ஹிரோஷிமாவின் நெருப்பு (நூல் அறிமுகம்)

இன்று உலகம் முழுவதும் பிற உயிர்கள் குறித்து சிறிதும் அக்கறையின்றி  கோரமான முறையில் மனித உயிர்களைக் காவு வாங்கிக்கொண்டிருக்கிறது வன்முறை. அதிகார போதை, அடிமைப்படுத்தும் எண்ணம், மதம் மற்றும், சாதி என வெவ்வேறு முகமூடிகளில் இப்பாதகச்செயல் நடந்துகொண்டிருக்கிறது.

கொத்துக்கொத்தாக மனித உயிர்கள் மாண்ட வரலாற்றினை நாம் உலக யுத்தம் என்ற பெயரில் படித்திருப்போம். அப்படி இரண்டாம் உலகப்போரில் அமெரிக்கா வீசிய அணுகுண்டு ஜப்பானின் ஹிரோஷிமாவையும், நாகசாகியையும் சின்னாபின்னமாக்கியது. அந்த இரண்டாம் உலக யுத்தம் பல்லாயிரக்கணக்கான மனித உயிர்களைத் தின்று தீர்த்த பின்தான் ஓய்ந்தது.

அமெரிக்கா ஜப்பானின் ஹிரோஷிமாவில் குண்டு வீசிய அன்றைய தினத்தில் மாயி-சான் என்ற சிறுமியும் அவளது பெற்றோரும் எப்படி அந்த நாளை  எதிர்க்கொண்டார்கள், என்னென்ன சிரமங்களுக்குள்ளானார்கள்  என்பதைச்சொல்லும் நூல்தான் இது. உண்மையில் மாயி-சானின் வாழ்க்கையைவிட, போரின் கொடூர முகத்தைக்காட்டும் கதை இது. இக்கதையினைப் படிக்கும் சிறார்கள் எதிர்காலத்தில் வன்முறையையும், போரையும் விரும்பமாட்டார்கள் என்று நூலாசிரியர் தோசி மாருகி நம்பிக்கை தெரிவிக்கிறார். எனக்கும் நிச்சயம் அவரது கனவு நனவாகும் என்றே தோன்றுகிறது.

அடிப்படையில் ஓவியரான தோசி மாருகி எழுதிய இந்நூல் முதலில் ஜப்பானிய மொழியில் எழுதப்பட்டது. பின் உலகம் முழுவதும் பல மொழிகளில் மொழிபெயர்க்கப்பட்டுள்ளது. குறிப்பாக இன்றும் போர் மேகங்கள் சூழந்துள்ள ஆப்கானிஸ்தான் போன்ற பகுதிகளிலும் மனித மனங்களில் அமைதிக்கான விதைகளைத் தூவியபடி இருக்கிறது இந்நூல்.

குழந்தை இலக்கிய எழுத்தாளரான கொ.மா.கோ. இளங்கோ தமிழில் மொழிபெயர்த்திருக்கிறார். மொழிபெயர்ப்பு பற்றிச்சொல்லுவதாக இருந்தால், மிக எளிமையாக மொழி நடையில் சிறுவர்கள் படிக்கும்போது, போரின் கோர முகத்தை உணர்ந்துகொள்ளும் எளிய மொழியைக் கையாண்டிருக்கிறார்.

உங்கள் வீட்டுச்சிறுவர்கள்… ஏன் நீங்களும் கூட, படிக்கவேண்டிய நூற்பட்டியலில் இதனை சேர்த்துக்கொள்ளுங்கள்!

(நன்றி: செல்லமே- ஆகஸ்ட் 2015)

 

+++++++++++++++++++

நூல்: மாயி-சான்

எழுதியவர்: தோசி மாருகி

மொழிபெயர்ப்பு: கொ.மா.கோ. இளங்கோ

வெளியீடு:-

புக் ஃபார் சில்ட்ரன், (பாரதி புத்தகாலயம்)

எண்: 7, இளங்கோ சாலை, தேனாம்பேட்டை, சென்னை- 600018

தொலைபேசி:- 044- 24332424

 

Posted in கட்டுரை, நூல் விமர்சனம், வாசிப்பனுபவம், புத்தகங்கள் | Tagged | Leave a comment

எனக்கு கிடைத்த சுதந்திரத்தை என் மகனுடன் பகிர்ந்தேன் – நேர்காணல் ஞாநி

 

ஞாநி (படம் நன்றி- தமிழ் இந்து)

உங்களின் சிறு வயது பற்றிச்சொல்லுங்களேன்!

நான் இன்னும் கூட உள்ளுக்குள் சின்னப் பையன் தான். (சிரிக்கிறார்). அதனால அரசியல் சட்டப்படியான சின்ன வயசான 5 வயதுக்கு கீழே இருந்தப்ப எனக்கு என்ன நடந்துதுச்சுன்னு வேணா பேசலாம்.  கொஞ்சம் சிக்கல் இருந்தது. அதைக் கூட பின்னாலதான் உணர்ந்தேன் . அப்பாவுக்கு இரண்டு மனைவியர். நான் இரண்டாவது மனைவியின் பிள்ளை. ஆனால் என்னோட இருபதாவது வயது வரைக்கும் ஒரே குடும்பத்தில் எல்லோரும் ஒன்றாகத்தான் வாழ்ந்தோம். மூணு அண்ணன், ஒரு அக்கா, ஒரு தங்கை. எங்கம்மாவுக்கு நான் ஒரே பிள்ளை.  அப்பா என்னுடைய அம்மாவுக்கு சொந்த தாய்மாமன், ஆனால் அப்பாவின் முதல் மனைவியை வெளியில இருந்து திருமணம் செய்துகிட்டு வந்தார். எங்க அப்பாவை வளர்த்தவர் என்னோட தாத்தா (அம்மாவுடைய அப்பா). அவர் இறந்ததும் அவரோட இரண்டு பெண்களையும் பார்த்துக்கொள்ளவேண்டிய பொறுப்பு என்னோட அப்பாவுக்கு இருந்தது. ஒருத்தங்க என்னோட அம்மா. இன்னொருத்தங்க என்னோட பெரியம்மா. அவங்களுக்கு எங்கப்பா, சொந்த முயற்சியில் கல்யாணம் செய்துவச்சார். ஒரே மாதத்துல என்னோட பெரியம்மா விதவையாகி திரும்பி வந்துட்டாங்க. அப்பாவின் பராமரிப்பில் இருந்த என்னோட அம்மாவை அப்பா இரண்டாம் தாரமாக கட்டிக்கொண்டார். அம்மாவுக்கு அப்பா தாய்மாமன் உறவு என்பதால் அம்மா, அப்பாவின் முதல் மனைவியை மாமி என்றுதான் அழைப்பார். அவரைப்பார்த்து நானும் அப்படியே அழைத்தேன். பெரியம்மாவான மாமியுடன் எனக்கு எவ்வித சங்கடமும் இருந்ததில்லை. அவங்களும் பாசமாகத்தான் இருந்தாங்க. என்னை வளர்த்தெடுத்ததில் இந்த மூன்று பெண்களுக்கும் பெரும் பங்கு உண்டு. அவங்க மூவரும் தான் என்னை சிறப்பாக வளர்த்தாங்க.

