புகை அது பகை

இன்றோடு நான் சிகரெட் புகைப்பகை நிறுத்தி ஓராண்டு முடிந்துவிட்டது. புகையில்லா இரண்டாம் ஆண்டில் அடித்து வைக்கிறேன்.

மஞ்சள் காமாலை, அம்மை, அல்சர் என எத்தனையோ முறை நோய்வாய்ப்பட்டு படுக்கையில் கிடந்த பொழுதுகளிலும் கூட சிகரெட் இல்லாமல் இருந்ததில்லை. 90களின் இறுதியில் சிகரெட் வாங்க காசில்லாமல் பீடி புகைத்துக்கொண்டு இருந்தேன்.

காலைக் கடன் கழிக்க, டீ குடித்தவுடன், உணவு செரிக்க, டென்ஷன் குறைக்க, புதிய யோசனைகளுக்கு என்று எப்போதும் புகைப்பதைத் தொடர, ஏதேனும் ஒரு காரணம் என்னிடம் இருக்கும். தொண்டை காய்ந்து போனால் சிகரெட் பிடிப்பதில் சுகம் இருக்காது என்று பாஸ் பாஸ், ஹால்ஸ், மிட்டாய் இவற்றுடன் லைட்டர் என ஒரு சின்ன பெட்டிக்கடையே என்னுடைய பேண்ட் பாக்கெட்டில் இருக்கும். அப்படித்தான் வலம் வந்துகொண்டிருந்தேன். (இப்போது நினைக்கவே அவமானமாக இருக்கிறது)

சிகரெட் விடப்போவதை பலமுறை வாய் வார்த்தையாக சொல்லிக் கொண்டிருந்தாலும் ஒரு போதும் அதற்கான முனைப்பு காட்டியதில்லை. மனது வந்து அரைநாள் அடிக்காமல் இருந்து பார்த்து, அதற்கும் சேர்த்து வைத்து புகைத்துத் தள்ளிய நாட்கள் உண்டு. 10 சிகரெட் என்றிருந்த சமயத்தில் அதன் அளவை குறைப்போம் என்று பாதி உடைத்து புகைப்பேன். அன்று 20 சிகரெட்டுகள் வாங்கி பாதி பாதியாக புகைத்திருப்பேன். இப்படியாக விடவேமுடியாமல் இருந்தது.

தினசரி இரவுகளில் தொடர் இருமல் இருக்கும். சிகரெட்டை எப்போதும் பாக்கெட் பாக்கெட்டாகவே வைத்திருப்பேன். வீட்டிலும் எனக்கென புகைக்க இடம் ஒதுக்கி, புகைத்துக் கொண்டிருந்தேன். நடு இரவில் சிறுநீர் கழிக்க எழுந்தால் கூட, ஒரு சிகரெட் புகைக்காமல் வந்து படுத்ததில்லை. எப்போதுமே உடனிருந்த சனியன் அது.

அதை விடவேண்டும் என்ற எண்ணம் மட்டும் கடந்த சில ஆண்டுகளாக இருந்துகொண்டே இருந்தது. எனக்கு முன்னமே இப்பழக்கத்தை கைவிட்ட, அதிஷா, தமிழ்ச்செல்வன், ராஜ்குமார் உட்பட பல நண்பர்களிடம் இதுபற்றி பேசி இருக்கிறேன். அவர்கள் சொல்லுவதைக் கேட்டபோது ஆசையாக இருக்கும். இதை செயல்படுத்துவது சுலபம் என்று அவர்கள் சொன்னாலும் என்னால் இவ்வளவு எளிமையாக விடமுடியும் என்று நான் நம்பியதில்லை.

இந்த சமயத்தில்தான் புகைப்பதை விட்டுவிட்டு, அதை ஒரு இயக்கம்போல அண்ணன் ஷாஜகான் முன்னெடுத்தார். புகைப்பதை கைவிட்ட, அவரின் அனுபவங்களை தொடர் பதிவுகளாக எழுதியும் இருந்தார். அவற்றை எத்தனை முறை படித்தேன் என்பது எனக்கேத் தெரியாது. மீண்டும் மீண்டும் படித்தேன். சிகரெட்டை விடவேண்டும் என்ற எண்ணம் மேல் எழும்போது எல்லாம் அப்பதிவுகளைப் படித்தேன். அவர் பதிவின் படி அறிந்துகொண்டு, கிஸ்மிஸ்(உலர் திராட்சை), எலக்காய் எல்லாம் வாங்கி சாப்பிட ஆரம்பித்தேன். கையில் சிகரெட் இருக்கும். புகைக்கும் எண்ணம் மேல் எழும்போது, கிஸ்மிஸ், எலக்காய் எடுத்து மெல்லுவேன். வழக்கமாக புகைக்கும் சிகரெட்டின் அளவில் ஒன்று குறைந்தது. ஆகா.. இது வேலை செய்கிறது என்று உணர்ந்துகொண்டேன்.

முழு பாக்கெட் வாங்குவதை நிறுத்தி, அரைப் பாக்கெட் ஆக்கினேன். (சிகரெட் கையில் ஸ்டாக் இல்லை எனில் எனக்கு ஒருவித நடுக்கம் ஏற்படும். எந்த வேலையும் ஓடாது. இரவில் தூங்கும்போதுகூட, ஸ்டாக் வாங்கி வைத்துவிட்டுத்தான் தூங்குவேன்) புகைக்கும் நேர இடைவெளி அதிகமானதும் கொஞ்சம் தெம்பு வந்தது.

ஒரு ஞாயிற்றுக்கிழமை புகைப்பதை விடுவது என முடிவெடுத்தேன். சனி இரவே, சிகரெட்டின் கை இருப்பை காலி செய்துவிட்டேன். ஞாயிறு பால் வாங்குவது தொடங்கி எங்கும் செல்லமாட்டேன் என்று சொல்லி, அன்று முழுவதும் வீட்டுக்குளேயே முடங்கினேன். ஒருவித டென்சன் இருந்துகொண்டே இருந்தது. முணுக்கென கோபம் வந்தது. எரிச்சலாகவே இருந்தது. நிறைய படுத்து உறங்கி அறைய நாளை ஒருவழியாக விரட்டியடித்தேன். ஒரு நாளை கடந்துவிட்டதும் நம்பிக்கை பிறந்தது.

அடுத்த நாள் அலுவலகம் சென்றதுமே அங்கு அடிக்கடி உரையாடும் தம்பி அன்பரசுவிடமும், அருகில் இருந்த தம்பி மனோவிடமும் நிலைமையை எடுத்துக்கூறி, நான் கொஞ்சம் கோபமாகவோ, எரிச்சலாகவோ நடந்துகொண்டால், பொறுத்தருளும்படி வேண்டிக்கொண்டேன். இரண்டாம் மூன்றாம் நாட்களும் முடிந்தன.

