யானை ஏன் முட்டை இடுவதில்லை? சிறுவர் கதை

யானை ஏன் முட்டை இடுவதில்லை?

Posted in சிறுவர் இலக்கியம் | Tagged , | Leave a comment

அடி!அடி!அடி!

எழுத்தாளர் ஜெயமோகன்அவர்கள் எழுதாப் பயணம் நூலினைக்குறித்து எழுதிய பதிவு இது

 

ஆட்டிச வளர்ச்சிக் குறைபாடு  கொண்ட சிறுவனாகிய கனியை ஒரு தனியார் பராமரிப்பாளரிடம் சிலநாள் அனுப்புகிறார்கள் அவன் பெற்றோர். அதன்பின் ‘அடி’ என ஒலிக்கும் எச்சொல்லைக் கேட்டாலும் அவன் வெறிகொண்டு  ’அடி! அடி! அடி!’ என கூவியபடி தன்னைத்தானே கைகளால் அடித்துக்கொள்கிறான். அங்கே அவனை அவர்கள் அடித்திருக்கிறார்கள். அடி என்னும் சொல்லுடன் அவன் அச்செயலை இணைத்துக்கொண்டிருக்கிறான். அதன்பொருள் அவனுக்குத்தெரியவில்லை

லக்ஷ்மி பாலகிருஷ்ணனின் எழுதாப்பயணம் ஓர் அன்னையின் பார்வையில் ஆட்டிச உலகம் என்னும் நூலில் அந்தக் காட்சியை வாசித்தபோது கைகள் நடுங்கியது. நம் இன்றைய கல்விமுறை, நமது உணர்வற்ற மொண்ணைத்தனம் ஆகிய அனைத்தையும் காட்டும் ஒரு நிகழ்வு. ஒரு புனிதர் மலையுச்சியிலிருந்து இறங்கி  நம் இல்லத்து வாயிலில் வந்து நின்று நம் பழிகளின் பொருட்டு தன்னை அடித்துக்கொள்வதுபோலத் தோன்றியது. .

ஆட்டிசம் பற்றி இப்போது பரவலாகவே விழிப்புணர்வு உருவாகியிருக்கிறது. அதற்கு தாரே ஜமீன்பர் என்னும் படம் ஒரு காரணம். நாளிதழ்கள் செய்திக்கட்டுரைகளை வெளியிடுகின்றன. சிறிய அளவிலேனும் நடுத்தரவர்க்கத்தினர் ஆட்டிசம் உடைய குழந்தைகளை தனியாகக் கவனிக்கவும் பயிற்றுவிக்கவும் முயற்சிகள் எடுத்துக்கொள்கின்றனர்.

ஆனால் ஆட்டிஸம் உடைய குழந்தைகள் மீதான பொதுச்சமூகத்தின் உளநிலை பெரிய மாற்றத்தை அடைந்திருப்பதாகச் சொல்லமுடியாது. ஆட்டிஸக்குழந்தைகளின் பெற்றோர் அடையும் போராட்டங்களும் உற்றார் உறவினரிடமிருந்து அவர்களுக்கு ஏற்படும் சங்கடங்களும் புறக்கணிப்புகளும் அப்படியேதான் தொடர்கின்றன. அவை அகல ஒரு தலைமுறைக்காலம் ஆகும்

ஆனால் ஆட்டிசம் பற்றிய இந்த விழிப்புணர்வே பொதுவான வாசிப்புப் பழக்கம் இல்லாத நம் சமூகத்தில் மிக அரிதான ஒரு நிகழ்வுதான். அதற்குக் காரணம் கூட்டுக்க்குடும்ப அமைப்பு சிதைந்து குழந்தைகளை மையமாகக் கொண்ட குறுங்குடும்ப அமைப்பு உருவானதும், குழந்தைகளின் படிப்பை ஒரு வகையான போட்டியாக நாம் உருமாற்றிக்கொண்டிருப்பதும்தான்.

ஆகவே ஒவ்வொரு பெற்றோரும் குழந்தைகளைப் பற்றி தேவைக்குமேல் பதற்றம் கொண்டிருக்கிறார்கள். சிறிய சிக்கல்களுக்கே கொந்தளிப்படைகிறார்கள். தங்கள் குழந்தை சற்றே வேறுமாதிரி இருந்தால்கூட ஐயம் கொண்டு அலைக்கழிகிறார்கள். அந்தக் கற்பனைப் பதற்றம் வழியாகவே ஆட்டிஸம் மற்றும் கற்றல்குறைபாடுகள் கொண்ட குழந்தைகளைப் பற்றிய செய்திகள் சென்றுசேர்கின்றன என நினைக்கிறேன்

ஆட்டிஸம் பற்றிய விழிப்புணர்வை தமிழில் உருவாக்கியமைக்கு எஸ்.பாலபாரதி அவர்களுக்குப் பெரும்பங்குண்டு. அதன்பொருட்டு சென்ற ஆண்டு விகடன் விருதும் பெற்றிருக்கிறார். அடிப்படையில் எழுத்தாளரும் இதழாளருமான பாலபாரதியின் குழந்தையான கனி ஆட்டிஸம் கொண்டவர். தன் தனிப்பட்ட வாழ்க்கைச்சிக்கலை ஒரு சமூகச்சிக்கலாக புரிந்துகொண்டு தன் மீட்புக்காக மட்டுமன்றி சமூகத்தின் மீட்புக்காகவும் போராடுபவர்கள் மிக அரிதானவர்கள். பாலபாரதி அத்தகையவர்.

கனியின் அம்மா லக்ஷ்மி பாலகிருஷ்ணன் எழுதிய சிறுநூல்  ‘எழுதாப்பயணம் – ஓர் அன்னையின் பார்வையில் ஆட்டிச உலகம்’. ஆட்டிசம் பற்றி எழுதப்பட்ட தன்கதை. இந்நூலின் முதன்மையான சிறப்பே இது ஓர் அன்னையின் அனுபவம் என்பதுதான். சிக்கலில்லாத நடையில், செயற்கையான சொல்லாட்சிகளோ பாவனைகளோ இல்லாமல். நேரடியாக உணர்வுபூர்வமாக எழுதப்பட்டுள்ளது. ஆகவே ஆட்டிசம் பற்றிய நூல் என்பதற்கு அப்பால் ஒரு வாழ்க்கைச்சித்திரம் என்றவகையிலும் முக்கியமானது இந்நூல்

இத்தகைய நூல்களின் முதன்மைத்தேவை இதை பொதுவான வாசகர்கள் வாசிக்கமுடியும் என்பதே, ஏனென்றால் இது ஒரு வாழ்க்கைக்கதை. ஆட்டிசக் குழந்தையின்பெற்றோர் கூடுதல் செய்திகள் கொண்ட நூல்களை விரும்பக்கூடும். ஆனால் பொதுவானவர்களும் ஆட்டிசம் பற்றி அறிந்திருக்கவேண்டும். அது ஓர் ஆட்டிசக்குழந்தையை எப்படிப் புரிந்துகொள்வது என்று காட்டும். ஆட்டிசக்குழந்தையை அடையாளம் கண்டுகொள்வது பெரும்பாலும் கொஞ்சம் விலகிநின்று பார்க்கும் பிறர்தான்.

