாவின் மீது ஏறியது. அதன் சாயும் பகுதிக்குப் பின்னால் இருந்தது ஜன்னல். அதனால் ஸோபாவின் ஓரமாகச் சென்று அதன் விளிம்பு பக்கமாக ஏறத்தொடங்கியது. சிரமப்பட்டு ஏறி முடித்தபின் தான் மரப்பாச்சி அதைக் கவனித்தது. ஆம்… ஜன்னல் முழுவதும் வலை மாட்டப்பட்டிருந்தது. பூச்சிகள் கொசுக்கள் வராமல் இருக்க மாட்டுவார்களே அதே வலை. இப்போது எப்படி வெளியே செல்லப்போகிறோம் என்று கவலை அதற்கு வந்தது.

ஏறி நின்ற இடத்திலேயே சோர்ந்து போய் அமர்ந்து ஜன்னலையே கொஞ்ச நேரம் பார்த்துக்கொண்டிருந்தது. அப்போதுதான் அதன் மேல் பக்கத்தில் இருந்து, கேபிள் டிவியின் வயர் வீட்டுக்குள் வருவதைக் கவனித்தது. வயர் வரும் இடத்தில் மட்டும் வலை கொஞ்சம் நெகிழ்ந்து போய் இடைவெளி தெரிந்தது. அதன் வழியாகச் சென்றுவிடமுடியும் என்பதை அறிந்ததும் அதற்கு உற்சாகம் பீறிட்டது.

தான் அமர்ந்திருந்த ஸோபாவின் ஓரத்திற்கு ஓடியது. கேபிள் டிவியின் வயரை எட்டிப் பிடுத்துக்கொண்டு, ஏறத் தொடங்கியது. அந்த வயர் கொஞ்சம் வழுக்குவது போல இருந்தாலும், தனது ஒவ்வொரு பிடியையும் விடாமல் பற்றிக்கொண்டு, முன்னேறியது மரப்பாச்சி. கிட்டத்தட்ட முப்பது நிமிடங்கள் ஏறியபின், ஜன்னலின் ஓரத்தில் கிடைத்த இடைவெளி வழியே வெளியே வந்து நின்றது. கீழே பார்த்தால் கிடு கிடு பள்ளம்.

Box news

பாதுகாப்பான தொடுதல் பாதுகாப்பற்ற தொடுதல் (Safe Touch – Unsafe Touch) தொடர்ச்சி: எவரின் தொடுதல் உங்களுக்குக் கூச்சம் ஏற்படுவதைப்போல, ஒரு மாதிரியான உணர்வைத் தருகிறதோ, அதுவே பாதுகாப்பற்ற தொடுதல் என்பதை உணர வேண்டும். நீங்கள் ஆண் பிள்ளையோ, பெண் பிள்ளையோ உங்கள் அந்தரங்க பகுதியை யாரையும் தொட அனுமதிக்காதீர்கள். அம்மா, அப்பாவிடம் சொல்லியும் அவர்கள் கேட்கவில்லை என்றாலும் விடாமல் திரும்பத் திரும்பச் சொல்லுங்கள். அப்போதுதான் அப்படித் தப்பு செய்பவர்களுக்குத் தண்டனை கிடைக்கும். அல்லது 1098 என்ற தொலைபேசி எண்ணுக்கு அழைத்தும் பேசலாம். இன்னும் தெரிந்துகொள்ளப் பெற்றோரிடமே இதுபற்றிக் கேளுங்கள்.

Posted in சிறுவர் இலக்கியம், மரப்பாச்சி சொன்ன ரகசியம் | Tagged , , , , , | Leave a comment

மரப்பாச்சி சொன்ன ரகசியம் [சிறார்நாவல் – 5]

மரப்பாச்சி சொன்ன அதன் கதையை எல்லாம் கேட்ட பிறகும் பூஜாவால் நம்ப முடியவில்லை. இமைகளை மூட மறந்து அப்படியே அமர்ந்திருந்தாள்.

“ஏய்… என்னடி… இப்படி உட்கார்ந்திருக்க…?” என்றபடியே பூஜாவின் தோள் தொட்டு உலுக்கினாள் ஷாலு.

