துலக்கம் – விமர்சனங்கள்

நள்ளிரவு 12 மணிக்கு ஆரம்பித்து பரபரவென படித்து முடிக்கும்போது மணி 1.20. சமீபத்தில் எந்த ஒரு புத்தகத்தையும் கீழே வைக்காமல் ஒரே மூச்சில் படித்து முடித்ததாய் நினைவில்லை. பக்கங்கள் குறைவுதான் என்றாலும் தொடர்ச்சியாக வாசிக்க வைக்க சுவாரச்சியம் , எழுத்துநடை இல்லாவிட்டால் நிச்சயமாக முடியாது.

முதல் அத்தியாத்தில் க்ரைம் நாவல் போல் தொடங்கும் பரபரப்பு , பின் பதைபதைப்பாகி , கல்யாண் கமலாவோடு கலங்கி நின்று , கடைசியில் அஸ்வின் திரும்ப கிடைத்தும் ஆசுவாசம் அடைகிறோம்.

கதை ஊடே காவல்துறை குயர் நோட்டுக்கு பதில் , மொபைல் ரீசார்ஜ்க்கு மாறியதிலிருந்து , எதற்கெடுத்தாலும் வட மாநிலத்தவர் மீது குற்றம் சாட்டும் மனப்போக்கை சாடுவது வரை நடப்பு சங்கதிகளையும் சாடிக் கொண்டே செல்கிறார்.

ஆனால் , கதைக்கரு ஆட்டிசம் நிலை கொண்ட பையனை பற்றியதாக இருப்பது புதிது. கதைக்கருவாக ஆட்டிசம் நிலையை எடுத்ததற்கு காரணம் பாலாவுக்கு உண்டு , முன்னர் ‘ஆட்டிசம் சில புரிதல்கள்’ கட்டுரை வழியே சொல்லிய பல சேதிகள் கதை வடிவில் கொடுத்தால் நிறைய பேருக்கு எளிதாக சென்று சேரும் என்பதுதான். அதை இந்த நாவல் மிகச் சிறப்பாகவே செய்திருக்கிறது.

ஆட்டிசம் குழந்தைகளுக்கான உணவு கட்டுப்பாடுகள் பற்றி பேச இந்த கதையில் வாய்ப்பிருந்தும் பாலா எப்படி அதை தவறவிட்டார் எனத் தெரியவில்லை.

ஆட்டிசம் என்ற சொல்லே பாலா சொல்லதான் முதன்முறை பரிச்சயம் எனக்கு , இங்கு ஆட்டிசம் என்றால் ஏதோ மனநோய் என்ற பிம்பம்தான் நிலவிக்கொண்டிருக்கிறது. அந்த பிம்பத்தை உடைத்து , அந்த பிள்ளைகளின் வலியை , அவர்களின் பெற்றோர்களின் மனநிலையை எல்லோருக்கும் விளங்க வைக்கும் நாவல்.

ஆட்டிசம் பற்றிய புரிதல் பெற்றோருக்கும் , அந்த பிள்ளைகளின் உறவினர்களுக்கு மட்டும் இருந்தால் போதாது , இந்த சமூகம் முழுமைக்கும் தேவை. அப்போதுதான் அந்த பிள்ளைகள் அவர்களின் உலகில் சுதந்திரமாக எல்லோரைப் போல வாழும் சூழல் உருவாகும்.

நீங்களும் படியுங்கள் , உங்களை சுற்றி இருப்பவர்களும் படிக்க பரிந்துரை செய்யுங்கள்.

துலக்கம் என்றால் தெளிவு என்று பொருள் – உண்மைதான் , ஆட்டிசம் நிலை பற்றிய தெளிவை உருவாக்கும் நாவல் இது.

நன்றி :- ப்ரியன் (கூகிள் ப்ளஸ்+ பேஸ்புக்கில்)

_____________________________

நண்பன் பாலபாரதியின் “துலக்கம்” நாவலை படித்தேன். சுவாரஸ்யமான நாவல். ஆட்டிஸம் குழந்தை ஒன்றை பற்றிய கதை. பாலாவின் மொழி மேலும் நுட்பமடைந்துள்ளது. வாழ்த்துகள் நண்பா… ஒரு சினிமாவாகவோ குறும்படமாகவோ எடுக்கலாம் அவ்வளவு இயக்கமும் சலனமும் உள்ள கதை.

நன்றி :- இளங்கோ கிருஷ்ணன் (பேஸ்புக்கில்)

————————————
’மதி இறுக்கம்’ என்று கூறப்படும் ‘ஆட்டிசம்’ தொடர்பாக கட்டுரைகள் தமிழில் மிகக் குறைவு. திரைப்படங்கள் கூட பெரிதாக எதுவும் வந்தது போல தெரியவில்லை.

ஆனால் அதனை மையப்படுத்தி ஒரு த்ரில்லர் நாவலே வந்திருக்கிறது.

’துலக்கம்’

நண்பர் யெஸ். பாலபாரதி எழுதியிருக்கும் இரண்டாவது நாவல் துலக்கம். விகடன் வெளியீடு. விலை ரூ. 85.

ஆட்டிசம் என்பது குறித்து தெரியாதவர்களுக்கு கூட எளிதில் புரியும் படியாக அருமையான எழுத்து நடை.

ஒருவகையில் பார்க்கப் போனால் இனிமேல் தமிழில் நாவல்கள், பெருங்கதைகள் எல்லாம் இனிமேல் இது போன்ற ஃபார்மட்டுக்கு மாறினால் தான் பிழைக்க முடியும்.

சுவாரசியத்திற்கு சுவாரசியம்.. விறுவிறுப்பு.. தகவல்கள்.. என்று பல்சுவை.

நீண்ட நாட்களுக்குப் பிறகு ஒரு நல்ல நாவலைப் படித்த திருப்தி.

