குழந்தைகள் படிக்க ஏற்ற கதைகள்

மு. கலைவாணன் இப்பெயரை நீங்கள் அறிந்திருப்பீர்கள். தமிழகத்தின் இன்றும் பொம்மலாட்டக் கலையைத் தாங்கிபிடித்து நிற்கும் கலைஞர்.

தமிழகம் மட்டுமல்லாது உலகம் முழுவம் சுற்றி வருகிறார்.
பொம்மலாட்டத்தின் வழி, பல விழிப்புணர்வு நிகழ்ச்சிகளைச் செய்துவரும் இவர், குழந்தைகளுக்காகவும் எழுதிவருகிறார்.

அப்படி, இவர் எழுதிய சின்னஞ்சிறுக் கதைகள் அடங்கிய 8 நூற்களைச் சமீபத்தில் வெளியிட்டிருக்கிறார். 32 பக்க அளவுடைய இக்குட்டி நூற்கள் ஒவ்வொன்றும் ரூ.10/.
8 நூற்களும் சேர்த்து ரூ.80/- மட்டுமே!

 

சின்னச்சின்னக் கதைகள் 1,2
அன்புள்ள குழந்தைகளுக்கு..
நீர் இன்றி
நொறுக்கும் தீனி
வந்தது யார்?
நெகிழி பூதம்

எனும் தலைப்புடைய இந்நூற்களில் இருக்கும் கதைகள் எல்லாமே இவை எல்லாம் பிரச்சாரக்கதைகள்தான் எனினும், அது முகத்தில் அறையாதபடி, கலைவடிவாக அழகாகச் சொல்லி இருக்கிறார்.

உங்கள் பிள்ளைகள் நூல் வாசிப்பின் வழி நல்லவற்றைக் கற்றுக்கொள்ளவேண்டும் என்றோ புதியவற்றை அறிந்துகொள்ளவேண்டும் என்றோ விரும்பும் பெற்றோர் அவசியம் இந்த எட்டு நூல்களையும் வாங்கிக்கொடுக்கலாம்.

பக்கத்திற்குப் பக்கம் படமும், வடிவமைப்பும் காமிஸ்க் புத்தகம் படிக்கும் தோற்றததை ஏற்படுத்துகிறது.

நூற்களைப் பெற விரும்புகின்றவர்கள் கீழ்காணும் எண்ணில் தொடர்பு கொள்ளவேண்டுகிறேன்.

தொடர்பு எண்: 9444147373

Posted in சிறுவர் இலக்கியம், வாசகப்பரிந்துரை, வாசிப்பனுபவம், புத்தகங்கள் | Tagged , , , | Leave a comment

ஹேப்பி பேரண்டிங்- தந்தையர் ஒன்று கூடல்!

பொதுவாக எந்த வேலை செய்தாலும் அதன் விளைவென்ன என்று அறியத் துடிப்பது பொது இயல்பு. பொது வேலைகளில் வேண்டியது சில/பல மாதங்களில் கிடைத்துவிடுவதுண்டு. விழிப்புணர்வு பிரச்சாரங்களில் அதன் விளைவுகள் அவ்வளவு சீக்கிரமாக, வெளிப்படையாக தெரிவதில்லை. நாம் உழைத்துக்கொண்டே இருக்கவேண்டியதிருக்கும். எந்த வினையும் இன்றி எதிர்பார்ப்பின்றி உழைப்பைக் கொடுத்துக்கொண்டே இருக்கவேண்டியதிருக்கும்.

ஆட்டிசம் குறித்த எனது விழிப்புணர்வு பணிகளிலும் இதே கதைதான். அதிலும் குறிப்பாக கடந்த சில ஆண்டுகளாகவே ஆட்டிச நிலைக் குழந்தைகளின் பெற்றோர்கள் தங்கள் மகிழ்வைத் தொலைத்து விடாது இருக்க வேண்டும் என்பதை முக்கியத்துவப் படுத்தி எழுதியும், பேசியும் வருகிறேன். ஹேப்பி பேரண்டிங் எனும் இந்த தலைப்பில் ஆட்டிச நிலைக் குழந்தைகளை பெற்றோர்களுக்கான பயிற்சி வகுப்புகள் எடுத்துவருகிறேன். அதுபோலவே இக்குழந்தைகளை வளர்த்தெடுப்பதில் தந்தையரின் பங்கு பற்றிய பயிற்சிப் பட்டறைகளையும் நடத்தி வருகிறேன்.

இதற்கு முன் நடத்திய தந்தையருக்கான இரண்டு பயிலரங்கங்களும் தனியார் ஏற்பாடு செய்தவை என்பதால் அங்கு வந்து கலந்து கொண்ட தந்தையரோடு எனக்கு எந்த நேரடித் தொடர்பும் இல்லை. எனவே நிகழ்வை ஏற்பாடு செய்தவர்களிடம் அவ்வப்போது பேசும்போது, நல்ல மாற்றம் தெரியுது சார் என்று அவர்கள் பொதுப்படையாக சொல்வதோடு முடிந்து போகும்.

