அப்பா

நண்பர்கள், தோழிகளின் அப்பாக்களில் எல்லாம் எனது அப்பாவைத் தேடுவேன். இன்னும் சொல்லப்போனால் வயது கூடி மூப்பெய்திய அப்பாவின் வயதொத்த மனிதர்கள் எல்லோரிடமுமே என் அப்பாவின் சாயலைத்தேடுவது எனது வழக்கம்.

அதற்கொரு காரணமும் உண்டு; எனது 15வது வயதில் என் அப்பா காலமானார். அதனால் எனக்கு அவரது நினைவுகள் பெரும்பாலும் பிறரின் வார்த்தைகளின் வழியே உருவகப்படுத்திக் கொண்டதாகவே இருக்கிறது. கொஞ்சமாக செல்லரித்துப்போன புகைப்படம் போல சொந்த அனுபவத்தில் இருக்கும் நினைவுகளும் கூட உடன் பிறந்தோரின் வார்த்தைகளோ என்ற மயக்கம் எனக்கு எப்போதுமுண்டு. அதனாலேயே நண்பர்களின் வழி அவர்களின் அப்பாகளிடம் எனது அப்பாவை தேடுவது வாடிக்கை.

அப்படி நான் கண்டைந்த அப்பாக்கள் ஏராளம். அதில் நான் வியந்த, ஏக்கம் கொள்ளவைத்த அப்பாக்கள் சிலரே. அதில் ஒருவர் தான் திரு. அப்துல் ஜப்பார் அவர்கள். இணையத்தமிழ் உலகில் தீவிரமாக இயங்குபவர்களுக்கு ஆசிப் மீரானைத் தெரியாதிருக்க வாய்ப்பில்லை. பலராலும் அண்ணாச்சி என்று அன்புடன் அழைக்கபடுவர் ஆசிப். அவரின் தந்தையே திரு. அப்துல் ஜப்பார் அவர்கள். இவர் பல்துறை வித்தகர், உண்மையான சகலாகலா வல்லவர் என்றால் மிகையல்ல.

ராமேஸ்வரத்தில் வசித்த காலங்களில் இலங்கை வானொலியின் ஒலிபரப்பை கேட்பது என்பது அன்றாட செயல்பாடுகளில் ஒன்று. அப்போது ஒலிபரப்பாகும் நாடகங்களில் இவரது குரல் கேட்டிருக்கிறேன். பெயர் அளவில் மட்டுமே அப்போது தெரியும். அதுபோல இவரது தமிழ் கிரிக்கெட் வர்ணணைகளையும் சில சமயங்களில் கேட்க வாய்த்திருக்கிறது.

ஆசிப் அண்ணாச்சியின் அறிமுகத்திற்கு முன்னரே அப்பா அப்துல் ஜப்பார் எனக்கு குரல் வழியே அறிமுகமாகி இருந்தார். நான், பிறமொழி கலப்பின்றி தமிழில் பேசுவதற்கு தொடர்ந்து முயலுகின்றவன் என்பது என்னை நேரடியாக அறிந்தவர்களுக்குத் தெரியும் . அதற்கு அடிகோலியவர்களில் அப்பா அப்துல் ஜப்பாரும் ஒருவர்.
அப்பாவிடம் என்னைக் கவர்ந்த விஷயங்கள் எத்தனையோ உண்டு. அதில் முதன்மையானது அவரின் சுறுசுறுப்பு. ஓய்வறியாமல் உழைத்துக்கொண்டே இருப்பதும் சமூக மாற்றத்திற்கேற்ப தன்னை புதுப்பித்துக்கொண்டே இருப்பதும் அவரது இயல்புகள். அப்பா அப்துல் ஜப்பார் யாரையும் காயப்படுத்தும் வார்த்தைகளை பயன்படுத்திப் பார்த்ததில்லை. எவர் மீதும் எப்போதும் அவருக்கு குறைகளோ குற்றங்களோ இருந்ததில்லை. தன்னைப்போலவே பிறரையும் நேசிப்பதும் சாதி மத வேறுபாடுகள் பார்க்காத மனிதநேயராக, ஏற்றதாழ்வு பார்க்காத நல் மனிதராகவே அப்பா அப்துல் ஜப்பாரை பார்த்திருக்கிறேன். அக்குணம் அப்படியே ஆசிப் அண்ணாசியிடமும் இருக்கிறது. அவர்களிடமிருந்து கற்றுக் கொண்டு, நானும் பின்பற்ற நினைக்கும் ஒரு குணாதிசயம் இது.
அதுபோல தனக்கு அனுபவமும், வாசிப்பும் அதிகம் என்ற மமதை துளியுமின்றி, எதிரிலிருப்பவர்களிடம் உரையாடுவது அப்பாவின் அருங்குணங்களில் ஒன்று. அவரிடம் எதுபற்றியும் விவாதிக்கலாம். தொடர்ச்சியாக அப்டேட் ஆகிக்கொண்டே இருப்பவர் என்பது கூடுதல் சிறப்பு.

அப்பாவிடம் புதிய நூல்கள் பற்றியும், மொழிபெயர்ப்பு நுணுக்கங்கள் பற்றியும் பேசிக்கொண்டிருப்பது எப்போதும் வியப்பு அளிக்கக்கூடியதாகவே இருக்கும். ஆங்கில நூல்களை தமிழில் மொழிபெயர்க்கும் போது உள்ள சவால்களை தனது அனுபவங்களின் வழி இவர் சொல்லச்சொல்ல கேட்டுக்கொண்டே இருக்கலாம். அதுபோல கிளிஷே என்று இன்று இணையத்தில் பலரும் நக்கலடிக்கும் தேய்வழக்குகளை தவிர்ப்பதின் அவசியத்தை, இவரது ஒரு சிறுகதையை எழுத்தாளர் சுஜாதா பாராட்டியதைப் பற்றி எல்லாம் சொல்லுவார். (எனக்கு அக்கதையின் பெயர் மறந்துவிட்டது)

• வர்ணனையாளர்
• விளையாட்டுச் செய்தி ஆசிரியார்.
• அரசியல் விமர்சகர்
• சிறுகதை எழுத்தாளர்
• மொழிபெயர்ப்பாளர்
• நாடக ஆசிரியர்
• பாடலாசிரியர்
• கவிஞர்
என்று அப்பா அப்துல் ஜப்பார் நுழைந்து பார்க்காத துறைகளே இல்லை என்றுதான் சொல்லவேண்டும். உலக அளவில் பல நிறுவனங்கள் இவருக்கு விருதுகள் வழங்கி, தங்கள் அம்மைப்பை கௌரவித்துக்கொண்டன என்பதுதான் நிஜம்.

****

இன்று அப்பா அப்துல்ஜப்பார் மொழிபெயர்த்த நூலான, ‘இறைத்தூதர் முஹமத்’ நூலின் அறிமுகம், அவரின் 80வது பிறந்தநாளையும் சேர்த்துக்கொண்டாடும் ஒரு விழா நடக்க இருக்கிறது. வாய்ப்புள்ளவர்கள் வாருங்கள், கலந்துகொண்டு, கொண்டாடி மகிழ்வோம்.

நாள்: இன்று (23.06.2018) சனிக்கிழமை, மாலை: 6.30 மணி முதல்

இடம்:
கவிக்கோ மன்றம்,
2வது பிரதான சாலை,
சி.ஐ.டி. காலணி, மைலாப்பூர்,
சென்னை- 4

(குறிப்பு: அப்பா அப்துல் ஜப்பாரின் பிறந்தநாள் ஜூன் 26ம் தேதிதான் என்றாலும் விழா இன்று ஏற்பாடு செய்யப்பட்டுள்ளது)

Posted in கட்டுரை, மனிதர்கள், வாழ்த்து, விளம்பரம் | Tagged , , , , | Leave a comment

தமிழ்நாட்டில் 30 லட்சம் குழந்தைகளுக்கு ஆட்டிசம்…! – குறைபாடு ஏன், அறிகுறிகள், பயிற்சிகள்!

ஆட்டிசம் விழிப்புஉணர்வு அவசியம் தேவை… ஏன்?

புதிதாகத் தங்கள் குழந்தைக்கு ஆட்டிசம் பாதிப்பு இருப்பதாகக் கண்டறியும் பெற்றோர்களின் எண்ணிக்கை நாளுக்கு நாள் கூடிக்கொண்டே போகிறது. அதனாலேயே ஆட்டிசம் குறித்து நாம் தொடர்ச்சியாக உரையாடிக்கொண்டே இருக்கவேண்டிய தேவையும் இருக்கிறது. சில ஆண்டுகளுக்கு முன்னர் அமெரிக்காவில் `68 குழந்தைகளில் ஒன்று’ என்ற விகித்தில் ஆட்டிசநிலைக் குழந்தைகள் இருப்பதாக ஒரு புள்ளிவிவரம் சொன்னது. ஆனால் இப்போது, `45 குழந்தைகளில் ஒரு குழந்தை’ என்ற அளவில் எண்ணிக்கை அதிகரித்திருப்பதாகச் சொல்கிறது மற்றோர் ஆய்வு. இதை `ஒரு பானை சோற்றுக்கு ஒரு சோறு பதம்’ என்பதைப்போல உலகம் முழுமைக்குமானதாகவே பார்க்க வேண்டும். அமெரிக்காவில் ஆட்டிசக் குறைபாட்டுக்கெல்லாம் புள்ளிவிவரக் கணக்கு இருப்பதால், இது குறித்து அவர்களால் தெளிவாகக் கூற முடிகிறது. நம்நாட்டில் இப்படியான கணக்குகள் எதுவும் இல்லை என்பதால், இங்கே ஆட்டிச பாதிப்புக்குள்ளாகும் குழந்தைகளின் சரியான தகவல் கிடைப்பதில்லை. இருந்தாலும், ஆட்டிசநிலைக் குழந்தைகளின் எண்ணிக்கை இங்கேயும் கூடிக்கொண்டிருப்பதை ஒப்புக்கொள்ளத்தான் வேண்டும். கடந்த ஆண்டு தமிழக சுகாதாரத்துறைச் செயலாளர் ராதாகிருஷ்ணன் ஒரு பேட்டியில், `தமிழகத்தில் மட்டும் சுமார் 30 லட்சம் குழந்தைகள் ஆட்டிசத்தால் பாதிக்கப்பட்டிருக்கலாம்’ என்று தெரிவித்திருந்தார். இதில் கவனிக்கவேண்டிய முக்கியமான விஷயம், இந்தக் கணக்கு தோராயமானது என்பதுதான்; இந்தக் கணக்கும் சென்ற ஆண்டு கூறியது. எனவே, ஆட்டிசம் குறித்து, நாம் தொடர்ச்சியாக உரையாடுவதன் மூலம் மட்டுமே இந்தக் குழந்தைகள் விரைவாக அடையாளம் காணப்படுவார்கள். அதன் பிறகு இவர்களுக்கான தொடக்கநிலைப் பயிற்சிகளை உடனே தொடங்கிவிடலாம். இது அவர்களின் வாழ்க்கையை மேம்படுத்த உதவும்.

