சின்னச் சின்ன ஆசை :2 (கனியின் தோழன்)

ஆட்டிச நிலையாளர்கள் பெரும்பாலும் ஏதாவதொரு கற்பனையில் சஞ்சரித்துக் கொண்டிருப்பார்கள். கண்களை கண் கொண்டு நோக்குவது, முகம் பார்த்து புன்னகைப்பது போன்ற செயல்களை இவர்களிடம் எதிர்பார்க்க முடியாது. இப்படி இருப்பவர்களை எவர்தான் விரும்புவர்.

அதனாலேயே இவர்களுக்கு நண்பர்கள் வாய்ப்பது என்பது அரிது. பக்கத்தில் இருக்கும் ஒருவனை மதிக்காமல் கற்பனையில் மிதந்து கொண்டிருப்பவனை எந்த நண்பன் ஏற்றுக்கொள்வான். நட்பு என்பது ஒருவழிப் பாதை அல்லவே. இருவரும் பரஸ்பரம் பேசி சிரித்து பகிர்ந்துகொண்டால் மட்டுமே நல்ல நட்பு வளரமுடியும். இதன் காரணமாகவே ஆட்டிசநிலையாளர்களின் நண்பனாக பெற்றோர் மட்டுமே இருப்பர். பல வீடுகளில் உடன்பிறந்தோர் கூட சிறு வயதில் இவர்களோடு விளையாடுவதோ, பார்த்துக்கொள்வதோ இல்லை என்பதே நிதர்சனம்.

சரி எதற்காக இவ்வளவு விரிவாகப் பேசுகிறேன் என்றால்.. கனிக்கும் நண்பர்கள் அமைவது கடினம் என்று எங்களுக்கும் தெரியும். பள்ளியில் அவனுக்கென சில நட்புகளை நாங்களாக உருவாக்கித்தர முயன்றோம். அதில் முழுமையாக வெற்றிபெறமுடியவில்லை. ஒரு சமயத்தில் இதனைப் பற்றி, தம்பி சரவணன் பார்த்தசாரதியிடம் உரையாடினோம். “அப்படியெல்லாம் இல்லண்ணே.. அவனுக்கு தோதான ஆளு கிடைச்சிருக்க மாட்டாங்க” என்றார். அதோடு கூடுதலாக இன்னொரு விஷயத்தையும் சொன்னார். அவருக்கு பள்ளிப் பருவத்தில் சக மாணவர்களைவிட, கொஞ்சம் கூடுதல் வயதானவர்களுடனேயே நட்பு இருந்ததாகவும் சொன்னார்.

அதன் பின் அவர் வாரம் ஒருமுறை வீட்டுக்கு வருவதும், கனியோடு உரையாட முயல்வதுமாக பல மாதங்கள் போனது. கனிக்கு மற்ற எல்லா வண்டிகளையும் விட புல்லட் என்றால் மிகவும் பிடிக்கும். சரவணனிடம் இருக்கும் புல்லட் வண்டியில் கனியை ஒரு ரவுண்ட் கூட்டிக்கொண்டு போவார். அந்த ரவுண்ட்க்காகவே வார இறுதியில் அவரை இவன் எதிர்பார்க்கத் தொடங்கினான். அப்புறம் நானும் சரவணனுமாகக் கனியை அடிக்கடி கடற்கரைக்கு அழைத்துச் செல்லத் துவங்கினோம். கனிக்கு கடலும் பிடிக்கும். மிகுந்த உற்சாகமாக வருவான். அந்த ஒன்றிரெண்டு மணி நேரம் கனியைப் பார்த்துக்கொள்ளும் பொறுப்பில் இருந்து லக்ஷ்மிக்கு கொஞ்சம் ஓய்வு. இப்படியாக நாட்கள், மாதங்கள், ஆண்டுகள் சென்றன.

ஆரம்பத்தில் சரவணனை மாமா, அங்கிள் என்றெல்லாம் அழைக்கச் சொல்லிக் கொடுத்திருந்தோம். வீட்டிற்குள் நுழையும் போதே கனியை சரவணன், “என்ன மிஸ்டர், எப்படி இருக்கீங்க?” என்று கேட்டுக் கொண்டே நுழைவார் என்பதால் கனியும் சரவணனை ’மிஸ்டர்’ என்றே அழைக்கத் துவங்கினான். அது ஒரு பெயர் அல்ல, விளி என்பதையும், நம்மை ஒருவர் அழைத்தால் அப்படியே திருப்பி அழைக்கலாமென்றும் அவன் எப்படி, எங்கே கற்றுக் கொண்டான் என்பதே எங்களுக்குப் புரியாத புதிர்தான். ஆனாலும் தன் உள் வட்டத்தில் சரவணனை சேர்த்துக் கொண்டிருக்கிறான் என்பதை எங்களால் உணர முடிந்தது.

கடந்த ஆண்டு நாங்கள் குடும்பத்துடன் பாண்டிச்சேரி சென்றோம். இரண்டு நாள் தங்குவதாகத் திட்டம். அப்போது, அங்கிருக்கும் எங்களது பண்புடன் குழுவின் குடும்ப நண்பர் கிச்சாஜிக்கு, போன் போட்டு வந்திருக்கும் தகவலைச் சொன்னோம். அவர் அடுத்தநாள் காலை கடற்கரைக்குச் செல்லாம் என்று சொன்னார்.