ஆட்டிஸம் கொண்ட குழந்தையின் அன்னையின் முதற்சிக்கலே தன் குழந்தைக்கு ஒரு சிக்கல் உள்ளது என்பதை ஒப்புக்கொள்வதுதான். அது உருவாக்கும் கொந்தளிப்பை சுருக்கமாக என்றாலும் ஆழமாகப் பதிவுசெய்திருக்கிறார் லக்ஷ்மி பாலகிருஷ்ணன். அதை அறியும்போது முதலில் உருவாவது தாழ்வுணர்ச்சி. பிறர் முன் தன்குழந்தையை முன்வைக்கத் தயங்குதல் ஊரார் பார்வை பற்றிய எண்ணம். அதன்பின் குற்றவுணர்ச்சி.

அதை ஏற்றுக்கொள்ளத் தொடங்கும்போது மேலும் பெரிய சிக்கல். அந்த அன்னையும் தந்தையும் தங்கள் ஒட்டுமொத்த வாழ்க்கையையும், தங்கள் முழு ஆளுமையையும் மறுவரையறை செய்யவேண்டியிருக்கிறது. வாழ்க்கையின் பெரும்பகுதியை அந்தக் குழந்தைக்காகவே செலவழிக்கவேண்டியிருக்கிறது. அது உருவாக்கும் உணர்வு அழுத்தங்களை தாங்கவும் அது பிறசெயல்களைப் பாதிக்காமலிருக்கவும் பயிலவேண்டியிருக்கிறது

லக்ஷ்மி தன் மகனைப் புரிந்துகொள்ள முயல்கிறார். ஆட்டிசம் பற்றி நிறையப் படிக்கிறார். பயிற்சிவகுப்புகளுக்குச் செல்கிறார். குழந்தையின் ஆட்டிஸத்தையும், அதைமீறி வெளிப்படும் அதன் தனித்தன்மைகளையும் உள்வாங்கிக்கொள்கிறார். இந்நூலின் மிகச்சிறப்பான பகுதி அவர் மெல்லமெல்ல தன் குழந்தையை வரையறைசெய்துகொள்வதுதான். ஆட்டிசம் குறித்த நூல் இது என்பதையும் கடந்து இந்நூலை எழச்செய்வது இந்தக் கூறு.

உண்மையில் அத்தனை அன்னையரும் தந்தையரும் இதேயளவுக்கு கூர்ந்துநோக்கி  தங்கள் குழந்தைகளைப் புரிந்துகொண்டு வரையறைசெய்ய முயலவேண்டும் என்ற எண்ணம் ஏற்பட்டது. கனி ஆட்டிசம் கொண்ட குழந்தை என்பதனால்தான் அம்னையின் கூர்நோக்கு இந்த அளவுக்கு கிடைக்கிறது. அவனை தன்னைநோக்கி இழுக்காமல் தான் அவனைநோக்கிச் செல்ல லக்ஷ்மி முயல்கிறார். அவ்வாறன்றி அவன் ஒரு ‘சாதாரண’ குழந்தையாக இருந்தானென்றால் இந்த கவனம் அவனுக்குக் கிடைத்திருக்காது. ஏற்கனவே அன்னையும் தந்தையும் வைத்திருக்கும் சட்டகங்களுக்குள் அவனை கொண்டுசென்று அழுத்தி உருமாற்றிப் பூட்டவே நம் குடும்ப அமைப்பும் கல்வியமைப்பும் புரிந்திருக்கும்

ஆட்டிஸக் குழந்தையின் சற்றே வேறுபட்ட மூளை வெளியுலகை வேறு ஒரு கோணத்தில் அணுகிப்புரிந்துகொள்வதிலிருக்கும் விந்தைகளை, புதிய வாய்ப்புகளை இந்நூல் அறிமுகம் செய்கிறது. உதாரணமாக, சொற்களை மிகவிரைவாகக் கற்றுக்கொள்ளும் திறனாகிய ‘ஹைப்பர்லெக்ஸிக். கனிக்கு உள்ளது. அது ஒரு குறைபாடு, ஏனென்றால் அவன் கற்றுக்கொள்வது சொற்கள்தான், சொற்களுடன் பொருளும் சொற்களுக்கிடையேயான தொடர்புகளும் பிடிகிடைப்பதில்லை.

இந்நூலில் நம் அமைப்புக்கள் சற்றே வேறுபட்ட குடிமகன்கள்மேல் எத்தனை புறக்கணிப்பான நோக்கு கொண்டிருக்கின்றன என்பதை மீண்டும் மீண்டும் காண்கிறோம். இன்றுகூட சற்று உடல்குறைபாடுள்ளவர், முதியவர் ஏறமுடியாதவையாகவே நம் பேருந்துகள் வடிவமைக்கப்பட்டுள்ளன. பள்ளிகள் கல்லூரிகள் அனைத்துமே முந்துபவர்களுக்கு மட்டும் உரியவை. சற்று கறுப்புநிறம் கொண்டவர்களே கல்லூரிகளில் சிறுமையடைகிறார்கள். குள்ளமானவர்கள் திக்குவாய்கொண்டவர்கள் தூக்கி மூலையில் வீசப்படுகிறார்கள். ஆட்டிஸம் கொண்டவர்களின் நிலை எதிர்பார்க்கத்தக்கதே

பாலபாரதியும் லக்ஷ்மியும் பலதொடர்புகள் கொண்டவர்கள். ஆட்டிஸக் குழந்தைகளுக்காக பொதுவாகவே போராடுபவர்கள். சட்டம் அறிந்தவர்கள். ஆகவே அவர்கள் கனியை வெவ்வேறு திறன்வாய்ந்த ஆய்வாளர்களிடமும் பயிற்சியாளர்களிடமும் கொண்டுசெல்கிறார்கள். பல்வேறு பள்ளிகளில் சேர்க்கிறார்கள். ஒவ்வொரு இடத்திலும் அவர்கள் புறக்கணிப்பை, பொறுப்பின்மையை, கூர்மையின்மையையே சந்திக்கிறார்கள்.