ஆட்டிசம்

ஆட்டிசம் என்றால் என்ன?

இது ஒரு நரம்பியல் வளர்ச்சிக் குறைபாடு. இதனால் பாதிக்கப்படும் குழந்தைகள், சமூகத்தில் மற்றவர்களோடு தொடர்புகொள்ளும் திறன் (Communication), கலந்து பழகும் திறன் (Socialization) போன்றவற்றில் பின்தங்கியிருப்பார்கள். இவர்களில் பெரும்பாலானவர்களுக்கு பேசும் திறன் இருக்காது. சில குழந்தைகள் பேசினாலும், தெளிவாக, மற்றவர்கள் புரிந்துகொள்ளும்படி பேச மாட்டார்கள். `PDD’, `Asperger’, `Autism’ என இதில் பல வகைகள் இருக்கின்றன. எனவே, இதை `ஆட்டிசம் ஸ்பெக்ட்ரம் டிஸ்ஆர்டர்’ (Autism Spectrum Disorder – ASD) என்கிறது மருத்தவ உலகம். இந்தக் குறைபாட்டின் தீவிரத்தன்மை ஒவ்வொருவருக்கும் வேறுவேறு மாதிரியாக இருக்கும். எனவே, ஆட்டிசத்தால் பாதிக்கப்பட்ட ஒவ்வொருவரின் திறமையும் சரி, சிக்கல்களும் சரி தனித்துவமானவை.

ஆட்டிசத்தின் அறிகுறிகள் என்னென்ன… எத்தனை வயதில் கண்டுபிடிக்கலாம்?

குறைந்தபட்சமாக பத்திலிருந்து பதினெட்டு மாதங்களுக்குள்ளாகவே இந்தக் குறைபாட்டின் அறிகுறிகளைக் கண்டறிய முடியும். ஒரே மாதியான செயலை திரும்பத் திரும்பச் செய்வது, பெயர் சொல்லி அழைத்தாலும் திரும்பிப் பார்க்காமலிருப்பது, சுற்றும் பொருள்களின் மீது ஆர்வம், தேவையானவற்றை விரல் சுட்டிக் காட்டாமல், மற்றவரின் கைபிடித்துச் சென்று காட்டுவது, காரணமில்லாமல் அழுவது, சிரிப்பது… என இந்தப் பட்டியல் நீள்கிறது. மற்ற நோய்கள்போல, ஆட்டிசத்தை மருத்துவப் பரிசோதனைகள் மூலம் அறிந்துகொள்ள வழிகளில்லை. பெற்றோர், உறவினர், குழந்தைகள்நல மருத்துவர், ஆசிரியர் போன்றவர்கள்தான் இந்தக் குறைபாட்டைக் கண்டறிந்து சொல்ல வேண்டும். மருத்துவர்களும்கூட பெற்றோரிடம் பல்வேறு கேள்விகளுக்கு பதில் பெற்றும், குழந்தைகளின் செயல்பாட்டை கவனித்தும்தான் ஆட்டிசம் குறைபாடு இருப்பதை உறுதி செய்கிறார்கள்.

ஆட்டிசம் குழந்தைகள்

எந்தெந்த மருந்துகள் குணப்படுத்த உதவும்?

ஆட்டிசம் என்பது குறைபாடுதான், நோயல்ல. எனவே, அந்தக் குறைபாட்டின் தன்மையிலிருந்து மேம்படுத்த மட்டுமே முடியும். மேலும், இது ஏன் ஏற்படுகிறது என்பதை அறிய உலகம் முழுவதும் ஆய்வுகள் தொடர்ந்த வண்ணம் இருக்கின்றன. இந்தக் குறைபாட்டுக்கான காரணத்தைக் கண்டுபிடிக்காத நிலையில், இதனைச் சரிசெய்ய மருத்துகளை எப்படிக் கண்டுபிடிக்க முடியும்? தொடர்ந்து பயிற்சிகள் கொடுப்பதன் மூலம், ஆட்டிச நிலையிலிருக்கும் ஒரு குழந்தையின் வாழ்க்கையை மேம்படுத்துவதற்கு உதவ முடியும். எப்படி சர்க்கரைநோய் (Diabetes) ஒருவருக்கு வந்துவிட்டால் அதை முற்றிலும் குணப்படுத்த முடியாதோ அதைப்போலத்தான் ஆட்டிசமும். வாழ்க்கை முறையை மாற்றிக்கொள்வதன் மூலம் சர்க்கரைநோயைச் சமாளித்து ஆரோக்கியமாக வாழ முடியும். அதைப்போலவே  ஆட்டிச பாதிப்பின் தீவிரத் தன்மையையும், அந்தக் குழந்தையின் திறன்களையும் சரியாகக் கண்டறிந்து, அதற்கேற்ப பயிற்சிகள் அளிப்பதன் மூலம் இவர்களும் மற்ற குழந்தைகளைப்போலவே நிகரான வாழ்வை வாழலாம். மேலைநாடுகளில் ஆட்டிசத்தால் பாதிக்கப்பட்டவர்கள் பலர்  ஐம்பது வயதைக் கடந்தும் இயல்பான வாழ்க்கை வாழ்ந்துவருகிறார்கள்.

எந்த மாதிரியான பயிற்சிகள் தேவை?

ஆட்டிசநிலைக் குழந்தைகளின் தீவிரத்தன்மை ஒவ்வொரு குழந்தைக்கும் வேறுபடும். எனவே, மருத்துவர்கள், நிபுணர்களின் ஆலோசனைக்குப் பின்னர் பயிற்சிகளை (தெரபி- Therapy) முடிவு செய்ய வேண்டும். அன்றாட வாழ்வியல் செயல்களைப் பயிற்றுவிக்கவும், சென்சரி சிக்கல்களைத் தீர்க்கவும் ஆக்குபேஷனல் தெரபி (Occupational Therapy) பேச்சுப்பயிற்சி (Speech Therapy), சிறப்புக் கல்வி  வழி கற்பித்தல் ( Social Education) போன்றவை முக்கியமாகத் தேவைப்படும். யோகா, இசை போன்ற மேலதிகப் பயிற்சிகளும் இவர்களுக்கு நல்லது. முக்கியமாக, குழந்தைகளின் பெற்றோர் தெரபிஸ்டுகளிடம் ஆலோசனைப் பெற்று, வீட்டில் செய்யவேண்டிய பயிற்சிகளைக் கட்டாயம் செய்ய வேண்டும். வீட்டு வேலைகளிலும் வயதுக்கேற்ப இந்தக் குழந்தைகளுக்குப் பயிற்றுவிக்க வேண்டும். தினசரி வேலைகளான (Activities for daily living) பல் தேய்த்தல், குளித்தல், கழிவறை சென்று வந்த பின்னர் சுத்தம் செய்துகொள்வது போன்றவற்றையும் சிறு வயதிலேயே இந்தக் குழந்தைகளுக்குப் பயிற்றுவிப்பதன் மூலம் தன்னிச்சையான வாழ்வை வாழச் செய்யலாம்.

தமிழகத்தில் ஆட்டிசம் குழந்தைகள்

எங்கெல்லாம் இந்தப் பயிற்சிகளைப் பெறலாம்?

சில ஆண்டுகளுக்கு முன்னர்வரை தனியார் பயிற்சி நிலையங்களைத் தேடியே இந்தக் குழந்தைகளின் பெற்றோர்கள் ஓடினார்கள். ஒரு வகுப்புக்கு 300 ரூபாய் தொடங்கி ஆயிரம் ரூபாய் வரை வசூலிப்பவர்களும் இருக்கிறார்கள். (ஒரு வகுப்பு என்பது 45 நிமிடங்கள் முதல் 60 நிமிடங்கள்வரை). பணம் படைத்தவர்களுக்கு வேண்டுமானால் இந்தச் செலவு சாத்தியமானதாக இருக்கலாம். ஆனால் ஏழ்மை நிலையில் இருப்பவர்களுக்கு?

தற்போது ஆட்டிசம் போன்ற சிறப்பு கவனம் செலுத்தவேண்டிய குழந்தைகளுக்கான எல்லாப் பயிற்சிகளையும் அரசு மருத்துவமனைகளிலேயே பெறமுடியும். ஒவ்வொரு மாவட்ட தலைமை மருத்துவமனையிலும் இதற்காகத் தனிப்பகுதி அமைக்கப்பட்டிருக்கிறது. இதுகூட தொடர்ச்சியாகப் பல பெற்றோர்கள், சில தொழில்முறை பயிற்சியாளர்கள் அரசுக்குக் கோரிக்கை வைத்ததன் விளைவால்தான் கிடைத்திருக்கிறது. `இதுபோன்ற பயிற்சி நிலையங்கள் ஊராட்சி, தாலுகா எனப் பல இடங்களுக்கு விரிவாக்கம் செய்யப்பட வேண்டும்’ என்று பெற்றோர்களிடமிருந்து கோரிக்கையும் அரசுக்கு வைக்கப்பட்டிருக்கிறது. அதுவும் விரைவில் நிறைவேற்றப்படும் என்று சில பெற்றோர்கள் நம்புகிறார்கள். ஆட்டிசம், தொட்டால் ஒட்டிக்கொள்ளும் நோய் அல்ல. அச்சமின்றி அவர்களுடன் கை கோத்து, நாம் எல்லோரும் பயணம் செய்ய வேண்டும்.

 

நன்றி: விகடன் இணையதளம்

Posted in Autism, AUTISM - ஆட்டிசம், ஆட்டிச நிலையாளர்கள், ஆட்டிசம், ஆட்டிஸம், குழந்தை வளர்ப்பு, தன் முனைப்புக் குறைபாடு, மதியிறுக்கம் | Tagged , , , , , , , , , , , , , , , , | Leave a comment

காவலர்களுக்கு – ஆட்டிசம் விழிப்புணர்வு பட்டறை

அறிவுசார் வளர்ச்சியில் குறைபாடுடைய பிள்ளைகள் தொலைந்துபோவதும் பின் கண்டுபிடிக்கப்படுவதும் தொடர்ந்து வரும் சூழ்நிலையில்தான் பிரவீன் இறந்து போனார்.

