புத்தக வாசிப்பு என்னும் பெருங்கடல்!

book-748904_640

ன்றைய குழந்தைகள், நூல் வாசிப்பு என்றாலே காத தூரம் ஓடுகின்றவர்களாகவே இருக்கிறார்கள். உள்ளங்கைக்குள் உலகையே கொண்டு வந்துவிட்டது ஸ்மார்ட்போன். ஃபேஸ்புக், வாட்ஸ் ஆப், ஜி ப்ளஸ் என்று இணைய மேய்ச்சலுக்குத் தயாராக இருப்பவர்களிடம் நூலைக் கையில் எடுக்கச் சொன்னால், ஓடாமல் என்ன செய்வார்கள்?

வாசிப்பின் மகத்துவத்தை அவர்களிடம் பேசுவதற்கோ எடுத்துச் சொல்லுவதற்கோ நமக்கும்கூட நேரம் இருப்பதில்லை என்பதுதான் நிதர்சனம்.

கல்கி எழுதிய ‘பொன்னியின் செல்வன்’, எழுதி ஐம்பது ஆண்டுகளைக் கடந்த பின்னும் இன்றும் சக்கைப்போடு போட்டுக்கொண்டிருக்கிறது. ஆனால், இதை ஏன் திரைப்படமாக எவராலும் எடுக்க முடியவில்லை என்று எப்போதாவது யோசித்திருக்கிறீர்களா? கரெக்ட்! நீங்கள் நினைப்பதுதான் சரி! கதையாகப் படித்த விஷயங்களை அப்படியே காட்சிப்படுத்துவதென்பது மிகுந்த சிரமம் கொடுப்பதாகவும், பொருட்செலவு பிடிப்பதாகவும் இருப்பதால்தான் எளிதில் சினிமாவாக்க முடியவில்லை.

சினிமாவாகவோ, தொலைக்காட்சித் தொடராகவோ அல்லது இதர விஷயங்களாகவோ நாம் பார்க்கும் ஒரு கதை, நமக்குள் அப்படியே பதிவாகிறது. ஆனால் எழுத்தின் வழி ஒரு கதையைப் படிக்கும்போது, கதையில் சொல்லப்பட்டிருக்கும் காட்சிகளை நம் மனக்கண்ணால் காண்கிறோம்; கதையில் வரும் கதாபாத்திரங்களையும் அப்படியே நம் வசதிக்கேற்ப உருவகப்படுத்திக் கொள்கிறோம்.

கல்கியின் பொன்னியின் செல்வனையே எடுத்துக் கொள்வோம், அதில் வரும் வந்தியத்தேவனைப் படிக்கும்போது, உங்களுக்கு ஒருவர் தோன்றி இருக்கலாம். என் அம்மா காலத்தில் அந்த வேடத்திற்கு, அந்தக் கால நடிகர் ஒருவரைச் சொல்லுவார். அப்போது எனக்கு அது சரியெனப் பட்டது. என் காலத்தில் இன்று எனக்கு அந்தக் கதாபாத்திரத்துக்கு இன்றைய நடிகர் ஒருவரின் முகம் முன்னால் வருகிறது. நாளை என் பிள்ளை படிக்கும்போது, அவர்களுக்கு இன்னொருவரின் முகம் நினைவுக்கு வரலாம். இதுதான் எழுத்தில் இருக்கும் வெற்றி! இதே கதையை நாம் சினிமாவாகப் பார்த்திருந்தால், வந்தியத்தேவன் பாத்திரத்தில் நடித்த நடிகரைத் தவிர, வேறு எவரையுமே பொருத்திப்பார்க்க முடியாமல் போய்விடும். ஆனால், எழுத்து என்பது உங்கள் கற்பனை குதிரைக்குக் கடிவாளம் போடுவதில்லை. அது தன் இஷ்டம்போல பறந்து திரிகிறது. ஒவ்வொருவருக்கும் ஒவ்வொரு நடிகர்கள், வந்தியத்தேவன் பாத்திரத்துக்குப் பொருத்தமானவர்களாகத் தோன்றலாம்.

ஒவ்வொரு மனிதனுக்கும் கற்பனை என்பது அவசியமானது. அதைக் கொடுக்கக் கூடியது, எழுத்தாக நாம் படிக்கும் புனைவுகள்தாம்; துணுக்குகள் அல்ல! படிப்பு என்றாலே, பல பெற்றோர் பாடம் மட்டுமே என்று நினைக்கின்றனர். பாடம் தவிர்த்த பிற நூல்கள் என்றால், அதுவும்கூட பாடத்துக்குத் துணை போகக்கூடிய துணைப்பாட நூலாகவே இருந்துவிடுவது இன்னும் சோகம்.

பாடம் தவிர்த்த பிற நூல்களையும், பிள்ளைகளுக்கு வாசிக்கக் கற்றுக்கொடுங்கள்.  வாசிப்பது என்றாலே பாடம் தொடர்புடையதுதான் என்பது போன்ற எண்ணமே இன்றைய இளம் சமூகத்திடம் பரவலாக இருக்கிறது. அதை உடைத்தெறிவது பெற்றோரின் கடமை. ’கண்டதையும் கற்க பண்டிதனாவான்’ என்பது தமிழில் காலங்காலமாக இருந்துவரும் முதுமொழி. கவிதைகள், கதைகள், புதினங்கள், ஆய்வு நூல்கள் என்று தமிழில் அறிவுச் சுரங்கள் பரந்து விரிந்து கிடக்கிறது. அவற்றை அறிமுகம் செய்து வையுங்கள்.