உதாரணமாக, தனித்தன்மை கொண்ட குழந்தையாகிய கனி தாயிடமிருந்து பிரித்து எடுத்துக்கொண்டுசென்று பயிற்சி அளிக்கப்படுவதை விரும்பவில்லை. அவன் கதறி அழுகிறான். அன்னை உடனிருக்கையில் இயல்பாக இருக்கிறான். அன்னையும் பயிற்சியில் உடனிருப்பதில் பிழையில்லை, அது மிக உதவியானதும்கூட. ஆனால் பல பயிற்சியாளர்கள் இந்தச் சிறிய விஷயத்தைக்கூட கவனிப்பதில்லை. அவனை வலுக்கட்டாயமாகக் கொண்டுசென்று கதறி அழச்செய்து திருப்பியளிக்கிறார்கள். அந்த அழுகைக்கான காரணத்தைக்கூட புரிந்துகொள்ளவில்லை. இதில் பெரும்பணம் பெற்றுக்கொள்ளும் உயர்நிலை பயிற்சியாளர்களும் உண்டு

லக்ஷ்மியும் பாலபாரதியும் கனியை தொடர்ந்து கவனிக்கிறார்கள். அவன் மெய்யாகவே கற்றுக்கொள்கிறானா, அவனைத் துன்புறுத்துகிறார்களா என்பதை அறிந்து அவனை இடமாற்றம் செய்கிறார்கள். அது பல பெற்றோர் செய்யாதது. மெல்லமெல்ல சரியாகிவிடும் என நினைத்து குழந்தைகளை அப்படியே விட்டுவிடுவார்கள். ஏனென்றால் உள்ளத்தின் அழுதத்தில் இருந்து விலகிக்கொள்ளவே பெரும்பாலும் மானுடர் முயல்கிறார்கள்.

இந்நூல் தனியார்பள்ளிகள் எந்த அளவுக்கு இரக்கமற்றவையாக, பயிற்சியற்ற ஆசிரியர்கள் கொண்டதாக இருக்கின்றன என்பதை காட்டுகிறது. அரசுப்பள்ளிகளில் கனி பயில்கிறான். அங்கே ஆசிரியைகள் பொறுமையின்மை கொண்டிருந்தாலும் குழந்தைகள் அன்பாக இருக்கின்றன.

சர்வ சிக்ஷா அப்யான் என்னும் திட்டம் அனைவருக்கும் கல்வி என்னும் இலக்கை கொள்கையாகக் கொண்டது. அதனடிப்படையில் எவருக்கும் எந்நிலையிலும் கல்வி மறுக்கப்படலாகாது. தனித்தன்மைகொண்ட குழந்தைகளுக்கு அனைத்துப் பள்ளிகளும் இடமளித்தாகவேண்டும், அவர்கள் கற்பிக்கத்தேவையான அனைத்தையும் செய்தாகவேண்டும். ஆனால் தனியார்பள்ளிகள் சட்டத்தைப் பொருட்படுத்துவதில்லை. அரசுப்பள்ளிகள் ஓரளவு ஒத்துழைக்கின்றன

இந்நூல் கனி மெல்லமெல்ல எழுவதைச் சித்தரிக்கிறது. மிகமிக மெதுவாக சிறகு கொள்ளும் பறவை. அதற்குப்பின்னால் கிட்டத்தட்ட ஒரு தவம்போல நிகழும் அன்னையின் தந்தையின் அக்கறையும் பேரன்பும் உள்ளது. எந்தத் தவமும் அதற்கான பெறுமதி கொண்டதே. இக்குழந்தையினூடாக அவர்கள் எவ்வகையிலோ தாங்களும் வாழ்க்கையை பொருள்பொதிந்ததாக ஆக்கிக்கொண்டிருக்கிறார்கள் என்று தோன்றியது

ooooooooooooo()ooooooooooooo

நன்றி: ஜெயமோகன்

ooooooooooooo()ooooooooooooo

 

எழுதாப்பயணம் நூல் வாங்க

Posted in Autism, AUTISM - ஆட்டிசம், ஆட்டிச நிலையாளர்கள், ஆட்டிசம், ஆட்டிஸம், கட்டுரை, தன் முனைப்புக் குறைபாடு, நூல் விமர்சனம், மதிப்புரைகள், மதியிறுக்கம், வாசிப்பனுபவம், புத்தகங்கள் | Tagged , , , , , , , , , , , , , , , , , , | Leave a comment

அரும்புக்கொண்டாட்டம் 2019

 

மனித குலத்தின் வரலாற்றில் அனுபவங்களைப் பகிர்ந்து கொள்வது என்ற செயலுக்கு மிகுந்த முக்கியத்துவம் உண்டு.

முதன் முதலில் சக்கரத்தைக் கண்டுபிடித்தவர் அதை எப்படிச் செய்வது என்பதை அடுத்த தலைமுறையினரிடம் பகிர்ந்து கொள்ளாமல் போயிருந்தால்.. என்னவாகி இருக்கும்..?

இன்று வரை நம் மனித இனத்தின் ஆகச் சிறந்த கண்டுபிடிப்பாக சக்கரம் மட்டுமே இருந்திருக்கும். ஆம்! மீண்டும் மீண்டும் அதை மட்டுமே ஒவ்வொரு தலைமுறையும் கண்டுபிடித்துக் கொண்டு இருந்திருக்கக்கூடும். ட்ரெட் மில் இயந்திரத்தில் நின்ற இடத்திலேயே நடப்போமே, அப்படியாக மனித கண்டுபிடிப்புகளும் தேங்கிப் போயிருக்கக்கூடும்.

ஆனால் வாய் மொழியின் வழியாகவும், பின்னர் எழுத்துக்களின் வழியாகவும் தங்கள் அனுபவங்களை, கண்டுபிடிப்புகளை, அவதானிப்புகளை தலைமுறைதோறும் கைமாற்றி வந்ததாலேயே நம் மனித குலத்தின் அத்தனை முன்னேற்றங்களும் சாத்தியப்பட்டுள்ளன.

அந்த வகையில் தன் வரலாற்று எழுத்துக்களும், அனுபவப் பதிவுகளும் கூட சக்கரத்தை மீள மீள கண்டுபிடிப்பதை தவிர்க்கும் முயற்சிகளே. அப்போதுதான் தேங்கிவிடாமல் நதி போல ஓடிக்கொண்டே இருக்கமுடியும். அத்தகைய ஓர் அனுபவத்தை பகிரும் நூல்தான் இந்த எழுதாப்பயணம் நூல். அநேகமாக தமிழில் இதுபோன்றதொரு முயற்சி முன்னெப்போதும் நிகழ்ந்ததில்லை என்றே நினைக்கிறோம்.