இடையில் குமட்டல், வயிற்றுக்கடுப்பு என எல்லா அறிகுறிகளும் தென்பட்டன. அவற்றைக் கடந்தேன். இந்த நேரத்தில் அண்ணன் ரமேஷ் வைத்தியா, “முடிவில் உறுதியாக இருங்க. இடையில் ஒருமுறைகூட புகைத்து விடாதீர்கள். ஒருவருஷம் விட்டுட்டு, திரும்பவும் புகைக்கத்தொடங்கி, இன்றுவரை விடாதவங்களைத் தெரியும்” என்று ஓர் எச்சரிக்கை மணியடித்தார்.

ஒரு வாரத்திற்குள்ளாக மீண்டும் புகைக்கவேண்டும் என்ற நமச்சல் மண்டைக்குள் ஏற்பட, அண்ணன் ஆர்.சி. மதிராஜ் அவர்களுக்கு போன் செய்து, என் நிலைமையைச் சொன்னேன். (இதில் அவர், எனக்கு முன்னோடி) அடுத்த பத்தாவது நிமிடம் என் முன்னால் வந்து தனது அனுபவங்களை எடுத்துச்சொன்னார். எந்த நிலையிலும் மீண்டும் சிகரெட் பக்கம் போய்விடாதீங்கன்னு அவர் சொன்ன நம்பிக்கை வார்த்தைகள் பெரிய பலமாக இருந்தது.

இப்பழக்கத்தில் இருந்து விடுபடச் சொல்லி, லக்ஷ்மி எப்போதும் வேண்டிக்கொண்டிருந்தார். அவரின் எண்ணத்தை ஒரு வழியாக நிறைவேற்றியிருக்கிறேன். இப்போதெல்லாம் மற்றவர்களைப் புகைப்பதை விடச்சொல்லி நானும் பேசி வருகிறேன்.

சுமார் 26 ஆண்டுகள் தினம் குறைந்தது 20 சிகரெட்டுகள் என்று புகைத்துத்தள்ளிய என்னால் விடமுடியும் என்றால், எவராலும் விடமுடியும் என்றே நம்புகிறேன்.

இந்த புகைக்கும் பழக்கத்தில் இருந்து மீள உதவிய அத்தனை நண்பர்களுக்கும் நான் எனது நன்றியைத் தெரிவித்துக்கொள்கிறேன்.

-யெஸ்.பாலபாரதி
05.01.2021

புகைஇல்லாபெருவாழ்வு

புகை_பகை

சிகரெட்விட்டகதை

Posted in அனுபவம், தகவல்கள் | Tagged , , | Leave a comment

பிள்ளைத் தமிழ் 10

‘பொய் சொன்ன வாய்க்குப் போஜனம் (சோறு) கிடைக்காது’ என்று தமிழில் ஒரு முதுமொழி உண்டு. எவனொருவன் பொய் பேசுகிறானோ, அவன் உணவுகூடக் கிடைக்காமல் பசியால் துன்புறுவான் என்பதே இதன் பொருள்.

பொய்மையும் வாய்மை யிடத்த புரைதீர்ந்த
நன்மை பயக்கும் எனின். (குறள் 292)

என்பது வள்ளுவனின் வாக்கு!

ஆகா, பொய் பேசுதல் என்பது இங்கே காலங்காலமாக இருந்துகொண்டிருக்கும் ஒரு விஷயம்தான். அதனால்தானோ என்னவோ, ஆட்சியைப் பிடிக்க நினைப்பவர்களும், நம்மை ஆள்பவர்களும் பொய்யர்களாக இருந்தும், நாம் கண்டுகொள்ளாமல் இருந்துவிடப் பழகியுள்ளோம்.

வேடிக்கையான ஒரு குட்டிக்கதை ஞாபகத்துக்கு வருகிறது. அந்த ஊரில் ஒரு பொய்யன் இருந்தான். சாதாரணப் பொய்யன் என்று எண்ணிவிட வேண்டாம். அவன் பொய்கூறுவதில் கைதேர்ந்தவன். அவனுக்கு ஒரு மகன் இருந்தான். மகனுக்கு ஐந்து வயது இருக்கும்போது, தன் மகன் பொய்யே சொல்வதில்லை என்பதைக் கண்டுகொண்டான்.

சரி, இவன் தன் புகழுக்கு(!) என்று முடிவு கட்டிய அந்தப் பொய்யன், பக்கத்து ஊரில் நடக்கும் திருவிழாவில் மகனைக் கொண்டுபோய் தொலைத்துவிட்டு வந்துவிடுவோம் என்ற நினைப்புடன், மகனை தோளில் தூக்கிக்கொண்டு திருவிழா நோக்கிப் போனான். இவன் ஊருக்கும், பக்கத்து ஊருக்கும் நடுவில் ஓர் ஆறு ஓடிக்கொண்டிருந்தது. அதற்குள் இறங்கித்தான் அக்கரைக்குச் செல்ல வேண்டும். பொய்யனும் தண்ணீருக்குள் இறங்கி நடக்கலானான். ஆசையாகப் பெற்றெடுத்த மகனைத் தொலைக்கப்போகிறோமே என்ற கவலை, பொய்யனின் நெஞ்சை அடைத்தது. கண்களில் வழிந்த கண்ணீரைத் துடைத்தபடியே நடந்துகொண்டிருந்தான்.

மார்பு அளவு தண்ணீரில் நடக்கும்போது, தோளில் அமர்ந்திருந்த மகன் கூறினான், ‘அப்பா! ஜனக்கூட்டமும், திருவிழா ராட்டினமும் தெரியுதுப்பா..’

இவனும் ‘ம்’ கொட்டியபடியே நடந்தான். இன்னும் கொஞ்ச தூரம் போனதும், ‘அப்பா.. அங்கிருக்கும் யானை எல்லாம் தெரியுதுப்பா’ என்றான் மகன். பொய்யனும் ‘ம்’ கொட்டினான்.

இன்னும் சில அடிகள் போனதும், ‘அப்பா! மீனுப்பா.. மீனுப்பா!’ என்றான் மகன்.

’எங்கடா.. மீனு?’ என்று எரிச்சலாகக் கேட்டான் அப்பன்காரன்.

‘பிடிச்சு, சுட்டுத் தின்னுட்டேன்ப்பா’ என்றான் மகன். பொய்யனுக்கு சந்தோஷம் தாளவில்லை.

அப்புறம் என்ன.. திருவிழாவைச் சுற்றிப் பார்த்துவிட்டு, அப்பனும் மகனும் மகிழ்ச்சியுடன் வீடு திரும்பினர் என்று அந்த கதை முடியும்.