“என்ன சொல்லுறதுன்னே தெரியலையேடி… இப்படி ஒரு மரப்பாச்சி பேசினால்… ஷாக் ஆகாம இருக்க முடியுமா?”

“ஹா…ஹா…” என்று சிரித்த மரப்பாச்சி, “பூஜா நீ இன்னும் ஷாலுவின் கேள்விக்குப் பதில் சொல்லவே இல்லையே…? எதுவானாலும் சொல்லு. நான் உனக்கு உதவுகிறேன்” என்று சொன்னது.

“எப்படிச் சொல்லுறதுன்னு தெரியலை.”

“அந்தத் தாத்தாவைப் பத்தித்தானே பேசிக்கிட்டு இருந்தோம். அதுக்குல்ல மறந்துபோச்சா?” என்று கேட்டாள் ஷாலு.

“அதெல்லாம் இல்லடி… அந்தத் தாத்தா ரொம்ப மோசம்டி… கெட்டவரா இருக்காரு…” என்றாள் எச்சிலை கூட்டி விழுங்கியபடி.

“ஏன் என்னாச்சு..?” என்றது மரப்பாச்சி.

“தினமும் ஸ்கூல் வேனில் இருந்து இறங்கியதும், அவங்க வீட்டுக்குப் போய் ஸ்கூல்பேக்கை வச்சுட்டு, ஃப்ரஷ் ஆகிட்டு, டான்ஸ் கிளாஸோ, டியூசனோ எது இருக்கோ… அதுக்குக் கிளம்பிடுவேன்.”

“ம்”

“அப்படி அவங்க வீட்டுக்குப் போகும் போது, அந்தத் தாத்தா…” என்று பேசுவதை நிறுத்தினாள் பூஜா.

“சொல்லுடி..” என்று கேட்டாள் ஷாலு.

“அவங்க வீட்டுக்குப் போகும் போதெல்லாம் என்னைய கூப்பிட்டு, மடியில உட்கார வச்சி, இங்க, இங்கன்னு எல்லா இடத்துலையும் தொடுறார். எனக்கு வலிக்குது தாத்தா விடுங்கன்னு சொன்னாலும் விடமாட்டார். அவரைப் பார்த்தாவே பயமா இருக்கு…” என்று அவர் தொடும் இடங்களை எல்லாம் தொட்டுக்காட்டினாள் பூஜா.

“ஐயே.. அங்க எல்லாம் ஏன் தொடுறார்”

“யாருக்கு தெரியும். இறுக்கி பிடிச்சுக்குவார். அவர் பிடியில் இருந்து தப்பிக்கவும் முடியாது. இதை வெளியே யார் கிட்டேயும் சொல்லக்கூடாதுன்னு சொல்லி இருக்கார்”

“அம்மாகிட்ட சொல்ல வேண்டியதுதானே?” என்று கேட்டது மரப்பாச்சி.

“அதுதான் அவர் சொல்லி இருக்காரே… யார்கிட்டயாச்சும் சொன்னா… என்னையத்தான் அடிப்பாங்களாம். ஸ்கூலுக்குக் கூட அனுப்பாம, வீட்டுக்குள்ளயே பூட்டி வச்சிடுவாங்கன்னு அந்தத் தாத்தாதான் சொல்லி இருக்காரே… அப்புறம் எப்படி அம்மாகிட்ட சொல்லுவேன். எனக்குப் பயமா இருக்கே…!” என்றாள் பூஜா.

என்ன பதில் சொல்வது என்று ஷாலுவுக்குத் தெரியவில்லை. கொஞ்ச நேரம் அங்கே மௌனம் நிலவியது.

மரப்பாச்சி, “சரி, நான் ஏதாவது சொல்லுறதுக்கு முன்னாடி, சில கேள்விகள் கேட்கிறேன். ரெண்டு பேரும் பதில் தெரிஞ்சா சொல்லுங்க” என்று பேச்சைத் தொடங்கியது. இருவரும் சரி எனத் தலையை ஆட்டினர்.

“நம்ம போடுற ட்ரஸுல ரெண்டு வகை இருக்கு தெரியுமா?”

இருவரும் ஒருவரை ஒருவர் பார்த்துக் கொண்டு, ‘தெரியவில்லை’ என்பது போல உதட்டைப் பிதுக்கினர்.

