மந்திரச் சந்திப்பு -21 (நிறைவுப் பகுதி)

டெர்மித் தன்னுடைய புற்றின் அருகில் வந்ததும், கானமூர்த்தியையும், அருள்வளனையும் பார்த்தது.

“எனக்கு ஒரு புது அனுபவமாக இருந்தது. ரொம்ப தாங்க்ஸ் டெர்மித்!” என்று கை கூப்பி வணக்கம் தெரிவித்தான் வளன்.

“அடடா! நாம் இப்போது நண்பர்கள் வளன். நண்பர்களுக்கிடையே நன்றி எல்லாம் வேண்டாம்ப்பா..” என்றது டெர்மித்.

“நீ சொல்றது சரியா இருக்கலாம். பஸ்ஸுல காசு கொடுத்து டிக்கெட் வாங்கும்போது கூட கண்டக்டர்ட்ட நன்றி சொல்லணும்னு சொல்லிக் கொடுத்திருக்காங்க. நீயோ பூமிக்கு அடியிலேயே ரவுண்ட் கூட்டிட்டு போயிருக்க.. நன்றி சொல்லாட்டி எப்படி? அதனாலதான் நன்றி சொன்னேன்” என்றான் வளன்.

“நன்றிங்கிற ஒற்றை வார்த்தையை வச்சுகிட்டு, எவ்வளவு நேரம்தான் பேசுவீங்க” என்றார் கானமூர்த்தி.

“அதுவும் சரிதான். எனக்கும் அங்கே நிறைய வேலை மீதமிருக்கும். நான் கிளம்புகிறேன். பொதுவாக எங்கள் இல்லம் வரும் எல்லோருக்கும் நாங்கள் எதாவது பரிசு கொடுப்போம். இம்முறை அது இயலாமல் போயிற்று. வாய்ப்பிருதால் இன்னொரு முறை சந்திப்போம்.” என்று சொல்லிவிட்டு, டெர்மித் புற்றுக்குள் நுழைந்தது. அது செல்வதையே பார்த்துக்கொண்டு சிறிது நேரம் நின்றுகொண்டிருந்தனர்.

“இப்படியே நின்று கொண்டே இருந்தால் இந்த கதையை எப்ப முடிக்கிறதாம். சீக்கிரம் கிளம்புப்பா..!” என்ற குரல் கேட்டு திரும்பிப் பார்த்தான். காகிதப் பாப்பா நின்றுகொண்டிருந்தது.

”என்னது கதை முடியப்போகுதா?” என்று அதிர்ச்சியாகக் கேட்டான் வளன்.

“ஷாக்கைக் குறை!  ஷாக்கைக் குறை!!”

“நீ சொல்லுறது நிஜமா?”

“ ஆமாப்பா! கதைன்னு இருந்தா அதுக்கு முடிவுன்னு ஒண்ணு இருந்தே ஆகும். புரியுதா? கிளம்பு” என்று திரும்பி நின்று தன் முதுகைக் காட்டினார் கானமூர்த்தி. எதுவும் பேசாமல் அவரின் முதுகில் ஏறி அமர்ந்து கொண்டான் வளன். அவனைச் சுமந்து கொண்டு, அவனது வீடு நோக்கி பறந்தார் கானமூர்த்தி. அவரின் பின்னாடியே பறந்தது காகிதப் பாப்பா.

++++

அருள்வளன் சோகமாக அமர்ந்திருந்தான். அவனுக்கு எதிரில் முத்திரள் உருவத்தினர் எல்லோரும் நின்றிருந்தனர். அவர்களுக்கு அருகில் காகிதப் பாப்பாவும், கானமூர்த்தியும் நின்றிருந்தனர்.

“சொன்னா புரிஞ்சுக்கோ வளன். நாம இப்போதைக்கு பிரிஞ்சுதான் ஆகணும்.”

“_ _ _ _ _”

“இப்படியே அமைதியா எவ்வளவு நேரம்தான் உட்கார்ந்திருப்ப?”

“எல்லோருமே பொய் சொல்லிட்டீங்க!” என்றான் வளன்.

“பொய் சொன்னோமா.. என்ன பொய் சொன்னோம்?”

“இந்த ஊரடங்கு முடியுறவரை நாம தினம் தினம் சந்திக்கலாம். ஏதாவது செய்யலாம்னு சொன்னீங்களே..?”

“சொன்னது உண்மைதான்” என்ற சுந்தரன் “ஆனா” என்று இழுத்தான்.

“ஆனா ஆவன்னா எல்லாம் சொல்லாதே..” என்று கத்தினான் அருள்வளன்.

“இப்படி அடம்பிடிப்பது நல்ல பழக்கம் இல்லை வளா! அரசின் தடை உத்தரவை விலக்கும் வரை, நாம் ஒன்றாக இருக்க எண்ணியது என்னவோ நிஜமாக இருக்கலாம். ஆனால் இன்று உலகின் பல பகுதிகளில், பல நாடுகளில் தடையை நீக்கிவிட்டனர். கொரோனா பாதிப்பு குறைந்த அந்த நாடுகளுக்கு சென்று வர எங்கள் நாட்டிலும் அனுமதி கொடுத்து விட்டனர். எங்கள் வியாசபுரி நாட்டினருக்கு, பல்வேறு நாடுகளிலிருந்து பல பொருட்கள் தேவைப்படும். அவற்றைப் பெற நாங்கள் பயணப்பட்டுக் கொண்டே இருப்போம். எனக்கும் வேலை இருக்கிறது வளன். அதனால் தான் தற்காலிகமாக பிரிந்து செல்வோம் என்ற முடிவுக்கு வந்துள்ளோம்.” என்று பொறுமையாக எடுத்துரைத்தான் சுந்தரன்.