மறுநாள் கடற்கரைக்குச் சென்றோம். அழகான அந்த கடற்கரையில் அவனை கரையில் உட்கார வைத்து நனைய வைத்து, நானும் கிச்சாஜியும் பார்த்துக்கொண்டோம். கொஞ்ச நேரம் கழித்து, அவனை நீருக்குள் இன்னும் கொஞ்சம் ஆழத்திற்குக் கொண்டு சென்று அமிழ்த்தி நனைய வைக்கப்பார்த்தேன். அவ்வளவுதான் பயந்து போய் கனி திமிறத் தொடங்கினான். நான் பிடியை இறுக்கி, மீண்டும் அவனை இன்னும் கொஞ்சம் நனைத்துவிட முயன்றேன். அப்போது அவன், “ சரவண மாமா, சரவண மாமா” என்று கூப்பாடு போட்டு கத்தத்தொடங்கினான். அதைக் கவனித்த கிச்சாஜி கேட்டார், “அது யாருங்க தல சரவணன்? கனி கத்துறானே!” என்றார்.

அப்போதுதான் சரவணனுடன் நாங்கள் இருவரும் அடிக்கடி கடற்கரை சென்றது நினைவுக்கு வந்தது. அங்கே கடற்கரையில் அவனை கால் நனைத்து விளையாட வைப்பது சரவணனின் பணி. அதனால் பயம் வந்ததும் உதவிக்கு இவன் சரவணனை அழைக்கிறான் போல என்று உணர்ந்துகொண்டேன்.

அம்மா அப்பாவைத் தவிர இன்னொரு நபரை உதவிக்கு அழைக்கலாம் என்று என் மகன் தெரிந்துவைத்திருக்கிறான் என்பதும், அந்தளவுக்கு சரவணனை அவனுக்கு மிகவும் பிடித்துப்போய் இருக்கிறது என்பதும் அப்போதுதான் அறிந்துகொண்டோம்.

சரவணன் பார்த்தசாரதி

சரவணன் மாமா வீட்டுக்குப் போகலாமா என்றால் உடனடியாக தயாராகிவிடுவான். அவர்கள் வீட்டிற்குள் எவ்வித தயக்கமும் இல்லாமல் சென்று சுற்றி வருவதும், சரவணனின் அம்மாவிடம் ஒட்டிக்கொண்டு இருப்பதும் அவனுக்கு பிடித்த விஷயங்களில் ஒன்று.

இப்போதெல்லாம் சரவணனுடன் கனியை தைரியமாக தனியாகவே அனுப்பி வைத்துவிட முடிகிறது. அவனைப் புரிந்துகொண்டு, அதற்கேற்ப அவனைக் கையாளத்தெரிந்த ஒரு நல்ல நண்பனை ஏற்படுத்திக்கொடுத்திருக்கிறோம் என்பது எங்களுக்கு உண்மையில் மிகவும் மகிழ்ச்சியான விஷயம்.

Posted in Autism, AUTISM - ஆட்டிசம், அனுபவம், அப்பா, ஆட்டிச நிலையாளர்கள், ஆட்டிசம், ஆட்டிஸம், கட்டுரை, குழந்தை வளர்ப்பு, சின்னச்சின்ன ஆசை, தன் முனைப்புக் குறைபாடு, மதியிறுக்கம் | Tagged , , , , , , , , , | Leave a comment

அஞ்சலி : பிரபஞ்சன் எனும் ஆசான்

பிரபஞ்சன்

 

மேடையில் குழுமி இருக்கும் பலருக்கும் பிரபஞ்சனை நேரடியாக அறிமுகம் இருக்கும். அவரோடு பேசியும் பழகியும் ஒன்றாக உணவருந்தியும் இருப்பீர்கள். அந்த வாய்ப்பு எனக்கு கிட்டியதில்லை. நான் எப்போதுமே அவரை மதிப்பு மிக்க எழுத்தாளராக, ஒரு வாசகனாக இருந்து மட்டுமே அணுகி இருக்கிறேன். அவர் கலந்துகொண்ட பல கூட்டங்களில் கலந்துகொண்டிருந்தாலும் பார்வையாளனாக, அவரது ரசிகனாக, ஆசிரியனைக்கண்டு பயம்கலந்த மரியாதையோடு விலகி நிற்கும் மாணவனாகத் தள்ளி நின்று, அவரை அவரின் ஆளுமையை ரசித்திருக்கிறேன். அவ்வளவுதான்.

பொதுவாக காவியம் என்பதன், பாட்டுடைத் தலைவனாக  அரசனோ,  இறைவனோ இருப்பதே இயல்பு. ஆனால் தமிழின் முதற் பெருங்காப்பியமான சிலப்பதிகாரமோ சாதாரண மானிடர்களான கோவலனையும் கண்ணகியையும் நாயகன் நாயகியாகக் கொண்ட மக்கள் இலக்கியமாக அமைந்தது.