என்னோட அம்மா அவங்களோட 56வது வயதில் இறந்துபோயிட்டாங்க. பெரியம்மா 70 வயதுக்கு மேல இருந்தாங்க. மாமி அவங்களோட 86வது வயதில் தான் இறந்தாங்க. தன்னுடைய கடைசி காலத்தில் என்னுடன் சில ஆண்டுகள் தங்கி இருந்தாங்க. எல்லோரும் என்னிடம் அன்பாகத்தான் இருந்தாங்க.

வீட்ல பெரிய பண வசதி எல்லாம் கெடையாது. வாடகை வீடுதான். பெரிய குடும்பத்தை சென்னையில வெச்சு காப்பாத்தமுடியாதுன்னு அப்பா எங்களை செங்கலப்ட்டுல தங்கவெச்சுட்டு அவர் 45 வருடம் தினமும் ரயில்ல சென்னைக்கு வேலைக்குப் போய்ட்டு வந்தார். எனக்கு நினைவு தெரிஞ்சு என் சிறு வயதில் பெரியதாக எதற்கும் கஷ்டப்பட்டதில்லை. ஆடம்பரமான ஆசைகளும் கெடையாது. தினமும் மத்யானம் பள்ளிக்கூடத்துக்கு இட்லிதான் கட்டிக் குடுப்பாங்க.  வித்யாசமான  ஒரு கஷ்டம் வந்துச்சு. 4வது படிக்கும் போதே, கண்ணாடி போட்டுட்டேன்.. மைனஸ்-9 பவர். ஒரு தடவை என்னோட கண்ணாடி உடைஞ்சு போச்சு. அதை உடனடியாக வாங்க முடியவில்லை.  அப்ப கஷ்டப்பட்டேன். எல்லோரையும் மாடு முட்டும், நான் மட்டும் தான் மாட்டைப் போய் முட்டினவன்.யே முட்டுவேன்னு சொல்வேன். ஏன்னா எதிரில் இருப்பது கூட அப்ப கிட்ட வராம தெரியாது. மற்றபடி எனக்கு கஷ்டங்கள் இல்லை.  எனது அப்பா, தனது பிள்ளைகளை சுதந்திரமாகத்தான் வளர்த்தார் என்பதை இங்கு சொல்லியாக வேண்டும்.

Gnani-appaBook

பொதுவாகவே அந்த காலத்து அப்பாக்கள் ரொம்பவும் கண்டிப்பானவர்களாக இருப்பார்களே?

ஒழுக்கமும், கண்டிப்பும் மிக்கவர்தான் அப்பா.  எடுத்த பொருளை எடுத்த இடத்தில் வைக்கணும் என்று எதிர்பார்ப்பார். அவரோட டேபிளை கலைத்துப்போட்டுவிடுவோம். என்னதான் திரும்பவும் அடுக்கி வச்சாலும் அப்பா கண்டுபிடிச்சுடுவார். அப்பா இறந்தபிறகு நானும் என் சகோதர சகோதரிகலும் சேர்ந்து அப்பாவைப் பத்தி  ஒரு சின்ன நூல் வெளியிட்டோம். அதுல ஒரு கட்டுரையில என்னோட அண்ணன் குறிப்பிட்டிருந்தார். அப்பா அடிச்சதே இல்லைன்னு. அப்புறம் தான் யோசிச்சுப்பார்த்தேன். ஆமா… அப்பா என்னிக்குமே எங்க யாரையுமே அடிச்சதில்லை. படிப்பு விஷயங்களில்கூட அப்பா என்னிக்குமே நெருக்கடி கொடுத்ததில்லை.

அதே சுதந்திரத்தை, உங்களின் மகனுக்கும் நீங்கள் கொடுத்தீர்களா?

கண்டிப்பா… சுதந்திரம் கொடுப்பதல்ல. எல்லாரும் பகிர்வது. எனது மகன் மனுஷ் நந்தன் சின்னப்பையனாக இருக்கும்போதே அவனை தோளில் சுமந்துகொண்டு, நானும் அவன் அம்மாபத்மாவும் எல்லா பொது நிகழ்ச்சிகளுக்கும்  கூட்டங்களுக்கும் போவோம். என்னுடைய எல்லா நண்பர்களையும் அவனுக்கு அப்போதே தெரியும். எங்களுடைய எந்த எதிர்பார்ப்பையும் அவன்மேல் நாங்கள் திணிக்கவில்லை.

மனுஷ் திரைப்படக்கல்லூரியில் சேர்ந்து படிப்பதற்கு காரணம் நீங்கதானா?

இல்லையில்லை. மனுஷின் படிப்பு விஷயங்கள் எதிலும் எங்களின் தலையீடு இருந்ததில்லை. 1989ம் ஆண்டிலேயே நான் தொலைக்காட்சிக்குள் வந்துவிட்டேன். அதனால் படப்பிடிப்பு நடக்கும் இடங்களில் எல்லாம் அவனை அழைத்துக்கொண்டு போயிருக்கிறேன். இவனுக்கு இதில் ஆர்வம் வந்திருக்கலாம். சின்னவயசிலேயே என்னோட சீரியல்களில் சின்னச்சின்ன வேடங்களில் குழந்தைநடிகனாக அறிமுகமாயிட்டான். எங்க வீட்டுல எந்த பண்டிகையும் கொண்டாட மாட்டோம். பிறந்த நாளை மட்டும்தான் கொண்டாடுவோம்.  அவனோட பதினோறாவது வயதில் ”பிறந்த நாளுக்கு என்ன  வேண்டும்?” என்று கேட்டபோது, “ஷூட்டிங் பண்றேன். அதுக்கு செலவுக்கு காசுகொடுங்க”ன்னு கேட்டான். கொடுத்தோம். இரண்டு குறும்படங்களை எடுத்தான். அதன் பின் படிப்புல கவனமா இருந்தான். பத்தாவது முடிஞ்சதும், ஃபோட்டோகிராஃபி படிக்கணும்னு கேட்டான். ஊர் முழுக்கத்தேடி, சூளைமேடு கார்ப்பரேஷன் ஹைஸ்கூலில் 11ம் வகுப்பில் ஃபோட்டோகிராஃபி பாடம் இருப்பதை கண்டுபிடித்து, அங்கே சேர்த்தோம். 12வது முடிச்சதும், திரைப்படக்கல்லூரியில் சேர்ந்தான். அப்புறம் சினிமா துறையில் நுழைந்தான்.  இப்படி எல்லாமே அவன் விரும்பியபடி தான் நடந்துச்சு.

சுட்டி விகடன் அனுபவத்தைச் சொல்லுங்களேன்?