Nagaraj

க.நாகராஜன்

“இந்த மாதம் (ஏப்ரல்) உலக புத்தக நாளை முன்னிட்டு, தமிழகம் முழுவதும் 500 இடங்களில் சிறப்பு புத்தகக் கண்காட்சி நடத்துகிறோம். அதோடு புக் ஃபார் சில்ட்ரன்ஸ் வெளியீடாக 25 சிறப்பு நூல்களையும் வெளியிடுகிறோம். இது தவிர, ஏப்ரல் 23ம் தேதி நூல் வாசிப்பு பற்றிய அவசியத்தை வலியுறுத்தி, ஒரு நாள் கருத்தரங்கமும் நடத்துகிறோம். முன்பைவிட இன்றைக்கு வாசிக்கும் பழக்கம் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக அதிகமாகிக்கொண்டு வருவதை நாங்கள் கண்கூடாகக் கவனிக்கிறோம். குறிப்பாக, அரசியல் புனைவுகளோடு சேர்த்து குழந்தைகளுக்கான நூல்களும் நன்றாகப் போய்க்கொண்டு இருக்கிறது. ஊர் ஊராகப் போய் வாசிப்பின் அவசியத்தை வலியுறுத்தும் நிகழ்ச்சிகளை நடத்தி, வாசிப்பை ஓர் இயக்கமாக மக்களிடம் கொண்டுபோய் சேர்ப்பதில் பாரதி புத்தகாலயம் தொடர்ந்து செய்துகொண்டு இருக்கிறது. அக்காலம் மாதிரி இப்பவும் குழந்தைகள் தாங்களாகவே தங்களுக்குப் பிடித்த நூல்களை வாங்கும் காலம் வரும்போது, இன்னும் வாசிப்புத்தளம் பரவலானதாக மாறும்” என்கிறார், பாரதி புத்தகாலயத்தின் பதிப்பாளர் க.நாகராஜன்.

அந்தக் காலகட்டத்தில் தங்களுக்கு வேண்டிய நூல்களையும், சிறுவர் பத்திரிகைகளையும் பிள்ளைகளே நேரடியாகச் சென்று வாங்கி வந்தனர். இன்று அவர்கள் கையில் எலக்ட்ரானிக்ஸ் கேட்ஜெட்ஸ்களை நாம் கொடுத்து, வாசிப்பை அந்நியப்படுத்தி வைத்திருக்கிறோம்.

பெற்றோரான நாம் பிள்ளைகளின் முன்னால் புத்தகம் படிக்கும் பழக்கத்தை ஏற்படுத்திக் கொள்வோம். அப்படியே குழந்தைகளின் கைகளிலும் புத்தகங்களைக் கொடுப்போம். அவர்களின் வாசிப்புக்கு வித்திடுவோம்.

வாசிப்பைத் தொடர சில யோசனைகள்…

  1. தினமும் ஒரு நூலில் இருந்து தினம் ஒரு பக்கம் அல்லது ஒரு சின்னக் கதை என்ற ரீதியில் வாசித்துக் காட்டலாம். பிள்ளைகளையும் வாசித்துக்காட்டச் சொல்லலாம்.
  2. இப்பயிற்சி தொடங்கிய சில நாட்களுக்குப் பின், ஒரு கதையைப் படித்து நூலை மூடிவைத்துவிட்டு பிள்ளைகள் உள்வாங்கிய விதத்தில் அக்கதையை திரும்பவும் சொல்லச் சொல்லலாம்.
  3. இன்னும் கொஞ்ச நாட்களுக்குப் பின், படித்த கதையை எழுதிக்காட்டச் சொல்லலாம்.
  4. தினப்படியான வாழ்க்கையின் சொந்த அனுபவத்தை, கதை மாதிரி எழுதச் சொல்லலாம்.

இப்படியான பயிற்சிகள், பிள்ளைகளின் கற்பனாசக்தியை வளர்த்தெடுக்கும். கற்பனைத்திறன் மிக்க குழந்தைகள், எதிர்காலத்தை இப்படி அப்படி என சுயமாகச் சிந்தித்து நடக்கக்கூடியவர்களாக வளர்வார்கள்.

 

(ஏப்ரல் ஏப்ரல் 23ம் தேதி உலக புத்தக நாளை ஒட்டி செல்லமே இதழில் எழுதிய கட்டுரை)

———————————-

 

படங்களுக்கு நன்றி:- http://pixabay.com/

Posted in கட்டுரை, வாசிப்பனுபவம், புத்தகங்கள், வாழ்த்து | Tagged , , | Leave a comment

”பொய்மையும் வாய்மை யிடத்து”- சந்துருவுக்கு என்னாச்சு? நூலுக்கான முன்னுரை

Chandru wrappernew

 

எங்கள் மகன் ஒரு சிறப்பியல்புக் குழந்தை என்பது உறுதிபடத் தெரிந்ததுமே, இச்சமூகம் அவனை எப்படி எதிர்கொள்ளும் என்று கொஞ்சம்அனுமானித்திருந்தோம். அதற்கு மனதளவில் எங்களைத் தயார்படுத்திக் கொண்டுமிருந்தோம். சில நாட்களுக்கு முன்பு எங்கள் உறவினர் குடும்பம் ஒன்றுவீட்டிற்கு வந்திருந்தது. என் மகனுடன் விளையாடிக்கொண்டிருந்த அவர்களின் ஏழு வயது மகன், அவன் அழைத்தபோதில் திரும்பிடாத என்மகனைப்பார்த்து “டேய் லூசு..” என்றான். நேரடியாக இப்படி ஒர் அழைப்பை எதிர்கொண்டபோதில் அத்தனை தயாரிப்புகளையும் தாண்டி கொஞ்சம் மனம்கலங்கித்தான் போனோம்.