அதுபோன்றே வரலாற்று புனைவுகள். அவை பற்றிக் கேட்கவே வேண்டாம். வேறு வழியே இல்லாமல் மன்னர்களையே நாயகர்களாகக் கொண்டு, வேல் விழி மங்கையரை உப்பரிகைகளில் நிற்க வைத்து,  அண்ணலையும் அவளையும் நோக்க வைப்பதையும், அரண்மணைச் சதிகளையுமே திரும்பத் திரும்ப படித்துக் கொண்டிருந்தோம்.  கல்வெட்டுக்கள், செப்பேடுகள் என்று கிடைத்திருக்கும் மிகக் குறைவான ஆதாரங்களும் அரசர்கள் பற்றியவையே.

எனவே இது தவிர்க்க முடியாதது என்ற நிலையில்தான் பிரபஞ்சன், அனந்தரங்கப் பிள்ளையின் நாட்குறிப்புகளைக் கொண்டு மானுடம் வெல்லும் நாவலை எழுதினார். இதிலும் அரசர்கள் உண்டு என்றாலும், கோழி திருடியவன், கக்கூஸ் போக தடைபோட்டவன், அடிமைகளின் கதை என இவர் பேசிய தளம் விரிவானது. அதனால்தான் ” தமிழில் தக்க வரலாற்றுப் புதினம் தோன்றவில்லையே என்கிற வசை என்னால் ஒழிந்தது! என்று அவர் கர்வமாகச் சொன்னார். அவர் சொன்னதில் துளியும் தவறே இல்லை.

அவரேதான் தன் நாவலில், படையெடுப்பு என்பது எப்படி ஒரு விவசாயியை அகதியாக்குகிறது என்பதையும் பேசியிருப்பார். தேவதாசிகள் என்ற மனுஷிகளையும் பேசி இருப்பார்,

தேவதாசிகள்  நாட்டியம் அல்லது பாட்டுக் கச்சேரி முடித்தபின் அதற்கான சன்மானத்தைப் பெறுவதற்கு முன் பெரிய மனிதர்களின்  மார்பில் சந்தனம் பூச வேண்டும் என்று ஒரு நடைமுறை இங்கே இருந்திருக்கிறது.

கோவில் கச்சேரிகளில் கூட தர்மகர்த்தாக்களுக்கும் இன்னபிற பிரபுக்களுக்கும் இந்த சேவையை செய்த பின்னரே சன்மானம் கிட்டும் என்பதுதான் வரலாறு. அச்செயலை செய்ய மறுத்ததால் ஊரை விட்டே வெளியேறும், ஒரு தேவதாசியின் கதாபாத்திரத்தை எந்த வரலாற்று நாவலிலாவது பார்க்க வேண்டுமென்றால் அதற்கு பிரபஞ்சனிடம்தான் வர வேண்டும்.

கண்ணில் படும் பெண்களையெல்லாம் கொண்டு போய் அந்தப்புரத்தில் சேர்த்துவிட்டு சாப்பிடும் முன் ஒரு குளிகை, சாப்பிட்டபின் ஒரு லேகியம், வீரியத்திற்கு ஒரு தைலம் என்று திரிந்த மன்னர்களைப் பார்க்க வேண்டுமென்றால் அதுவும் பிரபஞ்சனின் நாவலில்தான் சாத்தியம்.

சமகால எழுத்துக்களிலும் பிரபஞ்சனின் கதைகள் எல்லாவற்றிலும் அடிப்படையாக இருப்பது மனித நேயமே. மரி என்றொரு ஆட்டுக்குட்டி சிறுகதையில் ஆசிரியர்கள் கற்பிக்கும் இயந்திரங்களாக மட்டும் இருக்கக் கூடாது, கூடவே கொஞ்சம் அன்பையும் நம்பிக்கையையும் மாணவர்களிடம் விதைத்தால் மட்டுமே நல்ல விளைவுகளை எதிர்பார்க்க முடியும் என்பதை சொல்லுவார்.

எல்லா நோய்களுக்கும் மருந்து எங்களிடம் உண்டு என்று சாலையோரங்களில் கூடாரம் அமைத்து லேகியம் விற்பவர்கள் சொல்லுவார்கள். அவர்களைப் போன்று சிலர் எல்லாவற்றிற்கும் கருத்துசொல்லிக்கொண்டிருப்பதை தமிழ் இலக்கியச்சூழலில் காணமுடியும். இன்னும் சிலரோ எது நடந்தாலும் திரும்பிக்கூட பார்க்காமல் தானுண்டு தன் படைப்புண்டு என்று இருப்பவர்களையும் நாமறிவோம். இவர்களில் இருந்து மாறுபட்டவராகவே நான், பிரபஞ்சனை பார்க்கிறேன். தேவைப்படும் நேரத்தில் தேவைப்படும் அளவிற்கு அழுத்தனாம அரசியல் கருத்துக்களை, பொதுவெளியில் அவர் தைரியமாகப் பேசியே இருக்கிறார். எதற்கும் அஞ்சுவதென்பது அவரிடம் இல்லை.

கலை மக்களுக்காகவே என்று பேசிய பிரபஞ்சன், வறட்சியான மொழியைக் கொண்டிருக்கவில்லை. அவரது எழுத்தின் மூலம் இலக்கிய நுட்பங்களையும், வாசிப்பின்பத்தையும் ஒருங்கே தந்த முன்னோர்களில் ஒருவராக இருந்தார் பிரபஞ்சன்.