1998, 99ம் ஆண்டுகளில் சுட்டி விகடன் தொடங்குவதற்காக என்னை அழைத்தபோது, ஆறுமாத காலம் மார்க்கெட் ஸ்டெடி பண்ணினேன். சுட்டிவிகடன் என்ற பெயரை நான் தான் தேர்வு செய்தேன். பூந்தளிர் இதழ் நின்றுபோன சமயம் அது. தமிழ் கோகுலத்தைவிட, ஆங்கில கோகுலம் அதிகம் விற்பனை ஆகிக்கொண்டிருந்த்து. மேலும் சில ஆங்கில சிறுவர் பத்திரிகைகள் இருந்ததே தவிர, தமிழில் சிறுவர் இதழ் எதுவும் இல்லை. தமிழகம் முழுவதும் மாவட்டத்துக்கு ஒரு பள்ளி தேர்வு செய்து, அங்கிருந்து ஆசிரியர்கள், மாணவர்கள் ஆகியோரைத் தேர்வு செய்து, ஆய்வுகள் மேற்கொண்ட பிறகுதான் சுட்டிவிகடன் கொண்டுவந்தோம். அப்பை ஒரு ஆய்வு நடத்தினபிறகுதான் பத்திரிகையை ஆரம்பிக்கணும்னு நான் சொன்னதை அப்போதைய ஜே எம் டி சீனிவாசன் முழுமையாக ஏற்றுக் கொண்டு அதற்கு ஒத்துழைப்பு கொடுத்தார். அந்த பத்திரிக்கை வந்த பின், பள்ளிகளுக்குச்சென்று கலர்கலாட்டா மாதிரியான நிகழ்ச்சிகளை நடத்தினோம். சுட்டிவிகடனை பரவலாக கொண்டு செல்ல இதுமாதிரி நிகழ்ச்சிகள் பெரிதும் பயன்பட்டது. ஒரு வருடம் நான் சுட்டிவிகடனில் இருந்தேன்.

அன்றைக்குப்போல, சிறுவர்களுக்கான நூல்கள், பத்திரிக்கைகளுக்கு பெரியஅளவில் வரவேற்பு இருப்பது போல தெரியவில்லையே?

அப்பவும் கூட பெரிய அளவில் சிறுவர்களுக்காக தனிப்பத்திரிக்கைகள் இருந்தாமாதிரி நினைவு இல்லை. பெரியவங்க படிக்கும் எல்லா பத்திரிக்கைகளிலுமே சிறுவர்களுக்குன்னு தனி பகுதி இருக்கும். தீபாவளி மலர் மாதிரியான இதழ்களிலும் சிறுவர் பகுதி உண்டு.  கண்ணன் என்ற பத்திரிகை மட்டும் தான் அப்போ சிறுவர் பத்திரிகை. நான் நாலாவது படிக்கும் போதே ஆனந்தவிகடன் வாசிப்பேன். இந்த பல்லு உடைஞ்சதே அப்படித்தான். (முன்பக்கத்தில் உடைந்த பல்லைக்காட்டி சிரிக்கிறார்.) அப்பா படிக்கும் முன் நாம படிச்சிடனும்னு புத்தகத்தை எடுத்துக்கொண்டு ஓடும்போது, கூடத்து பெரிய தூண்ல மோதி, விழுந்து இது உடைஞ்சு போச்சு. அப்போ ஆனந்தவிகடன்ல எல்லாம் சிறுவர்பகுதி வரும். நான் சொல்லுவது அறுபதுகளில். பின்னர் எழுபதுகளின் இறுதியில் நிறைய சிறுவர்களுக்கான தனி புத்தகங்கள் வந்தன. எண்பதுகளுக்கு பிறகு அதுவும் விழுந்துவிட்டது. அதிலும் தொலைக்காட்சிகள் சிறுவர்களை தங்கள் பக்கம் இழுத்ததும், சிறுவர் பத்திரிகைகள் தாக்குப் பிடிப்பது என்பது மிகுந்த சிரமமாகிவிட்டது. பொதுவா சிறுவர் பத்திரிகைகளுக்கு பெரிய இடம் இல்லாமல் போனதற்கான காரணமாக நான் நினைப்பது, பள்ளியில் வாசிப்பு பழக்கத்தை முன்னெடுக்காததுதான்.

என்னோட பார்வையில் பள்ளிகளில் எட்டாம் வகுப்புக்கு முன்னர் ஸ்மார்ட் கிளாஸ்போர்ட் வந்தது தவறு. ஆடியோ, வீடியோ தான் வாசிப்பு பழக்கதைக் கெடுக்கிறது. எப்படி படிப்பதை மட்டும் பழகிக்கொண்டு, ஆடியோ, வீடியோ பற்றி தெரியாமல் இருப்பது தப்போ, அப்படியே அதை மட்டும் வச்சுகிட்டு, வாசிப்பை கைவிடுவதும் தப்புதான். ஒண்ணு இருந்துவிட்டு, இன்னொன்று இல்லாமல் இருப்பது தவறு. இதை பள்ளியில் இருந்து தான் தொடங்க முடியும். அதுவும் ஒன்று முதல் ஐந்தாம் வகுப்புக்குள் வாசிக்கும் வழக்கத்தை நாம் ஏற்படுத்தியாக வேண்டும். அப்படி செய்யாதபோது, வாசிப்பு பழக்கம் குறைகிறது. வாசிப்பு குறையும் போது, மார்க்கெட் இல்லாமல் போகிறது. அதனால் இந்த பக்கம் வருவதற்கு தயங்குகிறார்கள்.

மாயாஜால கதைகளை விட, குழந்தைகளுக்கு அறிவியல் கதைகள்தானே இன்றைக்குத் தேவை?

அப்படி சொல்லுவதற்கு இல்லை. எல்லாவிதமான கதைகளும் தேவையாக இருக்கு. இதுதான் வேணும் அதுதான் வேணும் என்று சொல்லமாட்டேன். எளிமையாகச் சொல்வதானால் குழந்தைகளுக்கு நீங்கள் பேய்க்கதைகள் சொல்லலாம். ஆனால் அப்படி சொல்லும்போது, குழந்தை பேய் இருக்கான்னு கேட்டால், அறிவியல் பூர்வமாக பேய் என்பது நிரூபிக்கப்படவில்லை என்பதையும் சேர்த்துச்சொல்லவேண்டியது நமது கடமை.

பள்ளிகளில் அன்று கைவேலை என்று சொல்லப்படுகின்ற கிராஃப்ட் வகுப்புகள் இருந்தன

குழந்தைகளின் கற்பனையை வளர்த்தெடுக்க, இவ்வகை வகுப்புகள் மிகவும் துணையாக இருந்தன. என்னுடைய ஓவிய ஆர்வமும்கூட இவ்வகை வகுப்புகளால்தான் ஏற்பட்டது. இன்றைக்கு பெற்றோர் தங்கள் பிள்ளைகளை பத்தாவதிலும், பன்னிரெண்டாவதிலும் மார்க் எடுக்க வைக்கும் ரேஸில் ஒன்றாவதிலேயே துரத்தத் தொடங்கிவிடுகிறார்கள்.

