பாராட்டு அவசியம்!

Appreciation

சின்னச் சின்ன பாராட்டுக்கள், பெரிய பெரிய செயல்களுக்கு அடித்தளமாக அமையும் என்பதை நாம் நினைவில் வைத்திருப்பது நல்லது. ‘இன்றைய பரபரப்பான வாழ்க்கையில் அதெற்கெல்லாம் எங்கே சார் நேரமிருக்கிறது?’ என்று சொல்வோர் அதிகமாகிவிட்டனர். அது உண்மையாகவும் இருக்கலாம். அவர்களுக்காகவே கட்டுரைக்குள் நுழையும்முன், ஒரு சின்னக் கதையைப் பார்த்துவிடுவோம் நாம். அதன்பின் தலைப்புச்செய்திக்கு நாம் திரும்பலாம்.

 

தங்களின் ஓரே பையனை பள்ளியில் சேர்க்க, பல இடங்களைப் பார்த்து கடைசியாக ஒரு பள்ளியை முடிவுசெய்து சேர்த்துவிட்டனர் அந்தத் தம்பதியினர். மூன்று மாதம் கழித்து மகனை அழைத்து, ‘‘என்னவெல்லாம் பள்ளியில் சொல்லிக் கொடுக்கிறார்கள்?’’ என்று கேட்டார் தந்தை. அவனும், “ஏபிசிடி எல்லாம் சொல்லிக் கொடுக்குறாங்கப்பா. ரைம்ஸ் எல்லாம்கூட சொல்லிக்கொடுத்து இருக்காங்க” என்றான் மகிழ்ச்சியுடன்.

“எங்கே சொல்லு?” என்றார் அப்பா.

“ஏஏயே..” என்று பையன் தொடங்கினான்.

அப்பா அவனையே பார்த்துக்கொண்டிருந்தார். பையன் அடுத்த வார்த்தை சொல்லாமல் அப்பாவையே பார்த்தான். ‘சொல்லுடா!’ என்று குரலை உயர்த்தினார். திரும்பவும் பையன், ‘ஏஏயே..’ என்று நிறுத்தினான்.

அப்பாவுக்குக் கோபமாகிவிட்டது. ‘சொல்லுடான்னா..’ என்று ஓர் அதட்டல் போட்டார். அவ்வளவுதான்! பையன் ‘வீல்’ என்று அலறியபடி அம்மாவைத்தேடி உள்ளே ஓடினான்.

மூன்று மாதங்களுக்கு மேலாகியும் பையனுக்கு ‘ஏ’ தவிர ஒன்றுமே தெரியவில்லையே என்ற புகாருடன், மறுநாள் பள்ளி முதல்வரை சிறுவனின் பெற்றோர் சந்தித்தனர். முதல்வர், அச்சிறுவனின் வகுப்பாசிரியரை வரவழைத்தார்.

வகுப்பாசிரியர் ஒரு நடுத்தர வயதுப் பெண்மணி. அவர் வந்ததும், பெற்றோர்தரப்பு புகார் என்ன என்று விளக்கப்பட்டது. ஆசிரியரோ, பெற்றோரின் புகாரை மறுத்தார். பையனுக்குச் சொல்லிக்கொடுத்த எல்லாப் பாடங்களும் தெரியும் என்று நற்சான்றிதழும் கொடுத்தார். ‘நிரூபிக்க முடியுமா?’ என்று பெற்றோர் கேட்டனர்.

ஆசிரியர் சிறுவனைத் தன் பக்கம் அழைத்து, “ஏபிசிடி தெரியும்தானே?” என்று கேட்டார். பெற்றோரின் நடவடிக்கையால் பயந்துபோயிருந்த சிறுவன், தெரியும் என்பதுபோலத் தலையாட்டினான். “எங்கே சொல்லு பார்க்கலாம்?” என்றார் வகுப்பாசிரியை.

‘ஏ’ என்று தொடங்கினான். ஆசிரியை ‘ம்’ என்றார்.

அவன் அடுத்து, ‘பி’ என்றான். ஆசிரியை ‘ம்’ என்றார்.

அடுத்து ‘சி’ என்றான். ஆசிரியர் திரும்பவும், ‘ம்’ என்றார்.

இப்படியாக அவன் சொல்லச் சொல்ல ஆசிரியை, ‘ம்.. ம்..’ என்று சொல்லிக்கொண்டே இருந்தார். இருபத்தி ஆறு எழுத்துக்களையும் தடையின்று சொல்லி முடித்தான் சிறுவன். ஆக, ஒரு சிறுவனுக்குத் தடையாக இருந்த அச்சத்தை சிறிய ஊக்குவிப்பு, சிறிய அங்கீகாரம் தகர்த்துவிட்டது.

இந்தக் கதையை இதற்கு முன்பும் நீங்கள் கேட்டிருக்க முடியும். ஆனால், இந்தக் கதையில் சொல்லப்படும் அங்கீகாரம்தான் இன்றைக்கு குழந்தைகளுக்கு மிகவும் தேவையாக இருக்கிறது. அவர்களை ஊக்குவிக்கவும், சரியான பாதையில் அழைத்துச்செல்லவும் பெற்றோரின் அரவணைப்பு அவசியமாகிறது.