“ஆமா வளன், சும்மா ஒரு சந்திப்புன்னு இதை நினைச்சோம். ஆனால் காகிதப்பாப்பா வந்தது ஆச்சரியம். மயிலைப் பார்த்தது சந்தோசம். சொந்த ஊருக்கு சாலையில் நடந்து சென்ற பலருக்கும் தண்ணீர் வழங்கியது, உணவு கொடுத்தது எல்லாமே செம்மையான அனுபவமாக இருந்துச்சு.” என்றான் சூர்யா.

“உன்கூட கான மூர்த்தி இருக்கார். இந்த ஊரடங்கு முடியும்வரை அவரை இசையமைத்து பாடச்சொல். மிக அற்புதமாகப் பாடக்கூடியவர்” என்று சொன்னான் சுந்தரன்.

“அதனால் என்ன.. பாடிவிட்டால் போச்சு” என்றார் கானமூர்த்தி.

“உங்களை எல்லாம் எனக்கு நேரில் பார்க்கனும் போல இருக்கு!” என்றாள் மயில்.

”கண்டிப்பாக நாம் எல்லோரும் ஒருநாள் சந்திப்போம்.” என்றான் குமார்.

“ஆமா! எல்லோரையும் நான் கடலுக்குள் அழைச்சுட்டுப் போறேன்” என்றது ஜூஜோ.

“அதுகென்ன.. சந்திந்தால் போச்சு” என்றான் ஜான்சன்.

“பிரிவு என்பதே சந்திப்பதற்காகத்தான்” என்றான் அமீர்.

“அடடா! தத்துவமாக பேச ஆரம்பிச்சுட்டீங்களே..” என்று கானமூர்த்தி சொன்னதும் எல்லோரும் சிரித்தனர். அருள்வளனும் அந்த சிரிப்பில் இணைந்துகொண்டான்.

அப்போது, “ஏலேலே.. ஐலசா” என்று ஒருவர் குரல் கேட்க, பின்னாடியே பல குரல்கள் கோரஸில் “ஐலசா.. ஐலசா” என்று கேட்டது. 

அருள் வளனின் அறையை ஒட்டி வெளியே இருந்துதான் இந்த ‘ஐலசா’ சத்தம் கேட்டது. பறந்து ஜன்னலில் அமர்ந்து எட்டிப் பார்த்தார் கானமூர்த்தி.

அங்கே சாரை சாரையாக எறும்புகள் வந்துகொண்டிருந்தன. அந்த எறும்புகள் மரக்குச்சி போன்ற எதையோ சுமந்தபடியே வந்தன. அதை தூக்கியபடி முன்னால் வரும் எறும்பு ‘ஏலேலே ஐலசா’ என்று பாடத்தொடங்கியதும் மற்றவை எல்லாம் ‘ஐலேசா ஐலேசா” என்று பின்பாட்டுபாடின.

மெதுவாக ஊர்ந்துவரும் அவற்றை கூர்ந்து கவனித்துக்கொண்டே இருந்தார் கானமூர்த்தி.

அவன் வெளியில் இருந்து அறைக்குள் வந்து நின்றன.

“இங்கே அருள்வளன் யார்?” என்று கேட்டது ஓர் எறும்பு.

“நான் தான் ஏன்?” என்று கேட்டான் அவன்.

“கறையான் ராணி, உங்களிடம் சேர்க்கச்சொல்லி இந்த பரிசைக் கொடுத்து அனுப்பியுள்ளார்” என்று மற்ற எறும்புகள் சுமந்து வந்த அந்த சிறுதுண்டு மரத்தைக் காட்டியது அந்த எறும்பு.

“இதென்ன மரத்துண்டு.”

“இது மரத்துண்டு அல்ல. ஒரு வேர். அதன் பெயர் ‘காயப்’” என்றது அந்த எறும்பு.

”என்னது!??!”

“காயப் வேர்- இதை உரசி, நீரில் கலந்து பருகினால்.. யாருடைய கண்ணுக்கும் தெரியாமல் மறைந்து போவீர்கள். ராணி கொடுக்கும் உயர்ந்த பரிசு இது”

“வாவ்! ராணி, எங்களுக்கெல்லாம் பரிசு கொடுக்கலையா?” என்று சூர்யா கேட்டான்.

“குகைக்குள் வந்த அனைவருக்குமே இந்த ‘காயப் வேர்’ பரிசு உண்டு. நீங்கள் ஒவ்வொருவரும் வெவ்வேறு ஊர்களில் இருப்பதால்.. எங்கள் ஆட்கள், அதுதான் எறும்புகள் வந்து எல்லோருக்குமே கொடுப்பார்கள். இங்கிருந்து அங்கே வந்து சேர சில நாட்கள் எடுத்துக்கொள்ளும். ஆனால் நிச்சயம் எல்லோருக்கும் பரிசு உண்டு!” என்று அந்த எறும்பு சொல்ல..

அனைவரும்.. “ஐயா…” என்று சந்தோசமாகத் துள்ளிக்குதித்தனர்.

(உருவத்தை மறையச்செய்யும் ‘காயப்’ வேர் கிடைத்ததும் இவர் என்னவெல்லாம் செய்தனர் தெரியுமா? அதெல்லாம் தனிக்கதை!)

மந்திரச் சந்திப்பு முற்றிற்று.