அவன் தனது சொற்களின் பொருள் அறிந்ததுதான் சொல்லி இருப்பானா? அச்சொற்களின் வரையரை தெரிந்துகொண்டு, எங்கள் மகனின் செயல்களை எடை போட்டு அதை வைத்து அவனாகவே, அப்படி அழைத்திருக்க முடியாதென்பது நிச்சயம். பெரியவர்களின் பேச்சில் தெரித்த ஒரு சிறுதுளியே அவன்வாயிலும் புழங்கியது என்பதும் வெளிப்படை. எனவே அவனை ஒன்றும் சொல்லவோ அவனது பெற்றோரிடம் இது குறித்துப் பேசவோ முயற்சிக்கவில்லை. ஆனால் இந்தச் சம்பவம் மட்டும் அடுத்து வந்த சில நாட்களுக்கு மனதுள் நெருடிக் கொண்டே இருந்தது.

என் சிறுவயதில் இதுபோன்ற மாற்றுத்திறனுடைய சக குழந்தைகளை எப்படி எனக்கு அறிமுகப்படுதினார்கள் என்று யோசித்துப் பார்த்தேன். நடக்கமுடியாதவனை  ’நொண்டி’ என்றும், காது கேளாதவனை ’செவிடன்’ என்றும் தான் குறிப்பிட்டார்கள் வீட்டுப் பெரியவர்கள். ஆனால் அதே சமயம் அந்தச் சொற்பிரயோகத்தில் எள்ளல் இருந்ததில்லை. வயதும், சமூகப்புரிதலும் ஏற ஏற அவர்களை மாற்றுத்திறனுடையவர்களாக அடையாளம் கண்டுகொண்டேன். மாற்றம் என்பது நேரடியாகக் குழந்தைகளிடமிருந்து வருவதில்லை, அது பெற்றவர்களிடமிருந்து துவங்க வேண்டும் என்றுதெளிவானது.

எனது உடன்பிறவாச் சகோதரியும், மருத்துவருமாகிய தேவகி அவர்களிடம் இச்சம்பவம் குறித்துப் பேசினேன். ” பெத்தவங்களுக்கே புரிதல் இல்லாதபோது,குழந்தைகளுக்கு மட்டும் எப்படி வரும்? இது போன்ற சென்சிடிவ் விஷயங்களை குழந்தைகளுக்குப் புரியற மாதிரி பக்குவமாக சொல்லித் தரும்முயற்சியைப் பெற்றோர்கள் செய்வதில்லை” என்று சொன்னார்.

”நான் எப்படிப் பொறந்தேன்மா” என்று கேட்கும் எந்தக் குழந்தையிடமும் அதன் பெற்றோர் பிறப்பின் ரகசியத்தை அப்படியே சொல்லி விடுவதில்லை.”சாமி, உன்னைப் பாப்பாவாக அம்மா வயிற்றுக்குள் வைத்தார்” என்பதுமாதிரி ஏதாவது கதை சொல்லி அவர்களைச் சமாளிக்கிறோம். தகுந்த வயதும்,புரிதலும் வரும்போது அவர்களுக்கே உண்மைகள் விளங்கும். இந்தச் சமாளிப்பைத்தான் வள்ளுவரும் கூட, “பொய்மையும் வாய்மை யிடத்துப் புரைதீர்ந்த நன்மை பயக்கு மெனின்” என்றாரோ என்னவோ!

குழந்தைகளுக்கு மாற்றுத்திறனாளிகளை அவர்களின் குறைகளைச்சொல்லி அறிமுகப்படுத்துவதைக்காட்டிலும், எப்படி நாகரீகமாக அறிமுகப்படுத்தலாம் என்று ஒரு யோசனையை இப்புனைவின் வழி முன் வைக்கிறேன். இதில் சொல்லப்பட்டிருக்கும் வார்த்தைகளையே நீங்களும் உபயோகிக்க வேண்டுமென்பதில்லை. அதைவிடவும் முக்கியமாக நீங்கள் மாற்றுத்திறனாளிகளைக் குறிக்க ‘நொண்டி’ ’லூசு’, ‘ஊமை’, ‘குருடன்’ போன்றகடுமையான வார்த்தைகளைக் குழந்தைகள் முன்னிலையில் பயன்படுத்தாமலிருந்தாலே அவர்களின் பார்வை சரியானதாக இருக்கும்.

ஒருங்கிணைக்கப்பட்ட கல்வித்திட்டம் பரவலாக்கப்பட்டு வரும் இச்சமயத்தில் மாற்றுத்திறனுடைய சகமாணவர்களைப்பற்றி, பிற மாணவர்கள்ஏளனமாகப் பேசாமலிருக்கவும், அவர்களின் நிலை உணரவும் ஆசிரியர்களும் கூட இதுபோன்றதொரு உத்தியைக் கையாளலாம். பள்ளியில் இருந்துகிடைக்கும் அனுபவங்கள் சிறார்களை இன்னும் பக்குவப்படுத்த உதவும்.

இக்கதையினைத் தொடக்க நிலையிலையே படித்து, மெருகேருவதற்கு உதவிய, அண்ணன்கள் வாசுபாலாஜி, ஆசிப் மீரான், எழுத்தாளர்கள் கரு.ஆறுமுகத்தமிழன், ஜெயந்திசங்கர் மற்றும் தம்பி நரேஷுக்கும் அன்பு! எப்போதும் சமூக எழுத்திற்குத் துணை நிற்கும் பாரதி புத்தகாலயத்திற்கும், தோழர் க.நாகராஜனுக்கும் நன்றிகளைத் தெரிவித்துக்கொள்கிறேன்.