சென்ற வாரம் நடந்த சென்னையில் தந்தையருக்கான ஒரு பயிலரங்கம் நடந்தது. அதுவும் வாய்ஸ் எனும் பெற்றோர் அமைப்பின் மூலமாக ஏற்பாடு செய்யப்பட்டிருந்தது. அப்பெற்றோர் குழுமத்தின் நாங்களும் இருக்கிறோம். கடந்த ஞாயிறு மதியம் நடந்த பயிலரங்கில் சுமார் 40 தந்தையர்கள் கலந்து கொண்டது பெரியவிஷயமக எனக்குத் தோன்றியது. என் நிபந்தனை ஒன்றுதான். குழந்தையை தந்தையோடு அனுப்பிவிட்டு, அம்மாக்கள் ஓய்வில் இருக்கவேண்டும். நிகழ்வரங்கில் குழந்தைகளைப் பார்க்க தன்னார்வலர்களுக்கு ஏற்பாடு செய்யப்பட்டிருந்தது.

திட்டமிட்டபடி, சுமார் இரண்டுமணி நேரம் நிகழ்ச்சி நடந்து முடிந்தது. அன்றி இரவே பல குழந்தைகளின் அம்மாக்களிடமிருந்து குழுமத்தில் தந்தையர் கூட்டத்திற்கு நன்றி தெரிவித்து தகவல்கள் வரத்தொடங்கின. முதல் முதலாக தங்கள் கணவர்கள் பிள்ளைகளைப் பற்றிய எண்ணங்களை பகிர்ந்து கொண்டவை, சொல்லமலேயே சில பொறுப்புகளை எடுத்துக்கொள்வது, குழந்தையோடு அதிக நேரம் செலவளிப்பதாக உறுதிகொடுத்தது என்று அவர்களில் ஏற்பட்டுள்ள மாற்றம் குறித்து தாய்மார்கள் அங்கே பகிரும் பின்னூட்டங்கள் உண்மையிலேயே என்னை மன நிறைவு கொள்ளச் செய்கின்றன.

சூழ வாழும் மனிதருக்குள் ஒரு தினையளவு மாற்றத்தையேனும் ஏற்படுத்த முடிகிறது என்பது தரும் நிறைவுதான் வாழ்கைச் சுழலின் இழுப்பையும் மீறி பயணிக்கும் ஆற்றலைத் தருகிறது. இன்னும் போகவேண்டிய தூரம் அதிகம் என்பதும் உணர்ந்தே இருக்கிறேன். இப்போதைக்கு மீ வெரி ஹாப்பி!

#ஆட்டிசம் #விழிப்புணர்வு

Posted in Autism, AUTISM - ஆட்டிசம், அனுபவம், ஆட்டிச நிலையாளர்கள், ஆட்டிசம், ஆட்டிஸம், ஆவணம், குழந்தை வளர்ப்பு | Tagged , , , , , , , , , | Leave a comment

அப்பா

நண்பர்கள், தோழிகளின் அப்பாக்களில் எல்லாம் எனது அப்பாவைத் தேடுவேன். இன்னும் சொல்லப்போனால் வயது கூடி மூப்பெய்திய அப்பாவின் வயதொத்த மனிதர்கள் எல்லோரிடமுமே என் அப்பாவின் சாயலைத்தேடுவது எனது வழக்கம்.

அதற்கொரு காரணமும் உண்டு; எனது 15வது வயதில் என் அப்பா காலமானார். அதனால் எனக்கு அவரது நினைவுகள் பெரும்பாலும் பிறரின் வார்த்தைகளின் வழியே உருவகப்படுத்திக் கொண்டதாகவே இருக்கிறது. கொஞ்சமாக செல்லரித்துப்போன புகைப்படம் போல சொந்த அனுபவத்தில் இருக்கும் நினைவுகளும் கூட உடன் பிறந்தோரின் வார்த்தைகளோ என்ற மயக்கம் எனக்கு எப்போதுமுண்டு. அதனாலேயே நண்பர்களின் வழி அவர்களின் அப்பாகளிடம் எனது அப்பாவை தேடுவது வாடிக்கை.

அப்படி நான் கண்டைந்த அப்பாக்கள் ஏராளம். அதில் நான் வியந்த, ஏக்கம் கொள்ளவைத்த அப்பாக்கள் சிலரே. அதில் ஒருவர் தான் திரு. அப்துல் ஜப்பார் அவர்கள். இணையத்தமிழ் உலகில் தீவிரமாக இயங்குபவர்களுக்கு ஆசிப் மீரானைத் தெரியாதிருக்க வாய்ப்பில்லை. பலராலும் அண்ணாச்சி என்று அன்புடன் அழைக்கபடுவர் ஆசிப். அவரின் தந்தையே திரு. அப்துல் ஜப்பார் அவர்கள். இவர் பல்துறை வித்தகர், உண்மையான சகலாகலா வல்லவர் என்றால் மிகையல்ல.