இது வேடிக்கையாகச் சொல்லப்பட்ட ஒரு கதைதான் என்றாலும், குழந்தைகளின் பொய்களைக் கொண்டாடும் மனநிலையில், இங்கே அநேக பெற்றோர் இருப்பதையும் காணமுடியும். உண்மையில், குழந்தைகளின் பொய்களை நாம் எப்படி எடுத்துக்கொள்ள வேண்டும் என்பதையும், பொய் கூறுதலால் ஏற்படும் தீமைகளைப் பற்றியும் அவர்களுக்குப் புரியவைக்க என்ன செய்யப்போகிறோம் என்பதையும் நான் சிந்தித்துப் பார்க்க வேண்டும்!

பொதுவாக, குழந்தைகள் சுமாராக இரண்டு அல்லது மூன்று வயதில் இருந்தே பொய் சொல்ல ஆரம்பித்துவிடுவார்கள் என்று உளவியலாளர்கள் சொல்கிறார்கள். அதாவது, வாக்கியங்களாகப் பேச ஆரம்பிக்கும்போதே பொய்யும் ஆரம்பமாகிவிடுகிறது என்று பொருள். இது, எந்தவிதத்திலும் பயப்பட வேண்டிய ஒரு விஷயமே அல்ல.

குழந்தையின் வளர்ச்சிப் பாதையில் இதுவும் ஒரு அங்கம். குழந்தை, ஒவ்வொரு மனிதருக்கும் ஒரு மனம் இருக்கும், அதில் தன்னைப் பற்றிய உருவகம் வெவ்வேறாக இருக்கும் என்பதை ஒரு குழந்தை புரிந்துகொள்ளத் துவங்கிவிட்டது என்பதன் அறிகுறிதான் அதன் பொய்கள். எனவே, குழந்தையின் சமூகப் புரிதல் வளர்கிறது என்ற வகையில், நாம் இதை மகிழ்வாகவே எடுத்துக்கொள்ளவேண்டி இருக்கிறது.

என்னென்ன காரணங்களுக்காக சிறு குழந்தைகள் பொய் சொல்லக்கூடும்?

  • பொய்யென்ற கருத்தை அறியாமல் சொல்வது..
  • தன்னைப் பற்றிய நல்ல மதிப்பீட்டை உருவாக்குவதற்காகச் சொல்வது..
  • விளைவுகளைத் தடுக்க – தண்டனைகளில் இருந்து தப்புவதற்காகச் சொல்வது..
  • கவன ஈர்ப்புக்காகச் சொல்வது..

பொய் சொல்வது வளர்ச்சியின் அங்கம் என்றால், அதை நாம் ஏன் தடுக்க வேண்டும், பொய் சொல்லட்டும் என்று குழந்தைகளை விட்டுவிடலாமா? நிச்சயம் இல்லை. அவர்களுக்குப் பொய் சொல்வது தவறு என்று புரியவைத்தே தீர வேண்டும்.

ஆனால், ஒருபோதும் குழந்தைகளை அடித்தோ, திட்டியோ பொய் சொல்வதை நிறுத்த முடியாது. உண்மையில், அதிகமான தண்டனைக்குள்ளாகும்போது, குழந்தைகள் தெளிவாகவும், பொருத்தமாகவும் பொய் சொல்லவே கற்றுக்கொள்கிறார்கள். அதேபோல, அதிகக் கட்டுப்பாடுகள் உள்ள குடும்பத்துக் குழந்தைகளே, அதிகம் பொய் சொல்பவர்களாகவும் இருக்கிறார்கள்.

எனவே, குழந்தைகளிடம் நட்பார்ந்த முறையில் உரையாட வேண்டும். பொய் சொல்வதன் தீமைகளையும், அதைவிட முக்கியமாக உண்மை சொல்வதன் உயர்வையும் பேசியும், கதைகள் மூலமும் புரியவைக்க வேண்டும். தான் சொல்லும் பொய் மற்றவர்களை எப்படி பாதிக்கும் என்பது தொடங்கி, தங்களது நம்பகத்தன்மையை குலைக்கும் என்பது வரையிலான பின்விளைவுகளை, பல்வேறு கதைகள் மூலம் சொல்லிப் புரியவைக்கலாம்.

உதாரணமாக, புலி வருது, புலி வருது என்று பொய் சொல்லி ஏமாற்றும் ஒருவன், உண்மையிலேயே புலி வந்து உதவி கோரி கத்தும்போது, யாரும் அவனை நம்பாமல் போவது என்கிற கதை, மிக அழகாக பொய்யினால் நம்பகத்தன்மையை இழப்பதைப் பற்றிப் பேசும். அரிச்சந்திரன் கதையோ உண்மையின் உயர்வைப் பேசுகிறது. இப்படியான கதைகளை, குழந்தைகளின் வயதுக்கேற்றவாறு சொல்வதன் மூலம், வாய்மையின் உயர்வைக் குழந்தைகள் மனமார உணரச் செய்யலாம்.

தவறுகள் செய்துவிட்டாலும், அதை ஒப்புக்கொண்டால் குழந்தைகளைப் பாராட்டுங்கள். அதேநேரம், தவறின் விளைவுகளையும் தெளிவாகச் சுட்டிக்காட்டத் தவறாதீர்கள். இதன்மூலம், செய்த தவற்றை மறைக்கக் குழந்தைகள் பொய் சொல்ல வேண்டிய அவசியம் இல்லாமல் ஆக்கிவிட முடியும். பொய் சொல்வதற்குத் தரும் தண்டனைகளைவிடவும், உண்மையைப் பேசினால் கிடைக்கும் பாராட்டுகள் வலிமையானவையாக இருக்கும் பட்சத்தில், இயல்பாகவே குழந்தைகள் வாய்மையின் பக்கம் வந்துவிடுவார்கள்.

பொய் என்பது பிறவியினால் வருவது அல்ல; அதுவொரு பயிற்சி, அவ்வளவுதான். இது உளவியல் அணுகுமுறையால் சரிசெய்யக்கூடிய ஒரு பழக்கம்தான்.

எல்லாவற்றையும்விட முக்கியமாக, பெற்றோர்கள் குழந்தைகளின் முன்பு முன்மாதிரியாக வாழ்ந்து காட்ட வேண்டியது அவசியம். பெற்றோர்களாகிய நாம், வீட்டுக்குள்ளேயோ வெளியிலோ, குழந்தைகளின் முன்னிலையில் பொய் சொல்வோமாயின், அதன்பிறகு ஒருபோதும் அவர்களுக்கு நல்லொழுக்கத்தைப் போதிக்க முடியாது என்பதை நம் மனத்தில் நிறுத்த வேண்டும்.

Posted in கட்டுரை, குழந்தை வளர்ப்பு, பிள்ளைத்தமிழ் | Tagged , , , , , , | Leave a comment

சிறார் இலக்கியத்தில் மாற்றுத்திறனாளிகள்

பொதுவாக கலை மக்களுக்காக என்னும் எண்ணமுடையவன் நான். அது எந்த வடிவத்தில் இருந்தாலும் அதில் மக்களுக்கான விஷயங்கள் பேசப்படவேண்டும் என்னும் பிரங்ஞையுடன் செயலாற்ற முனைபவன். சிறுவர் இலக்கியத்திலும் கூட எனது நிலைபாடு அதுதான்.