நாமும் இப்படித்தான் இருக்கிறோமா என்பதை நாமே நமக்குள் கேட்டுக்கொள்வது சிறந்தது. அங்கீகாரம் என்றால் அதை எப்படி வழங்கவேண்டும் என்பதற்கு சில விதிகள் இருக்கின்றன. அவற்றைப் பார்ப்போம்…

1. பாராட்டில் உண்மை இருக்கட்டும்: ஒரு பானைக்கு நாலு கால் வரைந்து, ‘இதுதான் யானை’ என்று குழந்தை உங்களிடம் காட்டினால், ‘ஆஹா! அருமை, அற்புதம்’ என்று சொல்வதைவிட, ‘நல்லா இருக்கு. இப்படியே வரைஞ்சு பயிற்சி எடுத்துக்கிட்டா, யானை வரைய வந்துடும்’ என்று சொல்வதுதான் சரி.

thanks-418358_640

2. குழந்தைகளின் நற்பண்புகளைப் பாராட்டுங்கள்: நேர்மை, கனிவு, நம்பகத் தன்மை போன்ற குணங்கள் அவர்களிடம் வெளிப்படுகையில், அவர்களைப் பாராட்டுங்கள். அதேநேரம் மோசமான குணங்களுக்கு, கண்டிக்கவும் செய்யுங்கள். இரண்டையும், ஒவ்வொரு முறையும் தொடர்ந்து செய்யுங்கள். பாராட்டு, எப்போதும் வெறும் வாய் வார்த்தையாக மட்டுமாக இருந்துவிடாமல் அவ்வப்போது சிறுசிறு ஊக்கப்பரிசுகளும் தரவேண்டும்.

3. நட்சத்திரப் பட்டியல்: குழந்தைகளின் கண்ணில் படும் இடத்தில் அவர்களின் நட்சத்திரப் பட்டியல் ஒன்றை வைக்கலாம். ஒவ்வொரு நற்செயலுக்கும் அதில் ஒரு நட்சத்திரம் சேர்க்கலாம். ஐந்து அல்லது பத்து நட்சத்திரம் சேர்த்தால் அதற்கொரு சாக்லேட் அல்லது ஐஸ்கிரீம் என்பதுபோல அவர்களின் ஊக்க போனஸை வடிவமைக்கலாம். (இரு குழந்தைகள் இருக்கும் இடத்தில் நிச்சயம் ஒப்பீடு செய்யாதீர்கள்!)

4. சேமிப்பையும் நற்பண்புகளையும் ஒன்றிணையுங்கள்: வீட்டு வேலைகளில் உதவுவது, மதிப்பெண் வாங்குவது போன்ற நற்செயல்களுக்கு ஊக்கத் தொகையாகப் பணம் தருவது தவறல்ல. என்னென்ன நற்செயல்கள், அவற்றுக்கு எவ்வளவு பணம் நாம் தருகிறோம் என்பதை தேதி வாரியாக குழந்தையை விட்டே ஒரு நோட்டில் எழுதச் சொல்லலாம். அதேபோல, அவர்கள் அப்பணத்தைச் செலவழிக்கும் விதத்தையும் பதிய வைத்தால், வரவு செலவுகளைக் கையாளும் திறனும் வளரும்.

5. உழைப்பைப் பாராட்டுங்கள்: தீவிரமான உழைப்பிற்குப் பிறகும் உங்கள் குழந்தை ஒரு போட்டியில் பரிசுபெற முடியாமல் போகலாம். ஆனால், அவன் எவ்வளவு உழைத்தான் என்பது உங்களுக்குத் தெரியும். அதைக் குறிப்பிட்டு பாராட்டுங்கள்.

6. வேலையின் தரத்தைப் பாராட்டுங்கள்: காய் நறுக்கித் தரும்போது ஒரே சீராக அழகாக நறுக்கியிருந்தால், அதைக் குறிப்பிட்டு பாராட்டுவது. ஏனோதானோவென்று செய்வதைவிட தரமாகச் செய்வதை ஊக்குவிப்பது, அவர்களைச் செம்மையாளராக்குவதற்கான (perfectionist) வழி.
7. நண்பர்களையும் பாராட்டுங்கள்: குழந்தைகளின் நண்பர்களையும் அவர்களின் நற்செயல்களுக்குப் பாராட்டுங்கள். இதை உங்கள் குழந்தையிடமும் சொல்லுங்கள்: “உன் ஃப்ரெண்ட் மது, ரொம்ப நல்ல பொண்ணுப்பா. ரோட்ல கண்ணு தெரியாதவங்களுக்கு கிராஸ் பண்ண உதவிட்டிருந்தா” என்பதுபோல.