ராமேஸ்வரத்தில் வசித்த காலங்களில் இலங்கை வானொலியின் ஒலிபரப்பை கேட்பது என்பது அன்றாட செயல்பாடுகளில் ஒன்று. அப்போது ஒலிபரப்பாகும் நாடகங்களில் இவரது குரல் கேட்டிருக்கிறேன். பெயர் அளவில் மட்டுமே அப்போது தெரியும். அதுபோல இவரது தமிழ் கிரிக்கெட் வர்ணணைகளையும் சில சமயங்களில் கேட்க வாய்த்திருக்கிறது.

ஆசிப் அண்ணாச்சியின் அறிமுகத்திற்கு முன்னரே அப்பா அப்துல் ஜப்பார் எனக்கு குரல் வழியே அறிமுகமாகி இருந்தார். நான், பிறமொழி கலப்பின்றி தமிழில் பேசுவதற்கு தொடர்ந்து முயலுகின்றவன் என்பது என்னை நேரடியாக அறிந்தவர்களுக்குத் தெரியும் . அதற்கு அடிகோலியவர்களில் அப்பா அப்துல் ஜப்பாரும் ஒருவர்.
அப்பாவிடம் என்னைக் கவர்ந்த விஷயங்கள் எத்தனையோ உண்டு. அதில் முதன்மையானது அவரின் சுறுசுறுப்பு. ஓய்வறியாமல் உழைத்துக்கொண்டே இருப்பதும் சமூக மாற்றத்திற்கேற்ப தன்னை புதுப்பித்துக்கொண்டே இருப்பதும் அவரது இயல்புகள். அப்பா அப்துல் ஜப்பார் யாரையும் காயப்படுத்தும் வார்த்தைகளை பயன்படுத்திப் பார்த்ததில்லை. எவர் மீதும் எப்போதும் அவருக்கு குறைகளோ குற்றங்களோ இருந்ததில்லை. தன்னைப்போலவே பிறரையும் நேசிப்பதும் சாதி மத வேறுபாடுகள் பார்க்காத மனிதநேயராக, ஏற்றதாழ்வு பார்க்காத நல் மனிதராகவே அப்பா அப்துல் ஜப்பாரை பார்த்திருக்கிறேன். அக்குணம் அப்படியே ஆசிப் அண்ணாசியிடமும் இருக்கிறது. அவர்களிடமிருந்து கற்றுக் கொண்டு, நானும் பின்பற்ற நினைக்கும் ஒரு குணாதிசயம் இது.
அதுபோல தனக்கு அனுபவமும், வாசிப்பும் அதிகம் என்ற மமதை துளியுமின்றி, எதிரிலிருப்பவர்களிடம் உரையாடுவது அப்பாவின் அருங்குணங்களில் ஒன்று. அவரிடம் எதுபற்றியும் விவாதிக்கலாம். தொடர்ச்சியாக அப்டேட் ஆகிக்கொண்டே இருப்பவர் என்பது கூடுதல் சிறப்பு.

அப்பாவிடம் புதிய நூல்கள் பற்றியும், மொழிபெயர்ப்பு நுணுக்கங்கள் பற்றியும் பேசிக்கொண்டிருப்பது எப்போதும் வியப்பு அளிக்கக்கூடியதாகவே இருக்கும். ஆங்கில நூல்களை தமிழில் மொழிபெயர்க்கும் போது உள்ள சவால்களை தனது அனுபவங்களின் வழி இவர் சொல்லச்சொல்ல கேட்டுக்கொண்டே இருக்கலாம். அதுபோல கிளிஷே என்று இன்று இணையத்தில் பலரும் நக்கலடிக்கும் தேய்வழக்குகளை தவிர்ப்பதின் அவசியத்தை, இவரது ஒரு சிறுகதையை எழுத்தாளர் சுஜாதா பாராட்டியதைப் பற்றி எல்லாம் சொல்லுவார். (எனக்கு அக்கதையின் பெயர் மறந்துவிட்டது)

• வர்ணனையாளர்
• விளையாட்டுச் செய்தி ஆசிரியார்.
• அரசியல் விமர்சகர்
• சிறுகதை எழுத்தாளர்
• மொழிபெயர்ப்பாளர்
• நாடக ஆசிரியர்
• பாடலாசிரியர்
• கவிஞர்
என்று அப்பா அப்துல் ஜப்பார் நுழைந்து பார்க்காத துறைகளே இல்லை என்றுதான் சொல்லவேண்டும். உலக அளவில் பல நிறுவனங்கள் இவருக்கு விருதுகள் வழங்கி, தங்கள் அம்மைப்பை கௌரவித்துக்கொண்டன என்பதுதான் நிஜம்.

****

இன்று அப்பா அப்துல்ஜப்பார் மொழிபெயர்த்த நூலான, ‘இறைத்தூதர் முஹமத்’ நூலின் அறிமுகம், அவரின் 80வது பிறந்தநாளையும் சேர்த்துக்கொண்டாடும் ஒரு விழா நடக்க இருக்கிறது. வாய்ப்புள்ளவர்கள் வாருங்கள், கலந்துகொண்டு, கொண்டாடி மகிழ்வோம்.