++++++++++++++++++


பாகம்1: https://blog.balabharathi.net/?p=1973
பாகம்2: https://blog.balabharathi.net/?p=1977
பாகம்3: https://blog.balabharathi.net/?p=1981
பாகம்4: https://blog.balabharathi.net/?p=1986
பாகம்5: https://blog.balabharathi.net/?p=1989
பாகம்6: https://blog.balabharathi.net/?p=1997
பாகம்7: https://blog.balabharathi.net/?p=2003
பாகம்8: https://blog.balabharathi.net/?p=2008
பாகம்9: https://blog.balabharathi.net/?p=2013
பாகம்10: http://blog.balabharathi.net/?p=2018
பாகம்11: http://blog.balabharathi.net/?p=2022
பாகம்12: https://blog.balabharathi.net/?p=2029
பாகம்13: https://blog.balabharathi.net/?p=2033
பாகம்14: https://blog.balabharathi.net/?p=2037
பாகம்15: https://blog.balabharathi.net/?p=2041
பாகம்16: https://blog.balabharathi.net/?p=2048
பாகம்17: https://blog.balabharathi.net/?p=2052
பாகம்18: https://blog.balabharathi.net/?p=2058
பாகம்19: https://blog.balabharathi.net/?p=2062
பாகம்20:https://blog.balabharathi.net/?p=2066

பாகம் 21: https://blog.balabharathi.net/?p=2072

Posted in சிறுவர் இலக்கியம் | Tagged , , , , , , | Leave a comment

மந்திரச் சந்திப்பு -20

மேலே செல்வதற்கான பாதைக்கு வெளியே ஏதோவொரு பறவை நின்று கிளறிக் கிளிறி கொத்தித் தின்று கொண்டிருந்தது. அதற்கு பயந்து, ஓரமாக பதுங்கிக் கொண்டனர் கானமூர்த்தியும் அருள்வளனும்.

பறவையின் கிளறல் நிற்க வெகுநேரம் ஆனது. அதுவரை இருவரும் அப்படியே ஒளிந்து கொண்டிருந்தனர். அது நின்றதும் வளன், வெளியே எட்டிப்பார்க்க முயன்றான். அவனை கானமூர்த்தி தடுத்தார். அவரே மெதுவாக வெளியே சென்று எட்டிப் பார்த்தார். எந்தப் பறவையையும் காணவில்லை. ஆபத்தில்லை என்பதை உணர்ந்தும் வளனை வெளியே வரச்சொன்னார். அவனும் தயங்கித் தயங்கி வந்தான்.

மணற்பகுதி முழுக்க, இரைதேடிய அந்த பறவை கீறி விட்ட கோடுகளின் தடத்தைப் பார்த்து வளன் கொஞ்சம் பயந்துதான் போனான்.

“பாவம்! டெர்மித்” என்றான் வளன்.

“என்னப்பா செய்றது? மனிதர்களுக்கு எப்படி உயிர் நிரந்தரமில்லையோ, அதே மாதிரித்தான் இந்த பூமியில் இருக்கிற எல்லா உயிர்களுக்கும். நல்லவேளை மனிதர்களை உணவாக்கிக் கொள்ளும் எந்த உயிர்களும் நாட்டுக்குள் இல்லை. இருந்திருந்தால் மனிதர்களும் அஞ்சி அஞ்சியே வாழவேண்டியதிருக்கும்.”

கானமூர்த்தி சொல்லுவது புரிந்த மாதிரியும் இருந்தது. புரியாத மாதிரியும் இருந்தது. பதில் ஏதும் சொல்லத் தெரியாமல் அமைதியாக நடந்தான் வளன். அப்போது பூமியில் கிடந்த மணற்குவியலில் ஓர் இடம் லேசாக அசைவது போல இருந்தது. கானமூர்த்தியிடம் அந்த இடத்தைக் காட்டினான். அவரும் அங்கே பார்த்தார். மணலை முட்டிக்கொண்டு எதுவோ வெளியே வருவது போலத் தோன்றியது.

இருவரும் சேர்ந்து உற்று நோக்கினர். மண்ணை முட்டிக்கொண்டு மெதுவாக வெளியே வந்த உருவத்தைப் பார்த்ததும் இருவரின் கண்களும் விரிந்தன. ஆம்! மண்ணை முட்டிக்கொண்டு, வெளியே வந்தது டெர்மித்.

“ஹேய்.. டெர்மித்..” என்று கத்தினான் வளன்.

மெதுவாக எழுந்து நின்ற டெர்மித், ஒருமுறை தன்னுடைய உடலை சிலிர்த்துக் கொண்டு, உடலில் ஒட்டி இருந்த மணல் உதிர்த்துவிட்டான்.

“உன்னை திரும்பவும் பார்ப்பேன்னு நினைச்சுக்கூடப் பார்க்கவே இல்லை” என்றார் கானமூர்த்தி.

“ஆமாம்! நானே கூட அந்த கோழியின் வயிற்றுக்குள் போய் விட்டதாகவே நினைத்தேன். அது அவசரமாக கிளறி கிளறி இரை தேடிச்சா… அப்போது என் மீது மணல் விழ, அப்படியே படுத்துவிட்டேன்.” என்று சிரித்தது டெர்மித்.

“எனக்கு நிறைய கேள்விகள் இருந்துச்சு. உன்னையும் காணமா, ஒரு பக்கம் நீ இரையாகிட்டியோன்னு வருத்தம். இன்னொரு பக்கம் பதில் சொல்ல ஆளில்லையேன்னு கவலை” என்றான் வளன்.

“அடப்பாவி, ஆளு போயிட்டானேன்னு கவலைப்பட்டதை விட, பதில் சொல்ல ஆளில்லைன்னுதான் ரொம்பக் கவலைப்பட்ட போல! ம், சொல்லு என்ன சந்தேகம்?”

டெர்மித் சலித்துக்கொண்ட விதத்தைப் பார்த்ததும் கானமூர்த்தி சிரித்துவிட்டார். வளன் அசடு வழிந்தபடி சிரிப்பில் இணைந்து கொண்டான்.

“சரிப்பா.. நாம நடப்போம். நடந்தபடியே நீ கேட்குறதைக் கேளு!” என்றபடியே நடக்கத்தொடங்கியது டெர்மித்.

“பூமிக்கி கீழே நாம இருந்தப்போ.. நிறைய மழைபெய்தது”

“ஆமா.. மழை நீர்கூட கால்களை நனைச்சுட்டு ஓடிச்சே” என்றது டெர்மித்.

“கரெக்ட். பூமிக்கு மேல ஓடுற தண்ணி எல்லாம் கீழே போகுதுன்னு சொல்லுவாங்க. நான் கீழே இருந்தபோதும்.. மழைத்தண்ணி ஓடிட்டே இருந்துச்சே அதெல்லாம் எங்கே போச்சு?”