இன்றைய  பெற்றோர் தாங்கள் விரும்பும் செயலையே செய்யச் சொல்லுகிறார்களோ?

இன்றைய சூழலில் 35 வயதுக்குள் இருக்கும் பெற்றோர் ஓரளவு குழந்தை வளர்ப்பில் விழிப்புணர்வோடு இருக்கிறார்கள். பிள்ளைகளின் உணர்வுக்கு மதிப்பளிக்கவேண்டும் என்று நினைக்கிறார்கள். 35 வயதிலிருந்து 50 வயதைத்தொடும் பெற்றோர்தான் நீங்கள் சொல்வதுபோல இருக்கிறார்கள். அதிலும் அவர்களுக்கு எது சரி என்ற குழப்பமும் இருக்கிறது. தங்களுக்குக் கிடைக்காததெல்லாம் குழந்தைகளுக்கு எப்படியாவது கிடைத்துவிடவேண்டுமென்ற பதைப்பு இருக்கிறது.

சிறுவர்களுக்கான தொலைக்காட்சிகள் குழந்தைகளின் அறிவு வளர்க்கும் விதமாக இல்லை என்கிறார்களே!

பெரியவர்களுக்கான விஷயங்களே மலினமானதாக கிடைக்கும்போது, குழந்தைகளுக்கு மட்டும் எங்கிருந்து நல்ல விஷயங்கள் கிடைத்துவிடப்போகிறது. எல்லாமே ஒன்றோடு ஒன்று தொடர்புடையதுதானே? தொலைக்காட்சியின் நிகழ்ச்சித் தயாரிப்பிலேயே இங்கே பிரச்னைகள் இருக்கிறது. பெற்றோரின் கனவுகளுக்கு தீனி போடும் நிகழ்ச்சிகள் தான் குழந்தைகளை வைத்து நடத்தப்படுகின்றன. இவை குழந்தைகளுக்கான நிகழ்ச்சிகள் இல்லை. இன்னொரு முக்கியமான விஷயம் உண்டு. குழந்தைகள் நடிக்கிற படங்களை குழந்தைகள் ரசிப்பதில்லை. பெரியவர்கள் தான் ரசிக்கிறோம். குழந்தைகள் எதை ரசிக்கிறார்கள் என்று ஆராயவேண்டும். உதாரணமா, பேபி ஷாம்லி இங்கே மிகப்பெரிய குழந்தை நட்சத்திரமாக இருந்த போது, எந்த குழந்தையும் அவரை ரசிக்கவில்லை. பெற்றோர்தான் ரசிச்சாங்க. குழந்தைகள் யாரை ரசிச்சாங்க.. ரஜினி, பிரபு, பிரபுதேவா, சிம்பு, சிவகார்த்திகேயன் என்று பெரியவர்களைத்தான் ரசிக்கிறாங்க. ஏன்னா.. குழந்தைகள் பெரியவர்களை எண்டர்டெய்ன் செய்யுறாங்க. குழந்தைகளை பெரியவங்க தான் எண்டர்டெய்ன் செய்யுறாங்க. அப்போ குழந்தைகளுக்கான நாடகங்கள், சினிமா எல்லாமே பெரியவர்களை வச்சு நாம தயாரிக்கணும். அந்த புரிதல் இங்கே வரும் போது குழந்தைகளுக்கான உண்மையான சினிமாக்கள் வரும்.

உலக அளவில் ஒரு பெரிய விவாதம் நடக்கிறது: ஒரு தரப்பு, பெற்றோர் தங்கள் குழந்தைகளிடம் நண்பர்களாக நடந்துகொள்ள வேண்டும் என்கிறது. மற்றொரு தரப்போ, “இல்லைநண்பர்கள் போல நடக்கலாமே தவிர, நண்பர்களாக ஆகிவிடக்கூடாதுஎன்கிறதுஉங்கள் கருத்து என்ன? (வளர்ந்த, வளர்த்த அனுபவத்திலிருந்து…)

நம்ம மரபுலேயே அழகான பழமொழி இருக்கிறது. ‘தோளுக்கு மிஞ்சினால் தோழன்’ இதுதான் இதற்கான கோல்டன் ரூல். தோளை எட்டும் உயரம் வரும்வரை  வழிகாட்டியாக கண்டிப்பாக எடுத்துச் சொல்லும் பெற்றோராக கூட இருக்கலாம். தோளை எட்டிவிட்டால், சம்மான நண்பராக பாவிக்க வேண்டும்.  நட்பாக இருப்பது என்றால் அவர்கள் என்ன தப்பு செய்தாலும் சொல்லாமல் இருக்கிறதுதான் நட்புன்னு பலரும் தப்பா நினைச்சுக்கிறாங்க. நல்ல நண்பனைப்போல இங்கேயும் தவறுகளைச் சுட்டிக்காட்ட வேண்டும்.

—-

(நன்றி: செல்லமே, ஜீலை-2015)

Posted in கட்டுரை, குழந்தை வளர்ப்பு, நேர்காணல் | Tagged , , | Leave a comment

உழைப்புக்கு மரியாதை!

ழைப்பின் பயனை குழந்தைகளுக்குச் சொல்லிக் கொடுங்கள் என்று உங்களிடம் சொன்னால், சண்டைக்கு வந்தாலும் வருவீர்கள்!

படிக்கிற பிள்ளைக்கு இப்போ எதற்கு உழைப்பு பற்றி எல்லாம் என்று கேள்வி தோன்றலாம். உண்மையில் நாம் சொல்லவரும் உழைப்பு என்பது, நீங்கள் நினைக்கிற மாதிரியான உழைப்பு மட்டுமல்ல! என்னடா இது கட்டுரையின் தொடக்கத்திலேயே குழப்புகிறேன் என்று நினைக்க வேண்டாம். மேற்கொண்டு படியுங்கள்..

உழைப்பு உயர்வு தரும்!

உண்மை. இது நம் எல்லோருக்கும் தெரிந்த விஷயம்தான். ஆனால், எந்த உழைப்பு உயர்வு தரும் என்பது நம்மில் எத்தனை பேருக்குத் தெரியும்?

“செக்கு மாடு மாதிரி உழைச்சுக்கிட்டு இருக்கேன். ஆனால், வாழ்க்கையில் முன்னேற்றமே இல்லை” என்று சிலர் புலம்புவதை நீங்கள் கேட்டிருக்கக்கூடும். செக்கு மாடு எப்படி வேலை செய்யும் என்பது உலகுக்கே தெரியும். ஒரே இடத்தைச் சுற்றிச்சுற்றி வரும். அதுமாதிரி நாமும் சுற்றிச்சுற்றி வந்தால், அப்புறம் எப்படி வாழ்வில் முன்னேற முடியும்? இலக்கு தீர்மானித்து இயங்கினால் மட்டுமே இன்றைய சூழலில் வெற்றிபெற முடியும். இதை நாம் நமது குழந்தைகளுக்குச் சொல்லித்தர வேண்டும்.