26 வயதான பிரவீன், சிறப்புகுழந்தைகளுக்கான பள்ளியான வித்யாசாகரில் படித்தவர். டாக்டர் ராதாகிருஷ்ணன் சாலையில் உள்ள ஹோட்டல் சவேராவின் உணவகத்தில் உதவியாளராக வேலையும் பார்த்து வந்தார். அவரைத் தினமும் காலையில் அம்மாவோ அப்பாவோ பேருந்தில் ஏற்றி, ஹோட்டல் வாசலில் இறங்கிவிட்டு விட்டுப் போவார்கள். அதே போல மாலையிலும் திரும்பி வந்து அழைத்துச்செல்வார்கள். இது அவர்களின் தினப்படி வழக்கம்.

கடந்த ஜனவரி 13ஆம் தேதி, காலையில் வழக்கம் போலப் பேருந்து நிறுத்ததில் பிரவீனும் அவர் அம்மாவும் நின்றிருந்தனர். அவர்கள் செல்லும் பேருந்து கூட்டமாக வந்தது. மகனைப் பின் வாசல் வழியாக ஏறச்சொல்லிவிட்டு, அம்மா முன்வாசல் வழியாக ஏறிவிட்டார். இரண்டு முன்று நிறுத்தங்கள் தாண்டியதும் கொஞ்சம் கூட்டம் குறைந்தபின்னர் பிரவீனைத் தேடினால் ஆளைக் காணோம். பஸ்ஸில் விசாரித்தால், அவர் ஏறவே இல்லை என்ற செய்தி தெரிகிறது. உடனடியாக அவர் கீழே இறங்கி, சாலையைக் கடந்து, பழைய இடத்திற்கு வந்தால் அங்கும் அவர் இல்லை. அக்கம்பக்கத்தில் விசாரித்தும் தேடியும் பார்த்தும் பயனில்லை. அவர் அடுத்து வந்த பேருந்தில் ஏறியதாக யாரோ சொல்ல, அதையும் ட்ரேஸ் செய்தும் கண்டு பிடிக்க முடியாமல் போக, செய்தித்தாள், வாட்ஸ் ஆப், பேஸ்புக் என அவர் காணாமல் போன தகவல் பறக்கிறது. காவல்துறையில் காணவில்லை என்று புகார் அளிக்கப்பட்டுவிட்டது. அவர்களும் நாலா பக்கமும் தேடுகின்றனர். ஆனால் பிரவின் கிடைக்கவில்லை.

நேரம் ஆக ஆகப் பசியால் பிள்ளை வாடிவிடுவானே என்ற கவலை பெற்றோருக்கு. அவர்களும், உறவினர்கள், நண்பர்கள் எனப் பலரும் தேடியபடியே இருந்தனர்.

தன் வீட்டு முகவரி எல்லாம் பிரவீனுக்குத் தெரியும். ஆனால் வலியப்போய் இன்னொருவரிடம், தான் தொலைந்து விட்டதாகச் சொல்லவோ, இதுதான் என் முகவரி அங்கே கொண்டுபோய்ச் சேருங்கள் என்றோ சொல்லத்தெரியாது.அவர் மட்டுமல்ல. அறிவுசார் வளர்ச்சியில் குறைபாடுடையே அனேகரும் இப்படித்தான் இருப்பர்.

அன்றைய இரவு மட்டுமல்ல தொடர்ந்து நான்கு நாட்கள் பிரவீன் பற்றிய எந்தத் தகவலும் இல்லாமல் அப்பெற்றோர் மிகுந்த மனவலிக்கு உள்ளானார்கள்.

16ஆம் தேதி, இவர்கள் சொல்லும் வயதொத்த இளைஞன் ஒருவனின் சடலம் மருத்துவமனையில் இருப்பதைக் கவனத்தில் கொண்ட காவல்துறை, அப்பெற்றோரை அழைத்து அடையாளம் காட்டச்சொல்கிறது. பதைபதைப்புடன் வந்த அவர்கள் இலகுவாகப் பிரவீனின் உயிரற்ற உடலை அடையாளம் கண்டுகொண்டனர். கதறி அழ.. அவர்களிடம் உடல் ஒப்படைக்கப்பட்டது.

காணாமல் போன மறுநாள் 14ஆம் தேதி அதிகாலை 3 மணிக்குப் பசியும் உறக்கமுமின்றித் திக்குத்தெரியாமல் சாலையில் நடந்துகொண்டிருந்த பிரவீன் மீது தண்ணீர் லாரி மோதி, சம்பவ இடத்திலேயே அவர் உயிர் பிரிந்துவிட்டது. அடையாளம் காணமுடியாமல் அரசு மருத்துவமனையின் பிணவறையில் பிரவீன் கிடக்க, இது தெரியாமல் எல்லோரும் வீதிகளில் அவரைத்தேடி அலைந்துகொண்டிருந்தனர்.

இப்படி ஊருக்கு ஊர் சிறப்புக்குழந்தைகள் காணாமல் போவதும், அவர்களில் பலர் வீடுவந்து சேர்வதும் தினம் தினம் நிகழ்ந்துகொண்டுதான் இருக்கிறது. சிலரது மரணமும் நிகழ்ந்துகொண்டு தான் இருக்கிறது..

முன்னமே சொன்னதுபடி, இப்படியான அறிவுசார் வளர்ச்சிக்குறைபாடு உடைய சிறு வயதுக் குழந்தைகள் காணாமல் போனால், சமூகத்தின் கண்களில் பளிச்செனப் பட்டுவிடுவர். அதே சமயம் பிரவீன் போலப் பாதிப்பு குறைந்தவர்கள் அதுவும் இளைஞர்கள் என்றால் பிறர் கண்களில் சந்தேகம் வராது. அவர்கள் அழுதாலோ, தகராறு செய்தாலோ அன்றிப் பிறர் கவனம் திரும்பாது.

தான் தொலைந்துவிட்டோம் என்பதைக்கூடச் சொல்லத்தெரியாமல் விடிய விடிய வீதிகளில் அலைந்துகொண்டே இருப்பார்கள். அவ்வளவுதான். நாமாகச் சென்று பேசினாலே ஒழிய அவர்கள் சிறப்பியல்பு குழந்தைகள் என்பதை நம்மால் அறிய முடியாது.

இந்நிலையில் இப்படிக் காணாமல் போகும் சிறப்புக்குழந்தைகளையும் இளைஞர்களையும் எதிர்கொள்ள நேர்ந்தால் எப்படி அடையாளம் காண்பது, கையாள்வது எப்படி என்று காவல்துறையினருக்கு ஓர் அறிமுக வகுப்பு நடத்தினால் என்ன என்று தோன்றியது.

இதுபற்றிப் பேராசிரியர் டி.எம்.என். தீபக்கிடமும், (டிச.3 இயக்கம்) நண்பர் ஐயன் கார்த்திகேயனிடமும் (ஆசிரியர், -முனைவு/ யூ டர்ன்) பேசினேன். இருவரும் சென்னை தியாகராயர் நகர் காவல் துணை ஆணையர் அரவிந்தனிடம் பேசினர். அவரும் பட்டறைக்கு இசைந்தார். அதன்படி கடந்த 07.04.2018 அன்று காலை 11 மணிக்கு, தி.நகர் காவல் துணை ஆணையர் அலுவகத்தில் இருந்த அரங்கில் அரும்பு அறக்கட்டளையின் சார்பில், “ ஆட்டிச நிலையாளர்களைப் புரிந்துகொள்வோம்’ என்ற தலைப்பில் விழிப்புணர்வு பட்டறை சிறப்பாக நடந்தது. தி.நகர் சரகத்திற்கு உட்பட்ட காவல்நிலையங்களில் இருந்து 40க்கும் மேற்பட்ட ஆய்வாளர்களும், துணை ஆய்வாளர்களும் கலந்துகொண்டனர்.

பொதுவாக அறிவுசார் வளர்ச்சிக்குறைபாடு உடையோரின் மொழி, நடத்தை, உடல்மொழி போன்றவை எப்படி இருக்கும். எப்படி அவர்களைக் கையாள்வது என்பது போன்ற விபரங்களை மிகச்சிறப்பாக எடுத்துரைத்தார் மருத்துவர். தேவகி.

குறிப்புகளை எடுத்துக்கொண்ட காவலர்கள், தங்களின் சந்தேகங்களையும் கேட்டுத் தெளிவு பெற்றனர். மாற்றுத்திறனுடையோரின் உலகம் பற்றியும் நாம் அறிந்துகொள்வது அவசியம் என்பதால் இப்பட்டறைக்கு ஏற்பாடு செய்ததாகத் துணை ஆணையர் அரவிந்தன் தனது நன்றியுரையில் குறிப்பிட்டார். கிடைக்கும் வாய்ப்புகளில் தொடர்ந்து இதைப் பட்டறைகளை நடத்தத் திட்டமிட்டிருக்கிறோம்.

குறுகிய கால இடைவெளியில் இந்நிகழ்வினை மிகச்சிறப்பாக நடத்தி முடிக்க உதவிய பத்திரிக்கையாளர் ஐயன் கார்த்திக், அவரது நண்பர், பேரா. தீபக், பண்புடன் குழும நண்பர்கள் உதயன், தமிழ்ச்செல்வன் மற்றும் எப்போதும் போலத் துணை நிற்கும் மருத்துவர் தேவகி ஆகியோருக்கும் வாய்ப்பு வழங்கிய துணை ஆணையர் அரவிந்தனுக்கும் அரும்பு அறக்கட்டளை தனது நன்றியை பதிவு செய்கிறது.