(சந்துருவுக்கு என்னாச்சு? – நூலுக்கான முன்னுரை)

சந்துருவுக்கு என்னாச்சு? (ரூ.25/-)

பிரதி வேண்டுவோர் தொடர்புகொள்க:-

புக் ஃபார் சில்ட்ரன், (பாரதி புத்தகாலயம்)

எண்: 7, இளங்கோ சாலை, தேனாம்பேட்டை, சென்னை- 600018

தொலைபேசி:- 044- 24332424

Posted in Autism, AUTISM - ஆட்டிசம், அனுபவம், அப்பா, ஆட்டிசம், ஆட்டிஸம், கட்டுரை, குழந்தை வளர்ப்பு, சமூகம்/ சலிப்பு, தன் முனைப்புக் குறைபாடு, வாசிப்பனுபவம், புத்தகங்கள் | Tagged , , , , , , , , , | Leave a comment

பெற்றோரின் கனவுகளை பிள்ளைகள் சுமக்கத்தான் வேண்டுமா?

 

head-674125_640

ண் விழித்தபோது, படுக்கையில் இருந்தாள் பவித்ரா. கை, கால் எல்லாம் நடுங்கிக்கொண்டிருந்தது. எட்டு வயதான பவித்ரா மயங்கி விழுந்துவிட்டாள். அந்தச் சம்பவத்தை நினைத்துப் பார்த்தாள்.  இத்தனை பேர் முன்னிலையில் இப்படி ஆகிவிட்டதே என்பதைவிட,  அம்மா அப்பா என்ன சொல்வார்களோ என்று நினைக்கையிலேயே பயம் அதிகரித்தது. அதே சமயம், அம்மாவும் அப்பாவும் டாக்டரிடம் பேசிக்கொண்டிருந்தார்கள். கண்டிப்பாக பவித்ராவுக்கு நல்ல ஓய்வு தேவை என்று மருத்துவர் சொல்லிக்கொண்டிருந்தார். “இவ்வளவு சின்னக் குழந்தைக்கு மன அழுத்தம் வந்திருக்கிறது. அதனால்தான் மயங்கி இருக்கிறாள். பயமாகக்கூட இருக்கலாம்” என்றார் மருத்துவர்.

சிறு வயதிலேயே தடகள விளையாட்டில் ஆர்வமிக்கவள் பவித்ரா. ஓட்டத்திற்கும் நீளம் தாண்டுதலுக்கும்  நெடுநெடுவென்றிருக்கும் அவளுடைய உயரமும் உறுதுணையாக இருந்தது. ஆனால் அவளை, நடன வகுப்பில் சேர்த்துவிட்டனர் பெற்றோர். பவிக்கு நாட்டியம் பிடிக்கவில்லை. ஆனால், எதிர்த்துப்பேச முடியாது. பேசினால், அடி விழுந்தாலும் ஆச்சரியப்படுவதற்கில்லை. அமைதியாக, வகுப்புக்குச் சென்றுவரத் தொடங்கினாள். தொடர்ந்து பல மாத வகுப்புகளுக்குப்பின் இன்று சலங்கை பூசை. பெரிய அரங்கை வாடகைக்கு எடுத்திருந்தார் நடன ஆசிரியை. முதலில் எல்லாக் குழந்தைகளும் குழுக் குழுவாக ஆடினர். உயரமானவள் என்பதால், பின்னால் நின்று சமாளித்துவிட்டாள் பவி. அடுத்து, இருவராக வந்து ஆடவேண்டும். உள்ளுக்குள் உதறலுடன் மேடையேறினாள். எதிரே கேமராவுடன் அம்மாவும் அப்பாவும் நிற்பதைப் பார்த்ததும், கண்கள் இருட்டிக்கொண்டு வந்தது. ஜதி பாட்டு, கிணற்றுக்குள் இருந்து கேட்பதுபோல தேய்ந்து போனது. கண்கள் செருக.. அப்படியே மயங்கிச் சரிந்தாள் பவித்ரா. அப்புறம் என்ன நடந்தது என்பதைத்தான் நீங்கள் முதல் பாராவில் படித்தீர்கள்.

இது, ஏதோ ஒரு பவித்ராவின் கதை என்று நினைக்க வேண்டாம். பல பிள்ளைகளின் நிலையும் இப்படித்தான் இருக்கிறது. முன்பெல்லாம் படிப்பு விஷயத்தில்தான் பெற்றோர் கடுமையாக நடந்துகொண்டிருந்தனர். ஆனால் சமீப நாட்களில், படிப்பு சாராத பிற விஷயங்களிலும் தாங்கள் நினைப்பதைத்தான் பிள்ளைகள் செய்யவேண்டும் என்ற மனநிலைக்கு வந்துவிட்டனர். இது, நிச்சயம் குழந்தைகளின் எதிர்காலத்தைக் கேள்விக்குள்ளாக்கும் என்பதைப் பலரும் அறிவதில்லை.

பி.காம் படித்துவிட்டு மருந்து விற்பனைப் பிரதிநிதியாக பணியாற்றுபவரையும், மருத்துவம் படித்துவிட்டு ஊடகத்துறையில் இருப்பவர்கள் பலரையும் இன்று நாம் பார்க்க முடியும். அதன் பின்னணி என்னவென்று ஆராய்ந்தால், பெற்றோரின் விருப்பத்தின் பெயரிலேயே அவர்களும் படித்திருப்பது தெரியவரும். ஒரு கட்டத்துக்குப் பின், தனக்குப் பிடித்தமான பணிக்குத் திரும்பி இருக்கிறார்கள் என்பதை உணர்ந்துகொள்ள முடியும்.