—-

நன்றி: செல்லமே மார்ச் மாத இதழ்

படம்: http:// pixabay . com/

Posted in அனுபவம், கட்டுரை, குழந்தை வளர்ப்பு | Tagged , , , , , , , | 1 Comment

மகிழ்ச்சியான அப்பா நான் – நடிகர் ப்ருத்விராஜ் நேர்காணல்

சின்னத்திரை தொடங்கி, பெரிய திரை வரைக்கும் நீண்ட அனுபவம் கொண்டவர் நடிகர் ப்ரித்விராஜ் (என்கிற) பப்லு. கலைத்துறையைக் கழித்துவிட்டுப் பார்த்தால் – அவர் ஒரு அன்பான கணவர், கனிவான தந்தை, பொறுப்பான குடிமகன். செல்லமேவின் ஏப்ரல் இதழுக்காக அவரிடம் நாம் கண்ட நேர்காணல் இது…

 

செல்லமே: உங்களுடைய வீட்டில் யாரோட ஆட்சி?
பப்லு: இதென்னங்க கேள்வி? (சிரிக்கிறார்) எல்லா வீடுகளைப் போலவே எங்க வீட்டுலயும் அம்மாவோட ஆட்சிதான். அப்பா போலீஸ்காரராக இருந்தாலும், சினிமாவுலதான் ஆர்வம் அதிகம். ஏன்னா, அந்த போலீஸ் ஆகுறதுக்கு முன்னாடி நடிக்கணும்கிற ஆர்வத்தோட சுத்திக்கிட்டு இருந்தாராம். அவரோட கண்ணு நீலக் கலர்ல இருக்கும். அவருக்கு நடிக்க ஒரு வாய்ப்பும் வந்தது. டெஸ்ட் எல்லாம் எடுத்துப் பார்த்தாங்களாம். அப்போ கருப்பு வெள்ளை சினிமாதானே! டெஸ்ட்டுல இவரோட கண்ணு திரையில வெள்ளையாக இருந்ததால், அந்தச் சினிமாவுல நடிக்கும் வாய்ப்பு பறிபோயிடுச்சு. அதுக்கப்புறம்தான் அவரு, போலீஸ் வேலையில சேர்ந்துட்டார். சர்க்கிள் இன்ஸ்பெக்டராக இருந்தார். ஜெமினி ஸ்டூடியோ பக்கம்தான் வேலை. அதனால தொடர்ந்து சினிமாக்காரர்களோடு நட்பு இருந்துகிட்டே இருந்துச்சு. அம்மாதான் வீட்டையே தாங்கினாங்க!
செல்லமே: சின்ன வயசுல உங்களுக்கு அம்மா, அப்பா – யாருகிட்ட பயம்?
பப்லு: சந்தேகமில்லாம அம்மாவுக்குத்தான்! அம்மா பாசமானவங்கதான். அதேசமயம் ரொம்பவும் கண்டிப்பானவங்க!

செல்லமே: சினிமாவுக்குள்ள எப்படி வந்தீங்க?

பப்லு: எங்க அப்பாவுக்கு சினிமாவுல பலரையும் தெரியும்னு சொன்னேன் இல்லையா? அவர் ஒரு ஷூட்டிங் பார்க்க என்னைக் கூட்டிக்கிட்டு போயிருந்தார். என்னைய அழைச்சுகிட்டுப்போன அவரே ஷூட்டிங் பார்க்குறதுல ஆர்வமா நின்னுட்டார். ஒரே இடத்துல இருக்கப் பிடிக்காமல் நான் அப்படியே நகர்ந்து அந்த ஸ்டூடியோவை விட்டு வெளியே வந்துட்டேன். அடுத்த ஸ்டூடியோவுல ஏதோவொரு இந்திப்பட ஷூட்டிங் போல! அங்க மும்பையில இருந்து ஒரு குழந்தை நட்சத்திரம் வரவேண்டிய சூழல், அவங்க வந்துசேர தாமதமாகிக்கிட்டு இருந்துச்சு போல. என்னைய கூட்டிக்கிட்டுபோய் நடிக்க வச்சுட்டாங்க. நானும் நல்லா நடிச்சுட்டேன். அப்புறம் மும்பை குழந்தை நட்சத்திரம் வந்துசேர, அவங்க அம்மா, அந்தப் படத்தோட டைரக்டரோட ஒரே சண்டை. அந்தப் பக்கம் என்னைக் காணோம். எங்க அப்பா தேடிக்கிட்டு இருக்கார். நானோ மேக்அப் எல்லாம் போட்டு நடிச்சுகிட்டு இருக்கேன். மும்பை குழந்தை நட்சத்திரத்தை, திரும்பவும் அவங்க அம்மா கூட்டிக்கிட்டு போயிட்டாங்க. அதனால என்னையவே நடிக்கவச்சு அந்தப் படத்தை எடுத்தாங்க. இப்படித்தான் என் சினிமா என்ட்ரி இருந்தது. தன்னால் நடிக்க முடியாமல் போனாலும் நான் நடிக்க வந்துட்டேன்னு அவருக்கு ரொம்பப் பெருமை. அப்படியே சின்ன வயசுலேயே பல படங்களில் நடிச்சுட்டேன். அன்றைக்குத் தொடங்கிய பயணம் இன்னும் தொடருது.

செல்லமே: தொடக்க காலத்தில் வில்லனா வந்தீங்க! இடையில காமெடியில் எல்லாம் கலக்குனீங்களே!