#ஆட்டிசம் #விழிப்புணர்வு #அரும்பு #ஆட்டிச_விழிப்புணர்வு#autism #awareness #ஆட்டிசம் #விழிப்புணர்வு

Via: https://www.facebook.com/arumbutrust/posts/1849593972004741

Posted in Autism, AUTISM - ஆட்டிசம், ஆட்டிச நிலையாளர்கள், ஆட்டிசம், ஆட்டிஸம், தன் முனைப்புக் குறைபாடு | Tagged , , , , , , , , , , , , , , | Leave a comment

மேன்மை இதழில் வெளியான நேர்காணல்

சிறார்களிடம் தொடர்ந்து உரையாடுவது காலத்தின் கட்டாயம்

யெஸ்.பாலபாரதி – தொடர்ச்சியாகச் சிறார் இலக்கியத்தில் இயங்கி வரும் இவர்,  ‘ஆமை காட்டிய அற்புத உலகம்’, ‘சுண்டைக்காய் இளவரசன்’, ‘மரப்பாச்சி சொன்ன ரகசியம்’ மற்றும் ‘புதையல் டைரி’ ஆகிய சிறார் நூல்களை எழுதியுள்ளார். தனது படைப்புகளில் கதை சொல்வதோடு நின்றுவிடாமல் சிறார்கள் தங்கள் வாழ்வில் சந்திக்கும் பிரச்சனைகளையும், அவற்றுக்கான தீர்வுகளையும் முன்னிறுத்துவதால், தனக்கென ஒரு தனித்த அடையாளத்தைப் பெற்றுள்ளார்.

பெற்றோரிடையே ஆட்டிசம் குறித்த விழிப்புணர்வை ஏற்படுத்தும் வகையில் ‘ஆட்டிசம் – சில புரிதல்கள்’ என்ற கட்டுரை நூலையும், ‘சந்துருவுக்கு என்ன ஆச்சு? ‘ மற்றும்  ‘துலக்கம்’ ஆகிய புனைவுகளையும் எழுதியிருக்கிறார். மேலும் இவர் ‘சாமியாட்டம்’ என்ற சிறுகதைத் தொகுப்பையும்,  மூன்றாம் பாலினத்தவர் குறித்த  ‘அவன் –  அது = அவள்!’  என்ற நாவலையும் எழுதியுள்ளார்.

 

எழுத்துத்துறைக்குள் வந்த பின்னனி என்ன?

பின்னனி என்றெல்லாம் பெரியதாக ஏதும் இருப்பதாகச் சொல்லத் தெரியவில்லை. சின்ன வயதில் எனக்கு திக்குவாய்க் குறைபாடு இருந்தது. அதனால் பலராலும் கேலி, கிண்டலுக்கு ஆளாகித் தனிமைப்படுத்தப்பட்டேன். அப்படித்தான் வாசிப்புக்குள் வந்தேன். நான் பள்ளியில் படித்துக்கொண்டிருந்தபோது, கோகுலம் சிறுவர் பத்திரிக்கையில் ஆசிரியராக இருந்த அழ.வள்ளியப்பா அதில் மாணவர் கிளப் ஒன்றை நடத்தினார். அந்த உறுப்பினர் படிவத்தைப் பூர்த்தி செய்து, கூடவே குழந்தைப் பாடல் போன்ற ஒன்றையும் சேர்த்து அனுப்பி வைத்தேன். உறுப்பினர் அட்டையும், அப்படைப்பு பிரசூரமான இதழும் அஞ்சலில் வீட்டுக்கு வந்தபோது, படிக்கிற வயசுல என்ன எழுத்துவேண்டியிருக்குன்னு என் அப்பா அடி பின்னிவிட்டார். அதுக்கப்புறம் எழுதுறதை மறந்துட்டேன். என்னுடன் பிறந்தவர்கள் பத்துப்பேர். நான் 8-வது நபர். என் வீட்டில் அம்மா தொடங்கி, அண்ணன்கள், அக்காக்கள் எல்லோரும் படிப்பவர்கள். அவர்களிடமிருந்து எனக்கும் வாசிக்கும் பழக்கம் ஒட்டிக்கொண்டது. எழுதும் எண்ணமெல்லாம் திட்டமிட்டு வந்ததில்லை. வாசிப்பு மட்டும் எப்போதுமே தொடர்ந்தது. பின்னர் அறிவொளி இயக்கத்தில் சில காலம் பணியாற்றினேன். அச்சமயத்தில் அங்கே பல தோழர்கள் கவிதை எழுதிட்டு இருந்தாங்க. ஓர் அரங்கக் கவியரங்கத்தில் கவிதை வாசிப்பு நிகழ்ந்தது. தோழர்கள் என்னை வற்புறுத்தவே, அங்கேயே எழுதி வாசித்தேன். தொடர்ந்து வாலிபர் சங்கம், த.மு.எ.ச. தோழர்களின் ஊக்குவிப்பும், விமர்சனங்களும் என்னை அதிகம் எழுதச்செய்தன. இன்று எழுதும் பலரைப்போலவே நானும் தொடக்கத்தில் கவிதையில் தொடங்கி,  சிறுகதை, நாவல் என்று பயணித்து, தற்போது சிறுவர் இலக்கியத்தின் பக்கம் வந்திருக்கிறேன்.

பெரியவர்களுக்கான நாவல், சிறுகதைகள் எழுதிவந்த தாங்கள் இப்போது தொடர்ச்சியாக குழந்தைகள் இலக்கியத்தில் கவனம் செலுத்துவது எதனால்?

சிலகாலம் முன்பு, குழந்தை வளர்ப்பு தொடர்பான பத்திரிக்கை ஒன்றில் உதவியாசிரியராக பணிபுரிந்துகொண்டிருந்தேன். அந்தப் பத்திரிக்கையில் குழந்தைகளிடையே வாசிப்புப்பழக்கத்தை ஏற்படுத்தும் நோக்கில் சிறந்த நூல்களை அறிமுகம் செய்யலாம் என்ற முடிவு செய்யப்பட்டு, அப்பொறுப்பு என்னிடம் கொடுக்கப்பட்டது. அதற்காக, சமீபத்தில் தமிழில் எழுதப்பட்ட பல சிறார் நூல்களைப் படிக்கத்தொடங்கினேன். உண்மையைச் சொல்லவேண்டுமென்றால் அப்படைப்புகள் ஏனோ எனக்கு எனது பால்யத்தை நினைவூட்டவில்லை.  சிறுவயதில் என்னைக் கவர்ந்த வாண்டுமாமா, அழ.வள்ளியப்பா, கல்வி கோபாலகிருஷ்ணன், முல்லை தங்கராசன், பூவண்ணன், தம்பி சீனிவாசன், தங்கமணி போன்றோர் கதைகளைப்போல இப்போது யாருமே இங்கே எழுதுவதில்லை என்று தோன்றியது. அப்போதும்கூட சிறார் இலக்கியம் எழுதவேண்டும் என்று எண்ணியதில்லை. ஓர் இடைவெளிக்குப் பின் வேறு வேலைதேடிக்கொண்டிருந்தேன். அப்போது புதியதாகத் தொடங்கப்பட்ட மாணவர் பத்திரிக்கையின் பொறுப்பில் இருந்தார் ரமேஷ் வைத்யா. அவரைத் தொடர்புகொண்டபோது, வெளியில் இருந்தே ஏதாவது கதை மாதிரிக்கொடுங்க, பயன்படுத்திக்கொள்கிறேன் என்றார். தொடர்கதைபோல எழுதி அவரிடன் கொடுத்தேன். கதை சிறப்பாக வந்திருக்கு. ஆனால் இதைப் பயன்படுத்த ஆறுமாத காலம் ஆகும் என்றார். எழுதி முடித்த கதையை அச்சில் பார்க்க ஆறுமாசம் பொறுக்க முடியாமல், அக்கதையை பாரதி புத்தகாலயத்தில் கொடுத்தேன். அப்படித்தான் என் முதல் சிறுவர் நாவலான ‘ஆமை காட்டிய அற்புத உலகம்’ வெளியானது. அதற்குக் கிடைத்த வரவேற்பு என்னைத் தொடர்ந்து சிறுவர்களுக்காக எழுதத்தூண்டியது.

நீங்கள் வாசிக்கத்தொடங்கிய காலகட்டத்தில் இருந்து இப்போதுவரை குழந்தை இலக்கியத்தில் எவ்வகையான மாறுதல்கள் ஏற்பட்டுள்ளன?

அந்தக்காலத்தில் கல்வி கோபாலகிருஷ்ணன், வாண்டுமாமா, அழ.வள்ளியப்பா போன்றோர் தொட்ட இடங்களை இன்றைய சிறுவர் எழுத்தாளர்கள் முயன்றுகூட பார்க்கவில்லையோ என்ற எண்ணம் எனக்கு உள்ளது. தமிழைப் பொறுத்தமட்டில் இன்று சிறார் இலக்கியம் செல்லவேண்டிய தூரம் இன்னும் அதிகமென்றுதான் நினைக்கிறேன். ஏனெனில் பிறமொழியில் இருந்து தமிழுக்கு வரும் சிறார் நூல்களைப் படிக்கும் போது, பிறமொழி என்றால் ஆங்கிலம் மட்டுமல்ல; மலையாளம், பெங்காலி, இந்தி மாதிரியான மொழிகளில் இருந்து வரும் படைப்புகளைப் பார்க்கும் போது, அவர்கள் நம்மைவிட எந்தளவு முன்னேறிச் சென்றிருக்கிறார்கள் என்பதை அறியமுடிகிறது.

வெளிநாட்டினரின் பல படைப்புகளில் மற்ற கதாபாத்திரங்களோடு, மாற்றுத்திறனுடைய கதாபாத்திரங்களும் படைக்கப்பட்டிருக்கும். கடுமையான விமர்சனங்களைப் பெற்றுள்ள பார்பி மொம்மையில்கூட, வீல்சேரில் அமர்ந்திருக்கும் பார்பி உண்டு. இதையெல்லாம் பார்த்து, படித்து வளரும் அக்குழந்தைகள் மாற்றுத்திறனுடையவர்களையும் சகமனிதனாகப் பார்க்கும் மனநிலையில் வளர்கின்றனர். சுற்றுச்சூழல், உயிர்களிடத்தில் அன்பு, சுரண்டலுக்கு எதிராக பேசுவது என்று  பிறமொழிப் படைப்புகள் மிகவும் முன்னோடி நிலையில் உள்ளன. அங்கு படைப்புகள் கற்பனை மிக்கதாகவும் கருத்துச்செறிவுள்ளதாகவும் படைக்கப்பட்டு வருகின்றன. ஏனோ தமிழில் தற்போது அப்படி எழுதுகிறவர்கள் குறைவாக இருப்பதாகவே எனக்குத்தோன்றுகிறது. இங்கே பலரின் படைப்புகளில் தகவல் பிழையோடு, என்ன சொல்ல வருகிறோம் என்பதைப் பற்றிய தெளிவில்லாமலேயே எழுதுகின்றனரோ என்ற சந்தேகம் உள்ளது. ’ஆலை இல்லா ஊருக்கு இலுப்பைப் பூ’ மாதிரி, வேறு வழியின்றி பத்திரிக்கைகளும் இப்படியான படைப்புகளைப் பக்கம் நிரப்பப் பயன்படுத்திக் கொள்கின்றன. அச்சில் ஏறிவிட்டதாலேயே அப்படைப்பு சிறந்தது என்று படைப்பாளிகளும் எண்ணிவிடுகின்றனர்.