இப்படிப்பட்ட நெருக்கடிகளுக்கு ஆட்படுவது, பதின்ம வயதின் இறுதியில் இருக்கும் பிள்ளைகள்தாம் என்றில்லை. சிறு வயதிலேயே பல குழந்தைகள் மன அழுத்தத்துக்கு ஆளாகிறார்கள். விளைவு, படிப்பு என்பதை கடுமையான தண்டனைபோல அணுகுகிறார்கள். அதனாலேயே, கற்றுக்கொள்ளக்கூடிய எல்லாவற்றையுமே வெறுப்பவர்களாக மாறிப் போகிறார்கள்.

பாடமோ கலையோ – எதுவானாலும், பிள்ளைகளிடம் பெற்றோர் முதலில் பேசிப் பார்க்கவேண்டும். அதன்பின்  அவர்களின் விருப்பமறிந்து முடிவெடுத்தல் என்பது நன்றாக இருக்கும். இது பிள்ளைகளின் பொருளாதார வாழ்வுக்கு மட்டுமல்ல; ஆரோக்கியமான வாழ்வுக்கும் வழி வகுக்கும்.

 

உளவியலாளர்களின் ஆய்வு 

அமெரிக்காவில் உள்ள ஒஹையோ பல்கலைக்கழகத்தின் உளவியல் பிரிவு ஓர் ஆய்வு நடத்தியது. அந்த  ஆய்வில் 8 முதல் 15 வயது வரையுள்ள குழந்தைகளின் பெற்றோர் குழு ஒன்று தேர்வு செய்யப்பட்டது. சில அடுக்குகளாக ஆய்வுகள் நடத்தப்பட்டன. முதலில் பெற்றோர் எந்த அளவுக்குத் தங்கள் குழந்தைகளை தங்களின் நீட்சியாகவே காண்கிறார்கள் என்பது கண்டறியப்பட்டது.

பெற்றோர்களை இரு குழுக்களாகப் பிரித்தனர். ஒரு குழுவிடம், அவர்களது நிறைவேறாத ஆசைகளை எழுதுமாறு கேட்டார்கள். பின் மற்றொரு குழுவினரிடம், அவர்களுக்குத் தெரிந்த யாரேனும் ஒருவரது நிறைவேறாத ஆசைகளை எழுதச் சொன்னார்கள். பிறகு அனைவரையும் தங்கள் குழந்தைகளின் எதிர்காலத்தைப் பற்றிய ஆசைகளை எழுதச் சொன்னார்கள்.

முந்தைய சோதனையில் குழந்தைகளை தங்களின் நீட்சியாகக் காண்பதாகச் சொன்ன பெற்றோர்கள் அனைவருமே, தங்களது இழந்த கனவுகளையே குழந்தைகளின் எதிர்காலத் திட்டமாகவும் சொன்னார்கள். எனவே, தன்னுடைய நீட்சியாகவே தன் குழந்தையைக் காணும் பெற்றோர், அவர்களின் நிறைவேறாத கனவுகளை குழந்தைகளின் மூலம் வாழ்ந்து பார்க்க நினைக்கின்றனர் என்பது ஆய்வின் மூலம் உறுதி செய்யப்பட்டது.

 

குழந்தைகளுக்கான வேலைகளை பெற்றோர் ஏன் முடிவு செய்கிறார்கள்

  1. குழந்தைகளை தங்கள் தொடர்ச்சியாகப் பார்ப்பதால், தங்கள் நிறைவேறாத ஆசைகளை குழந்தைகளின் மூலம் நிறைவேற்றிக்கொள்ள நினைக்கின்றனர்.
  2. படிக்கும் பிள்ளைகளைவிட, அவர்களுக்கு எது நல்லது, சிறந்த எதிர்காலம் கொடுக்கக்கூடியது என்று பெற்றோராகிய தங்களுக்கு அதிகமாகத் தெரியும் என்று நம்புகிறார்கள்.
  3. பள்ளிப்பாடம் தவிர்த்து பிற கலைகளிலும்கூட, தாங்கள் விரும்பும் கலையை பிள்ளைகள் கற்றால் அது அவர்களுக்கு நல்லது என்று நினைக்கிறார்கள்.
  4. தாங்கள் சொல்லும் துறை வளமானது, முன்னேறும் வாய்ப்புகள் அதிகம் என்று நம்புகின்றனர்.
  5. அக்கம் பக்கத்தவர், நண்பர்கள் போன்ற தெரிந்தவர்களின் பிள்ளைகள் இந்தப் படிப்பை / வேலையை மேற்கொள்வதால், நம் குழந்தையும் அதையே செய்தால் நல்லது என்று நம்புவது.
  6. குடும்பத் தொழில் என்று எண்ணுவது. குடும்பத்தில் எல்லோரும் வழிவழியாக ஒரு தொழில் சார்ந்தவர்கள் எனும்போது, தங்கள் வாரிசும் அதே தொழிலில் ஈடுபட வேண்டும் என்று எதிர்பார்ப்பது. இதில், குடும்ப முதலீடுகளைத் தொடர்வதும் ஒரு முக்கியக் காரணி.

————-

நன்றி : செல்லமே ஏப்ரல் 2015 மாத இதழ்

நன்றி:- கட்டுரையில் இடம்பெற்ற படம் : http:// pixabay . com தளத்தில் இருந்து எடுக்கப்பட்டவை.

Posted in அனுபவம், கட்டுரை, குழந்தை வளர்ப்பு | Tagged , , , , , , , , , , | 1 Comment

படுக்கையை நனைத்தல் குற்றமல்ல!