பப்லு: நான் இயல்பிலேயே காமெடி சென்ஸ் நிறைஞ்ச ஆளு. பெசன்ட்நகர் பீச்சுல நண்பர்களோட உட்கார்ந்துகிட்டு, ஒரே கலாட்டாவும் காமெடியுமா இருப்போம். நண்பர்கள் கூட்டத்துல எப்பவுமே நான் காமெடியன்தான். நான் சொல்ற காமெடிக்கு எல்லோரும் விழுந்து விழுந்து சிரிப்பாங்க. அந்தச் சமயத்துலதான் கே.பி. சாரோட மகன் கைலாசமும், டைரக்டர் நாகாவும் சேர்ந்து ரமணி vs ரமணி சீரியலுக்குப் பொருத்தமான ஹீரோவ தேடிக்கிட்டு இருந்தாங்க. அப்போ சினிமாவுல நான் தொடர்ச்சியா சைக்கோ மாதிரியான கேரக்டர்கள்ல நடிச்சுகிட்டு இருந்தேன். அதனால அவங்களுக்கு நான் இதுக்கு செட் ஆவேனான்னு சந்தேகமிருந்தது. பீச்சுல நாங்க வழக்கமா சந்திக்கிற இடத்துல அவங்களும் வந்துட்டாங்க. நான் சில காமெடி சீன்ஸ் நடிச்சுக் காட்டினேன். எல்லோருக்கும் ஹாப்பி. அதுக்கு அப்புறம்தான் ரமணி vs ரமணி சீரியலில் நடிச்சேன்.

செல்லமே: உங்களுடைய திருமணம்?

பப்லு: அக்மார்க் காதல் திருமணம். பெற்றோர் ஒப்புதலோடு நடந்தது. ஒரே ஒரு பையன். அஹேத்னு பெயர் வச்சோம். பாரசீக மொழியில் அஹேத்னா, தனித்துவமானவன், தனியொருவன்னு பெயர்.
செல்லமே: உங்க மகனுக்கு எத்தனை வயதில் ஆட்டிசம் இருப்பதைக் கண்டுபிடிச்சீங்க?

பப்லு: மூணு மூன்றரை வயதிருக்கும். டாக்டர் சொன்னதுமே எல்லா பெற்றோர் போலவும் முதலில் இருக்கவே இருக்காதுன்னு மறுத்துட்டோம். ஏன்னா பார்க்குறதுக்கு எங்களுக்கு எந்த வித்தியாசமும் தெரியவில்லை. அப்போ ஆட்டிசம்ங்கற வார்த்தையே எங்களுக்குப் புதுசு. அதன்பிறகு பல ஊர்களுக்கும் போய், பல டாக்டர்களைப் பார்த்தோம், சுவிட்சர்லாந்து வரைக்கும் கொண்டுபோய் பார்த்தோம். எங்கயாவது உடனே சரிபண்ணிட முடியாதான்னு ஒரே ஏக்கமா இருந்துச்சு. இல்லை, எங்கேயும் இதை உடனே குணப்படுத்திட முடியாதுன்னு ஆனதும் சோர்ந்து போயிட்டோம்.

act babloo-003

மகனுடன் நடிகர் பப்லு


செல்லமே: அப்புறம்?

பப்லு: பல இடங்களில் தேடி கடைசியாக டெல்லியில நாங்க ஓர் அற்புதமான பெண்மணியைச் சந்திச்சோம். திருமதி. மேரி பர்வா (Merry Barua) என்பது அவங்க பெயர். அவங்க பையனுக்கும் ஆட்டிசம்தான். ஆனா தொடக்கத்துல என்னன்னு தெரியாம, பல வைத்தியம் பார்த்திருக்காங்க. மனநலக் கோளாறோ அப்படின்னு சந்தேகப்பட்டுக்கூட அதுக்கு வைத்தியம் பார்த்திருக்காங்க, கோயில், குளம்னு எல்லா இடங்களுக்கும் போய், கடைசியில தன் மகனுக்கு ஆட்டிசம் இருப்பதை அவங்க உணர்ந்துகொண்டபோது அந்தப் பையனுக்கு வயசு பதினெட்டு. அதுக்கு அப்புறம் அவங்க படிச்சு, இக்குழந்தைகளுக்காக வேலை பண்ணத் தொடங்கி இருக்காங்க. ஆக்ஷன் ஃபார் ஆட்டிசம் (Action for Autism) என்ற அமைப்பைத் தொடங்கினாங்க மேரி பர்வா. அவங்க நடத்தின ஒரு மாநாட்டுல கலந்துக்க, என்னோட மனைவி போயிருந்தாங்க. திரும்பி வந்தபோது கம்பீரமாக வந்தாங்க. அவங்கதான் சொன்னாங்க.. ஆட்டிசம்னா இப்படி இப்படி.. மருந்து மாத்திரை எல்லாம் சரிப்படாது. தெரபிக்கள் மூலம் ட்ரைனிங் கொடுத்தா நல்லதுன்னு. அப்புறம் மேரி பர்வா நடத்துற சிறப்பு கோர்ஸ்ல சேர்ந்து படிச்சாங்க. அதுக்கப்புறம் அவங்க இங்கே வந்து ஹேமா, கீதான்னு ரெண்டு தோழிகளுடன் இணைந்து, We Can-னு ஒரு ஸ்கூல் ஆரம்பிச்சாங்க. கீதா நிறைய பணம் போட்டாங்க. இப்போ அந்த ஸ்கூல் தொடங்கி பத்து வருஷத்துக்கும் மேலாகுது. நல்லா போய்க்கிட்டு இருக்கு.
இன்னிக்கு என்னோட மகனுக்கு, பத்தொன்பது வயது. சாதாரண குழந்தைகளைப் பெற்றவர்களுக்குள் இந்த வயது குழந்தைகளைப் பற்றிய ஒரு டென்ஷன் இருக்கும். கெட்ட பழக்கங்கள் ஏதும் பழகிடக் கூடாதேன்னு. ஆனா, எனக்கு தினம் தினம் மகிழ்ச்சிதான்! ஒவ்வொரு விஷயமாக என் பையன் கத்துக்கிட்டு செய்யும்போது கிடைக்கும் மகிழ்ச்சியை வார்த்தைகளினால் சொல்லிவிட முடியாது. அவனுடைய தினசரி செயல்களில் ஒண்ணு புதுசா பண்ணினால்கூட அன்னிக்கு நாள் கூடுதல் சந்தோஷமாக இருக்கும்.