நாள்: இன்று (23.06.2018) சனிக்கிழமை, மாலை: 6.30 மணி முதல்

இடம்:
கவிக்கோ மன்றம்,
2வது பிரதான சாலை,
சி.ஐ.டி. காலணி, மைலாப்பூர்,
சென்னை- 4

(குறிப்பு: அப்பா அப்துல் ஜப்பாரின் பிறந்தநாள் ஜூன் 26ம் தேதிதான் என்றாலும் விழா இன்று ஏற்பாடு செய்யப்பட்டுள்ளது)

Posted in கட்டுரை, மனிதர்கள், வாழ்த்து, விளம்பரம் | Tagged , , , , | Leave a comment

தமிழ்நாட்டில் 30 லட்சம் குழந்தைகளுக்கு ஆட்டிசம்…! – குறைபாடு ஏன், அறிகுறிகள், பயிற்சிகள்!

ஆட்டிசம் விழிப்புஉணர்வு அவசியம் தேவை… ஏன்?

புதிதாகத் தங்கள் குழந்தைக்கு ஆட்டிசம் பாதிப்பு இருப்பதாகக் கண்டறியும் பெற்றோர்களின் எண்ணிக்கை நாளுக்கு நாள் கூடிக்கொண்டே போகிறது. அதனாலேயே ஆட்டிசம் குறித்து நாம் தொடர்ச்சியாக உரையாடிக்கொண்டே இருக்கவேண்டிய தேவையும் இருக்கிறது. சில ஆண்டுகளுக்கு முன்னர் அமெரிக்காவில் `68 குழந்தைகளில் ஒன்று’ என்ற விகித்தில் ஆட்டிசநிலைக் குழந்தைகள் இருப்பதாக ஒரு புள்ளிவிவரம் சொன்னது. ஆனால் இப்போது, `45 குழந்தைகளில் ஒரு குழந்தை’ என்ற அளவில் எண்ணிக்கை அதிகரித்திருப்பதாகச் சொல்கிறது மற்றோர் ஆய்வு. இதை `ஒரு பானை சோற்றுக்கு ஒரு சோறு பதம்’ என்பதைப்போல உலகம் முழுமைக்குமானதாகவே பார்க்க வேண்டும். அமெரிக்காவில் ஆட்டிசக் குறைபாட்டுக்கெல்லாம் புள்ளிவிவரக் கணக்கு இருப்பதால், இது குறித்து அவர்களால் தெளிவாகக் கூற முடிகிறது. நம்நாட்டில் இப்படியான கணக்குகள் எதுவும் இல்லை என்பதால், இங்கே ஆட்டிச பாதிப்புக்குள்ளாகும் குழந்தைகளின் சரியான தகவல் கிடைப்பதில்லை. இருந்தாலும், ஆட்டிசநிலைக் குழந்தைகளின் எண்ணிக்கை இங்கேயும் கூடிக்கொண்டிருப்பதை ஒப்புக்கொள்ளத்தான் வேண்டும். கடந்த ஆண்டு தமிழக சுகாதாரத்துறைச் செயலாளர் ராதாகிருஷ்ணன் ஒரு பேட்டியில், `தமிழகத்தில் மட்டும் சுமார் 30 லட்சம் குழந்தைகள் ஆட்டிசத்தால் பாதிக்கப்பட்டிருக்கலாம்’ என்று தெரிவித்திருந்தார். இதில் கவனிக்கவேண்டிய முக்கியமான விஷயம், இந்தக் கணக்கு தோராயமானது என்பதுதான்; இந்தக் கணக்கும் சென்ற ஆண்டு கூறியது. எனவே, ஆட்டிசம் குறித்து, நாம் தொடர்ச்சியாக உரையாடுவதன் மூலம் மட்டுமே இந்தக் குழந்தைகள் விரைவாக அடையாளம் காணப்படுவார்கள். அதன் பிறகு இவர்களுக்கான தொடக்கநிலைப் பயிற்சிகளை உடனே தொடங்கிவிடலாம். இது அவர்களின் வாழ்க்கையை மேம்படுத்த உதவும்.

ஆட்டிசம்

ஆட்டிசம் என்றால் என்ன?