ஒரு காலத்தில் தமிழில் சிறுவர் எழுத்தாளர் சங்கமெல்லாம் சிறப்பாக செயல்பட்டிருக்கிறது. அதில் 400க்கும் மேற்பட்ட படைப்பாளிகள் உறுப்பினராக இருந்துள்ளனர். அவர்களில் எத்தனை பேரை நமக்குத் தெரிந்திருக்கிறது. இன்று பேசப்படுகின்ற அந்தக்கால எழுத்தாளர்கள் எத்தனைபேர் என்பதை எல்லாம் இன்று சிந்தித்துப் பார்க்கிறேன். அப்போதுதான் எனக்கு ஒரு விஷயம் புரிந்தது, மற்ற இலக்கிய வகைமைக்குள் எழுதுகிறவர்களுக்கு உடனடியாகப் புகழும், அங்கிகாரமும் கிடைத்துவிடும். ஆனால் சிறுவர் இலக்கியத்தைப் பொறுத்தவரை  புகழும், அங்கிகாரமும் கிடைப்பதற்குச் சுமார் இருபது ஆண்டுகளாவது ஆகும். தெளிவாகச் சொல்வதானால், ஒரு படைப்பைத் தன் சிறுவயதில் படிக்கும் சிறுவனோ, சிறுமியோ தனது பதின்பருவத்தைத் தாண்டி இருபது, முப்பது வயதுகளில் அப்படைப்பைப்பற்றிய ஓர்மையுடன் இருப்பதும்,  அதைப் படித்தபோது தான் அடைந்த மகிழ்ச்சியை நினைவு கூர்வதுமே சிறார் எழுத்துக்கான அங்கிகாரம். அப்படி நிகழவேண்டுமென்றால் சமரசம் செய்யாமல், பக்கங்களை நிரப்புகின்ற வெற்று வார்த்தைகளாக இல்லாமல், தான் எழுதுகிற படைப்புக்கு நேர்மையாக அந்த எழுத்தாளர் இருக்கவேண்டும். ஆண்டு இறுதியில் வழங்கப்படுகின்ற விருதுகளைத் திட்டமிட்டு எழுதுவது என்பதெல்லாம் இருக்கக்கூடாது என்ற நம்பிக்கையுடையவனாக இருக்கிறேன்.

இன்று தமிழ் சிறுவர் இலக்கியத்தின் பல படைப்புகள் வெறும் தகவலாக நின்று போய்விடுவதை நீங்கள் பார்க்கமுடியும். ஒரு படைப்பு எங்கே, எப்போது கதையாகிறது என்ற தருணம் நல்ல வாசகனுக்கே தெரியும். அது எழுத்தாளனுக்கும் தெரிந்திருக்கவேண்டும். அது தெரியாதபோது, அப்படைப்பு முழுமையாகமால் வெறும் எழுத்துக்களாகவும் தகவல்களைச்சொல்லும் செய்தியாகவும் மட்டுமே நின்றுவிடுகிறது.

தகவல்தொழில் நுட்பம் பெருகிவிட்ட, இன்றையச் சூழலில் வளரும் குழந்தைகள் மிகவும் புத்தி கூர்மையுடன் இருக்கின்றனர். வௌவாலை நாம் பறவை என்று சொன்னால், இணையத்தில் தேடி சில நிமிடங்களில் அது பறவை இனமல்ல. பாலூட்டும் விலங்கினம் என்று திருத்தும் அளவிற்கு வாசிப்பதில் கவனமுடன் உள்ளனர். என் சிறுவயதில் நான் இருந்ததைப்போல அவர்கள் இன்று இல்லை. காலம் மாறி இருக்கிறது. பரபரப்பு மிக்க சூழலில் வளர்கிறார்கள். எதைக்கேட்டாலும் நொடியில் கொட்டுகின்ற இணைய உலகில் இருப்பவர்களுக்குத் தகவல் பிழைகளோடு கதை எழுதினோம் என்றால் அவர்களை நாம் குறைவாக மதிப்பிடுகிறோம் என்று பொருள். இங்கே நாம் சிறார்க்கு எழுதும் போது கூடுதல் சிரத்தை எடுத்து, விழுமியங்களையும் விட்டுவிடாமல், வாசிப்பு சுவாரசியத்திற்கும் குறைவில்லாமல் எழுதவேண்டும் என்ற தெளிவு எழுதுவோர்க்குத் தேவை என்றே கருதுகிறேன்.

சமீபத்தில் மரப்பாச்சி சொன்ன ரகசியம் – குழந்தைகள் மீதான பாலியல் சுரண்டல்பற்றியும், அதற்கான தீர்வுகளை முன்வைத்தும் பேசுகிறது. குழந்தைகளின் மீதான வன்முறை அவர்கள் வாழ்வில் எப்படிப்பட்ட தாக்கத்தை ஏற்படுத்தக்கூடும்?

குழந்தைகள் மீதான பாலியல் வன்முறை என்றில்லை. எந்த வன்முறையும் குழந்தைகளின் மனநிலையை பாதிக்கவே செய்யும்.

வார்த்தைகளின் வீரியம் பற்றி அறியாதவர்களாகவே நமது சமூகம் இருக்கிறது. உடல் ரீதியிலான தாக்குதல் ஏற்படுத்தும் அதே அளவு காயத்தையும், வலியையும் வார்த்தைகளும் ஏற்படுத்தும் என்பதை ஆசிரியர்களும், பெற்றோரும் உணர்வதில்லை.

குடும்பத்துடன் ஒரு விபத்தில் சிக்கும் ஒரு குழந்தை, காயங்களின்றித் தப்பிப் பிழைக்கலாம். ஆனால் அது மனதளவில் பெரும்பாதிப்புக்கு உள்ளாகியிருக்கும். அதிலிருந்து அக்குழந்தையை மீட்டெடுக்கவும், இயல்பு வாழ்க்கைக்கு கொண்டுவரவும் மனநல ஆலோசகரின் உதவியோ, மனநல மருத்துவரின் உதவியோ தேவைப்படலாம். ஆனால் இதுபற்றிய புரிதல் படித்த பெற்றோரிடமோ, ஆசிரியர்கள், அரசிடமோ கூட இருப்பதாகத் தெரியவில்லை. ஒரு விபத்தில் காயமின்றித் தப்பிக்கும் குழந்தையின் நிலையே இப்படி இருக்குமென்றால், வன்முறைக்கு ஆளாகும் குழந்தைகளும் அவர்களின் அருகில் இருக்கும் மற்ற பிள்ளைகளும் எவ்வளவு பாதிக்கப்படுவார்கள்? அவர்களால் சாதாரணமாக வெளியில் சொல்லத் தயங்குகின்ற பிரச்சினைகளைப்பற்றியும் அவர்களிடம் நாம் தெளிவாகப் பேசவேண்டிய சூழலில் இருக்கிறோம்.

இன்று படிப்பதில் தொடங்கி, விளையாட்டு, கலை ஆர்வம் என எல்லா இடங்களிலும் ஒரு குழந்தை மற்ற குழந்தைகளினால் மன அழுத்தத்திற்கு (peer group pressure)  ஆளாகும்படி மாற்றி வைத்துள்ளோம். குழந்தைகளுக்கு ஏற்படும் மன அழுத்தங்களைப் பற்றிய புரிதல் இங்கே இன்னும் வளரவேண்டும். அதன் தேவையும் இருக்கிறது. அவைபற்றியும் படைப்புகள் இங்கு இன்னும் வேண்டும்.

பிள்ளைகளிடம் தொடர்ந்து சக உயிர்களை நேசிப்பதும், அன்பு காட்டுவதும் அவசியமென்பதை சொல்லிக்கொண்டே இருக்கவேண்டியது எவ்வளவு தேவையோ அதைப்போன்றே உரையாடலின் வழி பாலியல் கல்வியையும், ஆண், பெண் சமத்துவத்தை என்று சொல்லியபடியே இருக்கவேண்டிய தேவை இருக்கிறது. இல்லையெனில் நம் பிள்ளைகள்,  பிற மனிதர்கள் மீது நம்பிக்கையற்றவர்களாகவும், எப்போதும் ஏதோ ஓர் அச்ச உணர்வு கொண்டவர்களாகவும்தான் வளர்வார்கள். மேலும் தான், தனது, தனக்கு என்று தன்னைப்பற்றிய சிந்தனைகளை மட்டுமே கொண்டவர்களாகவும் சுருங்கிப்போவார்கள்.

குழந்தைகளின் உரிமை மறுக்கப்படுவதாக நினைக்கிறீர்களா? அவர்களை ஒடுக்கப்பட்டோராகக் (Suppressed) கருதவேண்டிய தேவை இருக்கிறதா?

ஏற்றுக்கொள்வதற்கு கொஞ்சம் கடினமாக இருந்தாலுமே கூட ஆம் என்பதுதான் உண்மையான பதிலாக இருக்கமுடியும். ஒடுக்கப்பட்டவர்களாக கருதுவதாலேயே அவர்களை பாதுகாக்க உலகம் முழுவதிலும் ஏகப்பட்ட, சட்டங்கள் கொண்டுவரப்பட்டுள்ளன. இந்தியா மாதிரியான தேசத்தில் சட்டங்களை அமல்படுத்துவதில் பல சிக்கல்கள் இருக்கலாம். இங்கே குழந்தைகளுக்கு எதிரான கொடுமைகள் நாளுக்கு நாள் அதிகரித்துக்கொண்டேதான் இருக்கின்றன என்பதை அரசின் புள்ளிவிபரங்களே சொல்கின்றன. கடத்தப்படுவதும், பாலியல் கொடுமைகளுக்கு உட்படுத்தப்படுவதும், போர், உள்நாட்டுக்கலவரம், இயற்கைப்பேரிடர், செயற்கையாக நிகழும் பெரும் விபத்துக்கள் என எங்கும் முதலில் பலியாகின்றவர்கள் குழந்தைகளாகவே இருப்பது கண்டு, இன்னும் இன்னும் என நாம் குழந்தைகளின் பாதுகாப்பிற்காகவும், நலனுக்காகவும் உழைக்கவேண்டியதிருக்கிறது.