இன்று அனேக வீடுகளில் பெற்றோர் சந்திக்கும் சங்கடங்களில் ஒன்று, படுக்கையில் குழந்தை சிறுநீர் கழித்தல். இதைச் செய்யும் குழந்தையிடம் பல பெற்றோர் நடந்துகொள்ளும் விதம், கொஞ்சம் முரட்டுத்தனமாக இருக்கிறது. ஆனால் படுக்கையில் சிறுநீர் கழிப்பதென்பது, குழந்தைப் பருவத்தில் பல குழந்தைகள் செய்யும் காரியம்தான். இது இயல்பான ஒன்றுதான்!

கொஞ்சம் யோசித்துப் பாருங்கள், உறங்கச் செல்லும்போதே, இன்று படுக்கையை நனைத்துவிட்டுத்தான் மறு வேலை என்று எந்தக் குழந்தையும் முடிவு கட்டிக்கொண்டு வருவதில்லை. படுக்கையை ஈரமாக்கும் குழந்தைக்கு, ஒருவித குற்ற உணர்ச்சியை நாம் ஏற்படுத்திவிடுகிறோம். இது அவசியமற்றது என்கிறது மருத்துவ உலகம். இயல்பான ஒரு காரியத்திற்கு, ஏன் குழந்தைகள் குற்ற உணர்ச்சிக்கு ஆட்பட வேண்டும்? சிறுநீர் பை நிரம்பியதை அறியாமல் உறங்குவதால் இது நிகழ்கிறது என்ற உண்மையை, முதலில் பெற்றோராகிய நாம் உணர்ந்துகொள்ள வேண்டும்.

“குழந்தை தானாக சிறுநீர் கழித்தலை என்னுரிஸ் (enuresis) என்று சொல்லுவோம். இதிலும்கூட பகலில் தானாக சிறுநீர் கழித்தல், இரவில் தானாக சிறுநீர் கழித்தல் என்று இரண்டு வகைகள் உள்ளன. இங்கு நாம் பேசுவது, இரவில் தானாக சிறுநீர் கழிப்பது பற்றித்தான். பொதுவாக, ஐந்து வயதுக்குக் குறைவான குழந்தைகள் படுக்கையில் சிறுநீர் கழிப்பதை, நாம் பெரிதாக எடுத்துக்கொள்வதில்லை.

“எப்போதுமே படுக்கையில் சிறுநீர் கழிப்பது, ஆறுமாதம் சரியாக இருந்துவிட்டு திடீரென படுக்கையில் சிறுநீர் கழிப்பது என்று இரண்டு பிரிவுகள் உள்ளதாக மருத்துவ உலகம் சொல்கிறது. இவர்களின் சிறுநீர் பை சரியாக இருக்கிறதா? சிறுநீர் பாதையில் ஏதேனும் தொற்று ஏற்பட்டுள்ளதா என்பதையெல்லாம் மருத்துவ ரீதியாக ஆராய வேண்டியிருக்கும். அதேபோல உளவியல் ரீதியாகவும் இதனை அணுக வேண்டியிருக்கும். எடுத்துக்காட்டாக, பெற்றோருக்கிடையே ஏற்படும் சண்டைகள், பள்ளியில் மற்ற குழந்தைகள் அல்லது ஆசிரியர்கள் மீதான பயம், வெளியில் சொல்லமுடியாத அல்லது சொல்லத் தெரியாத பாலியல் தொந்தரவுகள் ஆகியவற்றையும் ஆய்வுசெய்ய வேண்டியிருக்கும். மருத்துவ உதவி, உளவியல் உதவி – இரண்டில் எது தேவையோ அதனை அக்குழந்தைகளுக்குக் கொடுப்போம். ஒருவித ஹார்மோன் குறைபாட்டினால் இது நிகழ்வதாக, இன்றைக்கு மருத்துவ உலகம் கண்டறிந்துள்ளது.

“குழந்தை படுக்கையில் சிறுநீர் போவதை கொஞ்சம் கவனமாகக் கையாள்வதற்கு, பெற்றோர் பழகிக்கொள்ள வேண்டும். படுக்கை ஈரமானால், குழந்தைகளை எழுப்பி விடுவதற்கான அலாரம் எல்லாம் இன்றைக்குச் சந்தையில் வந்துவிட்டன. பெற்றோர் இவ்விஷயத்தில் தங்கள் குழந்தைகளைத் தண்டிக்காமல், மனதளவில் காயப்படுத்தாமலும் இருக்கவேண்டும். சரிப்படுத்தக்கூடிய இந்த விஷயத்துக்காக, தேவையில்லாமல் அச்சப்பட வேண்டாம். ஏதேனும் தயக்கமோ குழப்பமோ இருந்தால், குழந்தை நல மருத்துவரை அணுகி ஆலோசனை பெற்றுக்கொள்வது சிறந்தது” என்கிறார், குழந்தைகள் நல மருத்துவர் லதா சந்திரசேகர்.

மருத்துவரை எப்போது பார்க்கலாம்?

 

ஒரு நாள் படுக்கையை ஈரப்படுத்திய உடனேயே குழந்தை நல மருத்துவரைத் தேடி ஓடினால், நிச்சயம் அவர் சிரிப்பார். தொடர்ந்து உங்கள் குழந்தையை உற்று நோக்குங்கள். படுக்கையில் சிறுநீர் கழித்தல் பகல் வேளையில் நடந்தால் அல்லது உங்கள் குழந்தை 6 வயதோ அல்லது அதற்கு மேற்பட்ட வயதுடையவராகவோ இருந்தால், மருத்துவரைச் சந்திக்க அதுவே தக்க சமயம். அதுபோல, தொடர்ந்து 6 மாதங்கள் படுக்கையில் சிறுநீர் கழிக்காமல் இருந்துவிட்டு பின்னர் திடீரென படுக்கையில் சிறுநீர் கழித்தாலும் மருத்துவரைச் சந்திக்கலாம்.