புரிந்து படிப்பது அவசியம்

பெரியவர்கள் மட்டுமல்ல, குழந்தைகளும்கூட உழைக்கிறார்கள். படிப்பதுதான் அவர்களிடம் நாம் எதிர்பார்க்கும் உழைப்பு. அதையும் அவர்கள் இலக்கின்றி, சரியான திட்டமிடலின்றி செய்தால், அந்த உழைப்புக்கும் பயன் இருக்காது. பாடங்களை அப்படியே படம்பிடிப்பது மாதிரி, மனப்பாடம் செய்வதால் கிடைக்கும் வெற்றி பயனுள்ளதாக இருக்காது. எதையும் புரிந்து படித்தால் மட்டுமே எப்போதும் நினைவில் நிறுத்த முடியும் என்பதை, நம் குழந்தைகளுக்கு அறிவுறுத்த வேண்டும். மனனம் செய்வதால், தேர்வில் வெற்றிபெற முடியும்தான்! ஆனால் இந்த வெற்றி, வாழ்க்கையில் தோற்கத்தான் பயன்படும் என்பதை அவர்களுக்கு தக்க எடுத்துக்காட்டுகளுடன் விளக்குங்கள்.

சிறு வயதில் நாம் பள்ளியில் படிக்கும்போது கணக்குப் பாடத்தில் கற்பிக்கப்பட்ட அல்ஜிப்ரா கணிதம் எப்போதாவது வாழ்க்கையில் பயன்பட்டிருக்கிறதா என்று சிலரிடம் கேட்டபோது, பலரும் இல்லை என்றே பதில் சொன்னார்கள். ஆனால், உண்மையில் நாம் தினம் தினம் அல்ஜிப்ராவைப் பயன்படுத்தி வருகிறோம்.

நீங்களும் உங்கள் துணையுமாக இருவர் வாழும் வீட்டில் உணவுக்கு உலை வைக்க ஒரு கிளாஸ் அரிசி வைப்பது வழக்கம் என்று வைத்துக்கொள்ளுவோம். அன்று விருந்தினர் ஒருவர் வருகிறார் என்று வைத்துக்கொள்ளுங்கள். அப்போது உலைக்கு எவ்வளவு அரிசி போடுவீர்கள்? ஒன்னரை டம்ளர். இதை எப்படி முடிவு செய்தீர்கள்? ஒருவருக்கு அரை டம்ளர் வீதம், இருவருக்கு ஒரு டம்ளர் என்று அளவு எடுக்கும்போது, மூவருக்கு ஒன்றரை டம்ளர். இதைத்தான் பள்ளியில் நமக்கு அல்ஜிப்ரா என்ற பெயரில் சொல்லிக் கொடுத்தார்கள். ஆனால் இப்படி எளிமையாகச் சொல்ல முடிந்திருக்கக்கூடிய விஷயத்தை X, Y என்று சொல்லிக் கொடுக்கப்பட்டதால் நாமும், அல்ஜிப்ரா, வாழ்க்கையில் எங்குமே பயன்படவில்லை என்று நம்பிக் கொண்டிருக்கிறோம். எளிய முறையில் கணிதத்தை எப்படிக் கற்றுத் தருவது என்பதைச் சிந்திப்பதில் ஆசிரியர்களின் நேர்த்தியான உழைப்பும் அடங்கியிருக்கிறது.

உழைப்பைப் பார்க்கட்டும்!

உங்கள் பிள்ளைகளுக்கு அவர்கள் விரும்பிய பொருட்களை நீங்கள் வாங்கிக் கொடுக்கிறீர்கள். அதற்குப் பணம் தேவைப்படுகிறது. அதற்காக எவ்வளவு கடுமையாக உழைக்கவும் நீங்கள் தயாராகி விடுகிறீர்கள். ஆனால், அந்தப் பணத்தைச் சம்பாதித்ததற்கு நீங்கள் எவ்வளவு பாடுபட வேண்டியிருந்தது என்று உங்கள் குழந்தைக்குத் தெரியவேண்டாமோ? அது தெரியாமல் போய்விட்டால், உழைப்பின் அருமையும் உங்களின் அருமையும் உங்கள் வாரிசுக்குத் தெரியாமலேயே போய்விடும் ஆபத்து இருக்கிறதல்லவா!

நீங்களும் உங்கள் பிள்ளைகளும் அனுபவிக்கிற எல்லா வசதிகளின் பின்னாலும் கடுமையான உழைப்பு இருக்கிறது என்று, அவர்களுக்கு நீங்கள் நிச்சயம் சொல்லித்தர வேண்டும். அதற்கு என்ன செய்வது என்கிறீர்களா? உங்கள் பணியிடத்துக்கு (அலுவலகத்துக்கு) அவர்களை அழைத்துச்சென்று காட்டலாம். ‘அப்பா / அம்மா இப்படியெல்லாம் கஷ்டப்பட்டு உழைத்துதான் உங்களுக்காகச் சம்பாதிக்கிறேன்’ என்று சொல்லுங்கள். உழைப்பின்மீதும் உங்களின்மீதும் அவர்களுக்கு மரியாதை வந்துவிடும். கூடவே, இப்படியெல்லாம் படாத பாடுபட்டு சம்பாதித்த பணத்தை எப்படி சிக்கனமாகச் செலவழிப்பது என்ற பாடத்தையும் நீங்கள் சொல்லித்தராமலேயே அவர்கள் கற்றுக்கொள்வார்கள்.

எல்லாமே உழைப்புதான்!

இன்னும் கணவர் வேலைக்குச் சென்றுவர, மனைவி குடும்பத்தைப் பார்த்துக்கொள்வது என்ற அடிப்படையில் இயங்கும் குடும்பங்கள் நம் ஊரில்அதிகம். அப்படிப்பட்ட ஒரு வீட்டுக்குச் சென்று,

“உங்க அப்பா என்ன பண்றார்?” என்று ஒரு குழந்தையிடம் கேட்டால்,

“ஆபீஸ்ல வேலை செய்றார்” என்று பதில் சொல்லும்.

அதே நேரத்தில், “உங்க அம்மா என்ன செய்றாங்க?” என்று கேட்டால்,

“வீட்ல சும்மாத்தான் இருக்காங்க” என்று பதில் சொல்லும். குடும்பத் தலைவரும் அதையே பதிலாகச் சொல்லக்கூடும். ஆனால், உண்மையில் இல்லத்தரசிகள் வீட்டில் சும்மாவா இருக்கிறார்கள்? இல்லையே!