நன்றி: மாயவரத்தான் கி ரமேஷ்குமார் (பேஸ்புக்கில்)

_______________________

நண்பர் யெஸ்பாலபாரதியின் `துலக்கம்’ நாவல் வாசித்தேன். தலைப்பே நாவலின் உள்ளடக்கத்தின் பல விசயத்தை சொல்கிறது.

போண்டாவை திருடி திண்ண கேஸுக்காக போலீஸ் ஸ்டேஷனில் வைத்து நையப்புடைக்கப்பட்ட இளைஞனிடம் விசாரணை ஆரம்பிக்கும் இடத்திலிருந்து நாவல் விறுவிறுப்பாக பயணிக்கிறது.

எந்த விசாரணைக்கும் அசராத அந்த இளைஞன் யார் என்பதில் பல்வேறு சஸ்பென்ஸ்கள்.

வட நாட்டு கள்ள நோட்டு கும்பலை சேர்ந்தவனாக இருப்பானோ என்றெல்லாம் சந்தேகத்துடன் பயணிக்கும் நாவலில் நம் காவல்துறையின் மெத்தனங்களும், விசாரணைமுறைகளும் விமர்சிக்கப்படுவதுடன், ஆட்டிஸம் பாதிப்பையும் இணைத்து விறுவிறுப்பாக எழுதியிருக்கிறார் பாலபாரதி.

ஆட்டிஸம் பாதிப்பு குறித்து சமீபமாகதான் விழிப்புணர்வு ஏற்பட்டு வருகிறது.

அந்த பணியை தனது இரண்டாவது நாவலான `துலக்கம்’ மூலம் சிறப்பாக செய்திருக்கும் நண்பர் பாலபாரதிக்கு வாழ்த்துகள்.

நன்றி : கார்டூனிஸ்ட் பாலா (பேஸ்புக்கில்)
———————

சில விஷயங்களை ஒரே பார்மட்டில் கொடுத்துவிட்டு அமைதியாக இருந்துவிடக்கூடாது. வேறு வேறு வடிவில் வேறு வேறு சுவையுடன் கொடுத்துக்கொண்டே இருக்க வேண்டும். யெஸ்.பாலபாரதி அண்ணன் அதைத்தான் செய்கின்றார். ‘ஆட்டிசம் சில புரிதல்கள்’ புத்தகம் தமிழ் சூழலில் நிச்சயம் ஒரு பொக்கிஷம். சுமார் 12-13 கட்டுரைகளில் ஆட்டிசம் பற்றிய புரிதலை எளிய வடிவில் பெற்றோர்களுக்கு கொடுத்தார். அந்த புத்தகத்தினை ஆங்கிலத்தில் நான் மொழிபெயர்க்கும்போது தான் அந்த புத்தகத்திற்கான அண்ணனின் உழைப்பு இன்னும் புரிந்தது. ஆரம்பத்தில் அழுகையே மேலிட்டது. ஆட்டிச குழந்தையில் பெற்றோரில் வலியினை நினைத்து. அப்போது அண்ணனின் கம்பீர முகம் முன்வந்து Go ahead என்றார். (விரைவில் அந்த புத்தகம் வெளிவரும்)

துலக்கம் ஒரு த்ரில்லர் நாவல் வடிவில் ஆட்டிச குழந்தையின் அக உணர்வுகளை பேசும் நாவல். இதிலும் பெற்றோரின் வலிகள், தவிப்புகள், இயலாமை அத்தனையும் வெளிப்படும். நிச்சயம் நாவலை வாசிக்கும் முன்னரும் முடிக்கும்போதும் ஆட்டிசம் பற்றிய புரிதல் பெருமளவிற்கு மாறி இருக்கும். ஒரு நூல் வெளிவருவதற்கு முன்னரே அதனை வாசித்து அதை பற்றிய கருத்தினை கூறுவது அலாதியான அனுபவம். நாவல் எழுதப்பட்டு சுடச்சுட வாசித்தவர்களில் நானும் ஒருவன் என்பதில் மிகுந்த சந்தோஷம். நேற்று கைகளில் அச்சாகி பார்த்தபோது சந்தோஷமாய் இருந்தது.

ஆட்டிசம் பாதிக்கப்பட்ட குழந்தைகளை பெற்றவர்கள் உறவினர்கள் மட்டும் ஆட்டிசம் பற்றி அறிந்துகொண்டால் போதாது, எல்லா பெற்றோர்களும் புரிந்துகொள்ள வேண்டும். அவர்களும் நம்மைபோன்ற மனிதர்கள் தான், ஒரு சின்ன குறைபாடு உள்ளது அவ்வளவே என்பதனை உணரவேண்டும். in fact, அவர்களை சுற்றி இருப்பவர்கள் தான் அதிகம் புரிந்துகொள்ள வேண்டும் என்று தோன்றுகின்றது. ‘துலக்கம்’ வரவேற்கப்படவேண்டிய நூல். அவசியம் வாங்கி வாசியுங்கள்.

நன்றி: உமாநாத் செல்வன் @ விழியன் (பேஸ்புக்கில்)

 

 

Posted in கட்டுரை, நூல் விமர்சனம், புனைவு, மதிப்புரைகள், வாசிப்பனுபவம், புத்தகங்கள் | Tagged , , , , , , , , | Leave a comment

துலக்கம் – விமர்சனங்கள்

துலக்கம்

அமெரிக்காவில் ஒரு சிறுவனை திடீரென்று காணவில்லை. பெற்றோர் பதறிப்போய் தேடுகிறார்கள். சிறுவனுக்கு ‘ஆட்டிசம்’ பிரச்சினை வேறு உண்டு. மூன்று நாட்கள் கழித்து, அவர்கள் இருந்த ஊரிலிருந்து அறுபது கிலோ மீட்டர் தள்ளி வேறொரு ஊரில் அவனை கண்டுபிடித்தார்கள். அந்த மூன்று நாட்களும் பெற்றோர் பட்ட பாடு சொல்லி மாளாது. சாதாரண நிலையில் இருக்கும் குழந்தைகள் காணோம் என்றாலே கண்டுபிடிப்பது கடினம். இவனோ ஆட்டிச பாதிப்பில் இருப்பவன். ஆட்டிசம் பற்றிய புரிதல் இல்லாதவர்களைப் பொறுத்தவரை அவன் மனநிலை பிறழ்ந்தவன். ஆட்டிசத்தால் பாதிக்கப்பட்ட குழந்தைகளோடு பழகிய அனுபவம் கொண்டவரான பாலபாரதி இந்த செய்தியை ஓர் இணையத்தளத்தில் வாசிக்கிறார். அவருக்குள் ஒரு குறுநாவலுக்கான கரு தோன்றுகிறது. அதுதான் ‘துலக்கம்’.