அடுத்த தலைமுறை எழுத்தாளர்கள் பிரபஞ்சனை இன்னும் நுணுக்கமாக அணுகுவார்கள்/ அணுகவேண்டும். வரும் காலங்களில் பிரபஞ்சன் பள்ளி மாணவர்கள் பலர் வருவார்கள் எனும் நம்பிக்கையும் எனக்கு இருக்கிறது.

அவரது கதைகளிலே தமிழ்கூறும் நல்லுலகில் என்றும் அவர் வாழ்ந்துகொண்டே இருப்பார். அவருக்கு எனது புகழஞ்சலி வணக்கம்!

(24.12.2018 அன்று சென்னையில் நடைபெற்ற, பிரபஞ்சன் நினைவேந்தல் நிகழ்வில் பேசியதின் எழுத்து வடிவம்)

-0-0-0-0-0-0-0-0-

Posted in அஞ்சலி, ஆவணம், கட்டுரை, வாசிப்பனுபவம், புத்தகங்கள் | Tagged , , , , | Leave a comment

சின்னச்சின்ன ஆசை- சிறுவிளக்கம்

சில மாதங்களுக்கு முன்பு ஒரு செய்தியை படித்தேன் இங்கிலாந்தில் உள்ள ஓர் ஆட்டிசநிலைச் சிறுவன் தினம்தோறும் வெவ்வேறு நாடுகளின் கொடிகளை தன் வீட்டு முன்னால் ஏற்றி வருகிறான். அந்த செய்தியை ஒட்டி அச்சிறுவன் மற்றும் அவன் தாயாரின் பேட்டிகளை பார்க்க நேர்ந்தது அப்பேட்டியில் அச்சிறுவன் சொல்லியிருந்த ஒரு விஷயம் என் மனதில் தைத்தது. ஒவ்வொரு நாளும் “காலையில் எழும்போது எதற்காக இன்று எழவேண்டும் என்ற என் கேள்விக்கு இந்த கொடியேற்றும் செயல் ஒரு நல்ல பதிலாக இருக்கிறது” என்றான் ஜோஷ் எனும் அச்சிறுவன். ( அச்செய்தியின் சுட்டி இங்கே: https://www.bbc.com/news/av/uk-england-hampshire-44717719/teenager-flies-the-flag-for-autism)

கிட்டத்தட்ட இதே போன்றதொரு கேள்வியை கனியும் தினந்தோறும் கேட்பதுண்டு; ”எங்க போறோம்?” என்ற கேள்வியுடன் தான் அவனது ஒவ்வொரு நாளும் விடியும். வார நாட்கள் எனில் பள்ளி என்றும், அவனுக்கு பிடித்த நீச்சல் வகுப்பு, இசை வகுப்பு என்று சொல்லி சமாளிப்போம். விடுமுறை நாட்கள் எனில் நிச்சயம் அவனுக்கு ஒரு லாங்க் ட்ரைவ் தேவை. அதாவது குறைந்தபட்சம் 30 நிமிடங்கள் டூவீலரில் எங்கும் நிறுத்தாமல் வண்டியை ஓட்டிக்கொண்டே இருக்கவேண்டும். நன்றாக பேசக்கூடிய அந்த இங்கிலாந்து சிறுவன் சொன்ன பிறகுதான் கனியின் கேள்விக்கு பின்னால் இருக்கும் உணர்ச்சிகளை எங்களால் புரிந்துகொள்ள முடிந்தது

ஆட்டிஸம் என்பதையே தமிழில் தன்முனைப்பு குறைபாடு என்று நாங்கள் சொல்கிறோம். அவர்களின் தன்முனைப்பை தூண்டுவதற்கு ஒவ்வொரு நாளையும் பொருளுள்ளதாக ஆக்குவதற்கு ஏதேனும் அவன் விருப்பத்தை உணர்ந்து அந்நாளை அர்த்தமுள்ளதாகச் செய்ய வேண்டும் என்பதை நாங்கள் உணர்ந்து கொண்டோம். அர்த்தம் என்பது நமது சராசரி மனங்களின் அகராதிப்படி அல்ல; அக்குழந்தைகளின் உள்ளார்ந்த ஈடுபாடை ஒட்டிய ஏதேனும் ஒரு செயலாக அது இருக்க வேண்டும்.

இப்படியான பயணத்தை நான் மட்டும் தொடங்கவில்லை. பலரும் பல வழிகளில் முயன்றுள்ளனர். எனக்குத்தெரிந்து ஒரு தாய், சில மாதங்களுக்கு முன் திருவான்மியூரில் அமைந்துள்ள ஒரு ஷாப்பிங் மாலில் குழந்தைகள் விளையாடும் இடத்திற்குச்சென்று தம் குழந்தையைப் பற்றி சொல்லி அனுமதி கேட்க, குழந்தைகளை விளையாட ஐநூறு ரூபாய் வரை வசூலிக்கும் அவர்கள்  தனி நேரம் ஒதுக்கி, இலவசமாகவே அனுமதி அளிக்க முன்வந்தனர். அதும் 15 குழந்தைகள் வரை! அந்தத் தாய் தனக்குத் தெரிந்த பல சிறப்புக்குழந்தைகளையும் அழைத்துச்சென்றுள்ளார்.