சிறார் இலக்கியத்தில் வாசிப்பு இன்பத்திற்காக மட்டுமே கதைகள் எழுதப்பட வேண்டும் என்பதையோ, அறிவுரைகளே வரக்கூடாது என்பதிலோ எனக்கு உடன்பாடில்லை.

அதே நேரம் நேரடியான பிரச்சாரக் கதைகள் இன்றைய குழந்தைகளுக்கு சற்று அலுப்பூட்டும் என்பதையும் உணர்ந்தே இருக்கிறேன். கதையின் முடிவில் இக்கதையினால் அறியப்படும் நீதி யாதெனின் என்ற பாடப் புத்தகத் தொனியும் தேவையில்லைதான்.

ஆனால் கதைகளினூடாக விழுமியங்கள், குடிமைப் பண்புகள் குழந்தைகளுக்கு சொல்லித்தரப்படுவது மிகவும் அவசியம் என்பதே என் கொள்கை.

எனது சிறுவயதில் குப்பைகளை குப்பைத்தொட்டியில் தான் போடவேண்டும் என்றும் சாலையில் வீசி எறியக்கூடாது என்றும் கதைகளின் வழி படித்திருக்கிறேன். இன்றும்கூட சாக்லேட் மாதிரியாவனைகளை பயணங்களில் சாப்பிட்டால்கூட அந்த கவர்களை சேர்த்து எடுத்து வந்து குப்பைத் தொட்டியில்தான் போடுகிறேன்.

இன்றைய இளைஞர்களும், வளரிளம் பருவத்தினரும் குடிமைப் பண்புகளைக் கைவிட்ட ஒரு தலைமுறையாக மாறி நிற்பது என்பது கடந்த பல ஆண்டுகளாக குழந்தைக் கதைகளில் எவ்வித விழுமியங்களும் பேசப்படுவதில்லை என்பதன் விளைவுதான். (சிக்னலில் நிற்காமல் செல்வது, வரிசை ஒழுங்கை மதிக்காமல் இருப்பது போன்றவை உதாரணங்கள்)

கதைகளில் அறிவுரைகள் வேண்டாம் சரி, ஆனால் சகமனிதனை மதிக்கும் குடிமைப் பண்புகள் கூட இல்லாமல் போனால் எப்படி? குடிமைப்பண்புகள் அற்றவர்களாக இன்றைய பல குழந்தைகள் வளருவதற்கு அறிவுத்தளத்தில் இயங்குகின்ற எல்லோருக்குமே பங்கு உண்டு.

ஒரு முறை, குழந்தைகள் நல உளவியலாளர் ஒருவருடன் பேசிக் கொண்டிருக்கும்போது குழந்தைகளின் நடத்தை சிக்கல் பற்றி பேச்சு திரும்பியது. குழந்தைகளுக்கு எப்படி கவுன்சிலிங்க் கொடுப்பீங்க என்ற போது, அவர் சிரித்து விட்டு குழந்தைகளுக்கு மனதில் பதியும்படி எதைச் சொல்ல வேண்டுமானாலும் ஒரே வழிதான் உள்ளது – காலகாலமாக நம்மிடம் இருக்கும் கதை சொல்லல்தான் அந்த வழி. எனவே நல்லது கெட்டது எதுவானாலும் அவர்களுக்கு கதைகள் மூலம் சொல்லித்தான் அவர்களின் நடவடிக்கைகளை நாம் மாற்ற முடியும் என்றார்.

இதனை இங்கு சொல்லக்காரணம், சிறுவர் கதைகளும் அதில் விழுமியங்களும் எவ்வளவு அவசியம் என்பதை உணர்த்தவே..

சரி நண்பர்களே! நாம் இப்போது தலைப்பிற்குள் போவோம்.

எனது சிறுவயதில் இங்கொன்றும் அங்கொன்றுமாக சில சிறார் கதைகளில் மாற்றுத்திறனாளி பாத்திரப்படைப்புகளைப் படித்துள்ளேன். ஆனாலும் கூட அவை எல்லாம் இன்றைய நமது புரிதலில் பார்த்தோமேயானால் சொல்லிக்கொள்ளும்படி இருந்ததில்லை.

சிறார் கதைகளில் முந்தைய படைப்பாளிகளுக்குப் பின் வந்த இன்றைய நவீன படைப்பாளர்களில் பலரும் கொஞ்சம் விஸ்தாரமான பார்வையோடு உள்ளனர். மாற்றுத்திறனாளி பாத்திரப்படைப்புகளை நேரடியாக கொண்டுவரும் முயற்சிகள் குறைவு என்றாலும் பிறமொழியில் வந்துள்ள படைப்புகள் தமிழுக்கு கொண்டுவரப்பட்டுள்ளன.

இங்கே இன்னொன்றையும் குறிப்பிட்டுச்சொல்லவேண்டும் என நினைக்கிறேன். சிறார் இலக்கியத்தில் உலக அளவில் ஆங்கிலம், ஜெர்மன் போன்ற மொழியில் மாற்றுத்திறனாளி பாத்திரப்படைப்புகள் கொண்ட அனேக படைப்புகள் வந்துள்ளன./ வருகின்றன. இந்தியாவில் தமிழை விட, மலையாளம், பெங்காலி, இந்தி, இந்திய ஆங்கிலம் போன்ற மொழிகளில் தொடர்ச்சியாக பல படைப்புகள் வந்துகொண்டே உள்ளன.

அப்படி ஒன்றுதான் சுஜாதா பத்மநாபன் எனும் சிறப்புக் கல்வியாசிரியர் ஒருவர், ஆங்கிலத்தில் எழுதிய கதையான – ஸ்கூலுக்குப் போகிறாள் சுஸ்கித்.

வீல்சேரில் இருக்கும் குழந்தை பள்ளிக்கூடம் செல்ல ஆசைப் படுகிறது. கரடு முரடான பாதையை செப்பனிட்டு, அவளை ஆசிரியரின் உதவியுடன் பள்ளிக்கு அழைத்துச்செல்வதுதான் கதை.

(கதைச்சுருக்கம்)

இக்கதை இந்திய அளவிவில் மிகவும் பிரபலமான கதையை அண்ணன் உதயசங்கரின் சிறப்பான மொழிபெயர்ப்பில் தமிழில் புக்ஸ்பார் சில்ட்ரன் வெளியிட்டுள்ளது. மத்திய அரசின் என்.சி.ஆர்.டி நிறுவனம் இதனை 4ஆம் வகுப்பு மாணவர்களுக்கான பாடநூலிலும் சேர்த்துள்ளது.

^^^

இப்போ இன்னொரு கதை. பவனாமேனன் என்பவர் ஆங்கிலத்தில் எழுதியதை தமிழுக்குத்தந்தவர் எழுத்தாளர் என்.சொக்கன்.