சமீப பத்து, பதினைந்து வருடங்களில் தமிழ் இலக்கியம் பல்வேறு மாற்றங்களை தனக்குள் உருவாக்கிக் கொண்டு வருகிறது. வாழ்வு குறித்த புரிதல்களை தெளிவாக்கிக் கொண்டு, அதை எதிர்கொள்வது குறித்த தீர்வுகளை முன்வைப்பதே பொதுவாக இலக்கிய நாவல் மரபு. உயர்தர மொழி கட்டமைப்பில், எளிய வெகுஜனவாசகர்கள் சுலபத்தில் அணுகிவிட முடியாதபடி, அறிவுஜீவிகள் பொத்தி பொத்தி பாதுகாத்த இலக்கியம் இன்று அனைவருக்குமானதாக மாறிவருகிறது. குறிப்பாக சிறு பத்திரிகைகள் தங்களுடைய கறார்தன்மையில் சமரசம் செய்துகொண்டு ‘எல்லோருக்குமானது இலக்கியம்’ என்று செயல்பட துவங்கியிருக்கும் காலக்கட்டம் இது. இதன் மூலமாக இதுவரை தீவிர இலக்கியம் என்று பேசப்பட்டதற்கும், வெகுஜன வாசிப்புக்கான எழுத்துகளுக்கும் இடைநிலையில் புதிய தலைமுறை எழுத்தாளர்கள் ஏராளமாக உருவாகி வருகிறார்கள். மரபான நாவல்முறையை உடைத்து புதிய வடிவங்களை முயற்சிக்கும் போக்கு அதிகரித்து வருகிறது. பின்நவீனத்துவ எழுத்தாளர்களும் இதே காலக்கட்டத்தில்தான் கோலோச்சி வருகிறார்கள் என்றாலும், அவர்கள் வேற்றுக்கிரகத்தில் வாழ்பவர்கள் என்பதால் அவர்களை விட்டுவிடுவோம்.

இந்த புதிய போக்கில் பத்திரிகையாளர்களும் புனைவிலக்கியம் பக்கமாக தங்கள் பார்வையை திருப்பியிருப்பது ஒரு முக்கியமான திருப்பம். குறிப்பாக பத்திரிகைத்துறையில் நீண்டகால அனுபவம் பெற்ற எழுத்தாளர் மனோஜை குறிப்பிடலாம். முக்கியமான சிறுகதைகள் சிலவற்றை தமிழில் எழுதியிருக்கும் இவரது எழுத்துப்பாணி ‘ரிப்போர்ட்டிங் ஸ்டைல்’ என்று சொல்லக்கூடிய வெகுஜன பத்திரிகை நடையில், இதுவரை இலக்கியம் என்று நம்பப்பட்ட மதிப்பீடுகளை கதையாக்குவது. ‘துலக்கம்’ நாவலையும் இந்த வகையில் சேர்க்கலாம். யெஸ்.பாலபாரதியும் சுமார் பதினைந்து ஆண்டுகால பத்திரிகையுலக அனுபவம் கொண்டவர். குஜராத்தில் இனப்படுகொலை நடந்தபோது அதை நேரடியாக அங்கேயே சென்று, குமுதம் ரிப்போர்ட்டர் இதழுக்கு ரிப்போர்ட்டிங் செய்தவர்.

‘துலக்கம்’ – காணாமல் போன ‘அஸ்வின்’ என்கிற சிறுவனைப் பற்றிய துல்லியமான ரிப்போர்ட்டிங். இருவேறு கிளைகளில் பிரிந்து பயணிக்கும் கதையை, கடைசி அத்தியாயத்தில் ஒன்றிணைக்கும் வழக்கமான பாணிதான் என்றால், பத்திரிகையாளருக்கே உரிய விவரணைகளோடு ‘ஆட்டிஸம்’ என்கிற மனகுறைபாடு குறித்த பார்வையை எல்லோருக்குள்ளும் ஆழமாக விதைக்கிறது.

நகரில் கள்ளநோட்டு கும்பலின் அட்டகாசம் அதிகரிக்கிறது. சுமார் நாற்பது பேர் கொண்ட கும்பல் இதற்காக நகரெங்கும் ஊடுருவியிருப்பதாக ஒரு தகவல். இத்தகைய சூழலில் வண்ணாரப்பேட்டை இன்ஸ்பெக்டர் முருகனிடம் ஒரு சிறுவன் மாட்டுகிறான். தோற்றத்திலும், நடவடிக்கையிலும் வித்தியாசமாக தோன்றும் அவன்மீது சந்தேகப்படுகிறார்.

இதே நேரம் சென்னை புறநகர் மடிப்பாக்கத்தில் கல்யாண் என்பவர் தன்னுடைய மகன் காணாமல் போனதாக காவல்நிலையத்தில் புகார் கொடுக்கிறார். அவனுக்கு ஆட்டிசப் பாதிப்பு இருப்பதாக விசாரணையில் கூறுகிறார். புகாரை வாங்கும் போலிஸ்காரர்களோ ஆட்டிஸம் என்பதை மனநிலை தவறியதாக புரிந்துக் கொள்கிறார்கள். இப்படியாக இரண்டு டிராக்குகளில் கதை நகர்கிறது.