“அதாவது, வெளியாடை, உள்ளாடை அப்படின்னு ரெண்டு வகை இருக்கு. இல்லையா?

“ஆமா…”

“இந்த உள்ளாடைகள் மறைக்கிற பகுதிகள் அந்தரங்கமானது. நம்மைத்தவிர வேற யாரும் அங்கே தொடக்கூடாது. அது தப்பு. நம்மைக் குளிக்க வைக்கும்போது, அம்மாவோ, அப்பாவோ அங்கே தொடலாம். மற்ற நேரங்களில் யாரும் அந்தப் பகுதியைத் தொடக்கூடாது” என்றது மரப்பாச்சி.

“ஆனால்… நீ சொல்ற எல்லா இடத்துலையும் அந்தத் தாத்தா கை வைக்கிறாரே…?” என்று வருத்தமாகச் சொன்னாள் பூஜா.

“அப்படி… யாராச்சும்… அந்தரங்கமான இடத்தில் தொட்டால்… உடனடியா… நாம சத்தம் போட்டு கத்தனும்”

“கத்தனுமா?”

“ஆமா… ‘ப்ளீஸ் ஹெல்ப்…’ ‘காப்பாத்துங்க… காப்பாதுங்க’ன்னு சத்தம் போட்டு கத்தனும்.”

“அப்புறம்..”

“அந்த இடத்தை விட்டு, ஓடிவந்துடனும். கண்டிப்பாக அம்மா கிட்டப்போய்ச் சொல்லனும்.”

“சொன்னா… என்னைத்தான் அடிப்பாங்கன்னு அந்தத் தாத்தா சொன்னாரே…”

“நிச்சயமா அடிக்க மாட்டாங்க…. ஏன்னா.. நாம தப்பு எதுவுமே பண்ணலை இல்லையா… அந்தத் தாத்தா செய்றதுதான் தப்பு. அந்த மாதிரி தப்புச் செய்றவங்களைப் போலீஸ்கிட்ட பிடிச்சு கொடுத்துடுவாங்க. அதனாலதான் அவர் பொய் சொல்லி உன்னை மிரட்டிப் பார்க்கிறார்.”

“அப்படின்னா.. நான் தாத்தாவைப் பத்தி, அம்மாகிட்ட சொல்லட்டுமா..?”

“கண்டிப்பாகச் சொல்லு. பயப்படாதே… அதே மாதிரி, அம்மாகிட்ட சொல்லக்கூடாதுன்னு அவர் மிரட்டினதையும் சொல்லிவிடு.”

பூஜா தலை குனிந்த ஏதோ யோசனையில் ஆழ்ந்தாள். ஷாலுவும், இளவரசியும் ஒருவரை ஒருவர் பார்த்துக்கொண்டனர்.

“என்ன யோசிக்கிற பூஜா?” என்று கேட்டாள் ஷாலு.

“அம்மாட்ட சொல்ல பயமா இருக்கு. என்னையை ரூமுக்குள்ள அடைச்சு வச்சுட்டாங்கன்னா…” என்று இழுத்தாள் பூஜா.

“அப்படி எல்லாம் நடக்காது. தைரியமாக இன்னிக்கே போய் அம்மாகிட்ட சொல்லிவிடு. என்னையும் கூட்டிக்கிட்டு போ… உனக்குத் தைரியம் வரும். அம்மாகிட்டேயும் சொல்லிடலாம். அப்புறம் நாளையில இருந்து, அந்தத் தாத்தா உன் பக்கமே வரமாட்டார்” என்றது மரப்பாச்சி.

“மரப்பாச்சி சொல்லுறதுதான்டி… சரி… நீ இதை எடுத்துகிட்டு போ… நாளைக்குத் திருப்பிக்கொண்டுவந்து கொடு” என்றாள் ஷாலு.

பூஜா விடைபெற்று கிளம்பினாள். ஹோம் ஒர்க் எல்லாம் செய்து முடித்துவிட்டு, இரவு உணவையும் முடித்துவிட்டு, உறங்கிப்போனாள் ஷாலு.