இது ஒரு நரம்பியல் வளர்ச்சிக் குறைபாடு. இதனால் பாதிக்கப்படும் குழந்தைகள், சமூகத்தில் மற்றவர்களோடு தொடர்புகொள்ளும் திறன் (Communication), கலந்து பழகும் திறன் (Socialization) போன்றவற்றில் பின்தங்கியிருப்பார்கள். இவர்களில் பெரும்பாலானவர்களுக்கு பேசும் திறன் இருக்காது. சில குழந்தைகள் பேசினாலும், தெளிவாக, மற்றவர்கள் புரிந்துகொள்ளும்படி பேச மாட்டார்கள். `PDD’, `Asperger’, `Autism’ என இதில் பல வகைகள் இருக்கின்றன. எனவே, இதை `ஆட்டிசம் ஸ்பெக்ட்ரம் டிஸ்ஆர்டர்’ (Autism Spectrum Disorder – ASD) என்கிறது மருத்தவ உலகம். இந்தக் குறைபாட்டின் தீவிரத்தன்மை ஒவ்வொருவருக்கும் வேறுவேறு மாதிரியாக இருக்கும். எனவே, ஆட்டிசத்தால் பாதிக்கப்பட்ட ஒவ்வொருவரின் திறமையும் சரி, சிக்கல்களும் சரி தனித்துவமானவை.

ஆட்டிசத்தின் அறிகுறிகள் என்னென்ன… எத்தனை வயதில் கண்டுபிடிக்கலாம்?

குறைந்தபட்சமாக பத்திலிருந்து பதினெட்டு மாதங்களுக்குள்ளாகவே இந்தக் குறைபாட்டின் அறிகுறிகளைக் கண்டறிய முடியும். ஒரே மாதியான செயலை திரும்பத் திரும்பச் செய்வது, பெயர் சொல்லி அழைத்தாலும் திரும்பிப் பார்க்காமலிருப்பது, சுற்றும் பொருள்களின் மீது ஆர்வம், தேவையானவற்றை விரல் சுட்டிக் காட்டாமல், மற்றவரின் கைபிடித்துச் சென்று காட்டுவது, காரணமில்லாமல் அழுவது, சிரிப்பது… என இந்தப் பட்டியல் நீள்கிறது. மற்ற நோய்கள்போல, ஆட்டிசத்தை மருத்துவப் பரிசோதனைகள் மூலம் அறிந்துகொள்ள வழிகளில்லை. பெற்றோர், உறவினர், குழந்தைகள்நல மருத்துவர், ஆசிரியர் போன்றவர்கள்தான் இந்தக் குறைபாட்டைக் கண்டறிந்து சொல்ல வேண்டும். மருத்துவர்களும்கூட பெற்றோரிடம் பல்வேறு கேள்விகளுக்கு பதில் பெற்றும், குழந்தைகளின் செயல்பாட்டை கவனித்தும்தான் ஆட்டிசம் குறைபாடு இருப்பதை உறுதி செய்கிறார்கள்.

ஆட்டிசம் குழந்தைகள்

எந்தெந்த மருந்துகள் குணப்படுத்த உதவும்?

ஆட்டிசம் என்பது குறைபாடுதான், நோயல்ல. எனவே, அந்தக் குறைபாட்டின் தன்மையிலிருந்து மேம்படுத்த மட்டுமே முடியும். மேலும், இது ஏன் ஏற்படுகிறது என்பதை அறிய உலகம் முழுவதும் ஆய்வுகள் தொடர்ந்த வண்ணம் இருக்கின்றன. இந்தக் குறைபாட்டுக்கான காரணத்தைக் கண்டுபிடிக்காத நிலையில், இதனைச் சரிசெய்ய மருத்துகளை எப்படிக் கண்டுபிடிக்க முடியும்? தொடர்ந்து பயிற்சிகள் கொடுப்பதன் மூலம், ஆட்டிச நிலையிலிருக்கும் ஒரு குழந்தையின் வாழ்க்கையை மேம்படுத்துவதற்கு உதவ முடியும். எப்படி சர்க்கரைநோய் (Diabetes) ஒருவருக்கு வந்துவிட்டால் அதை முற்றிலும் குணப்படுத்த முடியாதோ அதைப்போலத்தான் ஆட்டிசமும். வாழ்க்கை முறையை மாற்றிக்கொள்வதன் மூலம் சர்க்கரைநோயைச் சமாளித்து ஆரோக்கியமாக வாழ முடியும். அதைப்போலவே  ஆட்டிச பாதிப்பின் தீவிரத் தன்மையையும், அந்தக் குழந்தையின் திறன்களையும் சரியாகக் கண்டறிந்து, அதற்கேற்ப பயிற்சிகள் அளிப்பதன் மூலம் இவர்களும் மற்ற குழந்தைகளைப்போலவே நிகரான வாழ்வை வாழலாம். மேலைநாடுகளில் ஆட்டிசத்தால் பாதிக்கப்பட்டவர்கள் பலர்  ஐம்பது வயதைக் கடந்தும் இயல்பான வாழ்க்கை வாழ்ந்துவருகிறார்கள்.

எந்த மாதிரியான பயிற்சிகள் தேவை?