காடு உங்களை வரவேற்கிறது (கதை சுருக்கம்)

https://storyweaver.org.in/v0/stories/download-story/36727-kaadu-ungalai-varaverkkirathu.pdf

^^^^^

நம்மில் பலருக்கும் கிரிக்கெட் விளையாட்டு தெரியும். பெண்கள் கிரிக்கெட்டர்ஸ் பற்றியும் தெரிந்திருப்போம். பார்வைக் குறைபாடுடையவர்களுக்கான கிரிக்கெட் பற்றியும், அதில் போட்டிகள் நடப்பது பற்றி அறிவோமா? நம் பிள்ளைகளுக்கு அதுபற்றி சொல்லிக்கொடுத்திருப்போமா?

அக்குறையைப் போக்குகிறது, “தயாரா? ஆம்! விளையாடு!” என்னும் நூல்.  அருந்ததி நாத் என்பவரின் ஆங்கிலக்கதையை தமிழில் ராஜம் ஆனந்த் என்பவர் மொழிபெயர்த்துள்ளார். (கதைச் சுருக்கம்)

https://storyweaver.org.in/v0/stories/download-story/44719-thayaara-aam-vilaiyaadu.pdf

’காடு உங்களை வரவேற்கிறது’,  ’ தயாரா ஆம்! விளையாடு’ ஆகிய கதைகளை ப்ரதம் புக்ஸ் வெளியிட்டுள்ளது. இவை இணையத்திலேயே கூட இலவசமாக வாசிக்கக் கிடைக்கின்றன.

+++++++++++++++

மொழிபெயர்ப்பு கதைகள் போதும் என எண்ணுகிறேன். சிறுவர் இலக்கியத்தில் நிறைய பொழிபெயர்ப்பு பணியைச் சிறப்பாகச் செய்துள்ள அண்ணன் யூமாவாசுகியின் நேரடி சிறார் நாவல், “தூய கண்ணீர்” சிறப்பாக வந்துள்ள முக்கியமான படைப்பு. பதின்மர் இளக்கிய வகைமைக்குள் வரக்கூடிய நூல் இது. (தன்னறம் பதிப்பகம் வெளியீடு)

(கதைச் சுருக்கம்)

^^^^^^^^^^^^

இங்கே இன்னொரு படைப்பையும் சுட்டிக்காட்டவேண்டிய தேவை உள்ளது. எழுத்தாளர் க.சீ.சிவக்குமார் அவர்களின் மகள் ஸ்வேதா சிவசெல்வி எழுதிய ‘பயங்களின் திருவிழா’ சிறார் நாவலை தமிழுக்கு தந்தவர் அண்ணன் உதயசங்கர்.

இதுவொரு அட்வென்சர் டைப் சிறார் நாவல். ஒரு திகில் பூங்காவிற்கு செல்லும் சிறார் பட்டாளம் சந்திக்கும் சவால்கள், திகிலும்தான் கதை. இதில் வாய்பேசமுடியாத ஒரு பாத்திரம் கதை முழுக்கவே மற்ற சிறார்களுடன் பயணிக்கும் படி கதையை எழுதி இருப்பார் ஸ்வேதா.

மாற்றுத்திறனாளிகளின் வலியை வேதனையை பேசும் கதைகளின் தேவை எவ்வளவுக்கெவ்வளவு இருக்கிறதோ.. அதே அளவு இதர கதைகளிலும் அவர்களின் பிரதிநிதித்துவமும் தேவையாக இருக்கிறது. அதனை ‘பயங்களின் திருவிழா’ சிறப்பாகச் செய்துள்ளது.

^^^

நானும் கூட மாற்றுத்திறனுடைய பாத்திரங்களை உள்ளடக்கிய படைப்புக்களை, “சந்துருவுக்கு என்னாச்சு?”,  ”துலக்கம்” என பெரியவர்களுக்கும், இளையோருக்கான கதைகளில் ’தலைகீழ் புஸ்வாணம்’, ’சேர்ந்து விளையாடுவோம்’,  அடுத்து வரவிருக்கும் ’பூமிக்கடியில் ஒரு மர்மம்’ ஆகிய நூல்களில் படைத்துள்ளேன்.

நான் இங்கே வைக்கும் கோரிக்கையே, சிறார் படைப்பாளிகள் எல்லோரும் அவரவர் கதைகளில், நாயகனாக இல்லாவிட்டாலும்  கூட ஒரு பாத்திரமாகவாவது மாற்றுத்திறனுடையோர் வரும்படி பார்த்துக்கொள்ள வேண்டும். தொடர்ந்து இப்படி அனேக படைப்புகளில் மாற்றுத்திறனுடையோர் பாத்திரங்களாக படைக்கப்படும்போது மட்டுமே,  வளரும் அடுத்த தலைமுறையினர் மாற்றுத்திறனுடையோரை அன்னியமாகப் பார்க்காத பார்வையும் ஸ்னேகப்பூர்வமான புன்னகையுடனும் அவர்களை இணைத்துக்கொண்டு பயணப்படுவர் என்பதே நிதர்சனம். இதுவே எனது வேண்டுகோளும்!

வாய்ப்புக்கு நன்றி வணக்கம்!

++++++++++++++++

பரிந்துரை நூற்பட்டியல் (இது முழுமையானது அல்ல. என் பார்வைக்கு பட்டு, நான் வாசித்தவை மட்டுமே!)

  1. ஸ்கூலுக்கு போகிறாள் சுஸ்கித் – சுஜாதா பத்மநாபன், தமிழில் உதயசங்கர்,ஓவியம் : ஜோதி ஹிரேமத் – பாரதி புத்தகாலயம்

2.காடு உங்களை வரவேற்கிறது – பாவனா மேனன், தமிழில்: என்.சொக்கன், ஓவியம்: Kavita Singh Kale , Pratham Books

  1. தயாரா? ஆம்! விளையாடு! – அருந்ததி நாத்,தமிழில்: ராஜன் ஆனந்த், ஓவியம்: ப்ரியங்கா குப்தா, Pratham Books
  2. சேர்ந்து விளையாடுவோம் – யெஸ்.பாலபாரதி, Pratham Books
  3. தூய கண்ணீர் – யூமா வாசுகி , தன்னறம் வெளியீடு
  4. பயங்களின் திருவிழா – தமிழில்: உதயசங்கர்
  5. சந்துருவுக்கு என்னாச்சு – யெஸ்.பாலபாரதி, பாரதி புத்தகாலயம்
  6. துலக்கம் – யெஸ்.பாலபாரதி – விகடன் பதிப்பகம்
  7. தலைகீழ் புஸ்வாணம் – யெஸ்.பாலபாரதி, வானம் பதிப்பகம்
  8. பூமிக்கு அடியில் ஒரு மர்மம் – யெஸ்.பாலபாரதி, வானம் பதிப்பகம் (2020 வெளியீடு)

+++++++++++++++++++

சிறார் எழுத்தாளர்கள் – கலைஞர்கள் சங்கம் சார்பாக ஒருங்கிணைக்கப்பட்ட (03.10.2020) ஜூம் மீட்டிங்கிள் ஆற்றிய உரையின் சுருங்கிய எழுத்துவடிவம்.