“பூமிக்கு அடியிலதான்.”

“நமக்கு கீழ பாறைதான் இருக்குன்னு சொன்னியே?

“ஆமா! பாறைகள் தான். நாம இருந்த இடத்திலும் பாறைகளிலும் குட்டிக்குட்டியாக ஓட்டைகள் நிறைய இருக்கும். அதுவழியாக இந்தமாதிரி நீர் எல்லாம் பூமிக்கு கீழே போய்விடும்.

“வாவ்..”

“அதன்மூலம்தான் நிலத்தடி நீர் மட்டம் உயருது!”

“ஓ! சரி சரி, நல்ல செய்தியை விளக்கினதுக்கு நன்றி.. ஆமா.. கீழே நாம ஏறி உட்காந்திருந்தது மரத்தோட வேர்கள் தானே.. அது ஏன் எல்லாம் ஜெயில் மாதிரி, நெருக்கமாக இருக்குதுங்க,,…”

“பொதுவாக எல்லா வேர்களுமே இப்படிப் பின்னி பிணைந்துதான் இருக்கும். அப்போதுதான் மண் அரிப்பு நிகழாமல் இருக்கும். மேல் மணல் அரிப்பை தடுப்பது புல்வெளிகள் என்றால் பூமிக்கு கீழே மணல் அரிப்பை தடுப்பது மரங்களில் வேர்கள் தான்”

“மரங்களினால் இவ்வளவு பலன் இருக்கா?”

“ஆமா, மழை நீர் நேரடியாக மண்ணில் கொட்டும்போது ஏற்படும் பாதிப்பைக்கூட மரங்களே தடுக்கின்றன. மரங்களின் வளர்ப்பு என்பது மழை வருவதற்காக மட்டுமல, மண்ணின் வளத்தைப் பாதுகாக்கவும்தான்” என்றது டெர்மித்.

ஒருவழியாக பேசியபடியே எல்லோரும் பயணம் தொடங்கிய கறையான் புற்று அருகில் வந்து சேர்ந்தனர்.

(தொடரும்)

பாகம்1: https://blog.balabharathi.net/?p=1973
பாகம்2: https://blog.balabharathi.net/?p=1977
பாகம்3: https://blog.balabharathi.net/?p=1981
பாகம்4: https://blog.balabharathi.net/?p=1986
பாகம்5: https://blog.balabharathi.net/?p=1989
பாகம்6: https://blog.balabharathi.net/?p=1997
பாகம்7: https://blog.balabharathi.net/?p=2003
பாகம்8: https://blog.balabharathi.net/?p=2008
பாகம்9: https://blog.balabharathi.net/?p=2013
பாகம்10: http://blog.balabharathi.net/?p=2018
பாகம்11: http://blog.balabharathi.net/?p=2022
பாகம்12: https://blog.balabharathi.net/?p=2029
பாகம்13: https://blog.balabharathi.net/?p=2033
பாகம்14: https://blog.balabharathi.net/?p=2037
பாகம்15: https://blog.balabharathi.net/?p=2041
பாகம்16: https://blog.balabharathi.net/?p=2048
பாகம்17: https://blog.balabharathi.net/?p=2052
பாகம்18: https://blog.balabharathi.net/?p=2058
பாகம்19: https://blog.balabharathi.net/?p=2062
பாகம்20:https://blog.balabharathi.net/?p=2066

Posted in சிறுவர் இலக்கியம் | Tagged , , , , , , | Leave a comment

மந்திரச் சந்திப்பு -19

“வளா.. வளா..” என்று குரல் கேட்டு கண்விழித்துப் பார்த்தான் அருள்வளன். ஒரு நிமிடம் தான் எங்கிருக்கிறோம் என்று புரியாமல் பார்த்தான். ஏதோ சிறைக்குள் இருப்பது போலத் தோன்றவே.. பதறிப்போய் சுற்றிலும் தேடினான். சற்று தொலைவில் டெர்மித்தும் கின்னரர் கானமூர்த்தியும் மரத்தின் வேர்களைப் பற்றியபடி அமர்ந்திருந்தனர். இவன் கண் விழித்ததைப் பார்த்ததும் ஒரே நேரத்தில், “அடடா, எழுந்துவிட்டாயா?” என்றனர். குழப்பத்துடன் அவர்களைப் பார்த்தான் வளன்.

“நெடு நேரமாக ஓடிய மழை நீரையே பார்த்துக்கொண்டு உட்கார்ந்திருந்தோமா.. அப்படியே நீ முதலில் உறங்கி விட்டாய். கொஞ்ச நேரத்தில் நாங்களும் உறங்கிப் போனோம்” என்றார் கானமூர்த்தி.

“தூங்கிட்டேனா..”

“ஆமாம்.” என்றபடியே கீழே இறங்கி நடக்கலாயினர். கரடு முரடான சாலையை புல்டோசர் வைத்து சரி செய்தது போல, மணல்வெளிப் பாதையை சரி செய்திருந்தது, ஓடிய மழை நீர்.

நடப்பதற்கே இலகுவாக இருப்பது போலத்தோன்றியது. “மழைத்தண்ணீர் இப்படி ஓடினால் மணல் நல்லா பதமாகி, நடக்கவே நல்லா இருக்கு” என்றான் வளன்.

”ஆமாம்” என்றார் கானமூர்த்தி.

“உங்களுக்கு அப்படித் தோன்றலாம். ஆனால் எங்களைப் போன்றவர்களுக்கு மணல் கொஞ்சம் தளர்வாகவும் இருக்கவேண்டும். அதுதான் எங்களைப் போன்றவர்களுக்கு வசதியானது.” என்றது டெர்மித்.

சிறிது தூரம் சென்றதும், “அடுத்து நாம எங்கே போகப் போகிறோம்” என்று கேட்டான் வளன்.

”அவ்வளவு தான் நாம் கிளம்பி மேலே செல்லவேண்டியதுதான்” என்றது டெர்மித்.