முருகன் தன்னிடம் மாட்டிய சிறுவனை விசாரிக்கும் முயற்சியில் ‘ஆட்டிஸம்’ பற்றி அறிந்துக் கொள்கிறார். கல்யாண் தன்னுடைய மகன் தொலைந்த சோகத்தில் இருக்கும்போது ப்ளாஷ்பேக்கில், தன் குழந்தைக்கு ஆட்டிஸம் என்று கண்டறிந்ததில் இருந்து, அதிலிருந்து அவனை மீட்க செய்யும் போராட்டங்கள் என்று கதை விரிகிறது.

துலக்கம் என்கிற சொல்லுக்கு குத்துமதிப்பாக ‘விசாரணை’ என்று பொருள் கொள்ளலாம். ‘துப்புதுலக்குவது’ என்று ஏற்கனவே நமக்கு பரிச்சயமான வார்த்தையில் வரும் ‘துலக்குவது’தான் துலக்கம். ஆட்டிஸம் குறித்த விசாரணை என்று துலக்கத்தின் ஒன்லைனர் அமைந்திருப்பதால், மிக கச்சிதமாக கதைக்கு தலைப்பு பொருந்துகிறது.

கரணம் தப்பினாலும் டாக்குமெண்டரி ஆகிவிடக்கூடிய கதையை சுவாரஸ்யமான நடையில் சிறப்பான நாவலாக உருவாக்கியிருக்கிறார் பாலபாரதி. அனேகமாக ‘ஆட்டிஸம்’ குறித்து தமிழில் வெளிவந்திருக்கும் முதல் நாவலாக இதுவாகதான் இருக்கக்கூடும். எழுதத் தெரிந்த யாருமே எதைப்பற்றியும் எழுதிவிடலாம் என்று தன்னம்பிக்கை கொண்டிருப்பார்கள். ஆனால், உண்மையில் இம்மாதிரி குறிப்பிட்ட ஒரு பிரச்சினை சார்ந்த எழுத்தை எவ்வித தர்க்கப்பிழையுமின்றி எழுதுவதற்கு சலிக்காத உழைப்பும், அப்பிரச்சினை குறித்த தெளிவான பார்வையும் இருக்க வேண்டும். பாலபாரதிக்கு இருந்திருப்பதால் ‘துலக்கம்’ சாத்தியமாகி இருக்கிறது. எளிதில் வாசிக்கக்கூடிய நடையை மிகக்கவனமாக அவர் தேர்ந்தெடுத்திருப்பதற்கு பின்னால், ‘ஆட்டிஸம்’ குறித்த விழிப்புணர்வு எல்லா தரப்புக்கும் போய்ச்சேர வேண்டும் என்கிற அக்கறை இருப்பதை உணரமுடிகிறது. கண்ணில் விளக்கெண்ணெய் விட்டுக்கொண்டு வாசித்தாலும் குறைகள் கண்டுபிடிக்க முடியாத அளவுக்கு கச்சிதமான எடிட்டிங். சுவாரஸ்யமான வாசிப்பு அனுபவத்துக்கு மட்டுமல்ல, சமூகம் சந்தித்து வரும் ஒரு முக்கியமான பிரச்சினை குறித்த புரிதலுக்காகவும் துலக்கத்தை அனைவரும் வாசிக்கலாம்.

நூல் : துலக்கம்
எழுதியவர் : யெஸ்.பாலபாரதி
பக்கங்கள் : 128
விலை : ரூ.85
வெளியீடு : விகடன் பிரசுரம்
757, அண்ணாசாலை, சென்னை-600 002
போன் : 044-42634283/84 மின்னஞ்சல் : books@vikatan.com
—-
நன்றி :- யுவகிருஷ்ணா

http://www.luckylookonline.com/2014/06/blog-post_28.html

 

Posted in கட்டுரை, புனைவு, மதிப்புரைகள், வாசிப்பனுபவம், புத்தகங்கள், வீடியோ | Tagged , , , , | Leave a comment

ஆட்டிசம் என்னும் ஞான நிலை – மதுமிதா

துலக்கம் அட்டை

அனைவருக்கும் இனிய அன்பான மாலை வணக்கம்.
குழந்தைகள் திரைப்படமோ, குழந்தைகளைக் குறித்த கதையோ அல்லது கவிதையோ எப்போதும் நம் மனதை உடனே லகுவாக்கும் வித்தையை தனக்குள் வைத்திருக்கும். நாமும் குழந்தையோடு குழந்தையாகி மகிழும் வாய்ப்பை அந்த நேரங்களிலாவது பெற்றுக் கொள்வோம்.

ஒரு பயணம், அது பேருந்து பயணமோ அல்லது இரயில் பயணமோ, தொடர் பயணத்தின் வறட்சியான ஒரு பொழுதை ஏதோ ஒரு குழந்தையின் புன்சிரிப்பு சட்டென வசந்தமான மனநிலைக்கு மாற்றிவிடும்.

ஏதோ ஒரு பயணத்தில், ஏதோ ஒரு குழந்தையுடன் பேச ஆரம்பித்த நட்பு வீட்டுப் பெரியவர்களுடனான நட்பாக மாறி குடும்ப நட்பாகவும் மாறிய கதைகள் முன்னொரு காலத்தில் நம்மிடையே இருந்தது. இப்போது சிறு வயதிலேயே குழந்தைகளுக்கு குட் ட்ச் பேட் டச் கற்றுக்கொடுக்கும் அளவில், இந்தக் கால மனிதர்களின் போக்கும் மாறி இருப்பதை கண்கூடாகக் காண்கிறோம்.

நம் தெருவில் இருக்கும் பக்கத்து வீட்டு குழந்தைகளுக்கு, நான்கு ஐந்து வயது வரையில் இரண்டு அல்லது மூன்று இட்லிகள் சாப்பிட கொடுக்கும் தாராளமனமும் மாறி இருப்பதை வருத்தத்துடன் கவனிக்க வேண்டிய கட்டத்தில் இருக்கிறோம்.

