பிள்ளைத்தமிழ் -2

எனது உறவினர் ஒருவர், குடும்ப வாட்ஸ் ஆப் குழுமத்தில் தனது மகன் பத்தாம் வகுப்பில் எடுத்த மதிப்பெண்களை வெளியிட்டிருந்தார். 97 சதவீதம் பெற்றிருந்தான் அவன். 3 சதவீதம் குறைந்ததற்கு அவனது இதர ஆர்வங்களே காரணம் என்று ஒரு பட்டியலைப் போட்டு அங்கலாய்த்திருந்தார். பலரும் பலவிதத்தில் அவருக்கு ஆறுதல் கூறிக்கொண்டிருந்தனர்.

இன்றைக்குப் பெற்றோர் எவ்வளவு மாறிப்போய் உள்ளனர் என்பதைக் கண்டு எனக்கு வியப்பு ஏற்பட்டது. நானெல்லாம் படிக்கும்போது, நல்ல மார்க் எடு என்றும், பாஸானால் போதும் என்றெல்லாம் சொல்வார்களே தவிர, முழு மதிப்பெண் எடுத்தே ஆக வேண்டும் என்ற கட்டாயம் இருந்ததில்லை. மதிப்பெண்களில் 3 சதவீதம் குறைந்ததற்கு அந்த உறவினர் புலம்புவதைக் காணும்போது, உண்மையில் அதிர்ச்சியாகத்தான் இருந்தது.

தோல்விகளை நம் பிள்ளைகளுக்கு நாம் பழக்கி இருக்கிறோமா என்ற சந்தேகம் எப்போதும்போல எழுந்தது. இரவும் பகலும் இருந்தால்தான் ஒரு நாள். அதுபோல, வாழ்க்கையில் வெற்றியும் தோல்வியும் இருக்கும்தானே?

இந்த உலகம் என்பது வெறும் வெற்றிகளால் மட்டும் இயங்கவில்லை. தோல்விகளில் இருந்து பெறப்பட்ட அனுபவங்களின் வழியேதான் வெற்றிகரமாக இயங்கிவருகிறது என்பதை நாம் எப்போதுமே மறந்துவிடக் கூடாது.

சமீபத்தில் உங்கள் பிள்ளை அடைந்த தோல்விகள் என்னென்ன என்பதை உங்களால் பட்டியலிட முடியுமா? (100-க்கு 98 மதிப்பெண் எடுப்பது தோல்வி அல்ல என்பதை நினைவில் நிறுத்துங்கள்.) உங்கள் பள்ளிப் பருவத்தில் நீங்கள் அடைந்த (கற்றுக்கொண்ட) தோல்விகளின் எண்ணிக்கையோடு, உங்கள் பிள்ளைகளின் தோல்விகளை ஒப்பிட்டுப் பாருங்கள். தோல்விகளையே அறியாத ஒரு தலைமுறையை நாம் உருவாக்கி வைத்திருக்கிறோம். விளைவு – தோல்வியைத் தாங்கிக்கொள்ள முடியாமல், ஆண்டுக்காண்டு தற்கொலைகளின் எண்ணிக்கை அதிகரித்துக்கொண்டே செல்கிறது. கூடவே, உளவியல் ரீதியாக பாதிக்கப்படுபவர்களின் எண்ணிக்கையும் கூடிக்கொண்டே செல்கிறது.

பாடங்களைப் புரிந்துகொண்டு படித்து, முடிந்த அளவு நல்ல மதிப்பெண்களைப் பெற முயற்சிப்பதே நல்ல மாணவனுக்கான பழைய வரையறை. இன்றோ, எப்படி வேண்டுமானாலும் படிக்கலாம், ஆனால் நூற்றுக்கு நூறு மதிப்பெண்கள் பெற்றே ஆக வேண்டும் என்பதுதான் நல்ல மாணவன் என்பதற்கான வரையரையாக மாறியிருக்கிறது.

மாநில அளவில், மாவட்ட அளவில் எல்லாம் முதல் மதிப்பெண் வாங்குபவர்கள் ஒன்றிரண்டு பேர் இருந்த நிலை மாறி, கொத்துக் கொத்தாக மாணவர்கள் முதலிடம் பெற ஆரம்பித்துவிட்டதைப் பார்க்கமுடிகிறது. நல்லவேளையாக, சமீப காலங்களில் அரசு இந்த வகையான அறிவிப்புகளைத் தடை செய்துவிட்டதால், இதுபோன்ற செய்திகள் கண்ணில் படுவதில்லை.

இதுபோன்ற தேவையற்ற அழுத்தங்களைப் பிள்ளைகள் மேல் சுமத்தியதில், பெற்றோர்கள் மட்டுமல்லாது பள்ளி நிர்வாகங்களுக்கும் பங்கு உண்டு. ஏனெனில், இன்றைய மாணவர்களின் மதிப்பெண் என்பது அவர்களது நாளைய வளர்ச்சிக்கான விளம்பரமாகவே பார்க்கப்படுகிறது. அப்படியான ஒரு உலகத்தை உருவாக்கி வைத்துவிட்டனர்.

ஒவ்வொரு தனியார் பள்ளி வாசலிலும் மிகப்பெரிய பேனர் ஒன்று, காற்றில் ஆடிக்கொண்டிருப்பதைப் பார்க்கலாம். அதில், கண்ணுக்கே தெரியாத அளவு பாஸ்போர்ட் சைஸ் புகைப்படத்தில் மாணவ மாணவியர் வரிசையாக இருக்க, கீழே அவர்களின் உச்சபட்ச மதிப்பெண்கள் அச்சிடப்பட்டிருக்கும். மேலும் 100 சதவீதம் மாணவர்களின் தேர்ச்சி என்பதும் அவ்விளம்பரத்தில் அடிக்கோடிட்டுக் காட்டப்பட்டிருக்கும்.

அந்தவழியே போவோர் வருவோர் அனைவர் கண்ணிலும் அந்த பேனர் தென்பட்டாலும், யாரும் அதில் இருக்கும் மாணவர்களை அடையாளம் காண முடியாது. ஆனால், இத்தனை மாணவர்களை இப்பள்ளி நல்ல மதிப்பெண் வாங்கவைத்திருக்கிறது என்ற விவரம் மட்டும் அவர்களின் மனத்தில் பதிந்துவிடும். இதுதான் பள்ளிகளின் எதிர்பார்ப்பும்.