*******

அரும்பு அறக்கட்டளையின் தொடர் செயற்பாடுகளில் எப்போதும் துணை நிற்கும் அன்புத்தம்பி, எழுத்தாளர் சரவணன் பார்த்தசாரதி வரவேற்புரை நிகழ்த்தினார். கூடவே ஓடியாடி பல வேலைகளைச்செய்தார்.

 

எழுதாப்பயணம் நூலை வெளியிட நாங்கள் அழைத்திருந்தது தமிழ்நாடு அரசின் போக்குவரத்துத் துறைச் செயலர் மரியாதைக்குரிய திரு. ஜெ. ராதாகிருஷ்ணன் அவர்களை, கொடுத்த வேலையை செய்வது சராசரியான மனிதர்கள் எல்லோராலும் செய்யக் கூடியதுதான். ஆனால் இக்கட்டுகளில் எப்படி செயலாற்றுகிறோம் என்பதே ஒருவரின் தனித்துவத்தை, அவர்களின் திறமையை வெளிக்காட்டும்.

”வெள்ளத் தனைய இடும்பை அறிவுடையான் உள்ளத்தின் உள்ளக் கெடும்” என்கிறது குறள்.

வெள்ளம் போலக் கரை கடந்த துன்பம் வந்தாலும் அறிவு உடையவன், தன் மனத்தால் தளராமல் எண்ணிய அளவிலேயே அத்துன்பம் அழியும் என்பது இக்குறளின் பொருள்.

மழை வெள்ளத்திற்கு மேல் பெரிய துன்பங்கள் எதையும் அதிகம் கேள்விப்பட்டிருக்காத நிலையில் பேரிடராக வந்த சுனாமியின் போது இவர் ஆற்றிய மீட்புப் பணிகளுக்காக சர்வதேச கவனம் பெற்றவர் என்பது மட்டும் இவருக்கான அடையாளம் இல்லை. அந்த பேரிடர் மீட்புப் பணிகளின் போது குடும்பத்தை இழந்த இரு பெண் குழந்தைகளை தத்தெடுத்து அவர்களின் வளர்ச்சிப் பாதையில் இன்றும் வழிகாட்டிக் கொண்டிருக்கும் உயரிய உள்ளத்திற்கு சொந்தக்காரர். பழகுவதற்கு எளிமையானவர்.

சிறப்புக் குழந்தைகளின் வாழ்வில் ஆரம்ப நிலை இடையீடு(Early intervention) என்பது மிகவும் முக்கியமானது. குழந்தைகளிடம் அதிகமான முன்னேற்றத்தைத் தரக்கூடிய ஒன்று. இவர் தமிழ்நாடு அரசின் சுகாதாரத் துறைச் செயலராக இருந்த போது தமிழகத்தில் EI Centreகளின் எண்ணிக்கையை உயர்த்துவதில் கவனம் செலுத்தினார். சிறப்புக் குழந்தைகளின், அவர்கள் பெற்றோரின் தேவையறிந்து காப்பீடு உள்ளிட்ட திட்டங்களிலும் மாற்றங்கள் கொண்டு வந்தவர்.

திரு. ராதாகிருஷ்ணன் அவர்கள் புத்தகத்தை வெளியிட பாடகி திருமதி. சௌம்யா, மருத்துவர் திருமதி. தேவகி, மூத்த ஊடகவியலாளர் திரு. ஜென்ராம், பேராசிரியரும் டிசம்பர் 3 இயக்க நிறுவனத் தலைவருமான திரு. தீபக், ஆகியோர் பெற்றுக் கொண்டனர்.

*******

சிறு குழந்தைகள் பசி, தூக்கம், ஈரம் என எல்லாவற்றிற்கும் அழுகை மூலம் மட்டுமே அம்மாவுக்கு சமிக்ஞை தரும். மெல்ல மெல்ல மொழி வசப்பட்டு, தன் தேவைகளை, உணர்வுகளைப் பகிர்ந்து கொள்ள முடிந்ததும் அக்குழந்தையின் அழுகையின் அளவும், தீவிரமும் குறைவதைக் கண் கூடாகப் பார்க்கலாம். வாழ்நாள் முழுவதும் மொழி வசப்படாமல் போகும் குழந்தைகள் அழுகைக்குப் பதிலாக இன்னும் தீவிரமான நடத்தைக் குறைபாடுகளுக்குள் சிக்கி சுற்றியுள்ளோரின் ஏளனத்திற்கும், கண்டனத்திற்கும் உள்ளாகின்றனர். அத்தகைய குழந்தைகளுக்கு தொழில்நுட்பத்தின் உதவியுடன் ஏதேனும் செய்ய முடியுமா என்ற எங்களின் தேடலே இந்த ‘அரும்பு மொழி’ மொபைல் செயலி.

ஆட்டிச நிலைக்குழந்தைகளுக்கு என ஒரு மொபைல் செயலி என்ற எண்ணம் தோன்றியதுமே, அதுகுறித்த தேடலில் ஏற்கனவே சந்தையில் இருப்பனவற்றை ஆய்வு செய்தோம். அவற்றில் சில போதாமைகள் இருப்பதாக எங்களுக்குத்தோன்றியது. மேலும் (அதிக) விலைகொடுத்து வாங்கவேண்டிய தேவையும் இருந்தது. எனவே பயனர்கள் பயன்படுத்த எளிமையானதாகவும் இருக்கவேண்டும், இலவசமாகவும் இருக்க வேண்டும் என்பதால் என்ற யோசனையில் உருவானது அரும்பு மொழி. இச்செயலியை சிறப்பான முறையில் உருவாக்கிக்கொடுத்த ஐ நோசிஸ் மென்பொருள் நிறுவனத்தின் இயக்குநர் தமிழ்செல்வன், அவரின் குழு உறுப்பினர்களுக்கும் பெற்றோர்களின் சார்பாக எங்களின் நன்றியை பதிவு செய்கிறோம். செயலியின் உள்ளே பயன்படுத்த சில படங்கள் தேவை என்றதும், ஐ2 ஸ்டூடியோ நண்பர் சரவணவேலிடம் தகவலைச்சொன்னோம். சிறப்பான படங்களை எடுத்துக்கொடுத்த அவருக்கும் எங்கள் அன்பு.