2012ஆம் ஆண்டு, தமிழக அரசு ஒரு அரசானையை பிறப்பித்தது. அதில்,  பள்ளிகளில் குழந்தைகளுக்கு பாலியல் தொல்லை (அ) கொடுமைகளை ஏற்படுத்தும் ஆசிரியரோ, பள்ளி இதர ஊழியர்களோ எவராக இருந்தாலும் அவர்களுக்கு கடுமையான தண்டனை வழங்குவதோடு, அவர்கள் படித்த கல்விச்சான்றிதழ்கள் அத்தனையும் செல்லாதவையாக அறிவிக்கப்படும் என்றது.

அப்படியும் பள்ளிகளில் குழந்தைகளுக்கு எதிரான பாலியல் குற்றங்கள் நடைபெறாமல் இருக்கிறதா என்ன? நடந்துகொண்டுதானே இருக்கிறது. இவ்விஷயத்தில் பெற்றோர், குழந்தைகளின் உரிமைகளுக்காக களத்தில் நிற்போருடனும் சிறுவர் எழுத்தாளர்களும் இணைந்து கைகோர்க்கவேண்டும். இன்றைய சூழலில் கதை எழுதுவது மட்டும் சிறுவர் எழுத்தாளரின் வேலை அல்ல.

கடந்த ஐந்து ஆண்டுகளில் தமிழில் சிறார் இலக்கியம் குறித்த கவனம் அதிகரித்திருக்கிறது. இதற்குக் காரணம் என்னவென்று நினைக்கிறீர்கள்?

விழுமியங்களை உணராமல் வளர்ந்து, சுற்றிக்கொண்டிருக்கும் ஒரு தலைமுறையை பார்த்துப் பயந்த பெற்றோர், தன் பிள்ளைகளுக்கு நாலு ‘நல்ல’ விஷயங்களைச் சொல்லி வளர்க்கவேண்டும் என்று நினைக்கத்தொடங்கி இருக்கலாம். அதோடு, என்னைப்போல பல புதியவர்கள் இத்துறைக்குள் வந்ததும்,  நிறைய பதிப்பகங்களும் சிறார் படைப்புக்களை வெளியிடத்தொடங்கியதும் அவற்றை நல்ல முறையில் சந்தைப்படுத்துவதும்கூட காரணமாக இருக்கலாம். இப்படிப் பல ‘லாம்’-களின் அடிப்படையிலேயே என்னால் இதற்குப் பதில் சொல்லமுடிகிறது என்பது வருத்தமே!

சிறார் இலக்கியத்தில் என்ன மாதிரியான வாய்ப்புகள் இன்னும் கண்டுகொள்ளப்படாமல் இருப்பதாக நினைக்கிறீர்கள்?

துறைசார்ந்த நூல்கள், செய்முறை அறிவியல், நவீன விஞ்ஞானத்தை எளிமையாகச் சொல்லும் படைப்புக்கள் என்பது தொடங்கி, பதின்பருவத்தினருக்கான காதல், பாலியல் கல்வி, விழுமியங்கள், அரசு, அரசியல் இப்படி படைப்பாளிகள் செயலாற்றவேண்டிய இடங்கள் இன்னும் காலியாகவே இருப்பதாக உணர்கிறேன்.

பதின் பருவத்தினருக்கு 90-களுக்கு முன்னர் எழுதிய படைப்புக்களையே இன்றும் சொல்லும்படியான நிலையே நீடிக்கிறது. அவ்வப்போது, சில படைப்புகள் பதின்பருவத்தினருக்கான முயற்சிகள் தமிழில் நடந்து வருகின்றன. அதுவும் கூட இளையோர் இலக்கியமாக இல்லாமல் சிறுவர் இலக்கிய வகைமைக்குள்ளேயே நின்று விடுகிறது. ஒரு நாவலைப் படித்தேன். அது சிறப்பான இளையோர் படைப்பாக வந்திருக்கவேண்டியது. ஆனால் அந்த இடத்தை அடையாமல் சிறுவர் இலக்கியமென்ற இடத்திலேயே நின்றுவிட்டது. அதுபற்றி அப்படைப்பாளியிடன் பேசும்போது குறிப்பிட்டேன். ”அப்படியா” என்றொரு எதிர்க்கேள்வியை வீசினார். ஏனெனில் அவர் அதை சிறுவர் இலக்கியப்படைப்பு என்றே கருதினாராம். இதுபோல் எது இளையோர் இலக்கியம் என்ற குழப்பமும் தெளிவின்மையும் நீடிக்கவே செய்கிறது. ஆக,  இங்கே படைப்பாளிகளுக்கும் போதிய புரிதல் தேவையாய் இருக்கிறது.

தாங்கள் மூன்றாம் பாலினத்தவர் சந்திக்கும் நெருக்கடிகள்பற்றி எழுதிய ‘அவன் – அது = அவள்’ நாவல் எழுதியதின் பின்னணிகள் என்ன?

அந்நூலின் முன்னுரையிலேயே குறிப்பிட்டதுபோல, எனது தந்தை அவர் நடத்திக்கொண்டிருந்த உணவகத்திற்கு யாசகம் கேட்டு வரும் மூன்றாம் பாலினத்தவர்களுக்கு உணவளித்து அனுப்புவார். அதேபோல எங்கள் ஊரில் கடற்கரையில் இயங்குகின்ற நிறைய மீன் கம்பெனிகளில் சமையல்வேலைகளை இவர்களே செய்துவருவார்கள். இப்படி மூன்றாம் பாலினத்தவர்களில் இரு பிரிவினரையும் பார்த்திருக்கிறேன். மும்பையில் செய்தியாளனாக பணியாற்றிய சமயம், அவர்களைப்பற்றி கட்டுரை எழுதவேண்டும் என்ற எனது எண்ணத்தை ராஜாசாமி என்றொரு தம்பியிடம் சொன்னேன். அவர் கோலிவாடா என்ற பகுதியில் வசித்துவந்தார். அவரின் வீட்டின் அருகிலேயே பல திருநங்கைகள் வசித்து வந்தனர். அவர்களிடமிருந்தே பேட்டியெடுத்து பத்திரிக்கைக்கு கட்டுரைகள் எழுதினேன். ஒடுக்கப்பட்ட மக்களின் வாழ்க்கையை அவர்களுடனே இருந்து பார்த்துத்தால்தான் உணரமுடியும். விளிம்பு நிலை என்பதை எல்லாம் எழுத்தில் மட்டுமே படித்து அறிந்திருந்த எனக்கு இவர்களின் வாழ்க்கையை நெருக்கத்தில் பார்த்தபோது வலியும், வேதனையும் அதிகமானது. அப்படி அறிமுகமான திருநங்கைத்தோழி ஒருவர், டாக்சி ஓட்டுனர் ஒருவனை காதலித்துத் திருமணம் செய்துகொண்டார். அவனோடு தனி வீடு எடுத்து, ஒரு குடிசைப்பகுதியில் வாழ்ந்துவந்தார். அந்த வாழ்க்கை அவருக்கு மகிழ்ச்சியானதாக இல்லை. சந்திக்கும் சந்தர்ப்பங்களில் தனது கணவன் செய்யும் கொடுமைகளைப்பற்றி புலம்பியபடியே இருப்பார். ஒரு நாள் தீக்குளித்து இறந்துபோனார். அவரது மரணம் என்னை உலுக்கியதைவிட, அம்மரணத்தை தற்கொலை என்று பதிவு செய்வதற்கு மாறாக விபத்து என்று பதிவுசெய்து கோப்பை மூடியது காவல்துறை. இது என்னை மனதளவில் மிகவும் பாதித்தது. பின்னாளில் ஒரு காவல் அதிகாரியிடம் இதற்கான காரணம் என்ன என்று கேட்டபோது அவர் சொன்ன பதில் என்னை மேலும் அதிச்சிக்குள்ளாக்கியது. தற்கொலை என்றால் அதற்கான காரணத்தை ஆராய்ந்து அதன் பின்னனியைக் கண்டுபிடித்து, காரணமானவர்களை கைது செய்யவேண்டியதிருக்கும். எதற்கு அலைச்சல் என்று அவர்கள் அதை விபத்து என்று முடித்திருப்பார்கள் என்றார் அவர். அந்த திருநங்கையின் மரணத்திற்குக் காரணமான அவளது கணவன் தனது சொந்த ஊருக்கு ஓடிப்போய்விட்டான். இந்தச் சம்பவம் என்னை மிகுந்த துயரத்தில் ஆழ்த்தியது. அதன்பிறகுதான் அவர்களின் வாழ்க்கையின் துன்பங்களை, திருமணத்திற்கு முன், அதற்குப்பின் என எழுத நினைத்தேன். தெரிந்த வாழ்க்கைமுறைதான் என்றாலும் தொடர்ந்து நிறையபேரை பேட்டி கண்டேன். ஊர் சுற்றினேன். மும்பை, குஜராத், வாரணாசி, தில்லி என்று பணி நிமித்தம் சென்ற எல்லா இடங்களிலும் பல திருநங்கைகளை பேட்டி எடுத்துக்கொண்டே வந்தேன். கிட்டத்தட்ட ஐந்து ஆண்டுகளில் 300 பேரை சந்தித்து பேசி இருப்பேன். அதன் பின் நாவல் எழுதத்தொடங்கியபோது, பக்கத்தில் இருந்து பார்த்த, அறிந்துகொண்ட எல்லா விஷயங்களையும் அந்த நாவலில் இறக்கிவிடமுடியவில்லை. நாவலை எழுதத்தொடங்கியதும், அது தனக்கு என்ன தேவையோ அதைமட்டும் என்னிடமிருந்து பெற்றுக்கொண்டது.

ஒரு பத்திரிக்கையாளராக இருந்துகொண்டு படைப்புகளை எழுதும்போது இருக்கும் சிக்கல்கள் என்னென்ன?

முதல் சிக்கல் மொழி. தெரிந்தோ தெரியாமலோ படைப்புக்குள் ஒரு கட்டுரைத்தன்மை எட்டிப்பார்த்துவிடும். மற்றவர்கள் எழுதும்போது கதையை மட்டும் நினைத்துக்கொண்டு எழுதினால் போதுமானது. ஆனால் பத்திரிக்கையாளனாக இருந்துகொண்டு புனைவெழுத்து எழுதும்போது, சற்றே கூடுதல் கவனம் எடுத்து எழுதவேண்டியதிருக்கும்.