இதுவே, அப்பள்ளிகளின் அடுத்த ஆண்டு மாணவர் சேர்க்கை, பள்ளிக் கட்டணம் போன்றவற்றை நிர்ணயம் செய்யும் முக்கியத் திறன் என்பதால், பள்ளிகள் பல்வேறுவிதங்களில் மாணவர்களுக்கும், ஆசிரியர்களுக்கும் அழுத்தம் அளிக்கிறது. நல்ல மதிப்பெண் எடுக்க முடியாது என்று கருதப்படும் மாணவர்களை, முந்தைய ஆண்டே பள்ளியில் இருந்து விலகச் சொல்லி நிர்பந்திப்பது, பாடம் நடத்துவதைவிட மாணவர்களின் மனப்பாடத் திறனுக்கு முக்கியத்துவம் தரச் சொல்லி ஆசிரியர்களை ஏவுவது என எண்ணற்ற வழிமுறைகளைப் பள்ளிகள் கையாண்டு வருகின்றன.

பெற்றோர்களும், கல்வியியலாளர்களும் கூட்டாக இணைந்து இச்சூழலை மாற்றியே ஆக வேண்டும். அதற்கு முதற்படியாக, பெற்றோர்கள் முதலில் தங்களது குழந்தைகளைப் போட்டிக் குதிரைகளாகப் பார்க்காமல், சக மனிதனாக மட்டும் பார்க்கத் தொடங்கவேண்டி உள்ளது.

பள்ளியோ, கல்லூரியோ செல்லும் பிள்ளை உங்கள் வீட்டில் இருந்தால், அவர்களுடன் இச்சமயத்தில் சிறிது நேரம் ஒதுக்கி, பேசிப் பாருங்கள்.

தோல்வி என்பது பஞ்சமா பாதகம் போன்ற தோற்றத்தை குழந்தைகளின் மனத்தில் ஏற்படுத்தி வைத்திருக்கிறோம் என்பதை உணர்வீர்கள். அதை மாற்ற வேண்டும். தோல்வியைப் பற்றிய அவர்களது எண்ணம் என்னவாக இருக்கிறது என்பதை அறிந்துகொள்ள முயற்சிக்க வேண்டும். படிப்பில் தோல்வி, விளையாட்டில் தோல்வி, நட்பில் தோல்வி என்று தோல்விகளைச் சந்திக்கும்போது, அவர்கள் துவண்டுவிடாமல் இருக்க, அதனைப் பற்றிய ஓர் உரையாடல் தேவை. இதற்கான பொறுப்பும் அவசியமும் நமக்கு இருக்கிறது.

எல்லாவற்றையும் கல்வி சொல்லிக்கொடுத்துவிடும் என்று மனப்பால் குடிக்காதீர்கள். சமூக அறிவை நாம்தான் நம்பிள்ளைகளுக்குச் சொல்லிக்கொடுக்க வேண்டும்.

சில ஆண்டுகளுக்கு முன்னர், சிதம்பரத்தில் ரயிலில் முன் பாய்ந்து தற்கொலை செய்துகொண்ட, ஓர் இளைஞனின் சடலம் மீட்டெடுக்கப்பட்டது. அவனது பேண்ட் பாக்கெட்டில் இருந்து ஒரு கடிதமும் கண்டெடுக்கப்பட்டது. அதில், தனது இன்ஜினீயரிங் பட்டப்படிப்பின் மதிப்பெண் சான்றிதழ் தொலைந்துபோய்விட்டதால், வீட்டில் சொல்லவும் பயமாக இருப்பதால் தற்கொலை செய்துகொள்வதாக எழுதிவைத்திருந்தான் அவன். இச்செய்தி நாளிதழ்களில் வந்திருந்தது. பட்டப்படிப்பு முடித்த ஒருவனுக்கு, தனது மதிப்பெண் சான்றிதழ் தொலைந்துபோனால் அதன் நகல் பெறமுடியும், கிடைக்கும் என்பதுகூட தெரியாமல் இருந்தானா? பெற்றோர் கடுமையாக நடந்துகொள்கின்றவர்களா? என்றெல்லாம் அடுக்கடுக்காக மனத்தில் எழுந்த கேள்விகளால். நான் மிகுந்த மனஉளைச்சலுக்கு ஆட்பட்டேன்.

அன்று முதல், குழந்தைகளுக்குத் தோல்வியையும் பழக்குவோம் என்று, வாய்ப்பு கிடைக்கும் இடங்களில் எல்லாம் பேசி வருகிறேன். இந்த உரையாடலை, ஒவ்வொருவரும் அவரவர் வீடுகளில் தொடங்க வேண்டும். தோல்வியின் சாத்தியக்கூறுகளை மனமார ஏற்றுக்கொண்டால் மட்டுமே, ஒரு முயற்சியில் தோற்றால் அடுத்து என்ன செய்ய வேண்டும் என்ற மாற்று ஏற்பாடுகளைச் சிந்திக்க முடியும். பிளான் பி என்றழைக்கப்படும் மாற்றுத் திட்டங்கள், எல்லாத் தொழில் துறைகளிலும் முக்கியத்துவம் வாய்ந்தவை.

தலைசிறந்த அறிவியலாளர்களில் ஒருவரான எடிசன், பள்ளியிலிருந்து கற்றல் திறன் குறைவு காரணமாக வெளியேற்றப்பட்டவர். அவரது அறிவியல் சோதனைகளில் ஆயிரக்கணக்கான முயற்சிகளில் தோற்றவர். ஆனால், ‘நான் ஆயிரக்கணக்கான முறை தோல்வியடைந்தேன் என்பது அல்ல, ஆயிரக்கணக்கான செய்முறைகள் ஒத்துவராதவை என்பதைக் கண்டடைந்தேன்’ என்று பெருமிதமாகச் சொன்ன எடிசனின் தன்னம்பிக்கையைத்தான், நமது குழந்தைகளுக்கு நாம் தர வேண்டிய முக்கியமான ஆளுமைத்திறன்.

தோல்வியைப் பழகி, அந்த அச்சம் இல்லாமல் வளரும் பிள்ளைகளே, நாளை நாட்டின் நம்பிக்கை மக்களாக இருப்பர்.

(தொடர்வோம்)

Posted in கட்டுரை, குழந்தை வளர்ப்பு, பிள்ளைத்தமிழ் | Tagged , , , | Leave a comment

பிள்ளைத் தமிழ்..!

எனது தோழி ஒருத்தியின் பெண், இந்த ஆண்டு பத்தாம் வகுப்பு தேர்வு எழுதி இருந்தாள். அவளுக்கு ஒரே பெண். நாங்கள் அவள் இல்லத்துக்கோ, அல்லது அவள் எங்கள் வீட்டுக்கோ வரும் சந்தர்ப்பங்களில் எல்லாம், தன் பிள்ளையைப் பற்றி புலம்பியபடியே இருப்பாள் தோழி.