“இதுக்கு கீழே போக முடியாதா? ஒண்ணும் இல்லையா?”

”ஏன் இல்லாம.. விதவிதமா இருக்கு. நாமதான் அங்கே போகமுடியாது.”

“ஏன்?”

“நாம, இப்ப நிற்குறதுக்கு கீழே இருந்து பாறைகளின் பகுதி தொடங்கிவிடும். அங்கே எங்களால் செல்ல முடியாது என்பதால் உங்களை அங்கே அழைத்துச்செல்லமுடியாது”

”எல்லாமே பாறைகள் தானா?”

“ஆமா முதலில் மென்பாறைகள், அதற்கும் கீழே கடுமையான பாறைகள் எல்லாம் இருக்கும்”

”ஓ! அப்ப நாம மேலே போகத்தான் வேண்டுமா?”

“ஆமாம் வளன்! இங்கே இருக்கமுடியாது.” என்றார் கானமூர்த்தி.

“சரி வாருங்கள்! அதோ.. அந்த பக்கம் வழியாக நாம் வெளியே செல்வோம்” என்றபடியே டெர்மித் நடக்க, இருவரும் அதன் பின்னால் அணிவகுத்தனர்.

சமதளத்தில் இருந்து சிறிது தொலைவு நடந்ததும், சரிவான பாதையில் ஏறத்தொடங்கினர். அந்த சரிவுப்பாதையின் உச்சியில் லேசான வெளிச்சம் தெரிந்தது. ஏற ஏற பாதை நீண்டுகொண்டே சென்றதுபோல இருந்தது.

“ரொம்ப நேரமாக நடப்பது மாதிரித்தோணுதே?” என்றான் அருள்வளன்.

“நமது உருவம் மிகவும் சின்னதாகி இருப்பதால் இந்தப் பாதை உனக்கு மிகவும் நீண்ட நெடியதாகத் தோன்றுகிறது. மற்றபடி நீ சாதாரண உருவத்தில் இருந்தால் இந்த உயரம் என்பது உனது ரெண்டு மூன்று அடிக்குள் முடிந்துவிடக்கூடியதே!” என்றார் கானமூர்த்தி.

வளன் நிமிர்ந்து பார்த்தான்.  உயரத்தில் வெகு தொலைவில் சென்று கொண்டிருந்தது டெர்மித். வேகமாக நடையைப் போட்டான். இவர்கள் அப்பாதையின் வாசலை அடையும்போது, வந்துகொண்டிருந்த வெளிச்சம் தடைபட்டது போல இருந்தது. நிமிர்ந்து பார்த்தனர். வெளியேறுவதற்கான அந்த ஓட்டை வழியாக ஒரு பெரிய கண் உள்ளே எட்டிப் பார்த்தது.

“வளா, வெளியே ஆபத்து இருக்கிறது போல.. கொஞ்சம் கவனமாக பதுக்கிப் பதுக்கிச் செல்வோம்” என்ற கானமூர்த்தி, அப்படியே அப்பாதையின் ஓரமாய் நடக்கலானார்.

தீடீரென அந்த பாதையின் வளைவு வழியாக பெரிய கொக்கி ஒன்று உள்ளே வந்து மணலைக் கீறிக்கொண்டு வெளியே சென்றது.

“எ..எ.. என்னது அது?” என்று நடுங்கியபடியே கேட்டான் வளன்.

“நாம் செல்லும் இந்தப் பாதையின் வெளியே, உணவுக்காக கோழி போன்ற ஏதோவொரு பறவை நின்றுகொண்டிருக்கிறது என நினைக்கிறேன். அதன் கால்தான் இப்போது கொக்கி போல வந்தது.” என்றார் அவர்.

“ஐயையோ.. முன்னால் டெர்மித் சென்றுகொண்டிருந்ததே..” என்றவன்

“டெர்மீத்த்த்த்த்” குரல் எழுப்பினான்.

“பதில் இல்லை”

மீண்டும் கத்தினான்.

“டெர்ர்ர்ர்ர்ர்ர்மீமீமீத்த்த்த்”

ம்ஹூம்! பதில் இல்லை. முகத்தில் அச்சரேகைப் படர, கானமூர்த்தியைப் பார்த்தான். அவரோ, “டெர்மித், அந்த பறவையின் பசிக்கு இரையாகிவிட்டது போல!” என்றார்.

“ஐயோ.. அப்போ நாம எப்படி வெளியில் போறது?”

“கொஞ்சம் பொறுமையாக இரு. அந்த பறவைக்கு மாட்டாமல் நாம் இங்கே இன்னும் கொஞ்ச நேரம் இருப்போம். அது நகர்ந்து சென்றதும் வெளியில் ஓடிவிடலாம்” என்றார் கானமூர்த்தி.

சிறிது நேரம் இடைவெளிவிட்டு, மீண்டும் மீண்டும் அந்த பறவையின் வளைந்த நகம் கொண்ட கால் மண்ணைக் கிளறிவிட்டுச் சென்றபடியே இருந்தது. இவர்கள் அசைவே இல்லாமல் காத்திருந்தனர்.

(தொடரும்)

++++++++++++++

பாகம்1: https://blog.balabharathi.net/?p=1973
பாகம்2: https://blog.balabharathi.net/?p=1977
பாகம்3: https://blog.balabharathi.net/?p=1981
பாகம்4: https://blog.balabharathi.net/?p=1986
பாகம்5: https://blog.balabharathi.net/?p=1989
பாகம்6: https://blog.balabharathi.net/?p=1997
பாகம்7: https://blog.balabharathi.net/?p=2003
பாகம்8: https://blog.balabharathi.net/?p=2008
பாகம்9: https://blog.balabharathi.net/?p=2013
பாகம்10: http://blog.balabharathi.net/?p=2018
பாகம்11: http://blog.balabharathi.net/?p=2022
பாகம்12: https://blog.balabharathi.net/?p=2029
பாகம்13: https://blog.balabharathi.net/?p=2033
பாகம்14: https://blog.balabharathi.net/?p=2037
பாகம்15: https://blog.balabharathi.net/?p=2041
பாகம்16: https://blog.balabharathi.net/?p=2048
பாகம்17: https://blog.balabharathi.net/?p=2052
பாகம்18: https://blog.balabharathi.net/?p=2058
பாகம்19: https://blog.balabharathi.net/?p=2062

Posted in சிறுவர் இலக்கியம் | Tagged , , , , , , | Leave a comment

மந்திரச் சந்திப்பு -18

பூமிக்கு அடியில் தாவரங்களின் பாதுகாவலர்களையும், வண்ண வீரர்களையும் வியப்புடன் பார்த்துக் கொண்டிருந்தான் வளன்.