ஆட்டிசநிலைக் குழந்தைகளின் தீவிரத்தன்மை ஒவ்வொரு குழந்தைக்கும் வேறுபடும். எனவே, மருத்துவர்கள், நிபுணர்களின் ஆலோசனைக்குப் பின்னர் பயிற்சிகளை (தெரபி- Therapy) முடிவு செய்ய வேண்டும். அன்றாட வாழ்வியல் செயல்களைப் பயிற்றுவிக்கவும், சென்சரி சிக்கல்களைத் தீர்க்கவும் ஆக்குபேஷனல் தெரபி (Occupational Therapy) பேச்சுப்பயிற்சி (Speech Therapy), சிறப்புக் கல்வி  வழி கற்பித்தல் ( Social Education) போன்றவை முக்கியமாகத் தேவைப்படும். யோகா, இசை போன்ற மேலதிகப் பயிற்சிகளும் இவர்களுக்கு நல்லது. முக்கியமாக, குழந்தைகளின் பெற்றோர் தெரபிஸ்டுகளிடம் ஆலோசனைப் பெற்று, வீட்டில் செய்யவேண்டிய பயிற்சிகளைக் கட்டாயம் செய்ய வேண்டும். வீட்டு வேலைகளிலும் வயதுக்கேற்ப இந்தக் குழந்தைகளுக்குப் பயிற்றுவிக்க வேண்டும். தினசரி வேலைகளான (Activities for daily living) பல் தேய்த்தல், குளித்தல், கழிவறை சென்று வந்த பின்னர் சுத்தம் செய்துகொள்வது போன்றவற்றையும் சிறு வயதிலேயே இந்தக் குழந்தைகளுக்குப் பயிற்றுவிப்பதன் மூலம் தன்னிச்சையான வாழ்வை வாழச் செய்யலாம்.

தமிழகத்தில் ஆட்டிசம் குழந்தைகள்

எங்கெல்லாம் இந்தப் பயிற்சிகளைப் பெறலாம்?

சில ஆண்டுகளுக்கு முன்னர்வரை தனியார் பயிற்சி நிலையங்களைத் தேடியே இந்தக் குழந்தைகளின் பெற்றோர்கள் ஓடினார்கள். ஒரு வகுப்புக்கு 300 ரூபாய் தொடங்கி ஆயிரம் ரூபாய் வரை வசூலிப்பவர்களும் இருக்கிறார்கள். (ஒரு வகுப்பு என்பது 45 நிமிடங்கள் முதல் 60 நிமிடங்கள்வரை). பணம் படைத்தவர்களுக்கு வேண்டுமானால் இந்தச் செலவு சாத்தியமானதாக இருக்கலாம். ஆனால் ஏழ்மை நிலையில் இருப்பவர்களுக்கு?

தற்போது ஆட்டிசம் போன்ற சிறப்பு கவனம் செலுத்தவேண்டிய குழந்தைகளுக்கான எல்லாப் பயிற்சிகளையும் அரசு மருத்துவமனைகளிலேயே பெறமுடியும். ஒவ்வொரு மாவட்ட தலைமை மருத்துவமனையிலும் இதற்காகத் தனிப்பகுதி அமைக்கப்பட்டிருக்கிறது. இதுகூட தொடர்ச்சியாகப் பல பெற்றோர்கள், சில தொழில்முறை பயிற்சியாளர்கள் அரசுக்குக் கோரிக்கை வைத்ததன் விளைவால்தான் கிடைத்திருக்கிறது. `இதுபோன்ற பயிற்சி நிலையங்கள் ஊராட்சி, தாலுகா எனப் பல இடங்களுக்கு விரிவாக்கம் செய்யப்பட வேண்டும்’ என்று பெற்றோர்களிடமிருந்து கோரிக்கையும் அரசுக்கு வைக்கப்பட்டிருக்கிறது. அதுவும் விரைவில் நிறைவேற்றப்படும் என்று சில பெற்றோர்கள் நம்புகிறார்கள். ஆட்டிசம், தொட்டால் ஒட்டிக்கொள்ளும் நோய் அல்ல. அச்சமின்றி அவர்களுடன் கை கோத்து, நாம் எல்லோரும் பயணம் செய்ய வேண்டும்.

 

நன்றி: விகடன் இணையதளம்

Posted in Autism, AUTISM - ஆட்டிசம், ஆட்டிச நிலையாளர்கள், ஆட்டிசம், ஆட்டிஸம், குழந்தை வளர்ப்பு, தன் முனைப்புக் குறைபாடு, மதியிறுக்கம் | Tagged , , , , , , , , , , , , , , , , | Leave a comment

காவலர்களுக்கு – ஆட்டிசம் விழிப்புணர்வு பட்டறை

அறிவுசார் வளர்ச்சியில் குறைபாடுடைய பிள்ளைகள் தொலைந்துபோவதும் பின் கண்டுபிடிக்கப்படுவதும் தொடர்ந்து வரும் சூழ்நிலையில்தான் பிரவீன் இறந்து போனார்.