இராஜபாளையத்தில், ஒரு நாள் காலை பத்து மணியளவில் வீட்டின் பின்வாசலில், ம்ம்ம்ம்ம்ம்ம்ம்ம்ம்ம்ம் என்று ஒரு விநோதமான குரல் கேட்டுக் கொண்டிருந்தது. அது இன்னொரு தெருவின் பகுதி. வேலையை முடித்து விட்டுப் போய்ப் பார்த்தபோது அங்கே எவருமில்லை. ஒரு நாய் மட்டும் படியில் படுத்துக் கொண்டிருந்தது. சற்று நேரத்தில் அதே ம்ம்ம்ம்ம்ம்ம்ம்ம்ம்ம்ம் என்ற குரல் முன் வாசலில் கேட்க, இன்னும் கேட் கதவு லேசாக ஆட்டப்படும் சத்தமும் கேட்டது. அங்கிருந்து இங்கே வந்து பார்ப்பதற்குள் இங்கே யாருமில்லை.

இரண்டு நாட்கள் கழித்து ஓ வென்ற சத்தமும் சற்றே பதட்டமான குரல்களும் கேட்க வீட்டுக்கு முன்னால் சென்று பார்த்தேன். எதிர் வீட்டு வாசல் கேட்டை ஒரு சிறுவன் இறுகப் பிடித்திருக்க, ஒரு பெண்மணி அவனை அடித்துக் கொண்டிருந்தார். இன்னும் இரண்டு சிறுவர்கள் அங்கிருந்து ஓடியே போய்விட்டனர். என்ன நடந்ததென்று விசாரிப்பதற்கு முன்பே, குழந்தையை அடித்தவர், அவரின் அம்மா போலிருக்கிறது, ஏதோ ஒரு அமானுஷ்ய குரலில் அவன் அழ அழ அவனை இழுத்துக்கொண்டு போய்விட்டார்.
மறுநாள் காலையில் பத்து மணிக்கு மேல் அதே ம்ம்ம்ம்ம்ம்ம்ம்ம்ம்ம்ம் என்ற சத்தம் தொடர்ந்து கேட்க, அந்தச் சிறுவன் நம் வாசல் கேட்டருகே முதுகு கேட்டை ஒட்டுமாறு நின்று, இரு கைகளாலும் கேட்டை உலுக்கி அந்த சத்தமும் கேட்டுக் கொண்டிருந்தது. என்னம்மா என்று கேட்க, திரும்பிப் பார்த்தவன் என் கண்களைப் பார்க்காமல் மறுபடியும் திரும்பிக் கொண்டான். அவனுடைய மூடியிருந்த வாய் ம்ம்ம் ஐ உச்சரித்துக் கொண்டிருந்தது. உள்ளே வேலையை முடித்துவிட்டு வந்துவிடலாம் என்று போனேன். ‘பாண்டி’, ‘பாண்டி’ என்று குரல் கேட்டது. சிறுவனின் பெயர் பாண்டி என்பதும் குரல் எழுப்பி பெயர் சொல்லி அழைத்தது பாண்டியின் தாய்தான் என்றும் தெரிந்தது.

‘ஏன்மா பச்சைப்புள்ளையை போட்டு இப்படி அடிச்சீங்க’ என்று சட்டென கேட்டு விட்டேன். ஒரு முறை என்னை நிமிர்ந்து பார்த்தவள் கண்கள் கலங்க எந்த தயக்கமும் இல்லாமல் உடனே பேச ஆரம்பித்து விட்டாள். ’பன்னிரெண்டு வருஷம் குழந்தையே இல்லாம கோயில் கோயிலுக்கா போயி இவன் பொறந்தான்கா. நல்லாதான் இருந்தான். இப்படி ஆயிட்டான். ஆஸ்பத்திரி ஆஸ்பத்திரியா அலைஞ்சும் சரியாகல. இவன் பொறக்காமலேயே இருந்திருக்கலாமே’ என்றார். எனக்கு தூக்கி வாரிப் போட்டது. சிறுவன் பாண்டி நல்ல ஆரோக்கியத்துடன் மிகவும் அழகாக இருந்தான். ஆனால் முகத்தில் ஏதோ ஒரு சின்ன வேறுபாடு தெரிந்தது. கண்களைப் பார்த்து பேசவில்லை. ’என்ன பாண்டி நாம விளையாடலாமா’ என்று கேட்டதும், தலையை குனிந்து கொண்டு சிரித்தான். மெதுவாக கையை நீட்டி கன்னத்தை லேசாகத் தொட்டு கையை எடுத்துக் கொண்டான். ’அக்கா இவனுக்கு ஒங்களை புடிச்சுடுச்சு. ஆம்பளங்களை விட பொம்பளைங்க கிட்ட சுளுவா ஒட்டிப்பான்’ என்று சிரித்தபடி சொன்னாள். மறுபடியும் ம்ம்ம் சத்தத்துடன் கேட்டை டகடகவென ஆட்டியபடி தன்னுடைய தனி உலகத்துக்குப் போய்விட்டான்.

‘அக்கா இவனுக்கு இப்பிடி ஆயிடுச்சா. மத்த குழந்தைங்களுக்கு இது தெரியாம இவனை எதுனா சொல்லிடறாங்க, இவன் போட்டு அவங்களை அடிச்சுடறான். இப்போல்லாம் வேணும்னே இவனை வம்புக்கு இழுக்கிறாங்க. அதான் போட்டு அடிச்சேன்’ என்றாள். ‘ஏம்மா. நீங்க அடிச்சா அந்தக் குழந்தைக்கு எதுனா நீங்க எதுக்கு அவனை அடிச்சீங்க என்கிறது புரியுமா’ என்றேன்.