(box news)

பாதுகாப்பான தொடுதல், பாதுகாப்பற்ற தொடுதல் (Safe Touch – Unsafe Touch) : நமது உடலில் சில உறுப்புகள் அந்தரங்கமானது. நீங்கள் ஆண் பிள்ளையோ, பெண் பிள்ளையோ உங்கள் அந்தரங்கப் பகுதியை யாரையும் தொட அனுமதிக்கக்கூடாது. உங்களைக் குளிப்பாட்டும்போது அம்மாவோ, அப்பாவோ அப்பகுதிகளைத் தொடுவது வேறு. உடலின் அந்தரங்கமான பகுதியை உங்களுக்கு ரொம்பவும் கூசும் படியோ, வலி எடுக்கும்படியோ பிறர் எவர் தொட்டாலும் உடனடியாகச் சத்தம் போடவேண்டும். நீங்கள் சொல்வதைக் கேட்காமல் யாரேனும் மீறி தொட்டால், உடனடியாக ஓடிப்போய் வீட்டில் உள்ளவர்களிடம் சொல்லிவிடவேண்டும். இன்னும் தெரிந்துகொள்ள அப்பா இல்லாட்டி அம்மா கிட்ட கேளுங்க.

Posted in சிறுவர் இலக்கியம், மரப்பாச்சி சொன்ன ரகசியம் | Tagged , , , , , | Leave a comment

மரப்பாச்சி சொன்ன ரகசியம் [சிறார்நாவல் – 4]

நடன வகுப்பு முடிந்தது. சுவரில் சாய்ந்து ஓரமாக அமர்ந்திருந்த பூஜாவை அழைத்துக்கொண்டு, மண்டபத்தில் இருந்து வெளியே வந்தாள் ஷாலு. ஷாலுவின் ஷோல்டர் பேக் அவளின் முதுகில் சவாரி செய்தது. மரப்பாச்சி பொம்மையைக் கையில் வைத்திருந்தாள். பூஜாவும் தனது ஸ்கூல் பேக்கை முதுகில் மாட்டி இருந்தாள். மறுகையில் அவளது சாப்பாட்டுக்கூடை இருந்தது.

“ஆமா… இன்னிக்கு சுடிதார் போடாமல், ஸ்கூல் யூனிபார்ம்லயே ஏண்டி வந்துட்ட…” என்று கேட்டாள் ஷாலு.

“அதுவா… ம்…” என்று சிறிது யோசித்த பூஜா, “ஸ்கூல் வேன் வந்ததே லேட்டு, இதுல சுடிதார் மாத்திட்டு கிளாஸுக்கு வர இன்னும் லேட் ஆகிடும்னுதான் வீட்டுக்குப் போகாமல் நேரா இங்கே வந்துட்டேன்.” என்றாள்.

“ஏண்டி… நானும் அதுலதானே வந்தேன். உனக்கு நிஜமாவே தலைவலிதானா? இல்ல, யூனிபார்ம்ல வந்ததுக்கு, நந்திதா அக்கா ஏதாச்சும் சொன்னாங்களா…? கொஞ்சநாளாவே உன் மூஞ்சியே சரியில்லை. வேனில் வரும்போதும் கூடப் பேசுறதில்லை. என்ன ஆச்சுடி?” என்று கேட்டாள் ஷாலு.

“நிஜமாவே தலைவலிதாண்டி…”

“அப்படின்னா… சரி! வேணும்னா, சாயங்காலம் உங்க அம்மா ஆபிஸ் விட்டு வந்ததும் டாக்டரைப்போய்ப் பாருடி. ஸ்கூல் போர்டுல எழுதுறத படிக்க முடியுதுல்ல? கண்ணுல ஏதுனா கோளாறாக இருந்தாலும் அடிக்கடி இப்படித் தலைவலி வரும். ஊரில் இருக்குற என்னோட கசின் சூர்யாவுக்கும் இப்படித்தான் தலைவலி வந்துகிட்டே இருந்துச்சாம். கண் டாக்டரைப் பார்த்து, ‘ஐ டெஸ்ட்’ எல்லாம் செஞ்சு, இப்ப கண்ணாடிப் போட்டிருக்கான். கண்ணாடி போட்டதுக்கு அப்புறம் தலைவலியே இல்லைன்னு சொன்னான்.”