செல்லமே: ஒரு சிறப்பியல்பு குழந்தையை, மற்ற குழந்தைகளிடம் எப்படி அறிமுகப்படுத்த வேண்டும் என்று நினைக்கிறீர்கள்?

பப்லு: குழந்தைகளுக்குள்ள எந்த வேறுபாடும் கிடையாதுங்க. பெற்றவர்கள்தான் இந்த விஷயத்தில் இன்னும் நிறைய கற்றுக்கொள்ள வேண்டியதிருக்கு. உதாரணத்துக்கு, அஹேத் சின்னவனா இருக்கும்போது அருகில் இருக்கும் குழந்தைகள் விளையாட அழைப்பாங்க. இவன் சட்டுனு போகமாட்டான். அப்ப அந்தக் குழந்தைகள் தங்களோட அப்பா, அம்மாவைப் பார்ப்பாங்க. அவங்களும் பந்து போட்டு விளையாடுன்னு சொல்லுவாங்க. அப்பிள்ளைகள் பந்து தூக்கிப்போட, இவனும் பந்து தூக்கிப்போட்டு விளையாடுவான். மாறாக பிள்ளைங்க பார்க்கும் நேரத்தில் அப்பெற்றோர், ‘கிட்டப் போகாதே! ஓடி வந்துடு’ன்னு சொன்னாங்கன்னா என்னாகும்?! பிள்ளைகள் பயந்துபோய் பின்வாங்கும். அதனால மற்ற பெற்றோர், முதலில் இக்குழந்தைகளைப் பற்றிய நல்ல புரிதலுக்கு வந்தால், சிறப்பியல்பு குழந்தைகளின் பெற்றோருக்கு பெரிய பலமாக இருக்கும்.

செல்லமே: இன்னிக்கு நிறைய ஆட்டிசக் குழந்தைகள் அடையாளம் காணப்பட்டுக்கிட்டு இருக்காங்களே!

பப்லு: ஆமா! நானும் கவனிச்சுக்கிட்டுதான் இருக்கேன். ஏன், எப்படி என்பது பற்றிய ஆய்வுகளை மருத்துவ உலகம் செய்துகிட்டு இருக்கு. கொஞ்சம் விழிப்புணர்வு ஏற்பட்டிருப்பதை சீக்கிரம் கண்டுபிடிக்க முடியுது. விழிப்புணர்வு இன்னும் பரவலாகணும். அதேசமயம் இக்குழந்தைகளின் பெற்றோர் கடைபிடிக்கவேண்டிய முக்கியமான விஷயம் என்னன்னா, இங்கே எல்லா சிறப்பியல்பு குழந்தைகளைப் பெற்றவர்களுக்கும் வாழ்வில் முக்கியமான சில நிலைகள் இருக்கும். அப்படி எல்லாம் இருக்காது என்று மறுதலிப்பது, ‘என் பிள்ளையப் பார்த்து ஸ்பெஷல் பிள்ளைன்னா சொல்லுற!’ என்று கோபப்படுவது, எனக்கு மட்டும் ஏன் இப்படி அப்படீன்னு கழிவிரக்கம் கொள்வது, கடைசியாக உண்மையை ஏற்றுக்கொள்வது.. இந்த நிலைகளை எல்லா சிறப்பியல்பு குழந்தைகளின் பெற்றோரும் படிப்படியா கடந்து வருவாங்க. சிலர் கடைசி நிலையை மட்டும் ஒப்புக்கொள்ளவே மாட்டாங்க. ஒத்துக்கொள்கிறவர்களுக்கு, உலகம் என்ன சொன்னாலும் அதைப்பற்றிய கவலை இருப்பதில்லை. அதனாலேயே நாங்கள் போகும் கூட்டம், செமினார்ஸ் எல்லா இடங்களிலும் ஒப்புக்கொள்ளும் மனநிலையை அடையவேண்டியதன் அவசியத்தை தொடர்ந்து வலியுறுத்தி வருகிறோம். இன்றைய அவசியத் தேவையும்கூட இதுதான்!