26 வயதான பிரவீன், சிறப்புகுழந்தைகளுக்கான பள்ளியான வித்யாசாகரில் படித்தவர். டாக்டர் ராதாகிருஷ்ணன் சாலையில் உள்ள ஹோட்டல் சவேராவின் உணவகத்தில் உதவியாளராக வேலையும் பார்த்து வந்தார். அவரைத் தினமும் காலையில் அம்மாவோ அப்பாவோ பேருந்தில் ஏற்றி, ஹோட்டல் வாசலில் இறங்கிவிட்டு விட்டுப் போவார்கள். அதே போல மாலையிலும் திரும்பி வந்து அழைத்துச்செல்வார்கள். இது அவர்களின் தினப்படி வழக்கம்.

கடந்த ஜனவரி 13ஆம் தேதி, காலையில் வழக்கம் போலப் பேருந்து நிறுத்ததில் பிரவீனும் அவர் அம்மாவும் நின்றிருந்தனர். அவர்கள் செல்லும் பேருந்து கூட்டமாக வந்தது. மகனைப் பின் வாசல் வழியாக ஏறச்சொல்லிவிட்டு, அம்மா முன்வாசல் வழியாக ஏறிவிட்டார். இரண்டு முன்று நிறுத்தங்கள் தாண்டியதும் கொஞ்சம் கூட்டம் குறைந்தபின்னர் பிரவீனைத் தேடினால் ஆளைக் காணோம். பஸ்ஸில் விசாரித்தால், அவர் ஏறவே இல்லை என்ற செய்தி தெரிகிறது. உடனடியாக அவர் கீழே இறங்கி, சாலையைக் கடந்து, பழைய இடத்திற்கு வந்தால் அங்கும் அவர் இல்லை. அக்கம்பக்கத்தில் விசாரித்தும் தேடியும் பார்த்தும் பயனில்லை. அவர் அடுத்து வந்த பேருந்தில் ஏறியதாக யாரோ சொல்ல, அதையும் ட்ரேஸ் செய்தும் கண்டு பிடிக்க முடியாமல் போக, செய்தித்தாள், வாட்ஸ் ஆப், பேஸ்புக் என அவர் காணாமல் போன தகவல் பறக்கிறது. காவல்துறையில் காணவில்லை என்று புகார் அளிக்கப்பட்டுவிட்டது. அவர்களும் நாலா பக்கமும் தேடுகின்றனர். ஆனால் பிரவின் கிடைக்கவில்லை.

நேரம் ஆக ஆகப் பசியால் பிள்ளை வாடிவிடுவானே என்ற கவலை பெற்றோருக்கு. அவர்களும், உறவினர்கள், நண்பர்கள் எனப் பலரும் தேடியபடியே இருந்தனர்.

தன் வீட்டு முகவரி எல்லாம் பிரவீனுக்குத் தெரியும். ஆனால் வலியப்போய் இன்னொருவரிடம், தான் தொலைந்து விட்டதாகச் சொல்லவோ, இதுதான் என் முகவரி அங்கே கொண்டுபோய்ச் சேருங்கள் என்றோ சொல்லத்தெரியாது.அவர் மட்டுமல்ல. அறிவுசார் வளர்ச்சியில் குறைபாடுடையே அனேகரும் இப்படித்தான் இருப்பர்.

அன்றைய இரவு மட்டுமல்ல தொடர்ந்து நான்கு நாட்கள் பிரவீன் பற்றிய எந்தத் தகவலும் இல்லாமல் அப்பெற்றோர் மிகுந்த மனவலிக்கு உள்ளானார்கள்.

16ஆம் தேதி, இவர்கள் சொல்லும் வயதொத்த இளைஞன் ஒருவனின் சடலம் மருத்துவமனையில் இருப்பதைக் கவனத்தில் கொண்ட காவல்துறை, அப்பெற்றோரை அழைத்து அடையாளம் காட்டச்சொல்கிறது. பதைபதைப்புடன் வந்த அவர்கள் இலகுவாகப் பிரவீனின் உயிரற்ற உடலை அடையாளம் கண்டுகொண்டனர். கதறி அழ.. அவர்களிடம் உடல் ஒப்படைக்கப்பட்டது.

காணாமல் போன மறுநாள் 14ஆம் தேதி அதிகாலை 3 மணிக்குப் பசியும் உறக்கமுமின்றித் திக்குத்தெரியாமல் சாலையில் நடந்துகொண்டிருந்த பிரவீன் மீது தண்ணீர் லாரி மோதி, சம்பவ இடத்திலேயே அவர் உயிர் பிரிந்துவிட்டது. அடையாளம் காணமுடியாமல் அரசு மருத்துவமனையின் பிணவறையில் பிரவீன் கிடக்க, இது தெரியாமல் எல்லோரும் வீதிகளில் அவரைத்தேடி அலைந்துகொண்டிருந்தனர்.

இப்படி ஊருக்கு ஊர் சிறப்புக்குழந்தைகள் காணாமல் போவதும், அவர்களில் பலர் வீடுவந்து சேர்வதும் தினம் தினம் நிகழ்ந்துகொண்டுதான் இருக்கிறது. சிலரது மரணமும் நிகழ்ந்துகொண்டு தான் இருக்கிறது..