அவர்களில் வண்ண வீரர்கள் அனைவருமே சின்னச் சின்னதாக வண்ண பைகளை இடுப்பில் கட்டிருந்தனர். அவற்றில் பச்சை நிறம் அல்லது பழுப்பு நிறக் கலவைகள் இருந்தன. இவனே கறையான் அளவில் இருந்தான். அந்த வீரர்கள் இவனை விட, சின்னதாக இருந்தனர். தன் கண்களை அவனாலேயே நம்ப முடியாமல் பார்த்துக்கொண்டிருந்தான்.

பழுப்பு வண்ணப் பையுடன் சென்றுகொண்டிருந்த ஒரு வண்ண வீரனை, கை நீட்டி நிறுத்தினான் வளன்.

“எங்கே இவ்வளவு அவசரமாகப் போறீங்க?”

“நான் எங்கேயும் போகவில்லை. வருகிறேன்” என்றது அந்த பசுமை வண்ண வீரன்.

“எங்கே இருந்து வர்றீங்க?”

“இங்கே இருந்து சற்றுத்தொலைவில் உள்ள ஒரு மரம் பல நாட்களாக ஒருதுளி நீர் உணவு கூட  எடுத்துக்கொள்ள மறுக்கிறது. அதனால் என்னைப் போல பலரும் சென்று, அதன் இலைகளுக்கு பழுப்பு நிறத்தை இன்று பூசிவிட்டு வருகிறோம்.”

“ஐயோ பாவமே.. ஏன் அந்த மரம் உணவு எடுக்கமாட்டேங்கிறது?”

“சரியான காரணமெல்லாம் தெரியவில்லை. ஏதாவது ஒவ்வாமைகூட இருக்கலாம். அது கொஞ்சம் வயதான பழமையான மரம்”

“ஓ.. அதுசரி..” என்று ஆரம்பித்தவனை இடைமறித்து, “நீ இந்த கறையானோட வந்திருப்பதால் உன்னையும் மதித்துப் பேசினேன். எங்களுக்கு பேசுவதை விட, செயல் புரிவதுதான் முக்கியம் நான் வருகிறேன்” என்று வேகமாக சென்றுவிட்டது.

மெதுவாக வேடிக்கை பார்த்தபடியே நடக்கலாயினர். சிறிது தூரம் சென்றவுடன், கானமூர்த்தியிடம் “நீங்க ஏன் அமைதியா வர்றீங்க?” என்று  கேட்டான் வளன்.

“வளா, உனக்கு இதெல்லாம் புதுசு.. அதனால் வேடிக்கை பார்க்கிறாய்! நான் உருவம் சின்னதாக மாறிய பின் எவர் காலிலும் மிதி பட்டுவிடலாமல் இருக்க.. இப்படி மண்ணுக்குள் தான் பல நாட்கள் வாழ்ந்து வருகிறேன்” என்றார் கானமூர்த்தி.

இவர்களுடன் நடந்துகொண்டிருந்த டெர்மித், திடீரென உஷார் ஆனது. இடது பக்கமும் வலது பக்கமும் திரும்பிப் பார்த்தது. தலையை சாய்த்துத் திருப்பியபடி முகர்ந்து வாசனை பிடித்தது.

அது என்ன செய்கிறது என்று வளன் பார்த்துக் கொண்டிருக்கும்போதே தாவரங்களின் பசுமை வீரர்கள் அவசர அவசரமாக நின்ற இடத்திலேயே குழிவெட்டிக்கொண்டு பதுங்கத்தொடங்கினர்.

“ஆபத்து.. ஓடுவோம் வாருங்கள்” என்று கூச்சலிட்டபடியே ஓடத் தொடங்கியது டெர்மித். அதன் பின்னாலேயே வளனும், கானமூர்த்தியும் ஓடினார்கள்.

“ச்சே.. நல்ல இடைவெளி இருந்தால் பறக்கவாவது முடியும். இறக்கை இருந்தும் நானும் ஓடிக்கொண்டிருக்கிறேன்” என்று சலித்துக்கொண்டார் கானமூர்த்தி.

“டெர்மித், நாம் இப்போ எங்கே ஓடுகிறோம்? என்ன ஆபத்து!?” என்று கேட்டான் வளன்.

“இதோ.. இன்னும் கொஞ்ச தூரம்தான். அதோ அங்கே ஒரு மரத்தின் வேர்கள் தொகுப்பு இருக்கும். நாம் வேகமாகச் சென்று அந்த இடத்தை அடைந்துவிட்டால் பாதுகாப்பாகிவிடுவோம்” என்றபடியே ஓடியது டெர்மித்.

அந்த இடத்தை அடைந்து, மேல் நோக்கி வேகமாக ஏறத்தொடங்கியது டெர்மித். பின்னாடியே இவர்களும் ஏறினார்கள். குறிப்பிட்ட உயரம் வந்ததும் ஒரு வசதியான இடத்தில் அமர்ந்துகொண்டனர்.

சடசடனென ஏதோ சத்தம் கேட்கத்தொடங்கியதும் டெர்மித்தைப் பார்த்தான் வளன். வேரை இறுகப் பற்றிக்கொள் என சைகை காட்டியது. இவனும் பற்றிக்கொண்டான்.