அடுத்ததாக நான் சந்திக்கும் இன்னொரு சிக்கல், ஒரு ஊரைப்பற்றியோ, ஒரு திருவிழாவைப் பற்றியோ காதால் கேட்டுமட்டும் எழுதிவிடமுடிவதில்லை. சம்பந்தப்பட்ட ஊருக்கோ, அந்த திருவிழாவையோ நேரில் சென்று பார்த்தால் மட்டுமே அப்பகுதியை இலகுவாக எழுதமுடிகிறது. பத்திரிக்கையாளனாக ஒரு செய்தியை எழுதும்போது, அதுபற்றிய உண்மைகளை ஆராய்ந்து எழுதவேண்டியது இருக்கும். இப்பயிற்சியின் காரணமாகவே படைப்புகளை எழுதும்போது மேற்கண்ட சிக்கல் உருவாகிறது என்று நான் நினைக்கிறேன்.

ஒரு படைப்பை எழுதுவதும், செம்மைப்படுத்துவதும் இரு வேறு வேலைகள் என்றால் செம்மைப்படுத்துவதை வேறோருவர்தான் செய்ய வேண்டுமா? ஆம் என்றால் தமிழில் அதற்கான சூழல் இருக்கிறதா?

செம்மைப்படுத்துவதை படைபாளியே செய்யலாம். ஆனால் அதற்கு நீண்டகாலம் ஆகும். ஏனெனில் எந்தப் படைப்பையும் எழுதி முடித்தவுடன் அது நம்மிடமிருந்து விடைபெற்றுவிடுவதில்லை. காகிதத்திலோ, கணினியிலோ இடமாறினாலும் நம் மனதுக்குள் சுழன்றுகொண்டே இருக்கும். அதிலிருந்து ஒரு படைப்பாளி வெளியேவரச் சிலகாலம் ஆகும். அதன்பிறகு அப்படைப்பை மறந்து, புதிய வாசகன்போல படித்து, செம்மைப்படுத்த வேண்டியதிருக்கும். இதற்கு மாற்றாக ஒருவரின் படைப்பை இன்னொருவர் படித்தால் அது அவருக்கு புதுப்படைப்பு; செய்யவேண்டிய திருத்தங்களை அவர் குறிப்பிட்டுக் கொடுப்பார். இப்போது அப்படைப்பை எழுதியவர் தள்ளி நின்று இன்னொருவர் கொடுத்த திருத்தங்களின் வழி அப்படைப்பை அணுகும்போது, செம்மைபடுத்துதல் எளிமையாக நடைபெறும் என்பது என் கருத்து. தமிழில் அதற்கான சூழல் இருப்பதாகவே கருதுகிறேன். என்ன ஒன்று, படைப்பைப் படித்து கருத்து சொல்லச்சொல்லும் பல படைப்பாளிகள் திருத்தங்களையோ, ஆலோசனையையோ பெரியதாக ஏற்றுக்கொள்வதில்லை.

தாங்கள் எழுத்தாளராய் இருப்பதில் குடும்பத்தின் பங்களிப்பு என்ன?

எங்கள் வீட்டில் இருவருமே எழுதக்கூடியவர்கள்தான். ஆம்! என் மனைவி லக்ஷ்மியும் எழுதக்கூடியவர்தான். கவிதை, கட்டுரைகள், சிறுகதைகள் என பல தளங்களில் அவரும் இயங்கியவர்தான். மகன் பிறந்து,  அவனுக்கு ஆட்டிசக்குறைபாடு என்று அறிந்ததும், மென்பொருள் துறையில் பார்த்துக்கொண்டிருந்த பணியைத் துறந்து, மகனை முழுமையாகக் கவனித்துக்கொள்ளும் பொறுப்பை ஏற்றுக்கொண்டார். அப்படியே சிறப்பு ஆசிரியருக்கான மேற்படிப்பை படித்து முடித்தார். தற்போது மகனையும் பார்த்துக்கொண்டு, அவ்வப்போது எழுதியும் வருகிறார். நான் எழுதும்போது அவரும், அவர் எழுதும் போது நானும் மகனின் தேவைகளை கவனித்துக்கொண்டு, அடுத்தவர் எழுதுவதற்கான வாய்ப்பை உருவாக்கிக்கொள்கிறோம்.

ஆட்டிசம் சார்ந்த நிகழ்வுகளைத் தொடர்ச்சியாக நடத்திவருகிறீர்கள்? இவற்றின் வெற்றி என்று எதைச் சொல்வீர்கள்?

ஏழு ஆண்டுகளுக்கு முன் அனேக ஆட்டிசநிலை குழந்தைகளுடைய பெற்றோரைப்போல எங்களுக்கும் ஆட்டிசம் என்ற சொல்லே புதியதாக இருந்தது. இணையத்தில் தமிழில் தேடினால் ஆட்டிசம் என்ற பெயரில் ஒரு கட்டுரைகூட அப்போது இல்லை. (மதியிறுக்கம் என்ற பெயரில் இன்னொரு குழந்தையின் தந்தை எழுதிய கட்டுரைகள் இருந்தன- என்பதை பின்னர் அறிந்துகொண்டேன்) அதனால் தட்டுத்தடுமாறி ஆங்கிலத்தில் படிக்கத்தொடங்கினேன். என் மகனுக்கு தெரபி எடுத்துக்கொண்டிருந்த பெண்மணி அவர் படித்த சில நூல்களை எங்களுக்கு கொடுத்து உதவினார். அவற்றை உள்வாங்கிக்கொண்டு, பெற்றோர் பார்வையில் தமிழில் எளிமையாக  என் இணைய தளத்தில் எழுதத்தொடங்கினேன். இணைய நண்பர்கள் அக்கட்டுரைகளை பகிர்ந்து பரவலாக்கினார்கள்.

இன்று இணையத்தில் ஆட்டிசம் என்று தமிழில் தேடினால் கிடைக்கும் கட்டுரைகளில் பத்தில் ஐந்து நான் எழுதியவையாகத்தான் இருக்கும். என் பெயர் இல்லாமல் பல இடங்களில் பலரும் எடுத்துப் பகிர்ந்துவருகின்றனர். என் பெயரை விட ஆட்டிசம் என்ற குறைபாடுபற்றிப் பரவலான விழிப்புணர்வுக்கு அவை பயன்படுவது மகிழ்ச்சியே!

அதுபோல ஆட்டிச நிலைக்குழந்தைகளின் முதல் பெற்றோர் ஒன்றுகூடலை 2014-ஆம் ஆண்டு நடத்தினேன். தொடர்ந்து நடத்தியும் வருகிறேன். தமிழகம் முழுக்க பல ஊர்களுக்குச் சென்று விழிப்புணர்வு கூட்டங்களில் பேசி வருகிறேன். எல்லா இடங்களிலும் பெற்றோர் ஒன்றுகூடலை அவர்களே முன்னெடுக்க வலியுறுத்தி வருகிறேன். அதன் பயனாகச் சென்னையில் சில பெற்றோர் ஒன்றுகூடி மாதாமாதம் சந்திக்கின்றனர். இவை தவிர,  தமிழின் அனைத்து ஊடகங்களிலும் ஆட்டிசம் குறித்த செய்திகளை வெளியிடுமாறு கோரிக்கை வைத்துவருகிறேன். அதுவும் பல நண்பர்களின் முயற்சியில், அடிக்கடி ஆட்டிசம் பற்றிய செய்திகள் வெளியாகி, மக்களிடம் பரவலான அறிமுகத்தை ஆட்டிசத்திற்கு ஏற்படுத்தின. அதே சமயம் இதுபற்றிய உரையால்கள் தொடர்ந்து நடைபெறவேண்டிய தேவையும் இருக்கிறது. இலக்கியம் என்றில்லாமல் காட்சி ஊடகங்களிலும் இவர்களைப் பற்றி பதிவுகள் வந்துகொண்டே இருக்கவேண்டும். இயன்றவரை இத்துறையில் சிறப்பாகத் தொடந்து பணியாற்றிக்கொண்டே இருக்கவேண்டும் என்பதுதான் எனது ஆசையும்கூட!

நேர்காணல் செய்தவர்: சரவணன் பார்த்தசாரதி

++++

நன்றி: மேன்மை மாத இதழ் ஏப்ரல் 2018

Posted in Autism, AUTISM - ஆட்டிசம், அனுபவம், ஆட்டிச நிலையாளர்கள், ஆட்டிசம், ஆட்டிஸம், ஆவணம், கட்டுரை, குழந்தை வளர்ப்பு, சந்திப்பு, சிறுகதை, சிறுவர் இலக்கியம், தகவல்கள், தன் முனைப்புக் குறைபாடு, நேர்காணல் | Tagged , , , , , , , , , , , , , | Leave a comment

பள்ளிகளில் கூடி விளையாட விடுங்கள்!

இன்று(02.04.2018), உலக ஆட்டிசம் விழிப்புணர்வு தினம். இந்த நாளில், ‘ஆட்டிசம்’ என்ற, நரம்பியல் சார்ந்த வளர்ச்சி குறைபாட்டால் பாதிக்கப்பட்ட குழந்தைகளும், பெற்றோரும் எதிர்கொள்ளும் முக்கிய சிக்கலை பற்றி பார்ப்போம்.

‘எந்தக் குழந்தைக்கும் கல்வி கற்கும் உரிமை மறுக்கப்படக் கூடாது’ என்பது, பொதுவான விதி. அத்தகைய உரிமையை, அறிவுசார் வளர்ச்சிகுறைபாடு உடைய ஆட்டிசம் குழந்தைகள் எதிர்கொள்ளும் போது, சந்திக்கும் சிக்கல்கள் ஏராளம். குழந்தை பிறந்த, 18வது மாதத்தில், ஆட்டிசத்தின் சாயல் இருப்பதை கண்டறியலாம்; ஆனால், மூன்று வயதுக்கு மேல், பாலர் பள்ளி செல்லும் பருவத்தில் தான், பல பெற்றோர், இதை கண்டு கொள்கின்றனர்.

ஆட்டிசத்தின் பாதிப்பு, ஒவ்வொரு குழந்தைக்கும் ஒவ்வொரு மாதிரியாக இருக்கும். எந்த சோதனை வாயிலாகவும், இதை அறிய இயலாது.

இப்படிப்பட்ட குழந்தைகளுக்கு, ஒரே மாதிரியான பயிற்சி, கல்வி சரி வராது; இயல்பை பொறுத்து, ஒவ்வொருவருக்கும் தனிக்கல்வி வகுக்கப்பட வேண்டும். அதனால் தான், பயிற்சியாளர்கள், உளவியல், நரம்பியல் மருத்துவர்கள், குழந்தையின் பெற்றோரிடம், முதலில் ஏராளமான கேள்விகளை கேட்டு, அதன் மூலம் குழந்தையின் நடவடிக்கைகளை ஆராய்ந்து பார்ப்பர். அதில் கிடைக்கும் முடிவுகள் அடிப்படையில், குழந்தைக்கு தேவையான பயிற்சிகளை வடிவமைப்பர்.