‘எப்படியாச்சும் ஒரு டிகிரிய படிக்கவெச்சிட்டா போதும். ஒரு கல்யாணத்தைக் கட்டிவெச்சிடலாம். படிப்பே வரமாட்டேங்குது’ என, விதவிதமான புகார்ப் பட்டியலை வாசித்தபடியே இருப்பாள்.

அவளது குழந்தை, ஆங்கிலவழிக் கல்வியான சி.பி.எஸ்.இ. பாடத்திட்டதில் படிப்பவள் என்பதால், ஊடரங்கு காலத்துக்கு முன்னரே அவளது தேர்வு முடிந்துவிட்டது. அதன் முடிவுகளுக்காகத் தோழியின் வீட்டார் காத்துக்கொண்டிருந்தனர்.

சில நாள்களுக்கு முன் தேர்வு முடிவுகள் வந்த அன்று, தோழியின் மகள் குறித்து எண்ணம் வந்தது. ஆனால் அவளுக்குப் போன் செய்து பேசவும் தயக்கமாக இருந்தது. அவளோ, ஏற்கெனவே படிப்பதில் சுணக்கமானவள் என்று தோழி கூறி உள்ளாள். ஒருவேளை, இத்தேர்வில் அவள் வெற்றிபெறமால் இருந்தால், நாமாகப் பேசி, அவர்களின் வலியை அதிகரித்துவிடக் கூடாது என்ற எண்ணமும் மேலோங்க, போன் செய்யவே இல்லை. மதியம் போல தோழியே போன் செய்தாள். மிகுந்த தயக்கத்துடன் அழைப்பை எடுத்துப் பேசினேன்.

‘டேய், என் பொண்ணு பாஸ் பண்ணிட்டா. 84 பர்சண்டேஜ் எடுத்திருக்கா. இதைச் சொல்லத்தான் கூப்பிட்டேன். சரி, அப்புறம் பேசுகிறேன்’ என்று தொடர்பைத் துண்டித்துவிட்டாள்.

எனக்குள் ஒருபுறம் மகிழ்ச்சியாக இருந்தாலும், மற்றொரு பக்கம் குழப்பம். தோழியின் மகளை நாம்தான் தவறாக நினைத்துவிட்டோம்போல என்று எண்ணிக்கொண்டேன்.

‘மகளுக்கு வாழ்த்துகளைக் கூறு. அப்படியே அவளின் மதிப்பெண் விவரங்களை அனுப்பு என்று தோழிக்கு வாட்ஸ் ஆப்பில் செய்தி அனுப்பிவிட்டுக் காத்திருந்தேன்.

அவளும், மகளின் மதிப்பெண்களை அனுப்பியிருந்தாள். கணிதத்தில் 74. மற்ற எல்லா பாடங்களிலும் 80-க்கும் மேல். மொழிப்பாடத்தில் 92. அந்த மதிப்பெண்கள் எனக்கு இன்னொரு விஷயத்தைக் கோடிட்டுக் காட்டின.

இவ்வளவு மதிப்பெண்கள் எடுக்கக்கூடிய அச் சிறுபெண்ணை, படிக்கவே முடியாதவள்போல ஏன் சித்தரித்தனர், என் தோழியும் அவள் வீட்டாரும் என்ற சிந்தனை எனக்குள் எழுந்தது.

அவள் அனுப்பிய மதிப்பெண்களை மீண்டும் ஒருமுறை பார்த்தேன். நிச்சயம், நான் பத்தாவதில் எடுத்ததைவிட பன்மடங்கு அதிகம். இப்படி படிக்கக்கூடிய ஒரு பிள்ளையை ஏன் அவள் கரித்துக்கொட்டிக்கொண்டே இருந்தாள் என்ற கேள்வி எனக்குள் சுற்றிக்கொண்டே இருந்தது. அதற்கான விடை அடுத்தநாள்தான் கிடைத்தது.

நாலு தெரு தள்ளித்தான் இருக்கிறார்கள் என்பதால், வீட்டில் ஒரு இனிப்பு செய்து, அவள் வீட்டில் கொண்டுபோய் கொடுத்துவிட்டு வரலாம் என்று போனோம்.

எப்போதுமே மௌனமாக இருக்கும் தோழியின் மகள், உற்சாகமாக இருந்தாள். எங்களை முகம் மலர வரவேற்றாள். ஓடிச்சென்று, சாக்லேட் எடுத்துவந்து நீட்டினாள். நாங்கள் கொண்டு சென்ற இனிப்பைக் கொடுத்துவிட்டு, வாழ்த்தினோம். கொஞ்ச நேரம் அவர்களோடு பேசிவிட்டுக் கிளம்பி வந்துவிட்டோம்.

இதற்கிடையில், தோழியின் மகளிடம், ‘என்னமா.. எப்பவுமே உங்க அம்மா புலம்பிட்டே இருப்பாளே. ஆனா, உன் மார்க்க வெச்சிப் பார்க்கும்போது நல்லா படிப்ப போலிருக்கே!?’ என்று கேட்டேன்.

‘நல்லாவா இல்லையான்னு எல்லாம் தெரியாது அங்கிள். புரிஞ்சு படிப்பேன். எப்பவுமே 80-க்கு கீழ எடுத்ததே இல்லை. ஆனா, அம்மாவுக்கும் அப்பாவுக்கும் நான் 90 பர்சன்ட் எடுக்கணும். இல்லாட்டி, செண்டம் அடிக்கணும்னு ஆசை. என்னால இவ்வளவுதான் முடியும்’.

‘என்னம்மா.. அடுத்து?’

‘சயின்ஸ்தான் அங்கிள். மெடிக்கல்தான் என் ஆசை‘ என்றாள், உற்சாகமாக.

இந்தக் கட்டுரையை எழுதும்போது, என் தோழியின் முகமும், அவளது குழந்தையின் முகமுமே வந்துபோனது.

உண்மையில், நாம் நம் பிள்ளைகளை நன்றாகத்தான் வளர்க்கிறோமா என்று, ஒவ்வொரு பிள்ளையின் பெற்றோரும் சிந்திக்க வேண்டிய நிலையில் இருக்கிறோம்.

ஓட்டப்பந்தய மைதானத்தில், ஓடுகளத்தில் தயாராக நிற்கும் அனைவருமே, தாம் முதலில் வர வேண்டும் என்று நினைப்பதைக்கூட என்னால் புரிந்துகொள்ள முடிகிறது. அப்படி முதலில் வர முடியாத எல்லோருமே ஓடத் தெரியாதவன் என்று பிறர் நினைத்தால், அது எவ்வளவு பெரிய அறியாமை.