“அதெல்லாம் ஒண்ணுமில்லடி… கொஞ்சம் தொணத் தொணக்காமல் இருக்கியா, தலைய வேற வலிக்குது. அமைதியா வாயேன்.” என்று எரிச்சலாகச் சொன்னாள் பூஜா. இவள் மவுனமானாள்.

ஷாலுவிற்கு வியப்பாக இருந்தது. பூஜாவின் இயல்பு இது இல்லை. அவளே எப்பவும் பேசிக்கொண்டே இருப்பவள். அவள் அமைதியாக இருக்கிறாளே எனப் பேசப்போய், இப்போது கோபப்படுகிறாளே என்று யோசித்தபடி நடந்தாள் ஷாலு. அவளது மௌனம் என்னவோ போல் இருந்தாலும் ‘சரி இனி நாமாக எதுவும் கேட்கக்கூடாது. அவளாகப் பேசட்டும்.’ என்று நினைத்துக் கொண்டாள் ஷாலு. கொஞ்சதூரம் போனதும்,

“ஆபிஸுல இருந்து எங்க அம்மா வர்ற வரைக்கும் நான்.… உங்க வீட்டுல வந்து இருக்கட்டுமா?” என்று கேட்டாள் பூஜா.

“வாயேன்… ஆனால் நீ எப்பவும் உன் வீட்டுக்குக் கீழே இருக்கிற அந்தத் தாத்தா வீட்டுக்குத்தானே போவ…” என்று கேட்டாள் ஷாலு.

“ஆமாம். ஆனா இனிமே அங்க போகவேணாம்னு பார்க்கிறேன். எனக்குப் பிடிக்கலை” என்று சொல்லும்போதே பூஜாவின் குரல் கம்மியது.

“ஏய்…என்னடி… திடீர்னு அழுவுற மாதிரி ஆகிட்ட” என்று ஷாலு கேட்டதும், ”எதுவும் கேட்காதே” என்று கோபமாகச் சொன்னாள் பூஜா.

“சரி விடுடி.. எதுவும் கேட்கலை.”

வீடுவந்து சேரும்வரை இருவருமே பேசிக்கொள்ளவில்லை.

**

அந்த அறைக்குள் ஷாலுவும் பூஜாவும் மட்டும் இருந்தனர். ஷாலுவின் அம்மா அமுதாவும். தம்பி ஹரியும் ஹாலில் தொலைக்காட்சியில் மூழ்கி இருந்தனர். அம்மா கொடுத்துவிட்டுப்போன, சுண்டல் கிண்ணம் இருவரின் முன்னாலும் இருந்தது.

“இப்படியே பேசாம உட்கார்ந்திருந்தா என்னடி அர்த்தம். ஏன்னு தானே கேட்டேன். சொல்லுறதா இருந்தாச் சொல்லு. வேணாட்டிப்போ… நான் ஒன்னும் கேக்கலை. ஆனா இந்தச் சுண்டலைச் சாப்பிட்டுடு. இல்லாட்டி இதையும் என் தலையில கட்டிடுவாங்க, எங்க அம்மா” என்றாள் ஷாலு.

பூஜா எதுவும் பேசாமல், தன் அருகில் இருந்த சுண்டல் கிண்ணத்தை எடுத்து சாப்பிடத் தொடங்கினாள். தன்னுடைய பங்கு சுண்டலையும் மரப்பாச்சி இளவரசியைத் தூக்கிக்கொண்டு, அறையின் இன்னொரு பக்கமாகத் தள்ளிப் போய் அமர்ந்துகொண்டாள் ஷாலு.

அவள் போவதைப் பார்த்த பூஜா, அப்போதுதான் மரப்பாச்சியைக் கவனித்தாள். “ஏய்.. அது என்னடி.. புதுசா இருக்கு?” என்று கேட்டாள் பூஜா.

“ம்… போனமுறை ஊருக்குப் போனபோது, என்னோட தாத்தா கொடுத்த மரப்பாச்சிப் பொம்மை” என்றாள் ஷாலு.

“மரப்பாச்சிப் பொம்மையா… கவுன் எல்லாம் போட்டு… பார்க்கவே நல்லா இருக்கு ஷாலு. எங்கே கொடு பார்க்கலாம்” என்று இவளருகில் எழுந்துவந்தாள் பூஜா.