சில வினாடிகளில் அணை உடைந்து ஊருக்குள் வெள்ளம் வருபதுபோல, அவர்கள் இருந்த இடத்தில் வெள்ளப் பெருக்கு ஏற்பட்டு ஓடத் தொடங்கியது. மணலை அரித்துக்கொண்டு ஓடிய வெள்ளத்தைப் பார்த்ததுமே நடுங்கிவிட்டான் வளன்.

“என்ன திடீர்ன்னு வெள்ளம்?”

“வெளியே மழை பெய்கிறதோ என்னவோ.. அதனால் தான் ஓடிவந்து இங்கே ஒளிந்துகொள்வோம் என்றேன். இது பாதுகாப்பான இடம்” என்றது டெர்மித். அப்போதுதான் அந்த இடத்தை சுற்றிலும் பார்த்தான் வளன். டெர்மித் கூறிய அந்த வேர்களின் தொகுப்பு என்பது ஏதோ கூண்டு போல இருந்தது. சிறிதும் பெரிதுமாக பல அளவுகளில் நிறைய வேர்கள் ஒன்றோடு ஒன்று பின்னிப் பிணைந்து இருந்தன.

“மழை நீர் எவ்வளவு அதிகமாக வந்தாலும் நமக்கு கவலை இல்லை. ஏனெனில் நாம் அந்த நீரில் அடித்துச்செல்லமாட்டோம். இந்த வேர்த் தொகுப்பு வலை போல நம்மை பிடித்துவைத்துகொள்ளும்” என்றது டெர்மித்.

“ஆனா.. இது மழை சீசன் இல்லையே.. சம்மராச்சே..?”

“ஏன்.. கோடையில் மழை பெய்யாதா என்ன? இது கோடைமழை! சகோதரா!” என்றது டெர்மித்.

“ஆஹா.. வெளியே மழை பெய்கிறதா? அப்படியெனில் நாங்கள் சென்று பாதிக்கப்பட்ட மக்களுக்கு ஏதாவது உதவி தேவையா என்று பார்க்கிறோம்” என்று முத்திரள் உருவத்தில் இருந்து குரல் கொடுத்தான் ஜான்சன்.

“ஆமா.. இங்கே எங்களால் எல்லாவற்றையும் பார்க்க முடிகிறது என்றாலும் உங்களால் எங்களை பார்க்க முடியவே இல்லை என்பதால் நாங்கள் இருந்தும் பெரிய பயனில்லை. அதனால் ஊரடங்கினால் பாதிக்கப்பட்டு உதவி தேவைப்படுபவர்களுக்கு உதவச் செல்கிறேன். நீங்கள் இங்கே சுற்றி முடித்துவிட்டு வந்ததும் நாங்களும் இணைந்து கொள்கிறோம்” என்றான் குமார்.

“சரி! நண்பர்களே.. பூமிக்கு மேல் வந்ததும் சந்திப்போம்” என்றனர் கானமூர்த்தியும் அருள்வளனும்.

“பை.. பை” என்று அவர்களின் குரல் கேட்டது.

அங்கே ஓடிக் கொண்டிருந்த மழை நீரின் வரத்து அதிகமாகி, இவர்களின் பாதம் நனைத்து.

(தொடரும்)

++++++++++

பாகம்1: https://blog.balabharathi.net/?p=1973
பாகம்2: https://blog.balabharathi.net/?p=1977
பாகம்3: https://blog.balabharathi.net/?p=1981
பாகம்4: https://blog.balabharathi.net/?p=1986
பாகம்5: https://blog.balabharathi.net/?p=1989
பாகம்6: https://blog.balabharathi.net/?p=1997
பாகம்7: https://blog.balabharathi.net/?p=2003
பாகம்8: https://blog.balabharathi.net/?p=2008
பாகம்9: https://blog.balabharathi.net/?p=2013
பாகம்10: http://blog.balabharathi.net/?p=2018
பாகம்11: http://blog.balabharathi.net/?p=2022
பாகம்12: https://blog.balabharathi.net/?p=2029
பாகம்13: https://blog.balabharathi.net/?p=2033
பாகம்14: https://blog.balabharathi.net/?p=2037
பாகம்15: https://blog.balabharathi.net/?p=2041
பாகம்16: https://blog.balabharathi.net/?p=2048
பாகம்17: https://blog.balabharathi.net/?p=2052

பாகம்18: https://blog.balabharathi.net/?p=2058

Posted in சிறுவர் இலக்கியம் | Tagged , , , , , , | Leave a comment

மந்திரச் சந்திப்பு – 17

மண்புழுவின் மேலிருந்து, சறுக்கிக்கொண்டு கீழே இறங்கியதும், அதற்கு நன்றி சொன்ன வளன் அதன் பெயரைக் கேட்டான்.

“சின்ன மாத்தன்” என்றது அந்த மண்புழு.

“சின்ன மாத்தனா?”

“ஆமா, எங்க தாத்தா பெயர் ‘மாத்தன் மண்புழு’ மிகவும் பிரபலம். பென்ஷன் கேட்டு கேஸ் எல்லாம் நடத்தி இருக்கார்!” என்றது சின்ன மாத்தன்.

“அப்படியா..?”

“ஆமா, ’மாத்தன் மண்புழுவின் வழக்கு’ என்னும் பெயரில் தனிக்கதையாகவே வந்திருக்கு. வாங்கிப் படித்து அறிந்துகொள்” என்றது சின்ன மாத்தன்.

“ஓ.. கண்டிப்பாகப் படிக்கிறேன். சரி! எங்களைத் தூக்கிக் கொண்டு வந்து இங்கே இறக்கி விட்டமைக்கு மீண்டும் நன்றி சின்ன மாத்தன்” என்றான் வளன்.

“நன்றியை வார்த்தைகளில் இல்லாமல் செயலில் காட்டுங்கள். இனியாவது மண்ணைக் கெடுக்காமல் இருங்கள்” என்றது சின்ன மாத்தன்.