80 சதவீத மதிப்பெண்கள் பெறும் ஒரு குழந்தையை, நீ இன்னும் எடு, இன்னும் எடு என்று அழுத்தம் கொடுப்பதோடு, அக்குழந்தையை, படிப்பே வராத, படிக்கவே இயலாத பிள்ளையைப்போல் பேசித் திரிந்த என் தோழியை என்ன சொல்வது?!

இது ஏதோ என் தோழியின் வீட்டில் மட்டும் என்று எண்ணிவிட வேண்டாம். தம் பிள்ளைகளின் மீது அழுத்தம் கொடுக்கும் எண்ணற்ற பெற்றோரை நான் அறிவேன்.

*

நான் பள்ளியில் படிக்கும் சமயத்தில், ஒரு ஆசிரியர் இருந்தார். கோபமே படமாட்டார். எனக்கு நினைவுதெரிந்து, ஒரு மாணவனையும் அவர் அடித்ததில்லை. அன்பானவர். அதனாலேயே அவரது வகுப்பு என்றாலே, வகுப்பறைக்குள் மாணவர்களின் சத்தம் அதிகமாக இருக்கும். அப்படியும்கூட அவர் அடிக்கமாட்டார். ஆனால், கண்டிப்பானவர்.

அவரது பாட வகுப்புகளையோ, அவரது பாடப்பிரிவு தேர்வுகளையோ யாரும் ஆப்செண்ட் ஆகக் கூடாது. தேர்வில் வெற்றியே பெறாவிட்டாலும் பரவாயில்லை. தேர்வு எழுது என்பது அவரது மந்திரம். அவர் அடிக்கடி வகுப்பறையில் சொல்லும் வார்த்தை, இப்போதும் எனக்குள் கேட்டுக்கொண்டே இருக்கும்.

‘தோல்வியோ, வெற்றியோ.. முடிவைப் பற்றி சிந்திக்காமல், முயற்சி செய். அதுவும், முழு ஈடுபாட்டோடு செய். அதுவே போதும். அந்த முயற்சி உன்னை முன்நகர்த்தும்’ என்பார்.

இன்றைய பரபரப்பான வாழ்க்கையில், நாம் நம் பிள்ளைகளுக்குச் சொல்லிக் கொடுக்க வேண்டிய நிஜமான பாடம் என்பது, இதுவாகத்தான் இருக்கமுடியும் என்று நம்புகிறேன்.

நம் பிள்ளைகளின் மனத்தில், முயற்சி செய்யும் எண்ணத்தை உருவாக்குவோம். நம் ஊக்குவிப்பில் அது ஊன்றி வளரட்டும். முயற்சியே பெரிதுதான். முடிவுகளைக் காட்டி, எதையுமே அவர்கள் மீது திணிக்காதிருப்போம்.

(தொடர்ந்து உரையாடுவோம்).




+++++++++++++++++++
(எனது பத்திரிக்கை நண்பர் பார்த்தசாரதி கேட்டுக்கொண்டதிற்கு இணங்க, அவரது புதிய தளமான இன்றைய செய்தி தளத்தில் பெற்றோரிய தொடர் கட்டுரை ஒன்று கேட்டார். அதற்காக வாராவாரம் எழுதப்பட்ட தொடர்கட்டுரையின் முதல் கட்டுரை இது.)

Posted in கட்டுரை, குழந்தை வளர்ப்பு, பிள்ளைத்தமிழ் | Tagged , , , | Leave a comment

மந்திரச் சந்திப்பு -21 (நிறைவுப் பகுதி)

டெர்மித் தன்னுடைய புற்றின் அருகில் வந்ததும், கானமூர்த்தியையும், அருள்வளனையும் பார்த்தது.

“எனக்கு ஒரு புது அனுபவமாக இருந்தது. ரொம்ப தாங்க்ஸ் டெர்மித்!” என்று கை கூப்பி வணக்கம் தெரிவித்தான் வளன்.

“அடடா! நாம் இப்போது நண்பர்கள் வளன். நண்பர்களுக்கிடையே நன்றி எல்லாம் வேண்டாம்ப்பா..” என்றது டெர்மித்.

“நீ சொல்றது சரியா இருக்கலாம். பஸ்ஸுல காசு கொடுத்து டிக்கெட் வாங்கும்போது கூட கண்டக்டர்ட்ட நன்றி சொல்லணும்னு சொல்லிக் கொடுத்திருக்காங்க. நீயோ பூமிக்கு அடியிலேயே ரவுண்ட் கூட்டிட்டு போயிருக்க.. நன்றி சொல்லாட்டி எப்படி? அதனாலதான் நன்றி சொன்னேன்” என்றான் வளன்.

“நன்றிங்கிற ஒற்றை வார்த்தையை வச்சுகிட்டு, எவ்வளவு நேரம்தான் பேசுவீங்க” என்றார் கானமூர்த்தி.

“அதுவும் சரிதான். எனக்கும் அங்கே நிறைய வேலை மீதமிருக்கும். நான் கிளம்புகிறேன். பொதுவாக எங்கள் இல்லம் வரும் எல்லோருக்கும் நாங்கள் எதாவது பரிசு கொடுப்போம். இம்முறை அது இயலாமல் போயிற்று. வாய்ப்பிருதால் இன்னொரு முறை சந்திப்போம்.” என்று சொல்லிவிட்டு, டெர்மித் புற்றுக்குள் நுழைந்தது. அது செல்வதையே பார்த்துக்கொண்டு சிறிது நேரம் நின்றுகொண்டிருந்தனர்.

“இப்படியே நின்று கொண்டே இருந்தால் இந்த கதையை எப்ப முடிக்கிறதாம். சீக்கிரம் கிளம்புப்பா..!” என்ற குரல் கேட்டு திரும்பிப் பார்த்தான். காகிதப் பாப்பா நின்றுகொண்டிருந்தது.

”என்னது கதை முடியப்போகுதா?” என்று அதிர்ச்சியாகக் கேட்டான் வளன்.

“ஷாக்கைக் குறை!  ஷாக்கைக் குறை!!”

“நீ சொல்லுறது நிஜமா?”

“ ஆமாப்பா! கதைன்னு இருந்தா அதுக்கு முடிவுன்னு ஒண்ணு இருந்தே ஆகும். புரியுதா? கிளம்பு” என்று திரும்பி நின்று தன் முதுகைக் காட்டினார் கானமூர்த்தி. எதுவும் பேசாமல் அவரின் முதுகில் ஏறி அமர்ந்து கொண்டான் வளன். அவனைச் சுமந்து கொண்டு, அவனது வீடு நோக்கி பறந்தார் கானமூர்த்தி. அவரின் பின்னாடியே பறந்தது காகிதப் பாப்பா.