இதில், மேலும் புதிய படங்களையும், அதுதொடர்பான ஒலிக்குறிப்புகளையும் சேர்க்க, நீக்க எடிட் செய்யவும் முடியும். எளிமையாகப் பயன்படுத்தக்கூடியது. எனவே அந்தந்தக் குழந்தையின் படங்களையே உள்ளிட்டுக் கொள்ள முடியும் என்பதால் குழந்தைகளுக்கும் ஆர்வம் கூடும். நிச்சயம் இச்செயலி சிறப்புக்குழந்தைகளுக்கும் அவர்தம் பெற்றோருக்கும் பயனுள்ளதாக இருக்குமென்றே நம்புகிறோம்.

***********

இச்செயலியை வெளியிட நாங்கள் அழைத்திருந்தது கர்நாடக் இசைப் பாடகி திருமதி. சௌம்யா அவர்களை. அடிப்படையில் வேதியியல் பட்டதாரியான இவர் இசைத் துறையில் முனைவர் பட்டம் பெற்றவர். இசைப் பேரொளி, யுவகலா பாரதி, நாத ஒலி, தமிழ் இசைச் செல்வி, சங்கீத சூடாமணி போன்ற பல்வேறு விருதுகளுக்கும் உரியவர். எல்லாவற்றையும் விட சிறப்புக் குழந்தைகளுக்கும் இசைக்குமான உறவைப் பற்றிய புரிதல் உடையவர்.

அக்குழந்தைகளுக்காகப் பாடுவதில் தனி இன்பம் காண்பவர். அக்குழந்தைகளின் மழலை இசையைக் கூட மனப்பூர்வமாக ரசித்துக் கேட்டுப் பாராட்டும் மனம் உடையவர். சிறப்புக் குழந்தைகளிடம் தாயுள்ளத்துடன் அன்பு செலுத்தும் திருமதி. சௌம்யா அவர்கள் அரும்பு மொழி செயலியை வெளியிட்டார்.

****

அடுத்து வாழ்த்துரை வழங்க வந்தவர் அடிப்படையில் ஒர் உளவியலாளர், மருத்துவர் என்ற நிலைகளைக் கடந்து, ஒரு முன்மாதிரியான பெற்றோரும் கூட.

கடனென்ப நல்லவை யெல்லாம் கடனறிந்து சான்றாண்மை மேற்கொள் பவர்க்கு என்கிறது குறள். நாம் செய்யத்தக்க கடமை இது என்று சான்றாண்மையை மேற்கொண்டு வாழ்பவர்க்கு, நல்ல குணங்கள் எல்லாம் இயல்பாக இருக்கும் என்பது இக்குறளின் பொருள்.

ஒரு சிறப்புக் குழந்தையின் அன்னையாகவும், ஒரு மருத்துவராகவும் தன் கடமைகள் என்ன என்பதை உணர்ந்து தனது அறிவு, திறமை ஆகிய எல்லாவற்றையும் இச்சிறப்புக் குழந்தைகளின் உலகிலேயே செலுத்தி உழைத்து வருபவர். இவர் அரும்பு அறக்கட்டளையின் ஆலோசனைக்குழுவின் முக்கிய உறுப்பினரும் கூட.

ஆட்டிசக் குழந்தைகளின் பெற்றோர்கள் எதிர்கொள்ளும் பிரச்சனைகள், அவற்றைக் கடக்கும் வழிவகைகள் குறித்த வழிகாட்டுதல்களோடு அமைந்தது அவரது பேச்சு. தொடர்ந்து திரு. ராதாகிருஷ்ணன் அவர்களும், திருமதி. சௌம்யா அவர்களும் தங்களது வாழ்த்துரையை வழங்கினர்.

அரும்பு மொழி செயலியை உருவாக்கிய ஐநோசிஸ் நிறுவனத் தலைவர் திரு. தமிழ்ச்செல்வனுக்கு பாராட்டுச் சான்றிதழை திரு. ராதாகிருஷ்ணன் அவர்கள் வழங்கி கௌரவித்தார்.

விழாவில் குழந்தைகள் விளையாட அரங்கின் வெளியில் ஏற்பாடு செய்யப்பட்டிருந்தது. அங்கு பொறுப்பாக நின்று குழந்தைகளை கவனித்துக் கொண்டும், அவர்களோடு சேர்ந்து விளையாடி மகிழ்வித்துக் கொண்டுமிருந்த தன்னார்வலர்களுக்கும் சிறப்பு விருந்தினர்கள் மூலம் பாராட்டு சான்றிதழ்கள் வழங்கப்பட்டன.

வாய்ஸ் பெற்றோர் குழும நிர்வாகியான திருமதி. ரஞ்சனி அரும்பு அறக்கட்டளையின் முன்னோடியான செயல்பாடுகள் தனக்கு எவ்விதம் உந்து சக்தியாக இருந்தது என்பதை குறிப்பிட்டார். ஆட்டிச நிலையாளர்களின் பெற்றோர்களின் ஒன்றுகூடலின் முக்கியத்துவம், அது போன்ற நிகழ்வுகளில் குழந்தைகளைப் பார்த்துக் கொள்வதற்கான தன்னார்வலர்களின் வலை ஒன்றினை அமைப்பது போன்ற செயல்களில் அரும்பின் செயல்பாடுகள் தனக்கு உணர்தியதாகவும், அதுவே வாய்ஸ் என்ற பெற்றொர் குழுமத்தை தான் துவக்கியதன் மையப்புள்ளி என்றும் தனது வாழ்த்துரையில் குறிப்பிட்டார்.

பேராசிரியர். தீபக் பெற்றோர்கள் தங்கள் உரிமைகளையும், கடமைகளையும் எப்படி உணர்ந்து செயல்பட வேண்டும் என்பது குறித்த வழிகாட்டல்களை வழங்கினார். ஆட்டிச நிலையாளர்களின் எதிர்கால வாழ்கைக்கு ஒரு இணைப் பொருளாதாரத்தை கட்டமைக்க வேண்டியதன் அவசியம், சர்வதேச அளவில் மாற்றுத் திறனாளிகளின் உரிமைகள் குறித்த செயல்பாடுகளை தொடர்ந்து கவனித்து அவற்றை இங்கும் நடைமுறைப்படுத்த வேண்டியதன் தேவை ஆகியவற்றைக் கோடிட்டுக் காட்டிய தீபக்கின் பேச்சு பெற்றோர்களை சிந்திக்கத் தூண்டுவதாக இருந்தது.