சின்னச்சின்ன ஆசைகள் எனும் தலைப்பின் கீழ் எனது அனுபவங்களை எல்லாம் எனது தளத்திலும் இங்கே சமூக வலைத்தளங்களில் பதிவு செய்வதன் காரணம் பெருமை பீற்றிக் கொள்ளவோ அல்லது சுய பிரதாபத்திற்காகவோ அல்ல. அந்த இங்கிலாந்து சிறுவன் எனக்கு அளித்த குறிப்பை போல எனது இந்த பதிவுகளும் மற்றவர்களுக்கு எதையேனும் உணர்த்தக் கூடும் என்பதே என் எதிர்பார்ப்பு.

எல்லோரும் இதே பாணியில் முயற்சிக்க வேண்டும் என்பதில்லை அக்குழந்தைகளின் ஆர்வத்தைக் கண்டுணர்ந்து, அவர்களுக்கு மகிழ்ச்சியைத் தூண்டுவதை நோக்கி குழந்தையை அழைத்துப் போவது பயனுள்ளதாக இருக்கும் என்பதை உணர்ந்தவே சின்னச்சின்ன ஆசைகளை பதிவு செய்கிறேன்.

அதனால்தான் கனிக்கு பிடித்தமான மனிதர்களை, இடங்களை அழைத்துப்போய் காட்டுவது என்ற முடிவுக்கு வந்தோம். இதை எல்லாம் ஏதோ நான் பத்திரிக்கையாளனாக இருப்பதால் எதையும் சாதித்துவிடவில்லை. ஓர் ஆட்டிச நிலைக்குழந்தையின் தகப்பனாக எல்லா இடங்களுக்கும் அனுமதி கோரி கடிதம் அனுப்புகிறேன். பல இடங்களில் நேரில் சென்று பேசுகிறேன். சிலரிடம் தொலைபேசியில் பேசுகிறேன். அணுகும் எல்லா இடங்களிலும் அனுமதி கிடைத்துவிடவில்லை. பல இடங்களில் அனுமதி மறுக்கப்பட்டிருக்கிறது. சில எண்கள் வேண்டி உதவிகேட்ட பல பத்திர்க்கை நண்பர்கள்கூட அதன் பின் என் தொலைபேசி அழைப்புக்களை எடுப்பதுகூட இல்லை. இப்படி பல அனுபவங்கள் உண்டு. நான் பத்திரிக்கையாளனாக முயன்றிருந்தால் ஒருவேளை மகனின் ஆசைகளை எப்போதே நிறைவேற்றி இருக்க முடியும். அதைச் செய்யாமல் சாதாரண தகப்பனாகவே எல்லா இடங்களிலும் முட்டி மோதுகிறேன். எனக்கும் என் மகனுக்கும் கிடைக்கும் வாய்ப்புகள் எல்லாம் அன்பு+கருணையின் அடிப்படையிலேயே கிடைக்கிறது. மாறாக நான் பத்திரிக்கையாளன் என்பதற்காக அல்ல என்பதையும் இங்கே அழுத்தமாகப் பதிவு செய்கிறேன்.

சமூக ஆர்வல அன்பர்களுக்கு அப்படியே ஒரு சிறுவிண்ணப்பம் என்னைப்போன்று சிறப்புக்குழந்தைகளுடன் இருக்கும் ஒவ்வொரு பெற்றோருக்கும் தங்களால் இயன்ற அளவு உதவ வேண்டுகிறேன்.

உங்கள் பிள்ளைகளுடன் ஆட்டிசநிலைச்சிறுவர்களை கலந்து பழகவும் விளையாடவும் வாய்ப்பு ஏற்படுத்திக்கொடுங்கள்.

புறந்தள்ளப்படும் இச்சமூகத்தில் இருந்து தனித்தீவாகப் போய்க்கொண்டிருக்கும் சிறப்புக்குழந்தைகளுடைய குடும்பங்களுக்கு (அவரவர் வீட்டுப்பகுதியில் இருப்பவர்களுக்கோ அல்லது உறவு/ நட்பு வட்டத்தில் உள்ளவர்களுக்கோ) துணை நின்று, தனிமனித உணர்வுகளுக்கு மதிப்பளித்து, அவர்களின் குழந்தைகளின் விருப்பம் அறிந்து, அவர்களை விளையாட்டுப் பூங்கா, உங்கள் இல்லம், கடற்கரை போன்ற பொது இடங்களுக்கு அழைத்துச்செல்லும் பொறுப்பினை மனமுவந்து எடுத்துக்கொண்டால், சொந்தக்குழந்தைபோல நீங்கள் பார்த்துக்கொண்டால் இக்குழந்தைகளுடன் வாழும் பெற்றோரின் நிலைமையை நன்கு உணரவும், அவர்களுக்காக நீங்கள் நிஜமான அக்கரையுடன் பேசவும் முடியும்.

நாள் முழுவதும் அக்குழந்தையுடன் நேரம் செலவழிக்கும் குடும்பத்தினருக்கும் உங்களால் கொஞ்சம் ஓய்வு கிடைக்கும். அந்த ஓய்வு அடுத்தகட்ட பாய்ச்சலுக்கு அவர்கள் தயார் செய்துகொள்ள ஏதுவாக இருக்கும்.