**************************

நன்றி: செல்லமே மாத இதழ்;ஏப்ரல் 2015

Posted in Autism, AUTISM - ஆட்டிசம், அனுபவம், அப்பா, ஆட்டிசம், ஆட்டிஸம், ஆவணம், கட்டுரை, குழந்தை வளர்ப்பு, சந்திப்பு, தன் முனைப்புக் குறைபாடு, நேர்காணல் | Tagged , , , , , , , , , , , , , , , , , | 1 Comment

ஆட்டிஸம் எனும் குறைபாடு -ரமாமணி சுந்தர்

faces-550786_1280

 

க்கிய நாட்டு சபை 2007-ஆம் ஆண்டு நிறைவேற்றிய தீர்மானத்தின்படி, ஒவ்வோர் ஆண்டும் ஏப்ரல் 2-ஆம் தேதி உலக ஆட்டிஸம் விழிப்புணர்வு தினமாக அனுசரிக்கப்பட்டு வருகிறது.

கோடிக்கணக்கானோரைப் பாதிக்கும் இந்தக் குறைபாட்டைப் பற்றி விழிப்புணர்வு ஏற்படுத்தும்படியும், இந்தக் குறைபாட்டை ஆரம்பக் கட்டத்திலேயே கண்டறிந்து அதற்கான தக்க நடவடிக்கைகள் எடுக்கும்படியும் உலக நாடுகளை ஐ.நா. சபை கேட்டுக் கொண்டுள்ளது.

அன்றைய தினம் சிகாகோ, நியூயார்க் போன்ற முக்கிய நகரங்களின் சரித்திரப் புகழ் பெற்ற கட்டடங்கள், புராதனச் சின்னங்களில் நீல நிற விளக்குகள் ஏற்றப்படுகின்றன. தில்லியில் ஹுமாயூன் கல்லறை, குதுப்மினார் போன்ற இடங்களில் நீல நிற விளக்குகள் ஏற்றப்படுகின்றன.

ஆட்டிஸத்தால் பாதிக்கப்பட்டவர்களின் நலனுக்காகப் பாடுபடும் தொண்டு நிறுவனங்கள் ஆட்டிஸத்தை பற்றி மக்களிடையே விழிப்புணர்வு உண்டாக்க பல நிகழ்ச்சிகளை ஏற்பாடு செய்கின்றன.

ஆட்டிஸம் என்பது பிறவியிலேயே தோன்றி, பாதிக்கப்பட்டவரின் வாழ்நாள் முழுவதும் நீடிக்கும் மூளை சம்பந்தப்பட்ட குறைபாடு. ஆட்டிஸத்தின் அறிகுறிகள் பிறந்த உடனேயே காணப்படலாம் அல்லது சிறிது காலம் சாதாரண வளர்ச்சிக்குப் பிறகு தோன்ற ஆரம்பிக்கலாம்.

ஆனால், குழந்தைக்கு இரண்டு அல்லது இரண்டரை வயதுக்குள் அறிகுறிகள் தெளிவாகத் தெரிந்துவிடும். தாங்கள் கேட்பதையும், காண்பதையும் சரிவரப் புரிந்து கொள்ளும் சக்தியையும், பெறும் தகவல்களை மூளை ஜீரணிக்கும் விதத்தையும் பாதிக்கும் நரம்பு சம்பந்தப்பட்ட கோளாறு இது. ஆட்டிஸத்தை spectrum disorder என்கிறார்கள்.

தீவிர கற்கும் பிரச்னைகள் உள்ளவர்களிலிருந்து, நல்ல அறிவாற்றல் உள்ளவர்கள் வரையில் ஆட்டிஸத்தின் பாதிப்பு காணப்படலாம். பாதிப்பின் தீவிரத்திலும் வேறுபாடுகள் இருக்கலாம். சிலர் அறவே பேசமாட்டார்கள். சிலர் ஓரிரு வார்த்தைகளை அதுவும் தங்களது தேவைகளைத் தெரிவிக்க மட்டுமே பேசுவார்கள்.

சில குழந்தைகள் சாத்வீகமாகவும், சிலர் தன்னைத்தானே துன்புறுத்திக் கொள்ளுதல், முரட்டுத்தனமாகச் செயல்படுதல் போன்ற இயல்பு உடையவர்களாகவும் காணப்படுவார்கள். ஆட்டிஸத்தால் பாதிக்கப்படுபவர்களில் சுமார் எண்பது விழுக்காடு ஆண்களே.

ஆட்டிஸத்தினால் பாதிக்கப்பட்ட எல்லோருக்குமே உள்ள பொதுவான பிரச்னைகள் மூன்று. மொழி மற்றும் பேசும் திறன், மற்றவர்களுடன் பேசிப் பழகி சமூக உறவுகளை வளர்த்துக் கொள்வது, சிந்தனை மற்றும் செயல்களில் மாற்றங்களை ஏற்றுக் கொள்வது போன்றவற்றில் இவர்களுக்கு கஷ்டம் இருக்கும்.

ஆட்டிஸம் உள்ளவர்களில் முக்கால்வாசி பேருக்கு நிச்சயமாக கல்வி கற்பது பிரச்னையாக இருக்கும். ஆட்டிஸத்துக்கு நரம்பியல், உயிரியல் சம்பந்தப்பட்ட காரணங்கள் உள்ளன என்று கூறப்பட்டாலும், குறிப்பிட்ட காரணங்கள் என்று இன்னமும் திட்டவட்டமாகக் கண்டுபிடிக்கப்படவில்லை.