விளையாடிக் களைத்த குழந்தைகளின் முகங்களும், சிந்தனை வயப்பட்டிருந்த பெற்றோர்களின் முகங்களும், விற்றிருந்த புத்தகங்களின் எண்ணிக்கையும் விழா வெற்றிகரமாக நிறைவேறியது என்று எங்களுக்கு உணர்த்தியது.

விழாவுக்கு உறுதுணையாக இருந்த தோழர் திரு. பிரபாகரன் அவர்களும், ஊடகவியலாளரும், ஆவணப்பட இயக்குனருமான திருமதி. ஹேமா அவர்களும் தனிப்பட்ட காரணங்களால் விழாவில் கலந்து கொள்ள முடியாது போனது மட்டுமே சற்று மனதிற்கு வருத்தம் தந்த ஒரு விஷயம்.

விழாவில் நூல் நூல் விற்பனை பொறுப்பை எடுத்துக்கொண்ட எங்கள் குடும்பத் தோழியான திருமதி. தீபா ஸ்ரீராமுக்கும் ஸ்பெஷல் நன்றி.

நாங்கள் முன்னெடுக்கும் முயற்சிகள் எல்லாவற்றிலும் எப்போதும் துணை நிற்கும் பண்புடன் குழும/குடும்ப உறுப்பினர்களின் உடனிருப்பே யானை பலம் தந்தது. விழாவினை அருமையாகத் தொகுத்து வழங்கிய தங்கை ஸ்ரீதேவி செல்வராசனுக்கு நன்றி என்று சம்பிரதாயமாகக் கூறிவிட முடியாது, குடும்ப உறுப்பினர்களுக்குள் இதெல்லாம் எதற்கு என்று கோபித்துக் கொள்ளக் கூடும். எனவே உதயன் & ஸ்ரீ தம்பதியினருக்கு எங்கள் அன்பு. விளையாட்டிலும் சாக்லேட்டிலும் முழுகி அம்மாவை விழா வேலைகளை கவனிக்க தற்காலிகமாக தாரை வார்த்துக் கொடுத்த வெண்பாக் குட்டிக்கு அன்பு முத்தங்கள்.

மற்றபடி வெகுநாட்களாக கண்ணிலேயே படாதிருந்த பல்வேறு நண்பர்கள் வெளியூரிலிருந்தெல்லாம் குடும்பத்தோடு வந்திருந்து சிறப்பித்தது இன்ப அதிர்ச்சி. (நந்தா & நரேஷைத்தான் சொல்கிறேன் என்பது பண்புள்ளவர்கள் அனைவருக்குமே புரியும் 🙂

 

அரும்பு மொழி செயலியை தரவிறக்கம் செய்ய:  https://tinyurl.com/arumbumozhi

எழுதாப் பயணம் நூலினை ஆன் லைனில் வாங்க:

https://tinyurl.com/e-payanam

Posted in Autism, AUTISM - ஆட்டிசம், ஆட்டிச நிலையாளர்கள், ஆட்டிசம், ஆட்டிஸம், ஆவணம், தன் முனைப்புக் குறைபாடு | Tagged , , , , , , , , , , , , , , , | Leave a comment

சின்னச் சின்ன ஆசை :2 (கனியின் தோழன்)

ஆட்டிச நிலையாளர்கள் பெரும்பாலும் ஏதாவதொரு கற்பனையில் சஞ்சரித்துக் கொண்டிருப்பார்கள். கண்களை கண் கொண்டு நோக்குவது, முகம் பார்த்து புன்னகைப்பது போன்ற செயல்களை இவர்களிடம் எதிர்பார்க்க முடியாது. இப்படி இருப்பவர்களை எவர்தான் விரும்புவர்.

அதனாலேயே இவர்களுக்கு நண்பர்கள் வாய்ப்பது என்பது அரிது. பக்கத்தில் இருக்கும் ஒருவனை மதிக்காமல் கற்பனையில் மிதந்து கொண்டிருப்பவனை எந்த நண்பன் ஏற்றுக்கொள்வான். நட்பு என்பது ஒருவழிப் பாதை அல்லவே. இருவரும் பரஸ்பரம் பேசி சிரித்து பகிர்ந்துகொண்டால் மட்டுமே நல்ல நட்பு வளரமுடியும். இதன் காரணமாகவே ஆட்டிசநிலையாளர்களின் நண்பனாக பெற்றோர் மட்டுமே இருப்பர். பல வீடுகளில் உடன்பிறந்தோர் கூட சிறு வயதில் இவர்களோடு விளையாடுவதோ, பார்த்துக்கொள்வதோ இல்லை என்பதே நிதர்சனம்.

சரி எதற்காக இவ்வளவு விரிவாகப் பேசுகிறேன் என்றால்.. கனிக்கும் நண்பர்கள் அமைவது கடினம் என்று எங்களுக்கும் தெரியும். பள்ளியில் அவனுக்கென சில நட்புகளை நாங்களாக உருவாக்கித்தர முயன்றோம். அதில் முழுமையாக வெற்றிபெறமுடியவில்லை. ஒரு சமயத்தில் இதனைப் பற்றி, தம்பி சரவணன் பார்த்தசாரதியிடம் உரையாடினோம். “அப்படியெல்லாம் இல்லண்ணே.. அவனுக்கு தோதான ஆளு கிடைச்சிருக்க மாட்டாங்க” என்றார். அதோடு கூடுதலாக இன்னொரு விஷயத்தையும் சொன்னார். அவருக்கு பள்ளிப் பருவத்தில் சக மாணவர்களைவிட, கொஞ்சம் கூடுதல் வயதானவர்களுடனேயே நட்பு இருந்ததாகவும் சொன்னார்.

அதன் பின் அவர் வாரம் ஒருமுறை வீட்டுக்கு வருவதும், கனியோடு உரையாட முயல்வதுமாக பல மாதங்கள் போனது. கனிக்கு மற்ற எல்லா வண்டிகளையும் விட புல்லட் என்றால் மிகவும் பிடிக்கும். சரவணனிடம் இருக்கும் புல்லட் வண்டியில் கனியை ஒரு ரவுண்ட் கூட்டிக்கொண்டு போவார். அந்த ரவுண்ட்க்காகவே வார இறுதியில் அவரை இவன் எதிர்பார்க்கத் தொடங்கினான். அப்புறம் நானும் சரவணனுமாகக் கனியை அடிக்கடி கடற்கரைக்கு அழைத்துச் செல்லத் துவங்கினோம். கனிக்கு கடலும் பிடிக்கும். மிகுந்த உற்சாகமாக வருவான். அந்த ஒன்றிரெண்டு மணி நேரம் கனியைப் பார்த்துக்கொள்ளும் பொறுப்பில் இருந்து லக்ஷ்மிக்கு கொஞ்சம் ஓய்வு. இப்படியாக நாட்கள், மாதங்கள், ஆண்டுகள் சென்றன.