’என்ன பண்ணுவேன். இவனுக்கு தனியா சொல்லித்தர வேற ஊருக்கெல்லாம் வாரத்துக்கு மூணு தடவை போறேன். என்னென்னமோ சொல்லிக் குடுக்கிறாங்க. நானும் கூடவே இருக்கிறேன். நம்ம ஊருல இவனுக்கு சொல்லித்தர பள்ளிக்கூடம் இல்லக்கா. வீட்டுல நான் எவ்வளவு நேரம்தான் பாத்துக்குறது. இப்பிடி வெளியே ஓடி வந்துர்றான்’ என்றாள்.

’இங்கே தானே இருக்கிறான் வேறு தெருவுக்குப் போறதில்லை இல்லையா? வீட்டுக்குள்ளேயே எவ்வளவு நேரம் இருப்பான் குழந்தை’ என்றேன். ஆமாக்கா என்று சொன்னவள் பாண்டியை அழைத்துக்கொண்டு போய்விட்டாள். அமீர்கானின் திரைப்படம் நினைவுக்கு வந்தது. பாண்டியை அவனுடைய தாயார் எப்படியும் ஒரு நல்ல நிலைக்கு கொண்டுவந்துவிடுவாள் என்னும் நம்பிக்கையை தினமும் அந்தத் தாய் நிரூபித்துக் கொண்டிருந்தாள்.

நம் தெருவில் இரவில் நிறுத்தி வைக்கப்படும் ஆட்டோவைப் பிடித்து உலுக்குவான். வீட்டு வாசல் கேட்டைப் பிடித்து உலுக்குவான். தானாகத் தனியாக தன்னுடைய உலகத்தில் உலவுவான். பாண்டி என்றால், நாம் இருக்கும் திசை பார்த்துத் திரும்பினாலும், நம்மைப் பார்க்காமல் சிரித்து விட்டு மறுபடியும் தனக்குள் ஆழ்ந்து போவான்.

பாண்டியும், பாண்டியின் தாயாரும் தினமும் மாலையில் பால் வாங்குவதற்காக நம் வீட்டு வழியே போவார்கள். இருவரையும் பார்த்ததும் பாண்டி என்று நான் அழைப்பதும் அவன் வெட்கமாக சிரித்துவிட்டுப் போவதும் மட்டும் நடக்கும். அதற்கு மேல் குழந்தை பாண்டியை என்னால் நெருங்கவே முடியவில்லை. பாண்டியின் அம்மாவும் தினமும் அவனைக் குறித்து ஏதேனும் இரண்டு வரிகள் சிரித்துக் கொண்டே சொல்லிவிட்டுப் போய்விடுவாள். தெருவில் இருக்கும் பிறர் அவனை சரியாகப் புரிந்துகொள்ளாமல் பேசவதிலும் நடந்துகொள்வதிலும் காயப்பட்டிருந்த அவளுக்கு, நாங்கள் மூவரும் இரண்டொரு நிமிடங்கள் மட்டும் சேர்ந்து இருப்பதும், சந்தோஷமாக அவன் சிரிப்பதும் ஒரு ஆசுவாசத்தைக் கொடுப்பதை உணர முடிந்தது.

அப்போதுதான் எஸ். பாலபாரதியின், ’ஆடிஸம் – சில புரிதல்கள்’ புத்தகம் வெளிவந்திருந்தது. அதை வாங்கிப் படித்ததும் பாண்டி ஆட்டிசம் உள்ள குழந்தை என்பது தெரிந்தது. அவன் தாயின் மேலும் இனம் புரியாத பாசம் அதிகமானதை என்னுள் உணர்ந்து கொள்ள முடிந்தது.

ஒருமுறை சென்னைக்கு வந்துவிட்டு இருபது நாட்கள் கழித்து இராஜை திரும்பிய பின், ஒரு வாரமாக பாண்டியை பார்க்க முடியவில்லையே என்று இருந்தது. மறுநாள் நிழலில் அவன் மட்டும் இருந்தான். பாண்டி என்றதும் நான் இருக்கும் திசை பார்த்து சிரித்து விட்டு கண்கள் மேல் நோக்கி சுழல திரும்பிக் கொண்டான்.

மறுநாள் என்னுடைய அம்மாவிடம், ’பாண்டியின் அம்மா எங்கே’ என்று கேட்டேன். ’உனக்குத் தெரியாதா, பாவம் அவள் இறந்துட்டா, அவனோட அப்பா தான் வேலைக்கும் போய்க்கிட்டு அவனையும் பாத்துக்கிறாரு’ என்றார் என்னுடைய அம்மா. அம்மா இல்லாமல் பாண்டி என்ன செய்வான் என்பதும், வாரத்துக்கு மூன்று முறை அவனை வெளியூர் பள்ளிக்கு யார் அழைத்துப் போவார்கள் என்றும் பதட்டம் எழ, இதோ இன்று வர பாண்டியைப் பார்க்க முடியவில்லை. வேறு ஊருக்குப் போய்விட்டார்களா என்பதும் தெரியவில்லை.

பாலாவின்  ’துலக்கம்’ கதையின் அஸ்வின் கதாபாத்திரம் பாண்டியை நினைவு கூரச் செய்துவிட்டது. உலகில் எத்தனை பாண்டிகளும், அஸ்வின்களும் இருக்கின்றார்களோ. அவர்களின் பெற்றோரும் குடும்பமும் அந்தக் குழந்தைகளை எப்படி மனவருத்தம் இன்றி கையாள்கிறார்களோ. நல்ல குழந்தைகளை பேச்சைக் கேட்கவில்லை என்று திட்டும், அடிக்கும், பெற்றோர் இவர்களிடமிருந்தெல்லாம் எவ்வளவு பொறுமையை கற்றுக்கொள்ளலாம் என்றெல்லாம் சிந்தை எழுவதை தடுக்கவே முடியவில்லை.  சரி கதைக்கு வருவோம்.