நன்றி படங்கள் : Shutterstock, google

Posted in அனுபவம், ஆட்டிச நிலையாளர்கள், ஆட்டிசம், ஆட்டிஸம், குழந்தை வளர்ப்பு, சின்னச்சின்ன ஆசை, மதியிறுக்கம் | Tagged , , , , , , , , , , , , , , , , | Leave a comment

சின்னச்சின்ன ஆசை

கண்டவர் விண்டிலர், விண்டவர் கண்டிலர் என்பது போல ஆட்டிச நிலையாளர்களின் உலகம் என்னவென்பது நமக்குப் புரியாது, அவர்களுக்கோ அதைச் சொல்லத் தெரியாது என்பதுதான் யதார்த்தம். டெம்பிள் கிராண்ட்லின் போல வெகு சிலர் எழுதத் துவங்கிய பின்னரே ஒரளவு அவர்கள் உலகின் மீதும் வெளிச்சம் விழுந்தது எனலாம். ஆனாலும் கூட ஒவ்வொரு ஆட்டிச நிலையாளரின் தனித்துவமான மன உணர்வுகளை இன்னமும் நம்மால் சரிவர புரிந்து கொள்ள முடிவதில்லைதான்.

அனுபவத்தினால் ஓரளவுக்கு பெற்றோர்/காப்பாளர்கள் சில அனுமானங்களைக் கொண்டிருக்கிறோம் என்றாலும் கூட தினம் தினம் புதுப் புது படிப்பினைகளும் பெற்றபடியேதான் இருக்கிறோம்.

அவர்கள் உலகைப் புரிந்து கொள்வது ஒரு சவால் என்றால், அவர்களை நம் உலகிற்கு இழுத்து வருவது அதை விடவும் பெரிய சவால். ஆனாலும் சற்றும் மனந்தளராத விக்கிரமாதித்யன் போல நாங்களும் எங்கள் மகனை நம் உலகத்திற்குள் இழுத்துவரும் முயற்சியுடன், அவனது உலகையும் புரிந்துகொள்ள முடியுமா என்று பார்த்து வருகிறோம். அதிலொன்று மனிதர்கள் சூழந்த இவ்வுலகை அவனுக்கு அறிமுகம் செய்துவைப்பது. அதாவது அவனுக்கு எதுவெல்லாம் பிடிக்கிறதோ, அதுபற்றிய விளக்கத்தை செயல்வடிவில் காட்டுவதுடன் அதன் பின்னிருப்பவர்கள் மனிதர்கள்தான் என்பதை அவனுக்கு உணர்த்தும் முயற்சியாகவும் சில விஷயங்களைச் செய்யத்தொடங்கி உள்ளோம். அதைப் பகிர்வதே இக்கட்டுரையின் நோக்கம்.

பொதுவாக தொலைகாட்சிகள் குழந்தைகளுக்கு ஆகாது என்பார்கள். ஏனெனில் அது ஒருவழிப் பாதை. அது பேசிக்கொண்டே இருக்கும். நாம் வாய் பிளந்து வேடிக்கை மட்டுமே பார்த்துக்கொண்டிருப்போம். இதன்காரணமாகவே சிறுபிள்ளைகளை அதிக நேரம் தொலைக்காட்சி முன்னால் அமரவைத்தால் அவர்களின் பேச்சு தாமதப்படும் என்று சொல்வார்கள்.

எங்கள் வீட்டில் தொலைக்காட்சி இருந்தாலும் தினமும் அதைப் பயன்படுத்துவதில்லை. எப்போதாவது ஒருநாள் ஓடும். அதுவும் மகன் வீட்டில் இருக்கும் போது, அவன் விரும்பும் சானல் மட்டுமே ஓடும். உலகத்தொலைக்காட்சிகளில் முதல்முறையாக” என்பதுமாதிரி அடிவயிற்றில் இருந்து கத்தும் விளம்பரங்கள் அவனுக்கு அலர்ஜி என்பதால் ஜெயா டிவியும், ராஜ் டிவியும் தான் அவனுக்கு மிகவும் பிடிக்கும். அதிலும் பெரும்பான்மை நேரம் அத்தொலைக்காட்சிகள் சத்தம் இல்லாமல் ஓடிக்கொண்டிருக்கும், இவன் வேறு வேலைகளில் ஈடுபட்டிருப்பான்.

அதில் வரும் தொலைக்காட்சி நிகழ்ச்சிகள் தொடர்பான விளம்பரங்களுக்கு மட்டும் அவன் ஒலிவைத்து கேட்பான். மற்ற விளம்பரங்களை பெரும்பாலும் மியூட் செய்துவிடுவான். அதிலும் அவனுக்கு ஜெயா டிவி லோகோ மீது அப்படி என்ன அதித பிரியமோ தெரியாது. ஜெயா டிவி லோகோவை வரைந்து, அதில் வரும் நிகழ்ச்சிகளை எழுதி, அழிப்பது அவனுக்கு பிடித்த விளையாட்டுகளில் ஒன்று. அந்த லோகோ மீதிருக்கும் அவனது ஆசையை அறிந்துகொண்டதும் அவனை ஜெயா டிவி அலுவலகத்திற்கு அழைத்துச்செல்ல நினைத்தோம்.