முன்னமே சொன்னதுபடி, இப்படியான அறிவுசார் வளர்ச்சிக்குறைபாடு உடைய சிறு வயதுக் குழந்தைகள் காணாமல் போனால், சமூகத்தின் கண்களில் பளிச்செனப் பட்டுவிடுவர். அதே சமயம் பிரவீன் போலப் பாதிப்பு குறைந்தவர்கள் அதுவும் இளைஞர்கள் என்றால் பிறர் கண்களில் சந்தேகம் வராது. அவர்கள் அழுதாலோ, தகராறு செய்தாலோ அன்றிப் பிறர் கவனம் திரும்பாது.

தான் தொலைந்துவிட்டோம் என்பதைக்கூடச் சொல்லத்தெரியாமல் விடிய விடிய வீதிகளில் அலைந்துகொண்டே இருப்பார்கள். அவ்வளவுதான். நாமாகச் சென்று பேசினாலே ஒழிய அவர்கள் சிறப்பியல்பு குழந்தைகள் என்பதை நம்மால் அறிய முடியாது.

இந்நிலையில் இப்படிக் காணாமல் போகும் சிறப்புக்குழந்தைகளையும் இளைஞர்களையும் எதிர்கொள்ள நேர்ந்தால் எப்படி அடையாளம் காண்பது, கையாள்வது எப்படி என்று காவல்துறையினருக்கு ஓர் அறிமுக வகுப்பு நடத்தினால் என்ன என்று தோன்றியது.

இதுபற்றிப் பேராசிரியர் டி.எம்.என். தீபக்கிடமும், (டிச.3 இயக்கம்) நண்பர் ஐயன் கார்த்திகேயனிடமும் (ஆசிரியர், -முனைவு/ யூ டர்ன்) பேசினேன். இருவரும் சென்னை தியாகராயர் நகர் காவல் துணை ஆணையர் அரவிந்தனிடம் பேசினர். அவரும் பட்டறைக்கு இசைந்தார். அதன்படி கடந்த 07.04.2018 அன்று காலை 11 மணிக்கு, தி.நகர் காவல் துணை ஆணையர் அலுவகத்தில் இருந்த அரங்கில் அரும்பு அறக்கட்டளையின் சார்பில், “ ஆட்டிச நிலையாளர்களைப் புரிந்துகொள்வோம்’ என்ற தலைப்பில் விழிப்புணர்வு பட்டறை சிறப்பாக நடந்தது. தி.நகர் சரகத்திற்கு உட்பட்ட காவல்நிலையங்களில் இருந்து 40க்கும் மேற்பட்ட ஆய்வாளர்களும், துணை ஆய்வாளர்களும் கலந்துகொண்டனர்.

பொதுவாக அறிவுசார் வளர்ச்சிக்குறைபாடு உடையோரின் மொழி, நடத்தை, உடல்மொழி போன்றவை எப்படி இருக்கும். எப்படி அவர்களைக் கையாள்வது என்பது போன்ற விபரங்களை மிகச்சிறப்பாக எடுத்துரைத்தார் மருத்துவர். தேவகி.

குறிப்புகளை எடுத்துக்கொண்ட காவலர்கள், தங்களின் சந்தேகங்களையும் கேட்டுத் தெளிவு பெற்றனர். மாற்றுத்திறனுடையோரின் உலகம் பற்றியும் நாம் அறிந்துகொள்வது அவசியம் என்பதால் இப்பட்டறைக்கு ஏற்பாடு செய்ததாகத் துணை ஆணையர் அரவிந்தன் தனது நன்றியுரையில் குறிப்பிட்டார். கிடைக்கும் வாய்ப்புகளில் தொடர்ந்து இதைப் பட்டறைகளை நடத்தத் திட்டமிட்டிருக்கிறோம்.

குறுகிய கால இடைவெளியில் இந்நிகழ்வினை மிகச்சிறப்பாக நடத்தி முடிக்க உதவிய பத்திரிக்கையாளர் ஐயன் கார்த்திக், அவரது நண்பர், பேரா. தீபக், பண்புடன் குழும நண்பர்கள் உதயன், தமிழ்ச்செல்வன் மற்றும் எப்போதும் போலத் துணை நிற்கும் மருத்துவர் தேவகி ஆகியோருக்கும் வாய்ப்பு வழங்கிய துணை ஆணையர் அரவிந்தனுக்கும் அரும்பு அறக்கட்டளை தனது நன்றியை பதிவு செய்கிறது.

#ஆட்டிசம் #விழிப்புணர்வு #அரும்பு #ஆட்டிச_விழிப்புணர்வு#autism #awareness #ஆட்டிசம் #விழிப்புணர்வு

Via: https://www.facebook.com/arumbutrust/posts/1849593972004741

Posted in Autism, AUTISM - ஆட்டிசம், ஆட்டிச நிலையாளர்கள், ஆட்டிசம், ஆட்டிஸம், தன் முனைப்புக் குறைபாடு | Tagged , , , , , , , , , , , , , , | Leave a comment