++++

அருள்வளன் சோகமாக அமர்ந்திருந்தான். அவனுக்கு எதிரில் முத்திரள் உருவத்தினர் எல்லோரும் நின்றிருந்தனர். அவர்களுக்கு அருகில் காகிதப் பாப்பாவும், கானமூர்த்தியும் நின்றிருந்தனர்.

“சொன்னா புரிஞ்சுக்கோ வளன். நாம இப்போதைக்கு பிரிஞ்சுதான் ஆகணும்.”

“_ _ _ _ _”

“இப்படியே அமைதியா எவ்வளவு நேரம்தான் உட்கார்ந்திருப்ப?”

“எல்லோருமே பொய் சொல்லிட்டீங்க!” என்றான் வளன்.

“பொய் சொன்னோமா.. என்ன பொய் சொன்னோம்?”

“இந்த ஊரடங்கு முடியுறவரை நாம தினம் தினம் சந்திக்கலாம். ஏதாவது செய்யலாம்னு சொன்னீங்களே..?”

“சொன்னது உண்மைதான்” என்ற சுந்தரன் “ஆனா” என்று இழுத்தான்.

“ஆனா ஆவன்னா எல்லாம் சொல்லாதே..” என்று கத்தினான் அருள்வளன்.

“இப்படி அடம்பிடிப்பது நல்ல பழக்கம் இல்லை வளா! அரசின் தடை உத்தரவை விலக்கும் வரை, நாம் ஒன்றாக இருக்க எண்ணியது என்னவோ நிஜமாக இருக்கலாம். ஆனால் இன்று உலகின் பல பகுதிகளில், பல நாடுகளில் தடையை நீக்கிவிட்டனர். கொரோனா பாதிப்பு குறைந்த அந்த நாடுகளுக்கு சென்று வர எங்கள் நாட்டிலும் அனுமதி கொடுத்து விட்டனர். எங்கள் வியாசபுரி நாட்டினருக்கு, பல்வேறு நாடுகளிலிருந்து பல பொருட்கள் தேவைப்படும். அவற்றைப் பெற நாங்கள் பயணப்பட்டுக் கொண்டே இருப்போம். எனக்கும் வேலை இருக்கிறது வளன். அதனால் தான் தற்காலிகமாக பிரிந்து செல்வோம் என்ற முடிவுக்கு வந்துள்ளோம்.” என்று பொறுமையாக எடுத்துரைத்தான் சுந்தரன்.

“ஆமா வளன், சும்மா ஒரு சந்திப்புன்னு இதை நினைச்சோம். ஆனால் காகிதப்பாப்பா வந்தது ஆச்சரியம். மயிலைப் பார்த்தது சந்தோசம். சொந்த ஊருக்கு சாலையில் நடந்து சென்ற பலருக்கும் தண்ணீர் வழங்கியது, உணவு கொடுத்தது எல்லாமே செம்மையான அனுபவமாக இருந்துச்சு.” என்றான் சூர்யா.

“உன்கூட கான மூர்த்தி இருக்கார். இந்த ஊரடங்கு முடியும்வரை அவரை இசையமைத்து பாடச்சொல். மிக அற்புதமாகப் பாடக்கூடியவர்” என்று சொன்னான் சுந்தரன்.

“அதனால் என்ன.. பாடிவிட்டால் போச்சு” என்றார் கானமூர்த்தி.

“உங்களை எல்லாம் எனக்கு நேரில் பார்க்கனும் போல இருக்கு!” என்றாள் மயில்.

”கண்டிப்பாக நாம் எல்லோரும் ஒருநாள் சந்திப்போம்.” என்றான் குமார்.

“ஆமா! எல்லோரையும் நான் கடலுக்குள் அழைச்சுட்டுப் போறேன்” என்றது ஜூஜோ.

“அதுகென்ன.. சந்திந்தால் போச்சு” என்றான் ஜான்சன்.

“பிரிவு என்பதே சந்திப்பதற்காகத்தான்” என்றான் அமீர்.

“அடடா! தத்துவமாக பேச ஆரம்பிச்சுட்டீங்களே..” என்று கானமூர்த்தி சொன்னதும் எல்லோரும் சிரித்தனர். அருள்வளனும் அந்த சிரிப்பில் இணைந்துகொண்டான்.

அப்போது, “ஏலேலே.. ஐலசா” என்று ஒருவர் குரல் கேட்க, பின்னாடியே பல குரல்கள் கோரஸில் “ஐலசா.. ஐலசா” என்று கேட்டது. 

அருள் வளனின் அறையை ஒட்டி வெளியே இருந்துதான் இந்த ‘ஐலசா’ சத்தம் கேட்டது. பறந்து ஜன்னலில் அமர்ந்து எட்டிப் பார்த்தார் கானமூர்த்தி.

அங்கே சாரை சாரையாக எறும்புகள் வந்துகொண்டிருந்தன. அந்த எறும்புகள் மரக்குச்சி போன்ற எதையோ சுமந்தபடியே வந்தன. அதை தூக்கியபடி முன்னால் வரும் எறும்பு ‘ஏலேலே ஐலசா’ என்று பாடத்தொடங்கியதும் மற்றவை எல்லாம் ‘ஐலேசா ஐலேசா” என்று பின்பாட்டுபாடின.

மெதுவாக ஊர்ந்துவரும் அவற்றை கூர்ந்து கவனித்துக்கொண்டே இருந்தார் கானமூர்த்தி.

அவன் வெளியில் இருந்து அறைக்குள் வந்து நின்றன.

“இங்கே அருள்வளன் யார்?” என்று கேட்டது ஓர் எறும்பு.

“நான் தான் ஏன்?” என்று கேட்டான் அவன்.

“கறையான் ராணி, உங்களிடம் சேர்க்கச்சொல்லி இந்த பரிசைக் கொடுத்து அனுப்பியுள்ளார்” என்று மற்ற எறும்புகள் சுமந்து வந்த அந்த சிறுதுண்டு மரத்தைக் காட்டியது அந்த எறும்பு.

“இதென்ன மரத்துண்டு.”

“இது மரத்துண்டு அல்ல. ஒரு வேர். அதன் பெயர் ‘காயப்’” என்றது அந்த எறும்பு.

”என்னது!??!”

“காயப் வேர்- இதை உரசி, நீரில் கலந்து பருகினால்.. யாருடைய கண்ணுக்கும் தெரியாமல் மறைந்து போவீர்கள். ராணி கொடுக்கும் உயர்ந்த பரிசு இது”

“வாவ்! ராணி, எங்களுக்கெல்லாம் பரிசு கொடுக்கலையா?” என்று சூர்யா கேட்டான்.