ஆரம்பத்தில் சரவணனை மாமா, அங்கிள் என்றெல்லாம் அழைக்கச் சொல்லிக் கொடுத்திருந்தோம். வீட்டிற்குள் நுழையும் போதே கனியை சரவணன், “என்ன மிஸ்டர், எப்படி இருக்கீங்க?” என்று கேட்டுக் கொண்டே நுழைவார் என்பதால் கனியும் சரவணனை ’மிஸ்டர்’ என்றே அழைக்கத் துவங்கினான். அது ஒரு பெயர் அல்ல, விளி என்பதையும், நம்மை ஒருவர் அழைத்தால் அப்படியே திருப்பி அழைக்கலாமென்றும் அவன் எப்படி, எங்கே கற்றுக் கொண்டான் என்பதே எங்களுக்குப் புரியாத புதிர்தான். ஆனாலும் தன் உள் வட்டத்தில் சரவணனை சேர்த்துக் கொண்டிருக்கிறான் என்பதை எங்களால் உணர முடிந்தது.

கடந்த ஆண்டு நாங்கள் குடும்பத்துடன் பாண்டிச்சேரி சென்றோம். இரண்டு நாள் தங்குவதாகத் திட்டம். அப்போது, அங்கிருக்கும் எங்களது பண்புடன் குழுவின் குடும்ப நண்பர் கிச்சாஜிக்கு, போன் போட்டு வந்திருக்கும் தகவலைச் சொன்னோம். அவர் அடுத்தநாள் காலை கடற்கரைக்குச் செல்லாம் என்று சொன்னார்.

மறுநாள் கடற்கரைக்குச் சென்றோம். அழகான அந்த கடற்கரையில் அவனை கரையில் உட்கார வைத்து நனைய வைத்து, நானும் கிச்சாஜியும் பார்த்துக்கொண்டோம். கொஞ்ச நேரம் கழித்து, அவனை நீருக்குள் இன்னும் கொஞ்சம் ஆழத்திற்குக் கொண்டு சென்று அமிழ்த்தி நனைய வைக்கப்பார்த்தேன். அவ்வளவுதான் பயந்து போய் கனி திமிறத் தொடங்கினான். நான் பிடியை இறுக்கி, மீண்டும் அவனை இன்னும் கொஞ்சம் நனைத்துவிட முயன்றேன். அப்போது அவன், “ சரவண மாமா, சரவண மாமா” என்று கூப்பாடு போட்டு கத்தத்தொடங்கினான். அதைக் கவனித்த கிச்சாஜி கேட்டார், “அது யாருங்க தல சரவணன்? கனி கத்துறானே!” என்றார்.

அப்போதுதான் சரவணனுடன் நாங்கள் இருவரும் அடிக்கடி கடற்கரை சென்றது நினைவுக்கு வந்தது. அங்கே கடற்கரையில் அவனை கால் நனைத்து விளையாட வைப்பது சரவணனின் பணி. அதனால் பயம் வந்ததும் உதவிக்கு இவன் சரவணனை அழைக்கிறான் போல என்று உணர்ந்துகொண்டேன்.

அம்மா அப்பாவைத் தவிர இன்னொரு நபரை உதவிக்கு அழைக்கலாம் என்று என் மகன் தெரிந்துவைத்திருக்கிறான் என்பதும், அந்தளவுக்கு சரவணனை அவனுக்கு மிகவும் பிடித்துப்போய் இருக்கிறது என்பதும் அப்போதுதான் அறிந்துகொண்டோம்.

சரவணன் பார்த்தசாரதி

சரவணன் மாமா வீட்டுக்குப் போகலாமா என்றால் உடனடியாக தயாராகிவிடுவான். அவர்கள் வீட்டிற்குள் எவ்வித தயக்கமும் இல்லாமல் சென்று சுற்றி வருவதும், சரவணனின் அம்மாவிடம் ஒட்டிக்கொண்டு இருப்பதும் அவனுக்கு பிடித்த விஷயங்களில் ஒன்று.

இப்போதெல்லாம் சரவணனுடன் கனியை தைரியமாக தனியாகவே அனுப்பி வைத்துவிட முடிகிறது. அவனைப் புரிந்துகொண்டு, அதற்கேற்ப அவனைக் கையாளத்தெரிந்த ஒரு நல்ல நண்பனை ஏற்படுத்திக்கொடுத்திருக்கிறோம் என்பது எங்களுக்கு உண்மையில் மிகவும் மகிழ்ச்சியான விஷயம்.

Posted in Autism, AUTISM - ஆட்டிசம், அனுபவம், அப்பா, ஆட்டிச நிலையாளர்கள், ஆட்டிசம், ஆட்டிஸம், கட்டுரை, குழந்தை வளர்ப்பு, சின்னச்சின்ன ஆசை, தன் முனைப்புக் குறைபாடு, மதியிறுக்கம் | Tagged , , , , , , , , , | Leave a comment

அஞ்சலி : பிரபஞ்சன் எனும் ஆசான்

பிரபஞ்சன்

 

மேடையில் குழுமி இருக்கும் பலருக்கும் பிரபஞ்சனை நேரடியாக அறிமுகம் இருக்கும். அவரோடு பேசியும் பழகியும் ஒன்றாக உணவருந்தியும் இருப்பீர்கள். அந்த வாய்ப்பு எனக்கு கிட்டியதில்லை. நான் எப்போதுமே அவரை மதிப்பு மிக்க எழுத்தாளராக, ஒரு வாசகனாக இருந்து மட்டுமே அணுகி இருக்கிறேன். அவர் கலந்துகொண்ட பல கூட்டங்களில் கலந்துகொண்டிருந்தாலும் பார்வையாளனாக, அவரது ரசிகனாக, ஆசிரியனைக்கண்டு பயம்கலந்த மரியாதையோடு விலகி நிற்கும் மாணவனாகத் தள்ளி நின்று, அவரை அவரின் ஆளுமையை ரசித்திருக்கிறேன். அவ்வளவுதான்.

பொதுவாக காவியம் என்பதன், பாட்டுடைத் தலைவனாக  அரசனோ,  இறைவனோ இருப்பதே இயல்பு. ஆனால் தமிழின் முதற் பெருங்காப்பியமான சிலப்பதிகாரமோ சாதாரண மானிடர்களான கோவலனையும் கண்ணகியையும் நாயகன் நாயகியாகக் கொண்ட மக்கள் இலக்கியமாக அமைந்தது.