Posted in கட்டுரை, சிறுவர் இலக்கியம், வாசிப்பனுபவம், புத்தகங்கள் | Tagged , , , , , , , | Leave a comment

பிள்ளைத்தமிழ் 9

(உடல் பருமன் பாதிப்புகள்)

அதிகாலைப்பொழுதில் நடை, மெல்லோட்டம், சைக்கிள் ஓட்டம் என்று ஒரு சிலர் சுறுசுறுப்பாக இருந்தாலும், நம்மில் பலருக்கும் இன்னும் உடற்பயிற்சி செய்யும் வழக்கம் வந்து சேரவில்லை.

விளைவு, உடலில் தேவையற்ற கொழுப்பு கூடுவதோடு, மன அழுத்தமும் அதிகரிக்கிறது. 40 வயதுக்குள்ளாகவே இதயநோய்ப் பிரச்னையில் சிக்கிக்கொண்ட பலரையும் பார்க்க முடிகிறது. 33 வயதிலே ‘ஸ்டெண்ட்’ வைத்தவர்களைக்கூட நான் அறிவேன்.

அதைவிடக் கொடுமை என்னவெனில், இன்றைய குழந்தைகளில் பலர், அதிக உடல் பருமனால் அவதிப்படுகின்றனர். நானெல்லாம் பள்ளியில் படிக்கும்போது, மொத்தப் பள்ளிக்குமே ஒன்றிரண்டு மாணவர்கள் மட்டுமே சற்று குண்டாக இருப்பதைப் பார்த்திருக்கிறேன். ஆனால், இன்று நிலைமை தலைகீழாகிவிட்டது. ஒவ்வொரு வகுப்பிலும், உடல் பருமன் உள்ள குழந்தைகளின் எண்ணிக்கை அதிகரித்தபடியே இருக்கிறது.

சின்னஞ்சிறு குழந்தையாக இருக்கும்போது, கொழு கொழுவென இருந்தால், அதுவே ஒரு அழகெனக் கொண்டாடுவது நம் இயல்பு. அத்தோடு, குண்டாக இருந்தால்தான் குழந்தை ஆரோக்கியமாக இருப்பதாகவும் நமக்கு ஒரு நம்பிக்கை உண்டு. நம் குழந்தை எத்தனை ஆரோக்கியமாக இருந்தாலும், சும்மாவேனும் பார்க்கிறவர்கள் ‘குழந்தை துரும்பாய் இளைச்சுடுச்சே’ என்று சொல்லி, தம் அக்கறையை நிரூபிப்பதோடு, நமக்கும் குற்ற உணர்ச்சியைக் கொடுத்துச் செல்வார்கள். உடனே, இன்னும் கொஞ்சம் கூடுதலாகச் சாப்பிடவைக்க என்ன வழி என்று நாம் பரபரப்போம். இதெல்லாம், கைக்குழந்தையாக இருக்கும்வரை சரி. குழந்தை என்கிற நிலையில் இருந்து, சிறுவன்/சிறுமி என்ற நிலைக்கு வந்த பின்னரும், உடல் பருமன் தொடர்ந்தால், அது ஆரோக்கியமானதும் அல்ல; அழகு என்று கொண்டாடப்படுவதும் கிடையாது.

உடல் பருமன் காரணமாக உடல் சோர்வு ஏற்படுகிறது. உடல் சோர்வினால், எப்போதும் தூங்கி வழியவேண்டி இருக்கிறது. இதனால், பள்ளியில் பாடங்களைச் சரிவர கவனிக்கவும் குழந்தைகளால் முடிவதில்லை. பாடங்கள் மறந்துபோவதற்கும்கூட உடல் சோர்வு காரணமாகிறது. இந்தச் சோர்வினாலேயே, ஓடியாடி விளையாடவும் முடியாமல் போகும். அதனால், மீண்டும் எடை கூடியபடியே இருக்கும். இப்படியாக, வட்டம் சுற்றிச் சுற்றி ஒரே இடத்தில்தான் நிற்கும்.

இந்தியாவில், ஊட்டச்சத்து குறைபாடுகளினால் குழந்தைகள் பாதிக்கப்பட்டுக் கொண்டிருப்பது ஒருபுறம் என்றால், உடல் பருமனால் பாதிக்கப்படும் வளரிளம் பிள்ளைகளின் எண்ணிக்கையும் நாளுக்கு நாள் அதிகரிப்பதாக, எம்.எஸ். சுவாமிநாதன் ஆய்வு அறக்கட்டளை, சமீபத்தில் ஓர் எச்சரிக்கை அறிக்கையை வெளியிட்டது. இப்படியான எச்சரிக்கைகளை நாம் கண்டுகொள்ளாமல் கடந்துபோய்க் கொண்டிருக்கிறோம்.

அதுபோல, இந்தியா, இங்கிலாந்து நாடுகளைச் சேர்ந்த விஞ்ஞானிகள் குழு, வடஇந்தியாவில் சமீபத்தில் நடத்திய ஆய்வில், அங்கிருக்கும் வளரிளம் பருவத்தினரின் உடல் பருமன் மற்றும் உயர் ரத்த அழுத்தம் பற்றிய ஆய்வு முடிவுகள், பிஎம்ஜெ ஓப்பன் (BMJ Open) என்னும் பத்திரிகையில் வெளியாகியுள்ளது.

பஞ்சாப் மாநிலம், லூதியானா மாவட்டத்தில் உள்ள கிராமம் மற்றும் நகர்ப்புற பள்ளிகளில் பயிலும் மாணவர்களிடம் இதற்கான தரவுகள் சேகரிக்கப்பட்டன. பதினொன்று முதல் பதினேழு வயதுக்கு உள்பட்ட சுமார் இரண்டாயிரம் வளரிளம் வயதுடையோர் இந்த ஆய்வில் பங்கேற்றுள்ளனர். இதில், வளரிளம் பருவ மாணவர்களின் ரத்த அழுத்தம், உடல் நிறை குறியீடு (BMI Index) முதலிய தரவுகளைச் சேகரித்தனர். அவர்களின் சமூக – பொருளாதார நிலை; உணவுப் பழக்கம்; உடல் உழைப்பு, உடல்பயிற்சிகள் போன்ற செயல்பாடுகளும் கணக்கில் எடுத்துக்கொள்ளப்பட்டன.