“குகைக்குள் வந்த அனைவருக்குமே இந்த ‘காயப் வேர்’ பரிசு உண்டு. நீங்கள் ஒவ்வொருவரும் வெவ்வேறு ஊர்களில் இருப்பதால்.. எங்கள் ஆட்கள், அதுதான் எறும்புகள் வந்து எல்லோருக்குமே கொடுப்பார்கள். இங்கிருந்து அங்கே வந்து சேர சில நாட்கள் எடுத்துக்கொள்ளும். ஆனால் நிச்சயம் எல்லோருக்கும் பரிசு உண்டு!” என்று அந்த எறும்பு சொல்ல..

அனைவரும்.. “ஐயா…” என்று சந்தோசமாகத் துள்ளிக்குதித்தனர்.

(உருவத்தை மறையச்செய்யும் ‘காயப்’ வேர் கிடைத்ததும் இவர் என்னவெல்லாம் செய்தனர் தெரியுமா? அதெல்லாம் தனிக்கதை!)

மந்திரச் சந்திப்பு முற்றிற்று.

++++++++++++++++++


பாகம்1: https://blog.balabharathi.net/?p=1973
பாகம்2: https://blog.balabharathi.net/?p=1977
பாகம்3: https://blog.balabharathi.net/?p=1981
பாகம்4: https://blog.balabharathi.net/?p=1986
பாகம்5: https://blog.balabharathi.net/?p=1989
பாகம்6: https://blog.balabharathi.net/?p=1997
பாகம்7: https://blog.balabharathi.net/?p=2003
பாகம்8: https://blog.balabharathi.net/?p=2008
பாகம்9: https://blog.balabharathi.net/?p=2013
பாகம்10: http://blog.balabharathi.net/?p=2018
பாகம்11: http://blog.balabharathi.net/?p=2022
பாகம்12: https://blog.balabharathi.net/?p=2029
பாகம்13: https://blog.balabharathi.net/?p=2033
பாகம்14: https://blog.balabharathi.net/?p=2037
பாகம்15: https://blog.balabharathi.net/?p=2041
பாகம்16: https://blog.balabharathi.net/?p=2048
பாகம்17: https://blog.balabharathi.net/?p=2052
பாகம்18: https://blog.balabharathi.net/?p=2058
பாகம்19: https://blog.balabharathi.net/?p=2062
பாகம்20:https://blog.balabharathi.net/?p=2066

பாகம் 21: https://blog.balabharathi.net/?p=2072

Posted in சிறுவர் இலக்கியம் | Tagged , , , , , , | Leave a comment

மந்திரச் சந்திப்பு -20

மேலே செல்வதற்கான பாதைக்கு வெளியே ஏதோவொரு பறவை நின்று கிளறிக் கிளிறி கொத்தித் தின்று கொண்டிருந்தது. அதற்கு பயந்து, ஓரமாக பதுங்கிக் கொண்டனர் கானமூர்த்தியும் அருள்வளனும்.

பறவையின் கிளறல் நிற்க வெகுநேரம் ஆனது. அதுவரை இருவரும் அப்படியே ஒளிந்து கொண்டிருந்தனர். அது நின்றதும் வளன், வெளியே எட்டிப்பார்க்க முயன்றான். அவனை கானமூர்த்தி தடுத்தார். அவரே மெதுவாக வெளியே சென்று எட்டிப் பார்த்தார். எந்தப் பறவையையும் காணவில்லை. ஆபத்தில்லை என்பதை உணர்ந்தும் வளனை வெளியே வரச்சொன்னார். அவனும் தயங்கித் தயங்கி வந்தான்.

மணற்பகுதி முழுக்க, இரைதேடிய அந்த பறவை கீறி விட்ட கோடுகளின் தடத்தைப் பார்த்து வளன் கொஞ்சம் பயந்துதான் போனான்.

“பாவம்! டெர்மித்” என்றான் வளன்.

“என்னப்பா செய்றது? மனிதர்களுக்கு எப்படி உயிர் நிரந்தரமில்லையோ, அதே மாதிரித்தான் இந்த பூமியில் இருக்கிற எல்லா உயிர்களுக்கும். நல்லவேளை மனிதர்களை உணவாக்கிக் கொள்ளும் எந்த உயிர்களும் நாட்டுக்குள் இல்லை. இருந்திருந்தால் மனிதர்களும் அஞ்சி அஞ்சியே வாழவேண்டியதிருக்கும்.”

கானமூர்த்தி சொல்லுவது புரிந்த மாதிரியும் இருந்தது. புரியாத மாதிரியும் இருந்தது. பதில் ஏதும் சொல்லத் தெரியாமல் அமைதியாக நடந்தான் வளன். அப்போது பூமியில் கிடந்த மணற்குவியலில் ஓர் இடம் லேசாக அசைவது போல இருந்தது. கானமூர்த்தியிடம் அந்த இடத்தைக் காட்டினான். அவரும் அங்கே பார்த்தார். மணலை முட்டிக்கொண்டு எதுவோ வெளியே வருவது போலத் தோன்றியது.

இருவரும் சேர்ந்து உற்று நோக்கினர். மண்ணை முட்டிக்கொண்டு மெதுவாக வெளியே வந்த உருவத்தைப் பார்த்ததும் இருவரின் கண்களும் விரிந்தன. ஆம்! மண்ணை முட்டிக்கொண்டு, வெளியே வந்தது டெர்மித்.

“ஹேய்.. டெர்மித்..” என்று கத்தினான் வளன்.

மெதுவாக எழுந்து நின்ற டெர்மித், ஒருமுறை தன்னுடைய உடலை சிலிர்த்துக் கொண்டு, உடலில் ஒட்டி இருந்த மணல் உதிர்த்துவிட்டான்.

“உன்னை திரும்பவும் பார்ப்பேன்னு நினைச்சுக்கூடப் பார்க்கவே இல்லை” என்றார் கானமூர்த்தி.

“ஆமாம்! நானே கூட அந்த கோழியின் வயிற்றுக்குள் போய் விட்டதாகவே நினைத்தேன். அது அவசரமாக கிளறி கிளறி இரை தேடிச்சா… அப்போது என் மீது மணல் விழ, அப்படியே படுத்துவிட்டேன்.” என்று சிரித்தது டெர்மித்.

“எனக்கு நிறைய கேள்விகள் இருந்துச்சு. உன்னையும் காணமா, ஒரு பக்கம் நீ இரையாகிட்டியோன்னு வருத்தம். இன்னொரு பக்கம் பதில் சொல்ல ஆளில்லையேன்னு கவலை” என்றான் வளன்.

“அடப்பாவி, ஆளு போயிட்டானேன்னு கவலைப்பட்டதை விட, பதில் சொல்ல ஆளில்லைன்னுதான் ரொம்பக் கவலைப்பட்ட போல! ம், சொல்லு என்ன சந்தேகம்?”