‘துலக்கம்’ ஒரு ஆட்டிச குழந்தையின், குடும்பத்தின் மனநிலைகளை சற்றே துலக்கமாக மக்களுக்கு காட்சிப்படுத்திக் காட்டுகிறது. ஆட்டிசக் குழந்தை அஸ்வினின் குடும்பத்தினரின் பார்வையில் மட்டும் காட்சிகளைக் காட்டாமல் மருத்துவரின், போலீஸின், வீட்டில் வேலைசெய்யும் வள்ளியின் மகன், மற்றும் நண்பர்கள் மூலமாகவும் சாதாரண மக்களுக்குப் புரியாத ஆட்டிசம் குறித்த விஷயத்தை எடுத்துச் சொல்லி புரிய வைக்கிறது. பலருடைய பார்வையில் குழந்தையின் இயல்புகள் காட்டப் படுவதால், அலுப்பாகத் தோன்றாமல், ஆட்டிசக் குழந்தையின் இயல்புகளை வெகு இயல்பாக அக்கறையுடன் விஸ்தாரமாகப் புரிந்துகொள்ள முடிகிறது.

முதல் சில காட்சிகளுக்கு மேல், அந்தக் குழந்தைதான் லாக் அப்பில் அடிபடுகிறது என்னும் விஷயம் புரிய ஆரம்பித்ததும், சில நாட்கள் என்னால் மீதி பக்கங்களை வாசிக்க முடியவில்லை. மனதில் ஒரு பதைபதைப்பு. மூன்று நாட்களுக்குப் பிறகு, மனதை சற்று தைரியப்படுத்திக் கொண்ட பிறகே, மீதிப் பகுதியை வாசிக்க ஆரம்பித்தேன்.

குழந்தை செல்லில் தனது உணர்வுகளை மெசேஜாக எழுத ஆரம்பித்த விஷயம் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக அப்பாவுக்கும், அம்மாவுக்கும், கடைசியில் அதுவே வித்தியாசமான திகில் கிளைமாக்ஸாகவும் வெளிப்படும் விதம் மனதை நெகிழச் செய்கிறது. இந்த க்ளைமாக்ஸ் ஒரு புதுவிதமான சுவாரஸ்யத்தையும், மகிழ்வான உணர்வையும் எழுப்புகிறது. அப்பாடா இப்படியாவது புரிந்து கொள்ளலாம் என்கிற பெற்றோரின் மன ஆசுவாசம், நம்மையும் தொற்றிக் கொள்கிறது.

செல்லில் எழுதப்பட்டவை உணர்வுகளைப் புரிந்து கொள்ள முடிந்தாலும், முதல் இரண்டு மூன்று மெசேஜ்களைப் போல இல்லாமல் மீதி மெசேஜ்கள் நீளமாக விரிவாக அஸ்வினின் உணர்வுகள் சொல்லப்பட்டது வாசகர்களின் புரிதலுக்காகவே என்றாலும், சுருக்கமாக பினிஷ்ட் என்று சொல்லப்பட்டதைப் போல சொன்னால் இன்னும் சிறப்பாக இருந்திருக்கும், அல்லது மெசேஜை அப்பா வாசிக்கும்போது இப்படிப் புரிந்து கொண்டார் என்பதுபோல இருந்தாலும் இன்னும் நன்றாக இருந்திருக்கும்.

மனைவியின் மற்றும் மருத்துவரின் செயல்களால் காவலதிகாரி முருகனின் நடவடிக்கையில் ஏற்படும் மாற்றங்கள் துல்லியமாக பதிவு செய்யப்பட்டிருகின்றன.

காவல்நிலையத்தின் செயல்பாடுகள், கள்ளநோட்டு விஷயம், பெரும் பிரச்சினைகளுக்குரிய நபர்களைக் கண்டுபிடிக்கும் தீவிர பொழுதில், ஆட்டிசம் குறித்து அறியாத முருகன், மருத்துவர் சொல்லியவற்றைப் புரிந்துகொண்டு செல்லில் இசையைப் போடுவதாகட்டும், மெதுமெதுவாக நிர்வாணமாக இருக்கும் அஸ்வினை, அவனுடைய துவைத்து காய வைக்கப்பட்ட உடையை அணியச் செய்யும் விதம் மனதை நெகிழ வைத்தது. எல்லா இரக்கமில்லா மனிதருக்குள்ளும் இரக்கமுள்ள மனிதன் ஒளிந்துகொண்டுதான் இருக்கிறான் என்பதையும் பாலா மிகவும் அழகாக பதிவு செய்திருக்கிறார்.

ஆட்டிசம் குறித்த விழிப்புணர்ச்சி ஏற்படுத்தும் வண்ணம் அமைந்த ‘துலக்கம்,’ அதே சமயத்தில் எந்தப் புகுத்தலும் இல்லாமல் அதை வாசகர்களுக்கு எளிதாகப் புரியும்படியான நடையில் கொடுத்தமைக்கு ஆசிரியரை பாராட்டலாம்.

குறைந்த பக்கங்களில் இத்தனை நுணுக்கமான விஷயங்களை செதுக்கி அளிப்பது மிகவும் கடினமான விஷயம். ஒரு ட்வைன் நூல் சற்றும் தளராமல் இருப்பது போல, துலக்கம் அதன் ஆரம்பத்திலிருந்து டெம்போ குறையாமல் இருக்கச் செய்வதில் பாலா மிகுந்த கவனம் எடுத்துள்ளார்.