சமையல், வீட்டைச் சுத்தமாக நிர்வகிப்பது, பொருளாதார திட்டமிடல், உறவு மேலாண்மை, குடும்ப உறுப்பினர்களைப் பேணுவது என்று அவர்கள் எவ்வளவு பணிகளைச் செய்கிறார்கள்! அதற்கு எவ்வளவு உழைப்பு தேவைப்படுகிறது? அந்த உழைப்பு, குடும்பத் தலைவரால் மதிக்கப்பட வேண்டும். தாயாகிய இல்லத்தரசி எவ்வளவு உழைப்பைச் செலுத்தி ஒரு குடும்பத்தை உருவாக்குகிறாள் என்பதை, குழந்தைகளுக்கு பெற்றோர் அவசியம் கற்றுத்தர வேண்டும். உழைப்பு வெளிப்படையாகத் தெரியாவிட்டாலும் அதனை இனம் கண்டு அங்கீகரிக்க வேண்டும் என்கிற செய்தி, அவர்களுக்குச் சென்றாக வேண்டும்.

உழைப்பே உயர்வு தரும்!

இன்றைய காலகட்டத்தில் – குருட்டு அதிர்ஷ்டம், ஏமாற்று,  சூதாட்டத்தால் ஒருவன் உயர்ந்த நிலையை அடையலாம் என்ற கருத்து பொதுமக்கள் மத்தியில் பரப்பப்பட்டு வருகிறது. ஊடகங்களில்கூட இதுபோன்ற விஷயங்கள் நகைச்சுவையாகவும் சில நேரங்களில் சீரியஸாகவும் பரப்பப்படுகின்றன. ஆனால், உண்மையும் உழைப்பும் மட்டும்தான் நிரந்தரமானவை என்பதை பெற்றோர்தான் குழந்தைகளுக்குக் கற்றுத்தர வேண்டும். சர்வதேச அளவில் உழைப்பைக் கொண்டாடுகிற மே தினத்திலாவது இதைத் தொடங்கிவிட வேண்டும்.

——————————————————————-

(நன்றி:- மே 2015, செல்லமே)

Posted in கட்டுரை, குழந்தை வளர்ப்பு | Tagged , , , , | Leave a comment

சுத்தம் சொல்லிக் கொடுங்க!

சுத்தம் சோறு போடும்!

“ அப்ப குழம்பு எது ஊத்தும்?”னு வேடிக்கையா கேட்குறது நம்மில் பல ஆளுங்க வழக்கம். ஆனால் உலகம் முழுவதும் ஆண்டுக்கு 29 லட்சம் குழந்தைகள் சுகாதாரமின்மையால் இறந்து போகின்றனர் என்று ஒரு புள்ளி விபரம் சொல்கிறது. இதில் ஐந்து லட்சம் பேர் இந்தியக் குழந்தைகளாம்!

பதினைந்து வயது வரையிலான சிறார்களுக்கு அடிக்கடி உடல்நலக் குறைவு ஏற்படக் காரணம் சுகாதாரமின்மையே என்று உலக சுகாதார நிறுவனம் ஒர் அறிக்கையில் சொல்கிறது. இன்று பள்ளி செல்லும் குழந்தைகளுக்கு அடிக்கடி உண்டாகும் தொண்டைப்புண், அதனால் ஏற்படும் ஜலதோஷம், இருமல் மற்றும் வயிற்றுப்போக்கு, வாந்தி, மயக்கம், குடல்புண் போன்ற பல நோய்களுக்கு அடிப்படைக் காரணமே, பிள்ளைகள் தங்களின் கைகளைச் சுத்தமாக வைத்துக் கொள்ளாததுதான் என்றும் கண்டுபிடித்திருக்கிறார்கள். முறையாக கைகளைக் கழுவாதபோது, நகங்களின் இடுக்குகளில் நோய் பரப்பும் கிருமிகள் ஒட்டிக்கொள்கின்றன. பின்னர் உணவருந்தும்போது அக்கிருமிகள் உட்சென்று குடலில் பல்கிப் பெருகி நோயைத் தோற்றுவிக்கின்றனவாம்.

சிறு குழந்தைக்கு உணவு ஊட்டும் பல தாய்மார்கள் தங்களின் கையைக் கழுவிய பின்னர்தான் உணவு கொடுக்கின்றனர்.அதேசமயம், குழந்தை எடுத்துச் சாப்பிடட்டும் என்று எதையாவது தட்டில் வைத்துக் கொடுக்கும்போது, குழந்தையின் கையைக் கழுவி விடுவதில்லை. கண்ட இடங்களிலும் கைவைத்து விளையாடும் குழந்தை, அதே அழுக்குக் கையோடு உணவை எடுத்து சாப்பிடும். விளைவு.. உடல்நலக் குறைவுதான்!

இங்கே பலரும் சிறுநீர் கழித்துவிட்டு வந்தால், கை கழுவும் பழக்கம் இல்லாதவர்களாகவே இருக்கிறார்கள். பல வீடுகளில் கை கழுவுவதற்கு என்று சோப்பு ஏதும் தனியாக வைப்பதில்லை. கை கழுவுகின்ற அதே சோப்பைத்தான் முகம் கழுவவும் பயன்படுத்துகிறார்கள். அடைக்கப்பட்ட பாத்ரூமை விட, குளுகுளுன்னு காத்தடிக்கும் திறந்தவெளிதான் நல்லதுன்னு நினைக்கிற மக்கள் நம்ம நாட்டுல இன்னும் அதிகம். அதிகாலை நேரங்களில் இப்படி திறந்தவெளி தேடி அலைகின்றவர்களை நம் தேசம் முழுவதும் பார்க்க முடியும்.

பல பள்ளிகளின் நிலை இன்னும் மோசம். அங்கேயும் இதே நிலைதான் என்றாலும், மாணவர்கள் கழிவறைகள் சுத்தமாக இருப்பதில்லை. அரசாங்கப் பள்ளியாக இருந்தால் கழிவறைகளே கேள்விக்குறிதான்! நன்றாகப் பாடம் சொல்லிக் கொடுப்பார்களா என்று பள்ளிகளைத் தேடித்தேடி பிள்ளைகளை அனுப்பும் பெற்றோர். அப்பள்ளிகளின் கழிவறை வசதிகள் எப்படி இருக்கின்றன என்று ஓர் எட்டு எட்டிப் பார்க்கலாம் அல்லது, பெற்றோர் ஆசிரியர் மீட்டிங் நடக்கும் சமயங்களில் கழிவறைப்பக்கம் போய் எட்டிப் பார்க்கலாம். பாடங்களை மனப்பாடம் செய்து மதிப்பெண் எடுக்க வைப்பதற்கு மட்டுமா பள்ளிகள் என்பதை நாம்தான் சிந்தித்துப் பார்க்கவேண்டும். சுத்தமும் சுகாதாரமும் அடிப்படைத் தேவைகள். அதை சின்ன வயதிலிருந்தே பழக்கப்படுத்திக் கொள்ளவேண்டும். அப்போதுதான் அனிச்சைச் செயலாக அது நடைபெறும். இல்லையெனில் அதுவும்கூட, பிள்ளைகளுக்குச் சுமையானதாகத் தோன்ற வாய்ப்புள்ளது.