டெர்மித் சலித்துக்கொண்ட விதத்தைப் பார்த்ததும் கானமூர்த்தி சிரித்துவிட்டார். வளன் அசடு வழிந்தபடி சிரிப்பில் இணைந்து கொண்டான்.

“சரிப்பா.. நாம நடப்போம். நடந்தபடியே நீ கேட்குறதைக் கேளு!” என்றபடியே நடக்கத்தொடங்கியது டெர்மித்.

“பூமிக்கி கீழே நாம இருந்தப்போ.. நிறைய மழைபெய்தது”

“ஆமா.. மழை நீர்கூட கால்களை நனைச்சுட்டு ஓடிச்சே” என்றது டெர்மித்.

“கரெக்ட். பூமிக்கு மேல ஓடுற தண்ணி எல்லாம் கீழே போகுதுன்னு சொல்லுவாங்க. நான் கீழே இருந்தபோதும்.. மழைத்தண்ணி ஓடிட்டே இருந்துச்சே அதெல்லாம் எங்கே போச்சு?”

“பூமிக்கு அடியிலதான்.”

“நமக்கு கீழ பாறைதான் இருக்குன்னு சொன்னியே?

“ஆமா! பாறைகள் தான். நாம இருந்த இடத்திலும் பாறைகளிலும் குட்டிக்குட்டியாக ஓட்டைகள் நிறைய இருக்கும். அதுவழியாக இந்தமாதிரி நீர் எல்லாம் பூமிக்கு கீழே போய்விடும்.

“வாவ்..”

“அதன்மூலம்தான் நிலத்தடி நீர் மட்டம் உயருது!”

“ஓ! சரி சரி, நல்ல செய்தியை விளக்கினதுக்கு நன்றி.. ஆமா.. கீழே நாம ஏறி உட்காந்திருந்தது மரத்தோட வேர்கள் தானே.. அது ஏன் எல்லாம் ஜெயில் மாதிரி, நெருக்கமாக இருக்குதுங்க,,…”

“பொதுவாக எல்லா வேர்களுமே இப்படிப் பின்னி பிணைந்துதான் இருக்கும். அப்போதுதான் மண் அரிப்பு நிகழாமல் இருக்கும். மேல் மணல் அரிப்பை தடுப்பது புல்வெளிகள் என்றால் பூமிக்கு கீழே மணல் அரிப்பை தடுப்பது மரங்களில் வேர்கள் தான்”

“மரங்களினால் இவ்வளவு பலன் இருக்கா?”

“ஆமா, மழை நீர் நேரடியாக மண்ணில் கொட்டும்போது ஏற்படும் பாதிப்பைக்கூட மரங்களே தடுக்கின்றன. மரங்களின் வளர்ப்பு என்பது மழை வருவதற்காக மட்டுமல, மண்ணின் வளத்தைப் பாதுகாக்கவும்தான்” என்றது டெர்மித்.

ஒருவழியாக பேசியபடியே எல்லோரும் பயணம் தொடங்கிய கறையான் புற்று அருகில் வந்து சேர்ந்தனர்.

(தொடரும்)

பாகம்1: https://blog.balabharathi.net/?p=1973
பாகம்2: https://blog.balabharathi.net/?p=1977
பாகம்3: https://blog.balabharathi.net/?p=1981
பாகம்4: https://blog.balabharathi.net/?p=1986
பாகம்5: https://blog.balabharathi.net/?p=1989
பாகம்6: https://blog.balabharathi.net/?p=1997
பாகம்7: https://blog.balabharathi.net/?p=2003
பாகம்8: https://blog.balabharathi.net/?p=2008
பாகம்9: https://blog.balabharathi.net/?p=2013
பாகம்10: http://blog.balabharathi.net/?p=2018
பாகம்11: http://blog.balabharathi.net/?p=2022
பாகம்12: https://blog.balabharathi.net/?p=2029
பாகம்13: https://blog.balabharathi.net/?p=2033
பாகம்14: https://blog.balabharathi.net/?p=2037
பாகம்15: https://blog.balabharathi.net/?p=2041
பாகம்16: https://blog.balabharathi.net/?p=2048
பாகம்17: https://blog.balabharathi.net/?p=2052
பாகம்18: https://blog.balabharathi.net/?p=2058
பாகம்19: https://blog.balabharathi.net/?p=2062
பாகம்20:https://blog.balabharathi.net/?p=2066

Posted in சிறுவர் இலக்கியம் | Tagged , , , , , , | Leave a comment

மந்திரச் சந்திப்பு -19

“வளா.. வளா..” என்று குரல் கேட்டு கண்விழித்துப் பார்த்தான் அருள்வளன். ஒரு நிமிடம் தான் எங்கிருக்கிறோம் என்று புரியாமல் பார்த்தான். ஏதோ சிறைக்குள் இருப்பது போலத் தோன்றவே.. பதறிப்போய் சுற்றிலும் தேடினான். சற்று தொலைவில் டெர்மித்தும் கின்னரர் கானமூர்த்தியும் மரத்தின் வேர்களைப் பற்றியபடி அமர்ந்திருந்தனர். இவன் கண் விழித்ததைப் பார்த்ததும் ஒரே நேரத்தில், “அடடா, எழுந்துவிட்டாயா?” என்றனர். குழப்பத்துடன் அவர்களைப் பார்த்தான் வளன்.

“நெடு நேரமாக ஓடிய மழை நீரையே பார்த்துக்கொண்டு உட்கார்ந்திருந்தோமா.. அப்படியே நீ முதலில் உறங்கி விட்டாய். கொஞ்ச நேரத்தில் நாங்களும் உறங்கிப் போனோம்” என்றார் கானமூர்த்தி.

“தூங்கிட்டேனா..”

“ஆமாம்.” என்றபடியே கீழே இறங்கி நடக்கலாயினர். கரடு முரடான சாலையை புல்டோசர் வைத்து சரி செய்தது போல, மணல்வெளிப் பாதையை சரி செய்திருந்தது, ஓடிய மழை நீர்.

நடப்பதற்கே இலகுவாக இருப்பது போலத்தோன்றியது. “மழைத்தண்ணீர் இப்படி ஓடினால் மணல் நல்லா பதமாகி, நடக்கவே நல்லா இருக்கு” என்றான் வளன்.

”ஆமாம்” என்றார் கானமூர்த்தி.

“உங்களுக்கு அப்படித் தோன்றலாம். ஆனால் எங்களைப் போன்றவர்களுக்கு மணல் கொஞ்சம் தளர்வாகவும் இருக்கவேண்டும். அதுதான் எங்களைப் போன்றவர்களுக்கு வசதியானது.” என்றது டெர்மித்.