உணர்வுபூர்வமான காட்சிகளுக்கிடையில், அஸ்வினின் பள்ளி முதல்வர் பருத்திப்புடவை அணிந்த காட்சியில், அவர் வயது கொஞ்சம் குறைச்சலாக இருப்பதாக ஒரு வரிவரும். பள்ளி முதல்வர் சிபாரிசு செய்த குழந்தை மனநல மருத்துவரும், பருத்தி புடவை அணிந்திருந்ததாக சொல்லப்படும்போது, இவரும் இளமையாக இருப்பாராக இருக்கும் என்று நம்மை அறியாமல் எண்ணம் ஓடுச்செய்கிறது. அடுத்து ’வளர்ந்தாலும் நான் இன்னும் சிறுபிள்ளைதான்’ என்று பாட்டில் வந்தால் கேட்க நன்றாகத்தான் இருக்கும். யதார்த்தத்தில் மரம் போல் வாட்ட சாட்டமாய் வளர்ந்தும், சிறுபிள்ளை போல் நடந்து கொள்ளும் குழந்தையை வைத்துப் பராமரித்துப் பார்த்தால்தான் தெரியும், இது போன்ற கவித்துவ வரிகளின் அபத்தமெல்லாம், இந்த வரி அளிக்கும் கனம் மனதை சுமையுடன் தள்ளாட வைக்கும், மொத்த கதையின் வலியை மேலே சுமத்தி. மெருகேற்றியிருக்கிறார். உதாரணத்துக்கு இந்த இரண்டு விஷயங்கள் மட்டும் இங்கே கொடுத்துள்ளேன். இது போன்ற எளிமையான மற்றும் கனமான விஷயங்களை ஆங்காங்கே கச்சிதமாக வைத்து இருக்கிறார்.

பரதேசி திரைப்படத்தின் முதல் காட்சியிலேயே ஒளிப்பதிவாளர் செழியன், ’கட்’டே இல்லாத ஒரு நீளமான ஷாட்டில், நம்மை அந்த கிராமத்தின் முழுமையான தெருக்களுக்குள்ளும் உடன் அழைத்துப் போவார். கேமரா கூடவே சென்று ’நூக் அண்ட் கார்னர்’ உடன் இருந்து அனைத்தையும் பார்ப்பது போல் நமக்குத் தோன்றும்.

அதுபோல எக்மோர் இரயில்நிலையத்தில் இருந்து, காவல்நிலையத்தின் கடைசி காட்சிவரையிலும் பாலபாரதி நம்மை இந்தக் காட்சியில் உடன் அழைத்துப் போகிறார்; வெவ்வேறுதுறைகளில் இருக்கும் கதாபாத்திரங்களை ஒவ்வொருவராக அறிமுகம் செய்கிறார், வலிகளைப் புகுத்துகிறார்; பரிதவிக்கச் செய்கிறார்; அஸ்வினைத் தேடி அலையச் செய்கிறார்; எந்த கதாபாத்திரத்தின் மீதும் குறையோ கோபமோ ஏற்படுத்தவில்லை; அஸ்வின் கிடைத்ததும் ஆசுவாசமடையச் செய்கிறார்; ஆட்டிசக் குழந்தை சுற்றுச் சூழலை மறந்து தனதுலகில் ஒரு ஞானியைப் போல இருக்கும் தன்மையை புரிய வைக்கிறார். இத்தனைக்கும் இடையில் ஆட்டிசக் குழந்தையைக் கனிவுடன் பார்க்கும் கனிந்த மனதை கற்பிக்கிறார்.   ஒரு  திரைப்படமாக  இது காட்சிப்படுத்தப் பட்டாலும் மக்களின் மனதில் இன்னும் எளிமையாகப் போய்ச் சேரும்.
தாய் கமலா குறித்து இன்னும் சில விஷயங்களை மட்டும் கொடுத்திருக்கலாம் என்று தோன்றுகிறது. அஸ்வினின் அம்மா கமலா, அஸ்வினுக்காக வேலையை விடுபவளாகவும், குழந்தை தொலைந்த விசாரத்தில் அழுபவளாகவும், மயங்கி விழுபவளாகவும், பதட்டப் படுபவளாகவும் மட்டுமே காட்டப்பட்டிருக்கிறார். அதற்கு பதிலாக அந்த செல்லில் இருக்கும் மீதி மெசேஜையாவது தந்தை பார்ப்பது போலில்லாமல் தாய் பார்ப்பது போலாவது அமைத்திருக்கலாம், அல்லது தாய் மகனுக்கான பாசத்தை ஏதேனும் இருவரிகளில் எடுத்துச் சொல்லியிருக்கலாம்.

‘துலக்கம்’ ஆட்டிசம் குறித்து, மக்களிடையே ஒரு ஆதரவான, சாதகமான புரிதலை ஏற்படுத்தும் பணியினைச் செய்திருக்கிறது என்பதில் பெரும் மகிழ்ச்சியடைகிறேன்.

திருநங்கைகள் குறித்த அவன் – அது = அவள் நாவலும், ஆட்டிசம் சில புரிதல்கள் புத்தகமும், துலக்கமும் கொடுத்த பாலபாரதி இது போன்று வித்தியாசமான கருவினைத் தேர்ந்தெடுத்து மென்மேலும் சிறந்த படைப்புகளைத் தொடர்ந்து தர என்னுடைய மனமார்ந்த வாழ்த்தினையும் பாராட்டினையும் தெரிவித்துக் கொள்கிறேன். வாழ்த்துகள் பாலா. அடுத்து வரும் படைப்புகளும் சிறப்பாக வெளிவர மனமார்ந்த வாழ்த்துகள்.

அன்புடன்
மதுமிதா
26.06.2014
(29.06.14 அன்று துலக்கம் குறுநாவல் வெளியீட்டு விழாவில் வாசிப்பதற்காக எழுதப்பட்ட கட்டுரை)

Posted in Autism, AUTISM - ஆட்டிசம், அனுபவம், ஆட்டிசம், ஆட்டிஸம், கட்டுரை, குறு நாவல், தன் முனைப்புக் குறைபாடு, நூல் விமர்சனம், புனைவு, மதிப்புரைகள், வாசிப்பனுபவம், புத்தகங்கள், வாழ்த்து, விளம்பரம் | Tagged , , , | Leave a comment