அதேநேரத்தில், குழந்தையிடம் உள்ள ஆட்டிச பாதிப்பின் தீவிரத்தை பொறுத்து, குழந்தைக்கு, சிறப்பு பள்ளியா அல்லது இயல்பான பள்ளியா, இரண்டில், எது பொருத்தமானது என்பதை, பெற்றோரிடம் பரிந்துரை செய்வர்.

குழந்தைக்கான பாதிப்பு, மிக குறைவாகவோ அல்லது மிதமாகவோ இருக்கும் போது மட்டுமே, சாதாரண பள்ளியில் சேர்க்க, சிபாரிசு செய்வர். சாதாரண குழந்தைகளையே பள்ளியில் சேர்க்க, பெற்றோர் படாதபாடுபடும் இந்நாளில், ஆட்டிசம் குழந்தைகளுக்கு ஏற்ற பள்ளி கிடைப்பது, மேலும் சிக்கலாகிறது.

தொடக்கப் பள்ளிகளில், இக்குழந்தைகளை கையாள, சிறப்பு, பி.எட்., படித்த, ஒரு சிறப்பாசிரியரை கட்டாயமாக பணி நியமனம் செய்ய வேண்டும். அவர்கள் சாதாரண வகுப்புகளை எடுக்கும் அதேநேரம், பிற வகுப்புகளில் இருக்கும், சிறப்பு குழந்தைகளை கையாள்வதற்கு, அந்தந்த வகுப்பாசிரியருக்கு உதவவும் முடியும்.

இத்தகைய சூழலில், பெற்றோர் முன் இருப்பது, அரசு பள்ளி அல்லது தனியார் பள்ளி என்ற இரண்டு தெரிவுகள் தான். அனைவருக்கும் கல்வி என்பதையும், 14 வயதுக்கு உட்பட்ட சிறாருக்கு கட்டாயக்கல்வி என்பதையும், கொள்கையாகவே வைத்திருக்கும், நம் அரசு நிர்வாகத்தின் கீழ் வரும் எப்பள்ளியானாலும், இப்படிப்பட்ட குழந்தைகளை சேர்த்தே ஆக வேண்டும். அதேநேரத்தில், தனியார் பள்ளிகளுக்கு இப்படிப்பட்ட கட்டாயம் எதுவும் இருப்பதாகத் தெரியவில்லை. இருப்பினும், ஒரு சில தனியார் பள்ளி நிர்வாகங்களே, ஆட்டிசம் குழந்தைகளை, பள்ளியில் சேர்த்துக் கொள்கின்றன. அவர்களில் ஒரு பிரிவினர், உண்மையிலேயே சேவை நோக்குடனும், மற்றொரு பிரிவினர், பணம் பறிக்கும் எண்ணத்துடனுமே, சிறப்பு குழந்தைகளை சேர்க்கின்றனர். எனவே, பெற்றோரிடம் மீதமிருக்கும் ஒரே வழி, அரசு பள்ளிகள் மட்டுமே.

அரசுப் பள்ளிகளில், இவர்களுக்கு இடம் கிடைத்து விடுகிறது. ஆனால், பள்ளி வளாகத்திற்குள், இவர்களுக்கு கிடைக்க வேண்டிய கல்வியும், மற்ற மாணவர்களோடு கலந்து வாழும் சூழலும் கிடைக்கிறதா என்ற கேள்விக்கு, 90 சதவீதம் இல்லை என்றே சொல்லலாம். அரசு சட்டம் இயற்றலாம்; விதிமுறைகளை உருவாக்கலாம்; ஆசிரியர்களுக்கு பணியிடை பயிற்சிகள் அளிக்கலாம். ஆனால், உண்மையான மாற்றம் வர வேண்டியது, மனிதர்களின் மனதில் தான். பரந்து, விரிந்த மனம் உடைய நல்லாசிரியர்கள், மிகச்சிலரே உள்ளனர்.

மேலும், வாக்காளர் பட்டியல் தயாரிப்பு துவங்கி, பல்வேறு பணிச்சுமைகள் ஆசிரியர்களுக்கு உள்ளன. இதில், சிறப்பு குழந்தைகளையும் சேர்த்து, ‘நாம் ஏன் பார்த்துக் கொள்ள வேண்டும்’ என்ற, எண்ணமே, பல ஆசிரியர்களிடம் மேலோங்கி இருக்கிறது. இதனால் தான், அரசு பள்ளிகளை நாடும் பெற்றோரிடம், தினம் தினம் அவர்களின் குழந்தைகளைப் பற்றிய புகார் பட்டியலை, ஆசிரியர்கள் வாசிக்கின்றனர்.

‘வீட்டிலேயே வைத்துக் கொள்ளுங்கள்; வருகை பதிவேட்டில், ‘அட்டன்டென்ஸ்’ போட்டு விடுகிறோம்’ என, இக்குழந்தைகளை வீட்டுக்கு அனுப்பும் ஆசிரியர்களே அதிகம். மருத்துவர்களின் ஆலோசனைப்படியே, சாதாரண பள்ளிகளை, பெற்றோர் அணுகுகின்றனர். ஆட்டிசம் குழந்தைகளின் சமூக புரிதலுக்கு, சம வயதுடைய குழந்தைகளுடன் கலந்து பழகவும், விளையாடவும் வாய்ப்பு ஏற்படுத்தி தர வேண்டியது இப்பள்ளிகளின் கடமை என்பதை, ஆசிரியர்கள் மறந்து, பிள்ளைகளை வீட்டுக்குள்ளேயே முடக்குகின்றனர்.

அனைவருக்கும் கல்வி இயக்ககத்தின் சார்பாக, பணியில் அமர்த்தப்பட்டிருக்கும் சிறப்பு ஆசிரியர்கள், நாள் ஒன்றுக்கு இரண்டு பள்ளிகள் வீதம், குறைந்தபட்சம், பத்து பள்ளிகளுக்காவது, ஒவ்வொரு மாதமும் செல்ல வேண்டி யிருக்கிறது. தீவிர பாதிப்பு காணப்படும் குழந்தைகளுக்காக, வட்டார அளவில் இயங்கும், ‘டே கேர் சென்டர்’களுக்கு வாரம் ஒருமுறை செல்ல வேண்டி இருக்கிறது.

இப்படியாக, அவர்களுக்கும் பணிச்சுமை அதிகமாகவே உள்ளது. சாதாரண குழந்தைகளுக்கு, 30 பேருக்கு ஒரு ஆசிரியர் இருக்க வேண்டும் என்ற கணக்கில், ஆசிரியர்களை நியமனம் செய்தால், சிறப்பு குழந்தைகளுக்கோ, ஐந்து பேருக்கு ஒருவர்(இது அதிகபட்சக் கணக்கு) என்ற வீதத்தில் ஆசிரியர்கள் இருந்தாக வேண்டும். அப்படி இல்லாததால், மாதம் ஒரு முறை, பள்ளிக்கு, ‘ப்ளையிங் விசிட்’டில் வரும் சிறப்பாசிரியர், அவரது ஆவண வேலைகளை மட்டுமே, பெரும்பாலும் செய்யமுடிகிறது.

இக்குழந்தைகளை கையாளும் வகுப்பாசிரியர்களிடம் இவர்கள் அரை மணி நேரம் கூட பேசுவதில்லை. இந்நிலையில், ஆசிரியர்கள், இக்குழந்தைகள் விஷயமாக ஏற்படும் சந்தேகங்களை யாரிடம் தான் கேட்க முடியும். அடுத்த பணியிடை பயிற்சி வரும் வரை, இக்குழந்தைகளை எப்படி சமாளிப்பது என்றே, அவர்கள் குழம்புகின்றனர்.

சமீபத்தில், தகவல் அறியும் உரிமை சட்டத்தின்படி, அரசு பள்ளிகளில் படிக்கும் மாற்றுத்திறனாளி குழந்தைகளின் விபரத்தை ஒருவர் கேட்டிருக்கிறார்; அரசு தரப்பிலிருந்து உரிய பதில் வராமல், ஏதேதோ சொல்லி, சமாளிப்பு பதில் கிடைத்திருக்கிறது. மேல் முறையீடு செய்தும், உரிய பதில் கிடைக்கவில்லை.

தமிழகத்தில் உள்ள ஆரம்ப பள்ளிகளில், மாற்றுத்திறன் மாணவர்களின் எண்ணிக்கையை அரசு கணக்கிட வேண்டும். அதன் அடிப்படையில், தொடக்கப் பள்ளிகளில், இக்குழந்தைகளை கையாள, சிறப்பு, பி.எட்., படித்த, ஒரு சிறப்பாசிரியரை கட்டாயமாக பணி நியமனம் செய்ய வேண்டும்.அவர்கள் சாதாரண வகுப்புகளை எடுக்கும் அதேநேரம், பிற வகுப்புகளில் இருக்கும், சிறப்பு குழந்தைகளை கையாள்வதற்கு, அந்தந்த வகுப்பாசிரியருக்கு உதவவும் முடியும். மேலும், மற்ற குழந்தைகளிடமும், சிறப்பு குழந்தைகளோடு பழகும் விதம் பற்றி, புரிய வைக்கவும் முடியும்.

இதுவே, உண்மையில் ஒன்றிணைந்த கல்விக்கான, ஒரு வாய்ப்பை உருவாக்கித்தரும். ஆட்டிசம் குழந்தைகளின் எண்ணிக்கை உலகம் முழுவதும் அதிகரித்து வருகிறது. அதையும் கருத்தில் கொள்ள வேண்டும்.

எதிர்காலத்தையும் கணக்கிட்டு அதை நோக்கியே, நம் பயணம் இருத்தல் வேண்டும். அப்போது மட்டுமே, எல்லோரையும் போல, இந்த சிறப்புக் குழந்தைகளின் பெற்றோரும், நிம்மதி பெருமூச்சு விடுவர்.

நன்றி: தினமலர் சென்னை பதிப்பு (02.04.2018)

Posted in Autism, AUTISM - ஆட்டிசம், ஆட்டிச நிலையாளர்கள், ஆட்டிசம், ஆட்டிஸம், ஆவணம், தன் முனைப்புக் குறைபாடு | Tagged , , , , , , , , , , , , , | Leave a comment