சிறிது தூரம் சென்றதும், “அடுத்து நாம எங்கே போகப் போகிறோம்” என்று கேட்டான் வளன்.

”அவ்வளவு தான் நாம் கிளம்பி மேலே செல்லவேண்டியதுதான்” என்றது டெர்மித்.

“இதுக்கு கீழே போக முடியாதா? ஒண்ணும் இல்லையா?”

”ஏன் இல்லாம.. விதவிதமா இருக்கு. நாமதான் அங்கே போகமுடியாது.”

“ஏன்?”

“நாம, இப்ப நிற்குறதுக்கு கீழே இருந்து பாறைகளின் பகுதி தொடங்கிவிடும். அங்கே எங்களால் செல்ல முடியாது என்பதால் உங்களை அங்கே அழைத்துச்செல்லமுடியாது”

”எல்லாமே பாறைகள் தானா?”

“ஆமா முதலில் மென்பாறைகள், அதற்கும் கீழே கடுமையான பாறைகள் எல்லாம் இருக்கும்”

”ஓ! அப்ப நாம மேலே போகத்தான் வேண்டுமா?”

“ஆமாம் வளன்! இங்கே இருக்கமுடியாது.” என்றார் கானமூர்த்தி.

“சரி வாருங்கள்! அதோ.. அந்த பக்கம் வழியாக நாம் வெளியே செல்வோம்” என்றபடியே டெர்மித் நடக்க, இருவரும் அதன் பின்னால் அணிவகுத்தனர்.

சமதளத்தில் இருந்து சிறிது தொலைவு நடந்ததும், சரிவான பாதையில் ஏறத்தொடங்கினர். அந்த சரிவுப்பாதையின் உச்சியில் லேசான வெளிச்சம் தெரிந்தது. ஏற ஏற பாதை நீண்டுகொண்டே சென்றதுபோல இருந்தது.

“ரொம்ப நேரமாக நடப்பது மாதிரித்தோணுதே?” என்றான் அருள்வளன்.

“நமது உருவம் மிகவும் சின்னதாகி இருப்பதால் இந்தப் பாதை உனக்கு மிகவும் நீண்ட நெடியதாகத் தோன்றுகிறது. மற்றபடி நீ சாதாரண உருவத்தில் இருந்தால் இந்த உயரம் என்பது உனது ரெண்டு மூன்று அடிக்குள் முடிந்துவிடக்கூடியதே!” என்றார் கானமூர்த்தி.

வளன் நிமிர்ந்து பார்த்தான்.  உயரத்தில் வெகு தொலைவில் சென்று கொண்டிருந்தது டெர்மித். வேகமாக நடையைப் போட்டான். இவர்கள் அப்பாதையின் வாசலை அடையும்போது, வந்துகொண்டிருந்த வெளிச்சம் தடைபட்டது போல இருந்தது. நிமிர்ந்து பார்த்தனர். வெளியேறுவதற்கான அந்த ஓட்டை வழியாக ஒரு பெரிய கண் உள்ளே எட்டிப் பார்த்தது.

“வளா, வெளியே ஆபத்து இருக்கிறது போல.. கொஞ்சம் கவனமாக பதுக்கிப் பதுக்கிச் செல்வோம்” என்ற கானமூர்த்தி, அப்படியே அப்பாதையின் ஓரமாய் நடக்கலானார்.

தீடீரென அந்த பாதையின் வளைவு வழியாக பெரிய கொக்கி ஒன்று உள்ளே வந்து மணலைக் கீறிக்கொண்டு வெளியே சென்றது.

“எ..எ.. என்னது அது?” என்று நடுங்கியபடியே கேட்டான் வளன்.

“நாம் செல்லும் இந்தப் பாதையின் வெளியே, உணவுக்காக கோழி போன்ற ஏதோவொரு பறவை நின்றுகொண்டிருக்கிறது என நினைக்கிறேன். அதன் கால்தான் இப்போது கொக்கி போல வந்தது.” என்றார் அவர்.

“ஐயையோ.. முன்னால் டெர்மித் சென்றுகொண்டிருந்ததே..” என்றவன்

“டெர்மீத்த்த்த்த்” குரல் எழுப்பினான்.

“பதில் இல்லை”

மீண்டும் கத்தினான்.

“டெர்ர்ர்ர்ர்ர்ர்மீமீமீத்த்த்த்”

ம்ஹூம்! பதில் இல்லை. முகத்தில் அச்சரேகைப் படர, கானமூர்த்தியைப் பார்த்தான். அவரோ, “டெர்மித், அந்த பறவையின் பசிக்கு இரையாகிவிட்டது போல!” என்றார்.

“ஐயோ.. அப்போ நாம எப்படி வெளியில் போறது?”

“கொஞ்சம் பொறுமையாக இரு. அந்த பறவைக்கு மாட்டாமல் நாம் இங்கே இன்னும் கொஞ்ச நேரம் இருப்போம். அது நகர்ந்து சென்றதும் வெளியில் ஓடிவிடலாம்” என்றார் கானமூர்த்தி.

சிறிது நேரம் இடைவெளிவிட்டு, மீண்டும் மீண்டும் அந்த பறவையின் வளைந்த நகம் கொண்ட கால் மண்ணைக் கிளறிவிட்டுச் சென்றபடியே இருந்தது. இவர்கள் அசைவே இல்லாமல் காத்திருந்தனர்.

(தொடரும்)

++++++++++++++

பாகம்1: https://blog.balabharathi.net/?p=1973
பாகம்2: https://blog.balabharathi.net/?p=1977
பாகம்3: https://blog.balabharathi.net/?p=1981
பாகம்4: https://blog.balabharathi.net/?p=1986
பாகம்5: https://blog.balabharathi.net/?p=1989
பாகம்6: https://blog.balabharathi.net/?p=1997
பாகம்7: https://blog.balabharathi.net/?p=2003
பாகம்8: https://blog.balabharathi.net/?p=2008
பாகம்9: https://blog.balabharathi.net/?p=2013
பாகம்10: http://blog.balabharathi.net/?p=2018
பாகம்11: http://blog.balabharathi.net/?p=2022
பாகம்12: https://blog.balabharathi.net/?p=2029
பாகம்13: https://blog.balabharathi.net/?p=2033
பாகம்14: https://blog.balabharathi.net/?p=2037
பாகம்15: https://blog.balabharathi.net/?p=2041
பாகம்16: https://blog.balabharathi.net/?p=2048
பாகம்17: https://blog.balabharathi.net/?p=2052
பாகம்18: https://blog.balabharathi.net/?p=2058
பாகம்19: https://blog.balabharathi.net/?p=2062

Posted in சிறுவர் இலக்கியம் | Tagged , , , , , , | Leave a comment