படுக்கையில் சிறுநீர் கழிக்கும் உங்கள் குழந்தைக்கு  எப்படி உதவி செய்யலாம்?

  1. குழந்தைகளை, குறை சொல்லவோ திட்டவோ செய்யாதீர்கள்! அவமானப்படுத்துதலும் தண்டனையும் ஒருபோதும் சிறுநீர் பை கட்டுப்பாட்டை வளர்க்க உதவுவதில்லை.
  2. படுக்கையில் சிறுநீர் கழிப்பது, சிறுவயது குழந்தைகளுக்கு இயல்பானதே!
  3. தூங்கச் செல்லும்முன் சிறுநீர் கழிக்கச் செய்யுங்கள்.
  4. இது ஒரு சாதாரண பிரச்னை என்று கூறி, குழந்தையின் தாழ்வு மனப்பான்மையை அகற்றுங்கள்.
  5. இரவில் கழிவறைக்குப் போகும் வழியில், காலில் இடரும்படியான பொருட்கள் இல்லாமல் இருக்க வேண்டும். கழிவறைக்குச் செல்லும் பாதையில், குழந்தைகள் பார்ப்பதற்கு வசதியாக இரவு விளக்கு எரியட்டும்.
  6. படுக்கையில் படுத்தவுடன் உறங்காமல் நீண்டநேரம் விழிந்திருந்துவிட்டு உறங்கும் பழக்கம் இருந்தால், உறக்கம் தொடும் முன் மீண்டும் ஒருமுறை கழிவறைக்குப் போகச்சொல்லி வலியுறுத்தலாம்.
  7. நீர் உறிஞ்சும் தன்மையுள்ள படுக்கை விரிப்புகளைப் பயன்படுத்தலாம். படுக்கை ஈரமானால் அறிவிக்கும் அலாரத்தையும் பயன்படுத்தலாம்.
  8. காலையில் படுக்கையைச் சுத்தம் செய்யும்போது, குழந்தையிடம் கடுஞ்சொற்கள் சொல்லாமல், தண்டனை கொடுக்காமல், சுத்தப்படுத்தும் பணியில் குழந்தையையும் சேர்த்துக் கொள்ளலாம்.
  9. ஒத்த வயதுடைய குழந்தைகளாக இருந்தாலும் ஒவ்வொரு குழந்தையும், வெவ்வேறு காலகட்டத்தில் சிறுநீர்ப்பை கட்டுப்படுத்துதலைப் பழகிக்கொள்கிறார்கள்.

நன்றி செல்லமே மாத இதழ் பிப்ரவரி 2015

நன்றி:- கட்டுரையில் இடம்பெற்ற படங்கள் : http:// pixabay . com தளத்தில் இருந்து எடுக்கப்பட்டவை.

Posted in கட்டுரை, குழந்தை வளர்ப்பு | Tagged , , , | Leave a comment

ஆட்டிசம் – பெற்றோர்களுக்கான 10 யோசனைகள்

problem-98376_640

  1. உண்மையை ஒப்புக் கொள்ளுவோம்

அனேக பெற்றோர் தங்கள் குழந்தைக்கு ஆட்டிசம் என்று தெரிந்தும், அப்படியெல்லாம் இல்லை. என் பிள்ளைக்கு வெறும் ஹைப்பர்தான், லேர்னிங் டிசபிலிட்டி மட்டுந்தான் என்றெல்லாம் பிறரிடமும், தம் மனதுக்குமே கூட நிறுவ முயற்சிப்பது வேண்டாம்.

  1. உரக்கச் சொல்வோம்

நாமே முன்வந்து பிள்ளையின் குறைபாட்டை வெளிப்படையாக பேசுவது நல்லது. அக்கம் பக்கத்தவர் தொடங்கி, ரயில் ஸ்நேகம் வரை அனைவரிடமும் நம் பிள்ளைக்கு இருக்கும் வளர்ச்சிக் குறைபாட்டினை நாமே முன் வந்து சொல்லிவிடுவது சரியாக இருக்கும்.

3. அஞ்சிச் சுருங்காதிருப்போம்

பிள்ளைக்கு இருக்கும் குறைபாட்டினை குறித்த தாழ்வுணர்ச்சியிலிருந்து நாம் வெளிவந்தால் மட்டுமே பொது இடங்களில் பிள்ளையின் செயல்பாடுகள் குறித்து அவமான உணர்வு அடையாதிருக்க முடியும்.

maternal-love-71278_640

  1. போராடத் தயாராவோம்

இப்படி ஒரு நிலை வந்துவிட்டதேஎன்று மருகாமல் இருப்பது அவசியம். அதுபோலவே, அடுத்தவர்கள் நமக்காக பேச வேண்டும் என்று நினைக்காமல், பள்ளி தொடங்கி எல்லா இடத்திலும் நாமே நமக்காகப் பேச முயற்சிப்போம். இப்போராட்டங்களில் சக சிறப்புக் குழந்தைகளின் பெற்றோர்களையும் ஒருங்கிணைக்க முயற்சி செய்வது என்பது சமூக மாற்றத்திற்கான குரலுக்கு வலு சேர்க்கும் என்பதை உணர்ந்துகொள்வோம்.