அங்கு பணியாற்றும் அண்ணன் திருமலையிடம் விபரம் சொல்லி, அலுவலகத்தில் இருக்கும் பெரிய சைஸ் லோகோவுடன் நின்று படம் எடுக்கவேண்டும் என்று சொன்னேன். அவரும் அலுவகத்தில் பேசி, நேற்றுக்காலை வரச்சொன்னார். இரண்டு நாளாக கனியிடம் நாம ஜெயா டிவி அலுவலத்திற்கு ஞாயிறன்று போகிறோம் எனச்சொல்லிச் சொல்லி அவனை மனதளவில் தயார் படுத்தினோம்.

நேற்று காலை, நானும் தம்பி சரவணன் பார்த்தசாரதியும் கனியை அழைத்துக்கொண்டு ஜெயா டிவி அலுவலகம் சென்றோம். திருமலை அண்ணன் வேறு வேலையாக வெளியே சென்றுவிட்டார். இருப்பினும் எங்கள் வருகை குறித்து, அங்கிருப்பவர்களிடம் அவர் சொல்லிச்சென்றிருந்தார்.

உள்ளே நுழைந்ததும் வரவேற்பறையில் இருந்த பெரிய ஜெயா டிவி லோகோவைப் பார்த்ததும், பையனுக்கு பயங்கர எக்ஸைட்மென்ட். கிட்டச்சென்று தொட்டுப் பார்த்தான். அவனுக்கு அது மகிழ்ச்சியாக இருந்தது என்பதை அவன் முகத்திலே உணர முடிந்தது. ஏற்கனவே இவனுக்கு ஒலியை உள்வாங்குவதில் சென்சரி (auditory sensory) பிரச்சனைகள் இருப்பதால், எப்போதும் இயர் மஃப் (ear muff) காதுகளில் மாட்டிவிட்டிருப்போம்.

அதிக மகிழ்ச்சி (excitement) அடையும் நேரங்களில் காதுகளை பொத்திக்கொள்வதும் இவனது வழக்கம். ஜெயா டிவி லோகோ பார்த்த மகிழ்ச்சியில் காதில் மாட்டி இருந்த இயர்மஃபை எடுக்கவே விடவில்லை. சில புகைப்படங்களை எடுத்துக்கொண்டோம். அடுத்ததாக உள்ளே செல்லலாம் என்று பார்த்தால் அதற்கான வாய்ப்பு அங்கே அமையவில்லை.

அதனால் அடுத்தாக புதியதலைமுறை சானல் செல்லலாம் என்று முடிவெடுத்து, அண்ணன் கார்மல் அவர்களுக்கு தொலைபேசினேன். அவர் வெளியூரில் இருப்பதாகச் சொல்ல, ‘பாண்டியன் அல்லது தென்னவனிடம்’ பேசுங்களேன் என்றார்.

அடுத்து சானலில் தலைமை ஒளிப்பதிவாளர் அண்னன் தென்னவனுக்கு போன் போட்டேன். விஷயத்தைச் சொன்னதும் உடனடியாக அலுவலகத்தில் இருந்த இன்னொரு ஒளிப்பதிவாளருக்கு தகவல் சொல்லிவிட்டு, எங்களை போகச்சொன்னார்.

அங்கே சென்று, நிகழ்ச்சிகள் ஒளிப்பதிவு ஆகும் இடங்களைக் காட்டினோம். ஸ்டூடியோவையும் ஒளிப்பதிவு செய்யப்படும் விதங்களையும் அவனுக்கு சொல்லிக்கொடுத்தேன். புரிந்துகொண்டானா என்பது தெரியாது. ஆனால் வியப்பாக எல்லாவற்றையும் வேடிக்கை பார்த்தான். கொஞ்ச நேரத்தில் இயல்பு நிலைக்கு அவன் வர, காதுமாட்டியை கழட்டி விட்டேன்.

கொஞ்ச நேரம் அங்கே இருந்துவிட்டு, அப்புறம் அங்கிருந்து கிளம்பினோம். மாலை முழுவதும் சானல்கள் சென்றுவந்ததை அவ்வப்போது நினைவுபடுத்திக்கொண்டே இருந்தோம்.

ன்று காலையில் தூங்கி எழுந்ததும், “நேற்று எங்கே போனோம்?” என்று கேட்டதும், கனியின் முகத்தில் மகிழ்ச்சி பரவியது.

‘ஜெயா டிவி’ என்றான்.

அப்புறம் என்று கேட்டபோது, ‘புதியதலைமுறை’ என்றான்.

”ஆர் யூ ஹாப்பி?” என்று கேட்டபோது, குதித்துக்கொண்டே “ஹாப்பி! ஹாப்பி!!” என்று சொன்னவன். என்னை கழுத்துடன் கட்டிக்கொண்டான்.

அவன் கவனிக்காவிட்டாலும் பரவாயில்லை என நானும் ‘மீ டூ ஹாப்பிடா பையா’ என்று சொல்லி, அவனை அணைத்துக்கொண்டேன்.

(தொடரும்)

நன்றி: கேட்டதும் எப்போதும் உதவுகின்ற நண்பர்களுக்கு!