அவள் கையில் மரப்பாச்சியைக் கொடுத்துவிட்டு, ஷாலு அமைதியாகத் தன்னுடைய சுண்டலைச் சாப்பிடத் தொடங்கினாள். மரப்பாச்சிப் பொம்மையை வாங்கிப் பார்த்தவள், அதன் மூக்கைத் தொட்டுப் பார்த்தாள். “இது பொம்மை மாதிரியே இல்லடி. நிஜமான ஆளு மாதிரியே இருக்கு. இது மூக்கு, கை எல்லாம் தொட்டுப்பார்த்தா சாஃப்டா இருக்கிற மாதிரியே இருக்கு”

“ஆமாம்… அப்படித்தான் இருக்கு. சரி… சரி, அந்தப் பொம்மையைக் கொடு, நான் கேட்டா மட்டும் எதுவும் சொல்ல மாட்டேங்கிற” என்று பூஜாவின் கையில் இருந்த மரப்பாச்சியை வாங்கிக்கொண்டாள்.

சில நிமிடங்கள் அங்கே மௌனம் நிலவியது.

“சொல்லலாமா… வேண்டாமான்னு தெரியல ஷாலு. எப்படிச் சொல்லுறதுன்னும் தெரியல.” என்ற பூஜா. சிறிதுத் தயக்கத்திற்குப் பின், “எங்க வீட்டுக்குக் கீழ இருக்குறவங்கள உனக்குத் தெரியும் தானே..?” என்று கேட்டாள்.

“ஆமா… ஒரு தாத்தாவும் பாட்டியும் இருக்காங்க.”

“அவங்க நல்லவங்க இல்லடி….”

“நல்லவங்க இல்லையா? அப்படின்னா அவங்க ரெண்டுபேரும் கெட்டவங்களா? என்ன சொல்லுற?”

“அந்தப் பாட்டி இல்லடி.. அந்தத் தாத்தாதான்.”

“தாத்தாவா?”

“ஆமாண்டி.. அவருதான்.” என்றபோதே பூஜாவின் கண்கள் கலங்கின.

“ஏண்டி என்னாச்சு?”

“—–”

“நீ ஏன் அடிக்கடி சைலண்ட் ஆகிடுற… உன்னைப் பேச வைக்கிறதுக்கு என்னிடம் ஒரு மந்திரம் இருக்கு” என்ற ஷாலு, “மரப்பாச்சி இளவரசியே… உயிருடன் வா. வந்து, பூஜாகிட்ட ஏன் அழுகிறான்னு கேளு” என்றாள் ஷாலு.

ஷாலுவின் செயல்கள் மர்மமாக இருக்கவே, அவளை வினோதமாகப் பார்த்தபடி, கண்களைத் துடைத்தாள் பூஜா.

ஷாலுவின் கையில் இருந்த மரப்பாச்சித் தன் கை, கால்களை அசைத்தது.

அதிர்ச்சியில் ஆவென வாயைத்திறந்தாள் பூஜா.

Box news

பார்வைக் குறைபாடு: கரும்பலகையில் ஆசிரியர் எழுதிப்போடுவதைப் படிக்க, பார்த்து எழுதச் சிரமமாக இருந்தாலோ, அல்லது தொடர் தலைவலி இருந்தாலோ கண்பார்வையில் குறைபாடாக இருக்கலாம். கிட்டப்பார்வை (கிட்டத்தில் உள்ளது மட்டும் தெரியும், தூரத்தில் உள்ளது தெரியாது) அல்லது தூரப்பார்வை (தூரத்தில் உள்ளது தெரியும் கிட்டத்தில் உள்ளது தெளிவாகத் தெரியாது) குறைபாடாகவும் இருக்கலாம். இதற்குக் கண்ணாடி போட்டுக்கொண்டால் சமாளித்துவிடலாம். இது போன்ற சிக்கல்கள் ஏதாவது உங்களுக்கு இருந்தால், வீட்டில் அம்மா, அப்பாவிடம் சொல்லுங்கள்.

Posted in சிறுவர் இலக்கியம், மரப்பாச்சி சொன்ன ரகசியம் | Tagged , , , , , , | Leave a comment