ஆட்டிஸம் என்ற குறைபாடு தனியாகவோ அல்லது குன்றிய மன வளர்ச்சி, cerebral palsy போன்ற மற்ற குறைகளுடன் இணைந்தோ காணப்படலாம். ஆட்டிஸம் உள்ள பெரும்பாலானோருக்கு காக்காய் வலிப்பு நோய் வருவதற்கான வாய்ப்புகள் அதிகம்.

நமது நாட்டில் குழந்தைக்கு ஆட்டிஸம் உள்ளது என்று கண்டுபிடிப்பதற்குள் பெற்றோர்கள் படும் பாடு சொல்லி மாளாது. குழந்தையின் வினோதமான நடவடிக்கைகளையும், மொழி வளர்ச்சி இல்லாமையையும், மற்ற குழந்தைகளுடன் விளையாடாததையும் கண்டு, தன் குழந்தைக்கு என்ன பிரச்னை என்று தெரியாமல் தவிக்கும் பெற்றோர்கள் பலர்.

பிரிட்டன், அமெரிக்கா போன்ற நாடுகளில் குழந்தைக்கு ஒரு வயது நிறைவடைவதற்குள்ளேயே ஆட்டிஸத்தின் பாதிப்பைக் கண்டுபிடித்து விடுகிறார்கள். ஆட்டிஸம் உள்ளதா என்று கண்டுபிடிப்பதற்கான வசதிகள் நமது நாட்டில் பெரிய நகரங்களில் மட்டுமே உள்ளன.

நமது நாட்டில் எத்தனை பேருக்கு ஆட்டிஸத்தின் பாதிப்பு உள்ளது என்று துல்லியமாகக் கணிக்க முடியவில்லை. நோய்களை கட்டுப்படுத்துவதற்காகவும், தடுப்பதற்காகவும் அமெரிக்காவில் இயங்கும் Centre For Disease Control and Prevention (CDC) என்ற மையம் 68 பேரில் ஒருவருக்கு ஆட்டிஸம் ஸ்பெக்ட்ரம் குறைபாடு இருக்கலாம் என்று கணித்துள்ளது.

அதன்படி, இந்தியாவில் சுமார் 1.5 கோடி பேர் ஆட்டிஸம் ஸ்பெக்ட்ரம் குறைபாட்டினால் பாதிக்கப்பட்டிருக்கலாம் என்று சொல்லப்படுகிறது. ஆட்டிஸம் உள்ளது என்று தெரிந்த உடனேயே அக்குழந்தைக்கு பயிற்சியளிக்கத் தொடங்க வேண்டும்.

இளம் வயதிலேயே பயிற்சியளிக்கத் தொடங்கினால் நல்ல பலனை அடைவதற்கான வாய்ப்புகள் அதிகம். ஆட்டிஸத்தின் பாதிப்பின் தீவிரம் எவ்வளவு அதிகமாக இருந்தாலும், பயிற்சியின் மூலம் எல்லா குழந்தைகளிடமும் முன்னேற்றம் காண முடியும்.

இந்தியாவில் ஆட்டிஸம் உள்ள குழந்தைகளுக்குப் பயிற்சி அளிப்பதற்கென்று தில்லி, சென்னை, கோயம்புத்தூர், கொல்கத்தா, மும்பை, புணே, பெங்களூரு, ஹைதராபாத், லக்னெள போன்ற நகரங்களில் சிறப்புப் பள்ளிகள் இயங்குகின்றன. தமிழ்நாட்டில், சென்னையில், வீ கேன், சங்கல்ப், ஸ்வபோதினி போன்ற மையங்களும், கோவையில் ஆட்டிஸம் கேர், யூ கேன் போன்றவையும், திருச்சியில் ஹோலி கிராஸ் சர்வீஸ் சொசைட்டி போன்றவையும் பாதிக்கப்பட்ட குழந்தைகளுக்காகப் பணியாற்றுகின்றன.

கடந்த இருபது ஆண்டுகளாக தில்லியில் இயங்கி வரும் ஆக்ஷன் ஃபார் ஆட்டிஸம் (Action For Autism) என்ற அமைப்பு தேசிய மையமாகச் செயல்படுகிறது. இந்த அமைப்பு ஆட்டிஸத்தினால் பாதிக்கப்பட்ட குழந்தைகளுக்கான பள்ளி, இளம் வயதினருக்காகத் தொழில் பயிற்சி, சிறப்பு ஆசிரியர்களுக்கான பயிற்சி, ஆட்டிஸம் உள்ளதா என்று கண்டுபிடித்தல், பெற்றோர்களுக்குப் பயிற்சி போன்ற பல்வேறு சேவைகளை வழங்குகிறது.

இந்த மையத்தின் நிபுணர்கள் உள்நாட்டில் மட்டும் அல்லாது பல்வேறு நாடுகளுக்கும் சென்று பெற்றோர்களுக்கும், சிறப்பு ஆசிரியர்களுக்கும் பயிலரங்குகள் நடத்துகிறார்கள்.

பயிற்சிகளின் மூலம் ஆட்டிஸத்தின் தீவிரத்தை ஓரளவு குறைக்கலாம் என்றாலும், ஆட்டிஸத்தால் பாதிக்கப்பட்டவர்களை முழுமையாகக் குணப்படுத்தவோ, அவர்களை அதிலிருந்து முழுமையாக மீட்கவோ முடியாது.