  1. பகிர்ந்து கொள்வோம்

நம் பிள்ளைக்கு நாம் கொடுத்துவரும் பயிற்சிகளின் வழி, நமக்கு பயனளிக்கும் ஒவ்வொரு சின்னச் சின்ன விஷயங்களையும் மற்ற பெற்றோருக்கும் தயக்கமின்றி பகிர்வது நமக்கும் கூட நன்மையையே தரும். பிறரின் அனுபவங்களை நாமும் முயற்சித்துப்பார்க்கலாம்.

childhood-667605_640

6. ஒப்பிடாதிருப்போம்

இப்பிரச்சனை இங்கே கொஞ்சம் அதிகம் தான். ஆட்டிசநிலையின் தன்மை என்பது ஒவ்வொரு குழந்தைக்கும் வேறுபடும். இதனை பல பெற்றோர் உணர்ந்துகொள்வதில்லை. அந்த பிள்ளை பேசுதே, இந்த பிள்ளை எழுதுகிறதே என ஓர் ஆட்டிசநிலைக்குழந்தையை தனது பிள்ளையோடு ஒப்பிடாமலிருப்பதும், இப்படி ஒப்பிட்டு தெரப்பிஸ்டிடம் போய் மல்லுகட்டாமலிருப்பது அவசியம்.

  1. டைரி எழுதுவது

டயட் தொடங்கி, பிள்ளைகளின் நடத்தைப் (பிகேவியர்) பிரச்சனைகள், நம்முடைய மன அழுத்தங்கள், குழந்தையின் முன்னேற்றங்கள் (ரொம்ப சிறு விஷயமா இருந்தாலும் கூட) முதலியவற்றை பதிந்து வைப்பது நமக்கும், மற்றவருக்கும் பயனுள்ளது.

touch-11697_640

8. சிறிய மனிதர்களை அங்கீகரித்தல்

நம் பிள்ளைகளின் பள்ளி ஆயா, ஆட்டோக்காரர், சலூனில் குழந்தைக்கு முடி திருத்துவோர் போன்ற ஆட்களில் சிலரேனும் நம் குழந்தைகளை புரிந்து, அவர்களுக்கு மதிப்பளித்து சேவை செய்திருப்பர். அவர்களை வாய்ப்பு கிடைக்கையில் எல்லாம் பாராட்டவும், உதவவும் முயற்சியுங்கள். இவர்களின் ஆதரவும், அரவணைப்புமே நம் குழந்தைகளுக்கு அவசியம்.

 

  1. பயணங்களுக்குத் தயங்காதீர்கள்

பொதுவாகவே பயணம் என்பது எல்லா மனிதர்களுக்குமே மகிழ்வளிக்கக்கூடியதுதான். அதிலும் குறிப்பாக பல ஆட்டிச நிலையாளர்கள் பயணங்களை விரும்புகிறவர்களாகவே இருக்கிறார்கள். ஆனால் நமக்குத்தான் இவர்களை வைத்துக் கொண்டு பயணிப்பது மலையைக் கெல்லுவது போன்ற முயற்சி. ஆனால் மலையைக் கெல்லி எலி பிடிப்பது போல் பலன் சிறியதல்ல; மாறாக, மலையைக் கெல்லி நதியை திருப்புவது போல் முயற்சியைப் போலவே பலனும் பெரிது. பயணங்களின் வழி புதிய புதிய விஷயங்களை அறிமுகப்படுத்திக் கொண்டேபோனால், அவர்களும் உள்வாங்கியபடியே இருப்பார்கள். பயணங்கள் வாயிலாக பெருகும் குழந்தைகளின் அறிதலும், மகிழ்ச்சியும் அலாதி.

barbie-223952_640

  1. அன்பின் எல்லைகளை விஸ்தரிப்போம்

நிறைய ஆட்டிச நிலைச்சிறார்களின் பெற்றோர் தங்கள் பிள்ளைகளை (குழந்தையின் நிலை பொறுத்து) சிறப்பு பள்ளிகளுக்கு அனுப்ப மறுப்பதின் காரணமே அங்கிருக்கும் பிற குழந்தைகளிடம் இருந்து எதையாவது கற்றுக்கொண்டு விடுவானோ என்ற அச்சம் தான் முக்கியமானதாக இருக்கிறது. அப்படிக்கற்றுக்கொள்ளக்கூடிய குழந்தையாக இருக்கும் பட்சத்தில் எளிதாக ஆட்டிச நிலையில் இருந்து அக்குழந்தை வெளியே வந்துவிடும் என்பதை உணரவேண்டும். மேலும் ஆட்டிசத்தினை விட மற்றவகை மனநலம் பாதிப்புள்ள குழந்தைகள் மோசம் என்று நினைக்காமல் இருப்பது அவசியம். நாம் மற்ற மனநலக் குறைபாடுள்ள குழந்தைகளிடம் காட்டும் இதே மனநிலையைத்தான் பிற குழந்தைகளின் பெற்றோர் நம்மிடமும் காட்டுகிறார்கள். அங்கே அந்த புறக்கணிப்பின் வலியை உணரும் நாமே, பிறிதொரு இடத்தில் பிள்ளைகளின் குறைபாட்டில் உயர்வு தாழ்வு காணலாகாது. அன்பின் எல்லைகளை விரிவடையச்செய்வோம். எல்லா சிறப்பியல்புக் குழந்தைகளிடமும் ஒரே மாதிரியான அன்பு செலுத்துவோம்.

********

நன்றி:- கட்டுரையில் இடம்பெற்ற படங்கள் : http:// pixabay . com தளத்தில் இருந்து எடுக்கப்பட்டவை.

Posted in Autism, AUTISM - ஆட்டிசம், அனுபவம், ஆட்டிசம், ஆட்டிஸம், கட்டுரை, குழந்தை வளர்ப்பு, தன் முனைப்புக் குறைபாடு, மதியிறுக்கம் | Tagged , , , , , , , , , , , , , , , | 5 Comments