காலை எழுந்ததும் பல் துலக்குவதையும், குளிப்பதையும் தினம் செய்யவேண்டும் என்று போதிக்கும் நாம், பிள்ளைகள் கைகளை அடிக்கடி கழுவவேண்டும் என்பதோடு, நாள் முழுக்க எப்படி சுத்தமாகவும் சுகாதாரமாகவும் இருக்கவேண்டும் என்பதை நாம்தான் வலியுறுத்திச் சொல்லவேண்டும். அவர்களுக்குச் சொல்லும்முன் பெற்றோராகிய நாம் அதைப் பின்பற்ற வேண்டும். அப்போதுதான் பிள்ளைகளும் நம்மைப் பார்த்து கற்றுக்கொள்வார்கள். இல்லையெனில் தங்களுக்குக் கொடுக்கப்படும் இன்னொரு வேலையாகவோ சுமையாகவோ பிள்ளைகள் நினைத்துவிட வாய்ப்பு உண்டு.

 

சுத்தமாக இருக்க சில டிப்ஸ்..

* வெளியில் எங்கே தெரியப்போகிறது என்ற நினைப்பில், உள்ளாடைகளை ஒரு நாளுக்கு மேல் அணிவிக்காதீர்கள்.

* கோடைக் காலத்தில் பிள்ளைகளின் ஆடைகளை (உள்ளாடைகள் உட்பட) இரண்டு முறை மாற்றுங்கள்.

* காலையில் படுக்கையிலிருந்து எழுந்தவுடன் அப்படியே பல் துலக்கப் போகாமல், முதலில் கையும் முகமும் கழுவியபின் பிரஷை கையில் எடுப்பது நல்லது.

* சிறுநீர், மலம் கழித்தபின் உங்கள் குழந்தை சோப்பு போட்டு கைகளைக் கண்டிப்பாகக் கழுவ வேண்டும்.

* பள்ளி முடித்தோ பணி முடித்தோ – எந்த வேலை முடித்து முதலில் வீட்டுக்கு வந்தாலும், முதலில் சுத்தமாக கை கால்களைக் கழுவுதல் வேண்டும்.

* சமைப்பதற்கு முன்பும் பின்பும்கூட, சமைப்பவர் கைகளைக் கழுவுவது நல்லது.

* பெற்றோர், வாகனம் ஓட்டி வந்த பின்பு, உடனே கை கழுவுதல் நல்லது.

* குழந்தைகளுக்கு எந்த ஒரு உணவு கொடுப்பதற்கு முன்பும், அவர்களது கைகளை நன்கு சுத்தமாகக் கழுவிய பின்பே கொடுக்க வேண்டும். இந்தப் பழக்கத்தை அவர்கள் சீராகக் கடைபிடிக்கும்படி செய்ய வேண்டும்.

* கைகளை அவசர அவசரமாக 2-3 வினாடிகளில் கழுவக் கூடாது. குறைந்தது 30 வினாடியாவது கை கழுவுவதற்கு எடுத்துக்கொள்ள வேண்டும்.

* அதிக ரசாயனம் கலந்த சோப்புகள், க்ரீம்களை குழந்தைகளுக்குத் தராதீர்கள்.

* கைகளை நன்கு தேய்த்துக் கழுவ வேண்டும். நக இடுக்குகளில் தண்ணீர் விட்டு கழுவ வேண்டும். இந்த முறைகளைக் கடைபிடித்து வந்தாலே, நோய்கள் நெருங்குவதற்கான வாய்ப்பை பாதி வழியிலேயே அடைத்து விடலாம்.

(நன்றி- செல்லமே, மே 2015)

 

 

Posted in கட்டுரை, குழந்தை வளர்ப்பு | Tagged , , , , | Leave a comment

ஐந்திலேயே வளையட்டும்!

ட்டுரைக்குள் செல்லும்முன் கொஞ்சம் கொசுவர்த்தியைச் சுற்றிக்கொள்ளுங்கள். சில ஆண்டுகளுக்குமுன், பள்ளி விட்டு வீட்டுக்கு வரும் பிள்ளை, பள்ளிப்பையைத் தூக்கி எறிந்துவிட்டு நண்பர்களோடு விளையாட, தெருவில் இறங்கி ஓடிவிடுவான். அவனை வீட்டுக்குள் கொண்டுவந்து சாப்பிட வைப்பதற்குள் போதும் போதும் என்றாகிவிடும். பள்ளியின் வகுப்பறையிலும், வீட்டுப்பாடம் செய்யும்போதும் மட்டும்தான் ஒரே இடத்தில் அன்றைய பிள்ளைகள் இருப்பார்கள். (நீங்கள் மட்டும் உங்களின் சிறுவயதில் எப்படி இருந்தீர்களாம்?)

இப்போது இன்றைய பிள்ளைகளை, கொஞ்சம் கவனியுங்கள். காலையில் எழுந்து பள்ளிக்குச் சென்றுவிட்டு மதியத்திற்கு மேல் இல்லம் வரும் குழந்தைகள், அவசர அவசரமாக எதையாவதை அள்ளிப் போட்டுக்கொண்டு ஸ்பெஷல் வகுப்புகளுக்கோ, டியூசன் சென்டர் நோக்கியோ அல்லது ஏதாவது பாட்டு, நடனம், ஓவியம் என்ற கலை வகுப்புகளுக்கோ பறக்கிறார்கள். மாலை வீட்டுக்கு வந்த்தும், கொஞ்சநேரம் டீவி அல்லது வீடியோ கேம்ஸ், பின்னர் வீட்டுப் பாடம், இரவு உணவு, உறக்கம் என அன்றைய தினம் முடிந்துபோகிறது. மறுநாள் எழுந்ததும் அதே ஓட்டம்தான். விளைவு?! ஒபிசிட்டி எனப்படுகின்ற உடற்பருமன், இன்றைய இளம் தலைமுறையினரிடையே அதிகரித்து வருவது கண்கூடு.

வெளியே போய் விளையாட மாட்டானா(ளா) என்று பெற்றோர் ஏங்கும் நிலையில்தான், இன்றைய பிள்ளைகள் வீட்டுக்குள்ளேயே முடங்கிக் கிடக்கிறார்கள். இதனால் பல்வேறு பிரச்சனைகளை பிள்ளைகள் எதிர்கொள்ள வேண்டியிருக்கிறது. உடற்பருமன் காரணமாக உடற்சோர்வு ஏற்படுகிறது. உடற்சோர்வு காரணமாக எப்போதும் தூங்கி வழியவேண்டி வருகிறது. இதன் காரணமாக, பாடங்களைச் சரிவர கவனிக்க முடியாமல் போகிறது. நினைவாற்றலை உடல் சோர்வு எடுத்துக்கொண்டு விடுகிறது. இப்படி நிறைய சொல்லிக்கொண்டே போகலாம்.