Posted in Autism, AUTISM - ஆட்டிசம், அனுபவம், ஆட்டிச நிலையாளர்கள், ஆட்டிசம், ஆட்டிஸம், குழந்தை வளர்ப்பு, சின்னச்சின்ன ஆசை, தன் முனைப்புக் குறைபாடு | Tagged , , , , , , , , , , , , | Leave a comment

குழந்தைக் கவிஞர் பிறந்தநாள் இன்று

தமிழில் குழந்தைக்கவிஞர் என்றால் அது அழ.வள்ளியப்பா தான். இந்த அடைமொழியுடன் சில நூல்களையும் அவர் வெளியிட்டிருக்கிறார். இன்று அவரது பிறந்தநாள். (நவம்பர் 7)

வங்கில் பணியில் இருந்தாலும் தம் வாழ்நாளில் குழந்தைகள் இலக்கியதிற்காக பெரும் தொண்டாற்றி உள்ளார் என்றால் அது மிகையல்ல.

பண்டித ஜவஹர்லால் நேரு மீது மிகுந்த பற்று கொண்டவர் வள்ளியப்பா. தொடர்ந்து பல பாடல்களை நேருவை கருப்பொருளாக வைத்து எழுதி இருக்கிறார். இவை தவிர, நேருவின் வாழ்க்கை வரலாற்றை பாடல் வடிவிலும், கட்டுரைவடிவிலும் எழுதியுள்ளார்.

நேருவின் பிறந்த நாளான நவம்பர் 14ஆம் தேதி, இந்தியாவில் குழந்தைகள் தினம் கொண்டாடப்படுவது உங்களுக்கு தெரிந்திருக்கும். அதே நாளில் ஒரு நூலையாவது வெளியிடுவது என்ற வழக்கத்தைக்கொண்டிருந்தார் வள்ளியப்பா. அவர் மட்டுமல்ல, அக்காலகட்டத்தில் குழந்தைகளுக்காக எழுதிய பலரும் இதே நாளில் தங்களது புதிய நூற்களை வெளியிட்டு, அந்த நாளைக் கொண்டாடி மகிழ்ந்தனர். குழந்தைகள் எழுத்தாளர் சங்கமும் இப்பணியை செய்தது.

வள்ளியப்பா, பல மொழிபெயர்ப்பு நூல்களையும் தமிழுக்கு தந்திருக்கிறார். காலத்தால் அழியாத பல பாடல்களை தமிழுக்கு கொடுத்துவிட்டுச் சென்றிருக்கிறார்.

அவர், கோகுலத்தில் பொறுப்பில் இருந்தபோது, கோகுலம் உறுப்பினர் சங்கம் என்றொன்றை தொடங்கினார். (பெயர் குழப்பம் எனக்கு உள்ளது) அவ்விதழில் வெளியாகும் கூப்பனை பூர்த்தி செய்து அனுப்பி வைத்தால், அழ.வள்ளியப்பாவின் கையெழுத்து போடப்பட்ட உறுப்பினர் அட்டை, நமக்கு அஞ்சலில் வரும். நான் அதில் உறுப்பினராக இருந்தேன். கோகுலத்தில் பாடல், துணுக்கு, சிரிப்பு போன்றவற்றை எழுதி அனுப்பும் போது, நமது உறுப்பினர் எண்ணையும் குறிப்பிட்டு எழுதினால் பிரசூரமாகும் போது நம் பெயருக்குக்கீழ் உறுப்பினர் எண்ணும் பிரசூரமாகும். தபால்காரர் கொண்டுவந்துகொடுத்த அந்த உறுப்பினர் அட்டையை தபால்காரர் என் அப்பாவிடம் கொடுத்துவிட்டுப்போக, படிக்கிறதை விட்டுட்டு பாட்டு எழுதுறியா பாட்டு என என் அப்பா அடி பிண்ணி எடுத்துவிட்டார். அப்புறம் எனக்கு எழுதும் ஆசை இல்லாமல் போய்விட்டதெல்லாம் தனிக்கதை.

தமிழ் மொழி இருக்கும் வரைக்கும் அழ.வள்ளியப்பாவின் புகழ் இருக்கும். அவரது படைப்புக்களை தமிழக அரசு நாட்டுடமையாக்கி உள்ளது. அவை இணையதிலேயே கிடைக்கின்றன.

குழந்தைகளுக்கு நல்ல சந்தம்கொண்ட பாடல்களும் நற்போதனைக் கதைகளையும் அறிமுகப்படுத்த விரும்பும் பெற்றோர், கீழ்க்காணும் சுட்டியில் இருந்து அவரது நூற்களை தரவிக்கிக் கொள்ளலாம்.

 

குழந்தைக்கவிஞரும் நேரு மாமாவும்

படம்: தில்லியில், 1956 நவம்பர் 14ஆம் தேதி, அனைத்திந்திய புத்தகக்கண்காட்சியை சாகித்ய அகாதமி நடத்தியது. அதில் தமிழ்ப் பிரதிநிதியாகக் குழந்தைக்கவிஞர் கலந்துகொண்டார். அப்போது, தமிழ்ப்பகுதிக்கு வந்திருந்தபோது எடுக்கப்பட்ட புகைப்படம் இது.

அழ.வள்ளியப்பா நூற்களைப் பெற: https://goo.gl/viHP6h

 

Posted in சிறுவர் இலக்கியம், தகவல்கள் | Tagged , , , , , , | Leave a comment