இதில், கிராமங்களில் 5.7 சதவீதம் குழந்தைகளுக்கும், நகரங்களில் 8.4 சதவீதம் குழந்தைகளுக்கும் உயர் ரத்த அழுத்தம் உள்ளதாகத் தெரியவந்துள்ளது. இதற்கு அடிப்படைக் காரணமான அதீத உடல் பருமன், கிராமப்புறங்களில் 2.7 சதவீதக் குழந்தைகளுக்கும், நகர்ப்புறங்களில் 11.2 சதவீதக் குழந்தைகளுக்கும் இருப்பதாகவும் அந்த ஆய்வு சொல்கிறது. இம்முடிவுகள், முந்தைய ஆய்வு எண்ணிக்கையைவிட அதிகரித்திருப்பதாகவும் விஞ்ஞானிகள் தெரிவித்துள்ளனர்.

முறையற்ற உணவுப் பழக்கங்களினால் உடல் பருமன் ஏற்படுகிறது என்றாலும், உடலில் உடல் செயல்பாடுகள் குறைந்துபோவதும் உடல் பருமனுக்கான காரணங்களில் ஒன்றாகச் சொல்லப்படுகிறது.

நடையும் ஓட்டமும்

தினமும் உடல் பயிற்சி செய்ய வேண்டும் என்றதுமே, நூறு தண்டால், பஸ்கி எடுப்பதும், அதிகாலையில் எழுந்து, தெரு நாய்கள் துரத்தி வர, பக்கத்து ஊர் வரைக்கும் ஓடுவதுபோல எல்லாம் கற்பனை செய்துகொள்ள வேண்டாம். சின்னச் சின்ன உடல் பயிற்சிகளில் இருந்தே தொடங்கலாம். ஆனால், தொடர்ந்து செய்ய வேண்டும் என்பதில் மட்டும் உறுதியாக இருக்க வேண்டும்.

மளிகைச் சாமான் வாங்க, காய்கறிகள் வாங்க, ஞாயிற்றுக்கிழமைகளில் அசைவப் பதார்த்தங்கள் வாங்க என, 2 கிலோமீட்டர் சுற்றுவட்டத்தில் இருக்கும் கடைகளுக்கு நடந்தே செல்லலாம். அப்படி நீங்கள் கால்நடையாகச் செல்லும்போது, கண்டிப்பாக குழந்தைகளையும் உடன் அழைத்துச் செல்லுங்கள். இதற்கு ஒருவாறு பழகியபின், வீட்டு வாசலில் இறகுப் பந்து விளையாடலாம். நீங்கள் குடியிருக்கும் வீட்டில் மொட்டை மாடியை பயன்படுத்த முடியும் என்றால், இரண்டு புத்தகம் அல்லது ஸ்டூல் அல்லது வாட்டர் பாட்டில்களை சற்றே தள்ளித் தள்ளி வைத்துவிட்டு, அவற்றுக்கு இடையே எட்டுப் போட்டு நடக்கலாம்.. ஓடலாம்.

உடல் பயிற்சி என்பதை தண்டனைபோல அல்லாமல், அவசியமான ஒன்றாக குழந்தைகளுக்குப் பழக்குங்கள். அவர்களும் ஆர்வமாகச் செய்வார்கள்.

குழந்தைகள் மொபைலுக்குள்ளேயே மூழ்கிக்கிடக்கிறார்கள் என்றாலும், பாதகம் இல்லை. யுடியூப் போன்ற தளங்களில் உடல் பயிற்சிகள், யோகாசனம் முதலியவற்றை குழந்தைகளுக்குப் பழக்கவென்றே, மாதிரி காணொலிகள் கொட்டிக் கிடக்கின்றன. அவற்றை மொபைலிலோ அல்லது கணினித் திரையிலோ ஓடவிட்டு, அதைப் பார்த்து விளையாட்டாகவே குழந்தைகளையும் பயிற்சி செய்யவைக்க முடியும்.

உடல் பயிற்சி கொடுக்கும் உற்சாகத்தை, மெள்ள மெள்ளத்தான் உணர முடியும். ஒரு செடியை நட்டுவைத்த மறுநாளே அது வேர்விட்டு இருக்கிறதா என்று தோண்டிப்பார்க்கக் கூடாதில்லையா? அதுபோலவே, உடல் பயிற்சிகளும் தொடங்கிய மறுநாளே பலன் கிடைத்துவிடாது. குறைந்தது, இடைவிடாமல் 60 நாள்கள் செய்தபின்னரே, கொஞ்சமாக மாற்றங்கள் வெளியில் தெரிய ஆரம்பிக்கும். ஆனால், அதற்கு முன்னதாகவே, நமது உடலில் ஏற்படும் மாற்றங்களை நாம் உள்ளூர உணரத்தொடங்கி இருப்போம்.

உடல் பயிற்சிகளை இளம் வயதிலேயே பழக்கப்படுத்திவிடுவதால், பிள்ளைகள் வளர்ந்து பதின் பருவத்திலும், இளைஞர் பருவத்திலும்கூட இப்பழக்கம் தொடரும். ஐம்பதில் வளைய வேண்டுமென்றால், ஐந்தில் வளைந்த அனுபவமும் வேண்டுமல்லவா!

Posted in கட்டுரை, குழந்தை வளர்ப்பு, பிள்ளைத்தமிழ் | Tagged , , , , , , , | Leave a comment

பிள்ளைத் தமிழ் 8

(கற்றல் குறைபாட்டுப் பிரச்னைக்கான தீர்வுகள்)

முந்தைய கட்டுரையில், கற்றல் குறைபாடு பற்றியும், அதன் வகைமைகளைப் பற்றியும் ஒரு அளவுக்கேனும் அறிந்திருப்பீர்கள்.

கற்றல் குறைபாடு ஒரு நோயல்ல; குறைபாடே என்பதை நான் மீண்டும் இங்கே குறிப்பிட விரும்புகிறேன். எனவே, இதற்கான சிகிச்சை என்பதும், மருந்து மாத்திரைகள் சாப்பிடுவது போன்றது அல்ல. முறையான பயிற்சியின் மூலம் இதனை சமாளிப்பதுதான் அவசியம். ஒவ்வொரு குழந்தைக்கும், இக்குறைபாட்டின் தன்மையும், தீவிரமும் வேறுபடும். எனவே, முறையான, விரிவான மதிப்பீடு அவசியம்.

யாரை அணுகுவது?

சரி! குழந்தைகளுக்கு இந்தக் குறைபாடு இருப்பதாகச் சந்தேகம் வருகிறது. அல்லது பள்ளியில் இருந்து நிறைய புகார்கள் வருகின்றன. என்ன செய்வது? யாரிடம் கேட்பது என்ற குழப்பத்தில் இருக்கிறீர்களா? குழந்தையை மதிப்பீடு செய்ய, கீழ்க்காணும் இடங்களோ, நபர்களோ உங்களுக்கு உதவக்கூடும்.

  • சென்னை, முட்டுக்காட்டில் உள்ள நிப்மெட் நிறுவனம் (National Institute for Empowerment of Persons with Multiple Disabilities – NIEPMD).
  • சென்னை, தி.நகரில் உள்ள எம்.டி.ஏ. (Madras Dyslexia Association – MDA).