தினமும் தேவை உடற்பயிற்சி

உடற்பயிற்சி என்றதுமே நூறு தண்டால் பஸ்கி எடுப்பதும், அதிகாலையில் எழுந்து, தெரு நாய்கள் துரத்திவர, பக்கத்து ஊர் வரைக்கும் ஓடுவதுபோல எல்லாம் கற்பனை செய்துகொள்ள வேண்டாம்.

வீட்டில் இருந்து அடுத்த தெருவில் இருக்கும் பலசரக்கு கடையில் போய் பொருட்கள் வாங்கி வருவதையோ, பால் வாங்கி வருவதையோ அல்லது இஸ்திரிக்கு துணி கொடுக்க நடந்து போவதையோ கூட உடற்பயிற்சியில் சேர்த்துக்கொள்ளலாம். வீட்டு வாசலிலோ, பக்கத்திலிருக்கும் விளையாட்டு மைதானத்திலோ இறகுப் பந்து (ஷட்டில் காக்) விளையாடுவதும்கூட நல்ல உடற்பயிற்சிதான். ஆனால், இவற்றைத் தனியாக பிள்ளைகள் தொடக்கத்தில் செய்ய மாட்டார்கள் என்பதால், கொஞ்ச நாட்களுக்கு பெற்றோர் அவர்களை அழைத்துச் செல்லலாம்.

அதேபோல சின்னச்சின்ன வேலைகளுக்கு வீட்டில் இருக்கும் வாகனங்களை எடுக்காமல் நடக்கப் பழகிக்கொண்டால், நடை என்பது சுமையாக பிள்ளைகளுக்குத் தெரியாது. பின்னர் நடைப்பயிற்சி, ஓட்டப்பயிற்சி ஆகியவற்றைத் தொடரலாம். தினமும் நடைப்பயிற்சியும் ஓட்டப்பயிற்சியும் செய்வதால், நோய் எதிர்ப்பு சக்தி அதிகரிக்கிறது. இதனால் சளி பிடிப்பது குறையும்.

பள்ளிகளில், விளையாட்டு வகுப்புகளில் ஆர்வத்தோடு உங்கள் பிள்ளை பங்குபெறுகிறானா என்று பள்ளியில் விசாரியுங்கள். ஏதாவது ஒரு விளையாட்டிலாவது அவனது / அவளது ஆர்வம் இருக்க வேண்டும். அப்போது ஒரு புத்தகத்தை எடுத்து வைத்துக்கொண்டும், விளையாடும் சக நண்பர்களை வேடிக்கை பார்த்துக் கொண்டிருப்பதும் நல்ல அறிகுறியல்ல! நோய் பீடித்த மனோபாவம். படிக்க வேண்டிய நேரத்தில் படிப்பதும், விளையாட வேண்டிய நேரத்தில் விளையாடுவதும்தான் இயற்கையானது.

தண்டனை அல்ல!

உடற்பயிற்சியை ஏதோ தண்டனை போல இன்றைய பிள்ளைகள் பலரும் நினைக்கக் காரணம், அவர்தம் பெற்றோரே! அவர்கள் எவ்வித உடற்பயிற்சியையும் மேற்கொள்ளாமல் பிள்ளைகளை மட்டும் உடற்பயிற்சி செய்யச் சொல்லும்போது, பாடங்களைப் படிப்பது மாதிரியே உடற்பயிற்சியையும்கூட அவர்கள் பெரும் தண்டனையாகக் கருதும் வாய்ப்புகள் அதிகம். அதனால், தொடக்கத்தில் நீங்களும்கூட பிள்ளைகளுடன் சேர்ந்து உடற்பயிற்சி செய்வது அவசியம் என்பதை நினைவில் வைத்துக்கொள்ளுங்கள்.

 என்னென்ன நன்மைகள் கிடைக்கும்?

விளையாட்டின் வழி உடற்பயிற்சிகளை மேற்கொள்ள முடியும். இதற்கு, தகுந்த நிபுணர்கள் இருக்கிறார்கள். அவர்களின் ஆலோசனையைப் பெறலாம். தினமும் உடற்பயிற்சிகள் செய்வதினால் ஏற்படும் நன்மைகளைப் பட்டியலிட்டால், அது நீண்டுகொண்டே போகும். அதேசமயம் உடற்பயிற்சி தொடங்கிய மறுநாளே இந்நன்மைகள் எல்லாம் வந்து சேர்ந்துவிடும் என்பதில்லை. தொடர்ந்து செய்வதினால் மட்டுமே பலனை அடையமுடியும் என்பதை பெற்றோர் உணர்ந்து, பிள்ளைகளுக்குச் சொல்லிக் கொடுக்கவேண்டும்.

 

உடற்பயிற்சி கொடுக்கும் உற்சாகம்

  1. எவ்வகையான உடற்பயிற்சியாக இருந்தாலும், தினமும் செய்து வந்தால் நோய் எதிர்ப்பு சக்தி அதிகரிக்கிறது.
  2. குழந்தைகளைத் தாக்கும் டைப் 2 சர்க்கரை நோய் வராது,
  3. இரத்த அழுத்தம், கொழுப்பு எல்லாம் கட்டுப்பாட்டில் இருக்கும்,
  4. இதயம், நுரையீரல் பலப்படும். இதனால் பிற்காலத்தில் இதய நோய் வரும் வாய்ப்பு குறைகிறது.
  5. இன்றைய உணவுப் பழக்கத்தின் காரணமாக ஏற்படும் உடல் பருமன் கட்டுப்பாட்டில் இருக்கும்.
  6. எலும்பு அமைப்புகள், தசை அமைப்புகள் பலப்படும்.
  7. இரத்த ஓட்டம் சீராகும்- இதனால் மூளைக்குச் செல்லும் ஆக்சிஜன் அதிகமாகக் கிடைக்கிறது. இதனால் மொத்த உடலும் சுறுசுறுப்படைகிறது.
  8. உடல் உறுப்புகளின் ஒத்திசைவு நன்றாக இருக்கும், ஆற்றலும் அதிகரிக்கும்.
  9. பதற்றம், மன அழுத்தம் குறையும். இதனால், பாடங்களையும் நன்றாகப் படிக்க முடியும்.
  10. தொடர்ந்து உடற்பயிற்சி செய்வதால், உடல் சோர்வு இருக்கும். எனவே, இரவு உறக்கம் நன்றாக இருக்கும். உறக்கம் நன்றாக இருப்பதால், காலையில் புத்துணர்வுடன் இருப்பார்கள்.

உடற்பயிற்சிகளை இளம் வயதிலேயே பழக்கப்படுத்தி விடுவதால், பிள்ளைகள் வளர்ந்து பதின் பருவத்திலும், இளைஞர் பருவத்திலும்கூட இப்பழக்கம் தொடரும். ஐம்பதில் வளைய வேண்டுமென்றால், ஐந்தில் வளைந்த அனுபவமும் வேண்டுமல்லவா!

 

(நன்றி:- 2015 மே, செல்லமே )

Posted in கட்டுரை, குழந்தை வளர்ப்பு | Tagged , , , , | Leave a comment