அதுபோன்றே வரலாற்று புனைவுகள். அவை பற்றிக் கேட்கவே வேண்டாம். வேறு வழியே இல்லாமல் மன்னர்களையே நாயகர்களாகக் கொண்டு, வேல் விழி மங்கையரை உப்பரிகைகளில் நிற்க வைத்து,  அண்ணலையும் அவளையும் நோக்க வைப்பதையும், அரண்மணைச் சதிகளையுமே திரும்பத் திரும்ப படித்துக் கொண்டிருந்தோம்.  கல்வெட்டுக்கள், செப்பேடுகள் என்று கிடைத்திருக்கும் மிகக் குறைவான ஆதாரங்களும் அரசர்கள் பற்றியவையே.

எனவே இது தவிர்க்க முடியாதது என்ற நிலையில்தான் பிரபஞ்சன், அனந்தரங்கப் பிள்ளையின் நாட்குறிப்புகளைக் கொண்டு மானுடம் வெல்லும் நாவலை எழுதினார். இதிலும் அரசர்கள் உண்டு என்றாலும், கோழி திருடியவன், கக்கூஸ் போக தடைபோட்டவன், அடிமைகளின் கதை என இவர் பேசிய தளம் விரிவானது. அதனால்தான் ” தமிழில் தக்க வரலாற்றுப் புதினம் தோன்றவில்லையே என்கிற வசை என்னால் ஒழிந்தது! என்று அவர் கர்வமாகச் சொன்னார். அவர் சொன்னதில் துளியும் தவறே இல்லை.

அவரேதான் தன் நாவலில், படையெடுப்பு என்பது எப்படி ஒரு விவசாயியை அகதியாக்குகிறது என்பதையும் பேசியிருப்பார். தேவதாசிகள் என்ற மனுஷிகளையும் பேசி இருப்பார்,

தேவதாசிகள்  நாட்டியம் அல்லது பாட்டுக் கச்சேரி முடித்தபின் அதற்கான சன்மானத்தைப் பெறுவதற்கு முன் பெரிய மனிதர்களின்  மார்பில் சந்தனம் பூச வேண்டும் என்று ஒரு நடைமுறை இங்கே இருந்திருக்கிறது.

கோவில் கச்சேரிகளில் கூட தர்மகர்த்தாக்களுக்கும் இன்னபிற பிரபுக்களுக்கும் இந்த சேவையை செய்த பின்னரே சன்மானம் கிட்டும் என்பதுதான் வரலாறு. அச்செயலை செய்ய மறுத்ததால் ஊரை விட்டே வெளியேறும், ஒரு தேவதாசியின் கதாபாத்திரத்தை எந்த வரலாற்று நாவலிலாவது பார்க்க வேண்டுமென்றால் அதற்கு பிரபஞ்சனிடம்தான் வர வேண்டும்.

கண்ணில் படும் பெண்களையெல்லாம் கொண்டு போய் அந்தப்புரத்தில் சேர்த்துவிட்டு சாப்பிடும் முன் ஒரு குளிகை, சாப்பிட்டபின் ஒரு லேகியம், வீரியத்திற்கு ஒரு தைலம் என்று திரிந்த மன்னர்களைப் பார்க்க வேண்டுமென்றால் அதுவும் பிரபஞ்சனின் நாவலில்தான் சாத்தியம்.

சமகால எழுத்துக்களிலும் பிரபஞ்சனின் கதைகள் எல்லாவற்றிலும் அடிப்படையாக இருப்பது மனித நேயமே. மரி என்றொரு ஆட்டுக்குட்டி சிறுகதையில் ஆசிரியர்கள் கற்பிக்கும் இயந்திரங்களாக மட்டும் இருக்கக் கூடாது, கூடவே கொஞ்சம் அன்பையும் நம்பிக்கையையும் மாணவர்களிடம் விதைத்தால் மட்டுமே நல்ல விளைவுகளை எதிர்பார்க்க முடியும் என்பதை சொல்லுவார்.

எல்லா நோய்களுக்கும் மருந்து எங்களிடம் உண்டு என்று சாலையோரங்களில் கூடாரம் அமைத்து லேகியம் விற்பவர்கள் சொல்லுவார்கள். அவர்களைப் போன்று சிலர் எல்லாவற்றிற்கும் கருத்துசொல்லிக்கொண்டிருப்பதை தமிழ் இலக்கியச்சூழலில் காணமுடியும். இன்னும் சிலரோ எது நடந்தாலும் திரும்பிக்கூட பார்க்காமல் தானுண்டு தன் படைப்புண்டு என்று இருப்பவர்களையும் நாமறிவோம். இவர்களில் இருந்து மாறுபட்டவராகவே நான், பிரபஞ்சனை பார்க்கிறேன். தேவைப்படும் நேரத்தில் தேவைப்படும் அளவிற்கு அழுத்தனாம அரசியல் கருத்துக்களை, பொதுவெளியில் அவர் தைரியமாகப் பேசியே இருக்கிறார். எதற்கும் அஞ்சுவதென்பது அவரிடம் இல்லை.

கலை மக்களுக்காகவே என்று பேசிய பிரபஞ்சன், வறட்சியான மொழியைக் கொண்டிருக்கவில்லை. அவரது எழுத்தின் மூலம் இலக்கிய நுட்பங்களையும், வாசிப்பின்பத்தையும் ஒருங்கே தந்த முன்னோர்களில் ஒருவராக இருந்தார் பிரபஞ்சன்.

அடுத்த தலைமுறை எழுத்தாளர்கள் பிரபஞ்சனை இன்னும் நுணுக்கமாக அணுகுவார்கள்/ அணுகவேண்டும். வரும் காலங்களில் பிரபஞ்சன் பள்ளி மாணவர்கள் பலர் வருவார்கள் எனும் நம்பிக்கையும் எனக்கு இருக்கிறது.

அவரது கதைகளிலே தமிழ்கூறும் நல்லுலகில் என்றும் அவர் வாழ்ந்துகொண்டே இருப்பார். அவருக்கு எனது புகழஞ்சலி வணக்கம்!

(24.12.2018 அன்று சென்னையில் நடைபெற்ற, பிரபஞ்சன் நினைவேந்தல் நிகழ்வில் பேசியதின் எழுத்து வடிவம்)

-0-0-0-0-0-0-0-0-

Posted in அஞ்சலி, ஆவணம், கட்டுரை, வாசிப்பனுபவம், புத்தகங்கள் | Tagged , , , , | Leave a comment