ஆட்டிஸம் உள்ளவர்களால் ஒரு நாளும் பிறர் தயவில்லாமல் தனியாக வாழ முடியாது. தொழில் கல்வி பெற்றாலும், பாதுகாப்புடனும், கண்காணிப்புடனும் கூடிய சூழ்நிலையில் மட்டுமே இவர்களால் வேலை செய்ய முடியும். தங்கள் வாழ்நாள் முழுவதும் பிறரைச் சார்ந்து வாழ வேண்டியச் சூழ்நிலையில் இவர்கள் உள்ளனர்.

நமக்குப் பிறகு நமது பிள்ளைகளை யார் கவனித்துக் கொள்வார்கள் என்பது பெற்றோர்களை வாட்டிக் கொண்டிருக்கும் பிரச்னை. டேராடூன், ஹைதராபாத் போன்ற நகரங்களில் பெற்றோர், தொண்டு நிறுவனங்கள், சமூக ஆர்வலர்களின் முயற்சியால், ஆட்டிஸத்தினால் பாதிக்கப்பட்டவர்களை வாழ்நாள் முழுவதும் பாதுகாப்புடன் கவனித்துக் கொள்ளும் இல்லங்கள் உருவாகி உள்ளன.

தில்லியில் ஆக்ஷன் ஃபார் ஆட்டிஸம், ஆட்டிஸத்தினால் பாதிக்கப்பட்டவர்கள் வாழ்வதற்கான குழு இல்லங்களையும், அவர்கள் பாதுகாப்புடன் வேலை செய்வதற்கான பணி மையத்தையும் அமைக்கும் பணியில் ஈடுபட்டுள்ளது.

ஆட்டிஸம் குறைபாட்டை ஏனைய குறைபாடுகளில் ஒன்றாக, இந்திய அரசை ஏற்றுக்கொள்ள வைக்க ஆட்டிஸத்தினால் பாதிக்கப்பட்டவர்களின் பெற்றோர்களும், ஆர்வலர்களும் பெரிதும் போராட வேண்டியிருந்தது.

1999-ஆம் ஆண்டு நிறைவேற்றப்பட்ட ஆட்டிஸம், cerebral Palsy, குன்றிய மன வளர்ச்சி மற்றும் பல்வேறு குறைபாடுள்ளவர்களின் நலனுக்கான தேசிய அறக்கட்டளை மசோதாவில்தான், இந்திய அரசு முதல்முதலாக ஆட்டிஸத்தை தனிப்பட்ட ஒரு குறைபாடாக அங்கீகரித்தது.

இந்திய அரசின் இந்த தேசிய அறக்கட்டளை நாடு முழுவதும் ஆட்டிஸம் உள்ளவர்களுக்கு குழு இல்லங்கள் அமைப்பது, மருத்துவக் காப்பீடு வழங்குவது, ஆட்டிஸம் உள்ளவர்களை கவனித்துக் கொள்வோர்களுக்குப் பயிற்சி போன்ற சேவைகளை அளித்து வருகிறது.

1995-ஆம் ஆண்டு இயற்றப்பட்ட குறைபாடுள்ளவர்களுக்கு சம வாய்ப்பு, உரிமைகளின் பாதுகாப்பு மற்றும் முழு பங்கேற்பு அளிக்கும் சட்டத்தில் (PWD Act, 1995) ஆட்டிஸம் தனியானதொரு குறைபாடாகக் குறிப்பிடப்படவில்லை. அதனால், ஆட்டிஸம் உள்ளவர்கள் தங்களுக்கான சலுகைகளையும், உரிமைகளையும் பெறுவதில் பிரச்னைகள் உள்ளன.

கடுமையான போராட்டத்துக்குப் பிறகு, 1995-ஆம் ஆண்டு இயற்றப்பட்ட சட்டத்துக்கு மாறாக, குறைபாடுள்ளவர்களின் உரிமைகளுக்கான மசோதா மாநிலங்களவையில் கடந்த ஆண்டு தாக்கல் செய்யப்பட்டுள்ளது.

இதில் ஆட்டிஸம் குறைபாடு பிரத்யேகமாகக் குறிப்பிடப்பட்டிருப்பதால், இந்தச் சட்டம் அமலுக்கு வந்தால், ஆட்டிஸத்தால் பாதிக்கப்பட்டவர்கள் அரசின் சலுகைகளையும், உரிமைகளையும் பெறுவதற்கு வழி பிறக்கும்.

கட்டுரையாளர்: நிர்வாகக் குழு உறுப்பினர், ஆக்ஷன் ஃபார் ஆட்டிஸம்

(நன்றி:- தினமணி நாளிதழ் ஏப்ரல் 2ம் தேதி, சென்னை பதிப்பு)

படம் நன்றி:- http://pixabay.com/

Posted in Autism, AUTISM - ஆட்டிசம், ஆட்டிசம், ஆட்டிஸம், ஆவணம், கட்டுரை, குழந்தை வளர்ப்பு, தன் முனைப்புக் குறைபாடு | Tagged , , , , , , , , , , , , | Leave a comment