சின்ன மாத்தன் கூறியதின் பொருள் புரியாமல் அதையே பார்த்தபடி நின்று கொண்டிருந்தான் வளன்.

“மண்ணில் ரசாயனக் கழிவுகளை விடுவது, வனங்களை அழிப்பது, ஆற்று மணலை எல்லாம் சுரண்டுவது என எல்லாமே மண்ணைக் கெடுப்பதுதான். அதையெல்லாம் மனிதர்களாகிய நீங்கள்தானே செய்கிறீர்கள்? இனியாவது அதையெல்லாம் நிறுத்துங்கள் என்றுதான் சொன்னேன்.”

“ம்.. இதை எல்லாம் என்னிடம் சொல்லி என்ன ஆகப்போகிறது. நான் சொல்லி யார் கேட்கப்போறாங்க?” என்று கேட்டான் வளன்.

“சரிவிடுடா.. அதுக்கும் மனிதர்களிடம் பேச வேற எப்பத்தான் வாய்ப்பு கிடைக்கும். இப்ப கிடைச்ச வாய்ப்பை பயன்படுத்தி அது சொல்லுது”

“சரி, சின்ன மாத்தன். நான் ஒரு போதும் மண் கெட்டுப்போக காரணமாக இருப்பேன்”

“ரொம்ப நன்றி நண்பா! எங்கள் இனமே உம்மைப் போற்றும்” என்று கூறிவிட்டு, மெதுவாக ஊர்ந்து சென்றது.  சின்ன மாத்தன் ஊர்ந்து செல்லும் அழகினை வியப்போடு பார்த்துக்கொண்டிருந்தான் வளன்.

“சரி.. நாம் நடக்கத்தொடங்கலாம்” என்றது டெர்மித்.

“ம்.. இது என்ன இடம்?”

“நாம் அடுத்த அடுக்குக்கு வந்துவிட்டோம்.”

“அடுக்கா?”

“ஆம். மணல் அடுக்குகளால் ஆனது என்று படித்திருப்பாயே? நாம் தற்போது இரண்டாவது அடுக்கில் நிற்கிறோம்”

“ரெண்டாவது அடுக்கா?”

“ஆமா.. மேல் அடுக்கு என்பது இலைகள், தழை போன்ற மக்கும் குப்பைகள், விலங்குகளின் கழிவுகள் எல்லாம் இருப்பது. அடுத்த அடுக்கு என்பது இப்ப நான் இருப்பது. மண்புழுக்கள் பூச்சிகள் எல்லாம் இங்கு வந்துபோகும். இதில் குறுக்கும் நெடுக்குமாக செல்லும் இவை எல்லாம் மண்ணுக்கு மேலே இருக்கும் மரங்களின் வேர்கள்” என்றது டெர்மித்.

“இதெல்லாமே வேர்களா?” என்ற வளன் வியப்போடு அவற்றைத் தொட்டுப் பார்த்தான். அவன் கறையான் அளவிலான உருவத்தில் இருப்பதால் வேர்கள் கூட பெரிய பெரிய மரங்களைப் போன்று தெரிந்தது.

திடீரென குட்டி குட்டியான உருவங்களில் சிலர் அங்குமிங்குமாக ஓடினர். அவர்களில் சிலர் இவனை ஓரமாக தள்ளி நிறுத்திவிட்டு, இவன் தொட்டுக்கொண்டு நின்ற வேரை, இழுத்துக் கொண்டு வேறு புறம் ஓடினார்கள்.

“யார் இவர்கள்? என்ன செய்கிறார்கள்?”

“இவர்கள் தாவரங்களின் பாதுகாவலர்கள். தாவரங்களின் வேர்களை, நீர் இருக்கும் இடத்திற்கு தூக்கிச்சென்று வைப்பர். அவை நீரை உறிஞ்சிக் கொள்ளும்.” என்றது டெர்மித்.

“பச்சையாகத் தெரிவதெல்லாம்..” என்று சிலரைக் காட்டினான்.

“அவர்கள் தாவரங்களின் வண்ணப் பாதுகாவலர்கள். இவர்கள் தான் எல்லா தாவரங்களின் இலைகளுக்கும் பச்சை, பழுப்பு என தேவைப்படும் வண்ணம் பூசுபவர்கள்” என்றது டெர்மித்.

தங்கள் உலகத்திற்குள் புதியதாக வந்திருப்பவர்களைப் பற்றிய சிந்தனையே இல்லாமல் அந்த பாதுகாப்பு வீரர்கள் அவர்களின் பணியைச் செய்து கொண்டிருந்தனர்.

எல்லாவற்றையும் வியப்புடன் பார்த்துக் கொண்டிருந்தான் வளன்.

(நாளை)

+++++++++

பாகம்1: https://blog.balabharathi.net/?p=1973
பாகம்2: https://blog.balabharathi.net/?p=1977
பாகம்3: https://blog.balabharathi.net/?p=1981
பாகம்4: https://blog.balabharathi.net/?p=1986
பாகம்5: https://blog.balabharathi.net/?p=1989
பாகம்6: https://blog.balabharathi.net/?p=1997
பாகம்7: https://blog.balabharathi.net/?p=2003
பாகம்8: https://blog.balabharathi.net/?p=2008
பாகம்9: https://blog.balabharathi.net/?p=2013
பாகம்10: http://blog.balabharathi.net/?p=2018
பாகம்11: http://blog.balabharathi.net/?p=2022
பாகம்12: https://blog.balabharathi.net/?p=2029
பாகம்13: https://blog.balabharathi.net/?p=2033
பாகம்14: https://blog.balabharathi.net/?p=2037
பாகம்15: https://blog.balabharathi.net/?p=2041
பாகம்16: https://blog.balabharathi.net/?p=2048
பாகம்17: https://blog.balabharathi.net/?p=2052

Posted in சிறுவர் இலக்கியம் | Tagged , , , , , , , | Leave a comment