நீங்கள் தமிழகத்தில் எந்த ஊரில் வசிப்பவராக இருந்தாலும்..

  • உளவியல் நிபுணர்கள்
  • சிறப்புக் கல்வியாளர்கள் (சிறப்புப் பள்ளிகளை அணுகலாம்)
  • அரசுப் பள்ளிகளில், சர்வ சிக்ஷா அப்யான் (எஸ்.எஸ்.ஏ.) திட்டத்தின் கீழ் பணியாற்றும் சிறப்பு ஆசிரியர்கள் (எல்லா ஆரம்பப் பள்ளிகளுக்கும், யாரேனும் ஒரு சிறப்பு ஆசிரியர் பொறுப்பில் இருப்பார்) போன்றவர்களை அணுகலாம்.

மதிப்பீட்டில், என்னவெல்லாம் கவனிக்கப்படும்?

  • கவனக் குவிப்புத் திறன்
  • மொழி வளர்ச்சி
  • நுண்ணறிவுத் திறன்
  • கல்வி தவிர்த்த பிற துறை ஆர்வங்கள், தனித் திறன் போன்றவை
  • வாசிக்கும் திறன்
  • வாசிப்பதைப் புரிந்துகொள்ளும் திறன்
  • கவனித்தல் திறன்

போன்ற பல்வேறு கோணத்திலும், குழந்தையைப் பற்றிய விவரங்களைச் சேகரிப்பதே மதிப்பீடு ஆகும்.

குழந்தையின் திறன்கள் மற்றும் தேவைகள் அனைத்தும் பட்டியலிடப்படும். அத்தோடு, குழந்தையின் கல்வித் திறனை மேம்படுத்த, என்னென்ன உதவிகள் தேவைப்படும் என்பதை இந்த மதிப்பீட்டு அறிக்கை தெளிவுபடுத்திவிடும். அதை அடிப்படையாகக் கொண்டு, குழந்தையின் ஆசிரியர்களோடு திட்டமிட்டு, கற்றல் முறைகளில் தேவையான மாற்றங்களை ஏற்படுத்த வேண்டும். மேலும், குழந்தையின் கல்வி தவிர்த்த மற்ற துறை ஆர்வங்களுக்கு முக்கியத்துவம் தந்து, அத்திறன்களை வளர்த்தெடுக்க வேண்டும்.

ஒவ்வொரு பாடத்திலும், குழந்தையின் தற்போதைய அறிதல்களை அறிந்துகொண்டு, அடுத்து என்னென்ன விஷயங்களை, எப்படி கற்பிக்க வேண்டும் என்பதைத் தீர்மானிப்பதே முக்கியமான விஷயம். இப்படித் திட்டமிடுவது, ‘தனி நபர் பாடத்திட்ட வரையறை’ (Individualized Education Plan) என்று அழைக்கப்படும்.

கற்றல் குறைபாடு உள்ள குழந்தைகளுக்கு, வழக்கமான முறையில்  கரும்பலகையில் எழுதிப் போட்டு, அதைப் பார்த்து நோட்டுப் புத்தகத்தில் எழுதிப் படிக்கும் கல்வி முறை ஒத்துவருவதில்லை. ஒவ்வொருவரின் தேவைக்கு ஏற்ப, புலன் உணர்வு சார்ந்த பயிற்சி முறையை வடிவமைக்க வேண்டும். இதுவே, பயனுள்ள வழிமுறையாகக் கண்டறியப்பட்டுள்ளது. இவ்வகையில் கற்பிப்பதன் மூலம், அவர்களின் குறைபாடுகளைத் தாண்டியும், ஆர்வமுடன் கற்றலில் ஈடுபடச் செய்யலாம்.

பார்ப்பதன் மூலம் கற்கும் திறன் உள்ளவர்களுக்கு (Visual Learners), வண்ணமயமான வரைபடங்கள் (Charts), படங்கள் நிறைந்த புத்தகங்கள் போன்றவற்றின் மூலம் கற்பிக்கலாம். பாடத்தின் முக்கியக் குறிப்புகளை தனித் தாளில் அச்சிட்டு வழங்கலாம்.

கேட்பதன் மூலம் கற்றல் திறன் (Auditory Learners) உடையோருக்கு, ஒலிப்பதிவுக் கருவிகளைப் பயன்படுத்த அனுமதிக்கலாம். கதைகள், பாடல்கள் மூலம் பாடத்தைக் கற்பித்தால், இவர்களால் எளிதில் கற்றுக்கொள்ள முடியும்.

தொடுதல் முறையில் கற்றல் திறன் (Tactile Learners) உடையோருக்கு, மணலிலோ அல்லது உப்புத்தாள் போன்ற சொரசொரப்பான தளங்களிலோ, விரலால் எழுதப் பழக்கலாம். அபாகஸ் மணிச்சட்டங்களைக் கொண்டு, கணிதப் பயிற்சி அளிக்கலாம்.

இயக்கத்தின் மூலம் கற்றல் திறன் (Kinesthetic Learners) உடையோருக்கு, எதையும் செயல்முறையில் கற்பித்தலே சிறந்த வழி. விளையாட்டுக்கான களிமண் (Clay) கொண்டு உருவங்களை உருவாக்கிக் கற்பிக்கலாம். குவளைகளால் நீரை மொண்டு வேறு பாத்திரத்தில் நிரப்பச் செய்து, எத்தனை குவளைகள் தேவைப்பட்டன என்று கணக்கிட வைக்கலாம். இவர்களை, நீண்ட நேரம் ஒரே இடத்தில் உட்கார்ந்திருக்க வற்புறுத்தக் கூடாது.

மூளையின் செயல்பாட்டைத் தூண்டி, கற்றல் திறனை மேம்படுத்துவதற்காகப் பிரத்யேக மூளை ஒருங்கிணைவுக்கான உடற்பயிற்சிகள் (Brain Gym) கண்டறியப்பட்டுள்ளன. இணையத்தில், இத்தகைய பயிற்சிகளைத் தேடி, குழந்தைகளைச் செய்ய வைக்கலாம். இதன்மூலம், நீண்டகால நோக்கில், கற்றலில் முன்னேற்றம் ஏற்படும்.

வாழ்நாள் நிலை

கற்றல் குறைபாடு என்பது, வாழ்நாள் முழுக்கத் தொடரக்கூடிய ஒரு நிலை. இக்குறைபாடு உடையவர்களை, சிறு வயதிலேயே அடையாளம் கண்டறிந்து, அவர்களுக்கு ஏற்ற வழிமுறைகளின் மூலம் கற்றலை இலகுவாக்கிக் கொடுத்தால், அக்குழந்தைகளாலும் வாழ்வில் முன்னேற முடியும்.

(தொடரும்)

Posted in கட்டுரை, குழந்தை வளர்ப்பு, பிள்ளைத்தமிழ் | Tagged , , , , , , , , , , | Leave a comment